Dit is het vervolg op Wat zou de eigenaar van mij denken? (1)

Voor de deur stond een statige man die te oud was om te collecteren. Daarbij had hij geen collectebus en dat is in mijn ogen essentieel voor een collectant.
‘Mijnheer Die-en-die?’ vroeg hij, terwijl hij mij vorsend aankeek.
‘Uhm…, mijnheer Die-en-die? Nou, uh, nee… dacht ik zo.’ Ik vond het wat vaag. Het mocht toch duidelijk zijn dat ik mijnheer Die-en-die niet was.
Maar hij volhardde.
‘Mijnheer die-en-die?’
‘Nee, mijnheer Die-en-die woont hier niet’, zei ik.
Hij keek naar boven, naar de gevel, om te checken of hij wel bij het goede huis was, en keek me vervolgens verbouwereerd aan.
Plots begreep ik het. Hij was natuurlijk gewoon Franstalig en hij snapte mijn antwoord niet. ‘C’est numero vingtdeux’ zei ik, terwijl ik op het huisnummer wees. ‘Je ne suis pas monsieur Die-en-die.’
Ineens zei hij heel luid en verontwaardigd:
‘Maar wat doet u hier?!’
Ik kroop wat dieper in mijn omslagdoek en piepte: ‘Ik woon hier.’
‘En uw man?’, baste hij.
‘Mijn man is niet thuis, hij werkt, en hij is ook niet mijnheer die-en-die.’ Ik hield mijn omslagdoek over de hele breedte van de deuropening, want het leek alsof hij ongevraagd binnen wilde komen. Ik vreesde dat ik hier te maken had met een seniele, oude man en ik vroeg me af waar hij zoal toe in staat zou zijn. Of hij me iets aan zou kunnen doen.
‘Maar de elektricien…’, zei hij.

En toen viel het muntje. Wij hadden de eigenares gebeld, omdat de twee kachels op de eerste verdieping het niet deden. En onze eigenares heeft er een handje van geen afspraken te maken, maar te zeggen dat er wel iemand langskomt. Vervolgens laat ze diegene, als we onverhoopt niet thuis zouden zijn, zelf binnen. Nooit wordt er vooraf even gebeld. Kortom: deze mijnheer kwam de electriciën binnenlaten, dus dat zou wel de man van de eigenares zijn: de eigenaar. En de eigenaar wist kennelijk alleen van ene Yuri Maanzand die een huis van hem huurde, maar niet van een hobbit in vormeloze omslagdoek met Nederlandse tongval. Deze analyse maakte ik binnen enkele seconden, applaus is welkom.
Dus ik zei: ‘Ah, u bent de eigenaar en u wacht op de elektricien?’
De man bleef stil en keek me vragend aan. Toen pas zag ik zijn gehoorapparaat. Dus deze man was a. de eigenaar van ons huis, b. niet op de hoogte van mijn bestaan en c. hartstikke doof. Dat kon nog lekker worden.
Dus ik herhaalde mijn vraag: ‘AH, U BENT DE EIGENAAR EN U WACHT OP DE ELEKTRICIEN?’
‘Is hij er niet?’, vroeg de man, nog immer omhoog kijkend om te zien of hij het juiste huis te pakken had.
‘NEE’, zei ik, ‘HIER IS GEEN ELEKTRICIEN.’
Ineens liep hij zonder iets te zeggen het huis van de buren binnen, wat op zich geruststelde, want het huis van de buren is van dezelfde eigenaar.

Ik wist niet of ik moest wachten of dat we het gesprek zojuist hadden afgerond. Net toen ik besloot de deur dan maar dicht te doen, kwam hij terug met een andere man. De elektricien.
‘U bent de elektricien?’, vroeg ik, als een soort groet.
De man keek me aan, zweeg en liep samen met de eigenaar langs mij, naar binnen, mijn huis in. Beduusd liep ik er achteraan. Op het moment dat ik over een stel kaplaarzen heen moest stappen, realiseerde ik me dat het hele huis er zo bij lag. Veel spreekwoordelijke kaplaarzen op de vloer, alle kastdeuren open, glazen en bordjes her en der verspreid. Niet echt het soort orde en netheid dat een eigenaar uit 1910 van zijn huurder verwacht, gokte ik. Daarbij hangt onze gang vol met onder meer decolleté’s en billen van vrienden, dus al met al gokte ik dat de eigenaar flink moest slikken.

Zo snel als ik kon, probeerde ik de heren in te halen, zodat ik voor hen uit naar boven kon bunniën, om zodoende onderweg nog wat aanstootgevende zaken te verstoppen. Ik raakte erlangs en raapte en passant een bh van de trap, een stel vieze sokken van de grond, en boven, in de kamer waar de kachel stuk was, veegde ik snel wat vieze onderbroekjes onder een stoel – me niet realiserend dat je voor een kachel op de knieën moet, met je hoofd ter hoogte van alle weggemoffelde onderbroekjes ter wereld.
‘Ik ben een beetje ziek, vandaar die rommel en vandaar dat ik er zo uitzie’, probeerde ik nog te redden wat er redden viel. Maar het mocht niet baten. Noch de eigenaar, noch de elektricien reageerde op mijn leugen. Ik stelde vast dat de elektricien ook doof was.

Terwijl de eigenaar rondkeek en de elektricien ter hoogte van mijn vieze onderbroekjes de kachel van de muur schroefde, besloot ik dat de aanval de beste verdediging was.
‘IK ZAL ME EVEN VOORSTELLEN. IK BEN ZEZUNJA, DE VRIENDIN VAN DE HUURDER, YURI MAANZAND, EN IK WOON HIER OOK.’
Er verscheen een flauwe glimlach om de lippen van de eigenaar. Hij had me verstaan, dat was in elk geval een begin.
Daarna moest de elektricien nog naar de slaapkamer. Ik liep weer vlug voor hem uit en veegde zo goed en zo kwaad als het ging alle kleren onder het bed. Helaas was ik één vieze sok vergeten, precies op het stapeltje gereedschap dat de elektricien later wilde gebruiken. Hij pakte de sok tussen duim en wijsvinger en legde hem demonstratief opzij. Ik kon niet zien of hij zijn neus optrok, maar ik zag wel dat de eigenaar het zag. Die gaf geen krimp.

Toen ik even niet oplette, probeerde de eigenaar in al zijn ouderdom met een kapotte kachel over alle kaplaarzen naar beneden te balanceren. Ik wilde hem helpen, maar tegelijkertijd wilde ik zorgen dat de elektricien niet nog meer sokken – of erger -, zou aantreffen.

Uiteindelijk volgde ik toch maar de eigenaar naar beneden. Die stond inmiddels verdwaasd in onze huiskamer. Ik had geen flauw idee wat hij ervan dacht, maar ik vermoedde dat onze inrichting niet echt aansloot bij de ietwat gedateerde smaak van een negentigjarige. Wij hebben namelijk tijgerprints, plankjes in alle kleuren van de regenboog en een hertenkop aan de muur. Daarbij hebben we duizenden gaatjes in zijn muur geboord.

Ik begon maar een beetje over die kachel te praten, ‘DE KACHELS BENEDEN DOEN HET WEL’, dat werk, maar de eigenaar verstond nog niet de helft van wat ik zei, dus uiteindelijk gaf ik het op en bleven we elkaar zo’n beetje schaapachtig aankijken. Ergens onder mijn omslagdoek was ik met de bal van mijn voet heel hard in de grond aan het poeren. Toen de elektricien beneden kwam, vetrokken de heren. De eigenaar zei gedag en schuifelde ongemakkelijk langs de kaplaarzen naar buiten.

En toen kwam dus het moment dat ik me heel hard afvroeg wat de eigenaar van mij zou denken.

Om te kunnen brainstormen over wat de eigenaar van mij denkt, moet u eerst een paar dingen van mij weten.

Ten eerste: ik ben zo’n vrouw van wie Oprah en aanverwanten zeggen: ‘Je kunt ook na je huwelijk nog aantrekkelijk zijn voor je man HOOR!’ Ik heb namelijk een jaar of tien geleden besloten dat het leven comfortabel dient te zijn en dat spaghettibandjes, naveltruitjes en netpanty’s in de winter absoluut niet voldoen aan die voorwaarde. En dat hoge hakken, zelfs als je een jaar of zes alleen maar op hoge hakken hebt gelopen, eigenlijk heel kut zijn als je lang moet staan of lopen. En dat je nooit van tevoren weet wanneer je lang moet staan of lopen. Of nee, dat elke dag eigenlijk een aaneenschakeling is van lang staan en lopen. En dat ik goede billen heb voor een strakke spijkerbroek, maar dat een strakke spijkerbroek leidt tot zogenaamde knelpunten op plekken die je in het openbaar niet wilt bevrijden. En dat heel sexy of heel mooi eigenlijk altijd synoniem zijn aan heel oncomfortabel of heel koud. Dat had ik besloten.
Met andere woorden ik ben een heel geschikte vrouw voor mannen die zeggen te houden van een vrouw in een oversized wit t-shirt. Wat niet betekent dat ik nooit jarretels en stilettohakken draag, maar na jarenlang dag in dag uit mijn strakgebroekte billen aan de wereld te hebben getoond, waag ik mij nu nog slechts op zon- en feestdagen aan stijlvolle dwangbuisjes en schoeisel waar de bal van je voet u tegen zegt. De rest van de tijd ben ik een fluffy bunny op sloffen. De zegen van thuis werken. En Oprah kan voorwaar de pot op.

(U bent vast al vergeten waarom ik dit vertel, vandaar een reminder: ik wil weten wat de eigenaar over mij denkt en u heeft wat achtergronden nodig om met mij mee te denken.)

Ten tweede: Wij wisten niet van het bestaan van ‘de eigenaar’, wij dachten dat ons huis in handen was van een ‘eigenares’, want Yuri had altijd een stokoud madammeke aan de telefoon. Maar ‘de eigenaar’ en ‘de eigenares’ vormen dus een echtpaar. Een stokoud echtpaar.

Ten derde: De eigenaar wist niet van mijn bestaan. Het huurcontract staat namelijk op Yuri’s naam. Zijn vrouw had mij wel eens gezien, maar misschien zijn ze te doof om te communiceren of te oud om mij te onthouden.

Ten vierde: Wij hebben elektrische kachels, wat natuurlijk belachelijk is, maar het is nu eenmaal zo. De gasleidingen in dit huis houden op bij de voordeur. Wij koken elektrisch, hebben een elektrisch boilerachtig ding en we hebben elektrische kachels, want gas, brrr, dat is gevaarlijk. Tenminste dat vindt onze eigenares en die is tenslotte de baas.

(Dit laatste is overigens tamelijk irrelevant in het kader van: wat zou de eigenaar van mij denken, maar ik gaf een beetje couleur locale, zodat de tafereelschets later beter bij u binnenkomt.)

Dan nu de reden dat ik denk dat de eigenaar überhaupt iets van mij denkt.
Het was namelijk gistermiddag een uur of twee. Ik bunniede fluffy door het huis in een poging aan het werk te blijven. Mijn outfit was redelijk alledaags: een grijze joggingbroek, een donkergrijs t-shirt met lange mouwen en een stel hyperknusse snoezelsloffen. En dat alles bedekt door een mega-omslagdoek die alles wat vorm heeft vormeloos maakt.
De bel ging. Ik aarzelde even of ik wel open zou doen, maar vermoedde een collecte en moest nog een goede daad doen die dag, dus ik deed open.

- wordt vervolgd, klik –

Jullie moeten aanstaande vrijdag 1 december allemaal naar de Vlaamse versie van Man Bijt Hond kijken, want dan leest Wim Helsen in het laatste item, genaamd Vrienden van de Poëzie, een gedicht van Yuri Maanzand voor. Dat wilt u echt niet missen!

Dus:
vrijdag 1 december
op één (voor NL’ers: zo heet België 1 tegenwoordig)
19:40 – 20:05
Man Bijt Hond
laatste item, Vrienden van de Poëzie.

Als u het mist, kunt u ook nog ’s nachts om 00:50 uur kijken. Of maandag 4 december om 13:35 uur.

Doen! Is leuk!

* Heeft u uw rss-reader, favorieten en linklijst al aangepast aan mijn nieuwe adres?
* Heeft u klachten, vragen of techneutenpraat naar aanleiding van de webzijde en haar knopjes?
* Mensen met Internet Explorer (het zal niet tegen u worden gebruikt), ziet u het ook allemaal goed?
* Heeft iedereen begrepen dat je op de meeste foto’s (thumbnails, duimnagels) kunt klikken?
* Als u hier voor het eerst komt, krijgt u een wit achtergrondje, als u bovenaan op een van de vierkantjes klikt, krijgt u een behangetje. Had u dat al gedaan?

En verder:
* Volgens mij heb ik vrijwel alle taal- en tikfouten uit Solipsisme verwijderd, maar mocht u er nog een zien: tell me.
* Er volgen meer behangetjes, want er zijn te weinig rustige achtergronden.
* Ik ga vermoedelijk nog een email-alert en een user-online-ding installeren.
* Mijn tweaklijstje telt nog vijftien andere wijzigingen.
* Ik zal gauw de pagina’s afmaken die nog ‘under construction’ zijn.

Tot slot:
* Ben ik nog iets vergeten?
* Heeft u nog wensen?

Wij zijn op zoek naar een jong poesje, liefst niet ouder dan een maand of drie (volgens mijn moeder zitten er veel kneusjes in najaarsnesten, maar allez, we wagen het erop). Graag in de buurt van Leuven of in elk geval in België.
Verder: wegens aanwezig machisme zou een vrouwtje het beste zijn. En om verwarring met de andere twee katten te voorkomen: liefst niet zwart met wit schaamhaar en ook niet bruin-grijs cypers met hondsluie inslag. Maar verder mag alles.
Mijn mailformuliertje staat rechts, onder Automatisme.

Dus er is haast in het spel. Yuri komt net uit zijn werk en we moeten binnen een half uur met de trein naar Mechelen om daar de internationale trein naar Amsterdam te halen.
Eenmaal aangekomen op het station zakt de moed ons in de schoenen. We zijn al geen kampioenen in keep-that-smile-up als we haast hebben, maar de buslading studenten en scouts die op vrijdagavond over het station wordt uitgekotst, vergt zoveel tolerantie dat alles in ons roept: ach, laat ook eigenlijk maar.
Maar we moeten naar Amsterdam die avond. We hebben daar later op de avond nog een afspraak, we hebben daar de volgende dag nog een paar afspraken en we gaan ons dus echt niet op onze kop laten zitten door een stelletje schreeuwende scouts en wat leptosome studenten.

Ietwat gespannen ga ik om 18:31 in de rij Internationaal Verkeer staan. Ik kijk naar de klok en naar de rij voor mij. Vliegensvlug reken ik uit dat elke persoon binnen veertig seconden geholpen moet zijn, willen wij onze trein om 18:40 halen. Gezien het feit dat de loketbeambte doodleuk aan het telefoneren is, schat ik in dat we dat bij lange na niet gaan redden.
Koortsachtig probeer ik een list te bedenken. Het is klote om ‘n uur later in Amsterdam te arriveren, omdat we dan pas om elf uur op onze afspraak zijn. Tien uur was al laat, maar elf uur is echt een merkwaardige tijd om nog eens aan te komen kakken. ‘Hallo? Slaap je al?’, zoiets.

Maar Eureka! Een list! Rechts van mij is de balie Binnenlands Verkeer namelijk helemaal leeg. Ik loop naar de lokettist en zet mijn liefste gezichtje op.
‘M’neer, zou ik alstubieft, alstublieft, alstublieft voor één keer een kaartje naar Amsterdam bij u kunnen kopen?’
‘Nee’, zegt de beambte.
Oei, dat had ik niet verwacht. Meestal werkt het wel, dat overdreven vriendelijke. Deze keer dus niet.
‘Maar ik wéét dat u het kunt’, probeer ik nog. Edoch, de lokettist is in het geheel niet onder de indruk van wat ik wel niet denk te weten.
‘Ja, dat klopt, ik kan het wel. Maar ik mag het niet’, zegt hij.
Ik pruil welgemeend en loop weg, terwijl ik iets te hard ‘wat een asshole’ sis. Gelijk daarna schaam ik me, omdat ik vermoed dat hij mij heeft gehoord.

Ik durf niet meer te kijken, maar als ik een halve minuut later toch zijn kant opkijk, zie ik dat hij wenkt.
‘Okee, kom dan maar.’
Met rode konen slaak ik een zucht van opluchting. Ik bestel twee weekendretours naar Amsterdam en terwijl hij een en ander intikt in de computer sta ik gelukzalig van mijn triomf te genieten. Het is inmiddels 18:36 en wij gaan die train HALEN!
Tot de lokettist op het betaalautomaatje wijst en ik plots bedenk dat ik daar wel fijn met Yuri’s pas sta te zwaaien, maar dat ik dus absoluut niet heb opgelet toen hij mij de code vertelde.
‘Uhm, m’neer?’
De lokettist kijkt mijn kant niet op, want hij denkt dat ik nog bezig ben met mijn code intikken. Ik krijg het warm.
‘M’neer?’
‘Ja?’
‘Laat eigenlijk maar zitten.’

Dwarzand sliep nog niet toen we om kwart over elf bij hem kwamen aankakken.

Zezunja:
“Al jaren poets ik mijn tanden met een elektrische tandenborstel en al jaren vraag ik mij tijdens het tandenpoetsen af: hoe kan mijn tandenborstel worden opgeladen als het witte piemeltje van het oplaadding en het witte gaatje van de tandenborstel allebei geheel en al van plastic zijn? Met andere woorden, als er niet zo’n typisch stukje metaal op dat piemeltje in en dat gaatje zit, zoals bij de meeste batterijen, wat is het dan dat geleidt?”

Dwarzand:
“Jaaaaaaaa! Dat vraag ik me dus ook al jaren af! Gek word ik ervan! Ik heb er dus echt een mes bij gepakt, omdat ik dacht dat je er nog iets moest afsnijden, zoals bij sommige flessen of tubes, maar het plastic was te hard.”

Mijn vorige weblog was ingedeeld in zestien ismen, exclusief exhibitionisme, want alles hier valt onder het kopje exhibitionisme. All said en done blijven er zestien ismen over. Aan de hand van mijzelf en mijn weblog kunt u uw neus even fijn in mijn zaken steken en u verder verdiepen in mij, aan de hand van de structuur van mijn vorige webzijde. Riekt naar solipsisme, niet?

Anachronisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
ana·chro·nis·me (het ~, ~n)
1 fout tegen de tijdrekening
2 persoon of zaak die niet thuishoort in het betrokken tijdvak
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Onder het kopje anachronisme vindt u mijn archief. Op 24 november 2003 begon ik schoorvoetend met het schrijven van een weblog. De eerste maanden stak ik vooral grote tenen in het weblogwater; ik durfde niet, wist niet hoe. Ik schreef korte stukjes, dumpte link en had geen flauw benul waar het heen moest. Het is maar goed dat ik mijn B-diploma heb, want na mijn haperende aanloop, sprong ik met kleren en al in dat weblogwater. Acht stukjes per dag was meer regel dan uitzondering en hoewel ik nog niet serieus lifelogde (ik werd zelden heel concreet) begon toen een therapeutische periode van full speed kijk-mij-kijk-mij-loggen. Toen ik uitgeraasd was, na ongeveer anderhalf jaar, werd Zezunja’s Zotisch Weblog wat het nu is: een redelijk goed bezochte webzijde met vrijwel dagelijks aandacht voor tamelijk onbelangrijke zaken als ‘mijn kijk op het leven‘, ‘mijn kijk op de spiegel‘ en ‘mijn kijk op alles eigenlijk‘.
En wat voel je daarbij?
Trots en schaamte tegelijk.
Leg eens uit?
Om te komen waar ik nu ben (ik heb een weblog, ik heb lezers, ik ben tevreden) haalde ik een hoop capriolen uit. Neem die acht stukjes per dag-periode: dat is eigenlijk best sneu, zeker gezien het niveau van die stukjes. Niet voor niets was die beginperiode lange tijd in mijn archief terug te vinden onder ‘alle begin is moeilijk’.
Maar tegelijkertijd ben ik trots. Trots dat ik heb doorgezet op de momenten dat ik niet boven de twintig bezoekers per dag uitkwam, trots op sommige stukjes, trots op mijn briefwisseling met Wouter Bos, op het waanzinige Wie-experiment waarmee ik op de avond van het Eurovisie Songfestival in 2004 de eerste regels van Marsmans gedicht Herinnering Holland in de rechterbalk van mijn webzijde kreeg door alle bezoekers te vragen hun naam te veranderen in een woord uit dat gedicht. Ik ben ook trots op de nominaties voor de Dutch Bloggies die ik in de wacht sleepte en op sommige lezers, van wie ik weet dat ze zelf heel mooi kunnen schrijven. En soms schaam ik me dan weer voor mijn trots. Had ik al gezegd dat de bal rond is?

Automatisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
au·to·ma·tis·me (het ~, ~n)
1 onwillekeurig plaatshebbende handeling => routinehandeling
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Bij automatisme vindt u de gegevens uit de machinekamer. Wie de motor onderhoudt, waar u de bougies kunt vinden en wanneer-ie voor het laatst APK gekeurd is. Als u een rss-reader heeft vindt u hier de zogenaamde feed. Heeft u geen rss-reader? U mist iets!
Verder gebeuren in de machinekamer doorgaans allerlei duistere zaken waar gewone mensen als u en ik geen weet van hebben. Met luid gedreun en gehamer wordt in de diepste krochten van het systeem bepaald of de aarde om de zon draait of andersom.
En wat voel je daarbij?
Nou, uhm, machteloos.
Leg eens uit?
Bij automatisme staat als uitleg ‘routinehandeling’, en voor sommige automaten geldt dat ook wel. Ik ben bijvoorbeeld tamelijk routineus als het gaat om het openschroeven van dvd-spelers teneinde het deeveedeetje op tijd te kunnen te terugbrengen naar de videotheek. Of het stekkertje van de router er even uittrekken, dat is een routinehandeling van jewelste de laatste tijd. Maar van de automaat Zezunja’s Zotisch Weblog heb ik nauwelijks sjoege. De html-brij die ten grondslag ligt aan de tekeningen en schrijfsels op dit weblog is voor het leeuwendeel onontgonnen gebied. Gelukkig heb ik Wordpress en mijn hoogst eigen weledelgeliefde nerd. Die beheren de machinekamer, zorgen dat de aarde om de zon blijft draaien en dat ik ’s nachts lekker slaap. Geluk is voor de dommen.

Eufemisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
eu·fe·mis·me (het ~, ~n)
1 verzachtende omschrijving van iets onaangenaams of aanstotelijks < =>
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Hier vindt u vrijwel dagelijks een uitspraak of een quote van Zezunja zelve. Het zal niet altijd een eufemisme zijn, sterker: overdrijving is my middlename, maar ach, een mens moet toch wat als de geschikte ismen op zijn en er niet kon worden bijbesteld.
Overigens: er valt nog genoeg te zeggen over de verzachtende omschrijving van iets onaangenaams of aanstotelijks (aanstotelijks? aanstotelijks? nou ja, het is de Van Dale dus het zal wel kloppen). Waar het mjn leven betreft zal dit zotisch weblog namelijk regelmatig kond doen van iets onaangenaams of aanstotelijks. Ik ben niet rijk, niet perfect, niet altijd gezond, niet naïef of dom, ik moet keihard werken voor mijn geld en mijn geliefde is zó leuk dat er altijd kapers op de kust zullen zijn. Kortom, ga mij niet vertellen dat het leven Hosanna hoog in de hemel en we gaan nog niet naar huis nog lange niet nog lange niet is. Edoch: somberheid, cynisme en lusteloosheid kosten razend veel energie en daar ben ik dan weer veel te praktisch voor.
En wat voel je daarbij?
Shit happens toch wel, dus we nemen er nog een.
Leg eens uit?
Ik ben zo pragmatisch dat ik de rotzooi voor lief neem en me concentreer op dingen waar ik me fijn bij voel. Mijn lief, mijn beroep, het gemak waarmee ik kan genieten, mijn huis, mijn leven tot nu toe. En zo af en toe iets dat ik zijdelings zei. Het leven is kort.

Egoïsme
Wat betekent dat?
letterlijk:
ego·ïs·me (het ~)
1 de levenshouding van iem. die voortdurend het eigen belang en eigen welzijn op het oog heeft => ik-zucht, zelfzucht; < => altruïsme
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Onder de vlag van egoïsme dien ik mijn eigenbelang. Methode: auteursrecht. Er rust copyright op alles op deze webstek. De meeste rechten liggen bij mij (tekst/tekeningen/foto’s). Het tweaken van de site komt voor rekening van de heer Yuri Maanzand, die rechten liggen dus bij hem. Het onderliggende raderwerk is van Wordpress, waarvoor mijn dank.
En wat voel je daarbij?
Egoïsme is een rotwoord
Leg eens uit?
Een levenshouding waarbij je voortdurend je eigen belang en je eigen welzijn op het oog hebt, klinkt mij wat aso in de oren. Daar hebben die arme kindertjes in Afrika niets aan, dunkt me. Maar als het gaat om auteursrecht ben ik met graagte niet links, niet rechts, maar rechtdoorzee. Bovendien geloof ik erg in de kracht van de levenslustige homo sapiens, want daar hebben die arme kindertjes in Afrika namelijk wél wat aan. En levenslust ontstaat bovenal door het voortdurend op peil houden van het eigen welzijn.
Zo lust u er nog wel een zegt u? Mijn psychologie van de koude grond doet zo’n 24,50 per kilo.

Hobbyisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
hob·by·is·me (het ~)
1 het beoefenen van een hobby
2 niet-professionele aanpak => dilettantisme
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
In het blokje hobbyisme vindt u gefröbel en tijdverdrijf. Helaas kan ik mijn werk met kralenweefraam, kristalpons en modelbouwtreinen niet uploaden, maar mijn tekeningen, muziek en foto’s doen het best goed in enen en nullen.
Mi tijdverdrijf es su tijdverdrijf. Dus mocht u zich vervelen dan kunt u zich hier verdiepen in de muziek die ik luister, via LastFM, of in de muziek die ik maak (hold that thought, in januari volgen er opnamen). Verder vindt u hier de foto’s die ik maak en de poppetjes die ik teken. Mochten er nog nieuwe hobby’s aan mijn brein ontspruiten – je weet nooit – dan kunt u het resultaat uiteraard ook hier bewonderen.
En wat voel je daarbij?
Met de billen bloot.
Leg eens uit?
Niet voor niets staat in de Van Dale dat hobbyisme een niet-professionele aanpak impliceert. Met andere woorden: ik doe ook maar wat. Maar daar kom je niet mee weg op internet; voor je het weet maak je jezelf belachelijk door een tekening of liedje op je site. En die blamage vindt natuurlijk altijd net plaats als de koningin langskomt, of als er via een linkdump 15.000 mensen per dag aanspoelen. En dan is internet ook nog eens voor de onfeilbaren, want via de way back machine vindt u alles terug wat ik zojuist met rood hoofd gedelete heb.
Kijk, deze hele site komt voort uit een grote mate van hobbyisme, maar vooral het op tafel gooien van mijn muziek en mijn tekeningen vind ik doodeng. Met andere woorden: genade!

Idealisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
ide·a·lis·me (het ~)
1 geloof aan een zedelijk ideaal
2 [kunst] voorstelling waarbij de ideeën als inspirerende kracht worden aanvaard
3 [fil.] stelsel waarin de ideeën of grondbegrippen als de ware werkelijkheid worden beschouwd => immaterialisme
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
In de rubriek Idealisme gooi ik al de stukjes die niet gaan over aanlooppoezen, het braille-opschrift op de Sanexfles of dreadwieken. Sterker: ik pretendeer over de stukjes in deze rubriek te hebben nagedacht. Dus mocht u ze al hebben gemist, hier zijn ze dan eindelijk: de pretenties. Mà­jn pretenties.
En wat voel je daarbij?
Pretenties? Wie? Ik?
Leg eens uit?
Doorgaans heb ik neiging mijn ideeën over hoe dingen moeten te verpakken in een tekstballon met subliminerende boodschappen als sorry-dat-ik-besta, ik-heb-geen-universiteitsdiploma-hoor, en maar-jij-zal-het toch wel-beter-weten. Ik kan nog geen pan bloemkool op tafel zetten zonder daarbij heel hard te roepen dat het er vorige keer ‘beter uitzag’, dat je het ‘echt niet hoeft op te eten’ en dat er ook nog ‘boterhammen’ zijn mocht je het smerig vinden.
Terwijl, als ik hard mijn best doe, heb ik best wat zinnigs te zeggen. En aangezien er nu een rubriek Idealisme bestaat, en die rubriek vol moet, ben ik gedoemd mijn best te gaan doen.
Hoho, hoorde u dat? Ik voelde een oprisping van pretenties.
Hoed u voor Zezunja’s met idealen!

Narcisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
nar·cis·me (het ~)
1 liefde voor zichzelf => eigenliefde, zelfvergoding
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
In het kader van de schaamteloze zelfpromotie staat onder dit kopje altijd een link naar een of meer gouwe ouwe(n). Hoewel ik het in het verlengde van het verhaal van Narcissus natuurlijk niet kon laten hier ook een heleboel spiegelbeelden van Zezunja te plaatsen En wat blijkt? Wat een vreugd’! Wat een toeval! Ik sla twee vliegen in een klap. Want laten er nou net heel veel stukjes zijn die voorzien zijn van een foto van mezelf in de spiegel en die óók nog eens in aanmerking komen voor het predicaat ‘gouwe ouwe’. Hoera.
En wat voel je daarbij?
Zou Harry Mulisch ook foto’s van zichzelf in de spiegel nemen?
Leg eens uit?
Een weblog is een en al ijdelheid, a bonfire of vanities pur sang. Maar met recht. Want wat opvalt is dat ik 1. meer bezoekers kreeg toen ik foto’s ging plaatsen, 2. meer foto’s ging plaatsen toen ik vrijgezel was 3. nu geen vrijgezel meer ben, 4. wel nog steeds ijdel ben.
Maar ijdel zijn heeft nut, blijkt uit deze verregaande analyse.

Nepotisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
ne·po·tis·me (het ~)
1 vriendjespolitiek
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Mijn links staan altijd rechts, onder het kopje Nepotisme. Links in weblogland hebben iets gratuits, iets corrupts en iets overdreven belangrijks. Links bepalen je ranking bij Google (hoe meer relevante links, hoe hoger je staat), links bepalen mede je imago (als je alleen maar op domme websites gelinkt wordt, wat zegt dat dan over jou?), links zijn een ruilmiddel (sta ik in jouw linklijstje, dan mag jij in het mijne, ontbreek ik bij jou, dan kom je er bij mij ook niet in), links bepalen je plaats in de hierarchie (‘nieuwe’ webloggers komen moeilijker aan een plek in linklijstjes dan ‘ouwe’ webloggers) en links bepalen simpelweg hoeveel bezoekers je krijgt (staat jouw link op veelbezochte sites, dan heb je veel bezoekers, hoe klote je webzijde ook is, andersom is ‘t hetzelfde: een mooie webzijde zonder inkomende link is een parel waar zelfs de zwijnen niet bij kunnen).
En wat voel je daarbij?
Linklijstjes suck, maar bij gebrek aan ruggengraat heb ik er toch een.
Leg eens uit?
Anekdote: ooit had ik een serieuze catfight met een befaamd weblogster. Zij was boos en schreef een paar hatemails aan ondergetekende. Vervolgens wendde zij al haar contacten aan om mij te doen voelen dat ze boos was. Plots verdween de link naar Zezunja’s Zotisch Weblog uit allerlei linklijstjes. Gevolg: minder bezoekers, imago naar de klote, een vrije val in de webloghierarchie en een eeuwigdurende ambivalentie ten aanzien van linklijstjes.
Ik schreef al ooit dat ik een hekel heb aan uitnodigingenbeleid voor feestjes. Bij links is het van hetzelfde laken een pak. Ik wil graag links, maar het maakt me niet zoveel uit welke links dat zijn, ik lees zelf immers tientallen, misschien wel honderd weblogs. Maar ze komen er niet vanzelf dus ik moet toch een keuze maken. Let wel: mijn keuze is volkomen arbitrair en zal me vast vrienden én vijanden opleveren.
Alstublieft, dank u wel en bij voorbaat sorry.

Nihilisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
ni·hi·lis·me (het ~)
1 het verwerpen van alle stellige overtuiging of van alle binding op esthetisch, filosofisch of sociaal gebied
2 [med.] ongeloof in enige therapie
3 psychopathische waan dat een deel van het lichaam of enig ander deel van de werkelijkheid niet meer bestaat
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Laten we het erop houden dat er vooral veel onzin staat in de rubriek Nihilisme. Elke andere titel voor de reeks logjes die hieronder valt, zou te hoogdravend zijn. Simpel gezegd: waar bij Idealisme stukjes komen te staan waarover ik pretendeer te hebben nagedacht, komen hier de stukjes waarover ik absoluut niet heb nagedacht. Volgens de Wet van de Weblogreacties zal dit dus ook de rubriek zijn waarop het meest gereageerd wordt. De Wet van de Weblogreacties is namelijk zeer eenduidig als het gaat om de hoeveelheid reacties op een stukje: hoe minder inhoud, hoe meer reacties.
En wat voel je daarbij?
Ik heb er zin an.
Leg eens uit?
Als ik het woord bil intik en op mijn webzijde plaats, komen daar gegarandeerd talloze reacties op. Voor poep geldt dat ook.
Ik kijk er naar uit!

Priapisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
pri·a·pis·me (het ~)
1 [med.] aanhoudende hinderlijke erectie van de penis
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Mijn lief verdient een eeuwigdurende niet-hinderlijke erectie én een linkje. En omdat hij een linkje verdient, krijgt hij dat ook, onder het kopje Priapisme. Aan die eeuwigdurende erectie wordt nog gewerkt. Dan weet u wat ik doe als hier even geen stukje verschijnt.¦
En wat voel je daarbij?
Een stijve.
Leg eens uit?
Nee, dat was een grapje. Hoewel Yuri wel de beste is. En vrouwen kunnen, hoewel met het blote oog nauwelijks zichtbaar, heus ook wel een stijve krijgen hoor. Dus daar ligt het niet aan.
Maar goed, nu dus gauw doorklikken naar Maanzand. Had ik al gezegd dat Yuri de beste is?

Realisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
re·a·lis·me (het ~)
1 leer die aanneemt dat er een realiteit, onafhankelijk van het menselijk bewustzijn bestaat
2 levenshouding die van de waarneembare werkelijkheid uitgaat
3 kunstopvatting waarbij de werkelijkheid zo nauwkeurig mogelijk wordt uitgebeeld
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Als u een stukje leest, zal in de rechterbalk een mededeling verschijnen onder het kopje Realisme. Eigenlijk is die mededeling voor debielen, want er staat wat u leest, terwijl u natuurlijk al leest wat u leest. Maar hee, debielen zijn ook mensen. In tegenstelling tot VVD’ers. Want dat zijn namelijk gemankeerde egotrippers met te veel geld en te weinig solidariteit. Daarom heb ik dus ook geen speciale mededeling voor VVD’ers, maar wel voor debielen.
En wat voel je daarbij?
Ik ben geen debiel, maar wel een realist.
Leg eens uit?
Ik ben een realist in de ruimste zin des woords. Mijn idealen zijn doordesemd met realisme. Ik ben zo realistisch dat ik mijn hand er niet voor omdraai al mijn idealen overboord te gooien in het kader van ‘waar niet is, verliest de keizer zijn recht’. Je zou er bijna VVD’er van worden.
Trouwens, VVD’ers zijn hier van harte welkom. Ik heb dan wel geen speciale mededeling voor ze, maar zelfs voor VVD’ers geldt: je bent nooit te oud om te leren. En ik heb graag veel bezoekers, dus die twintig procent asocialen neem ik er met liefde bij. Had ik al verteld dat ik opportunist ben?

Solipsisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
so·lip·sis·me (het ~)
1 filosofische leer die stelt dat alleen ons eigen ik en zijn bewustzijnsdaden bestaan
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Welkom in deze zeer solipsistische omgeving. Alles op Zezunja’s Zotisch Weblog gaat over mij. Onder het kopje Solipsisme vindt u – zodat u goed beslagen ten ijs komt – allerlei informatie over mij en over dit weblog. Zoals u ziet, leg ik aan de hand van de 16 ismen uit hoe deze webzijde in elkaar steekt. Daarnaast is het de bedoeling dat u tussen de regels door kunt lezen wie de schrijfster dezes is.
En wat voel je daarbij?
Exhibitionistisch, niet?
Leg eens uit?
Nou kijk, dat mijn leven om mij draait is tot daaraan toe. Dat is misschien niet erg barmhartig, maar wel tamelijk succesvol. Maar dat ik zoveel stukjes over mezelf schrijf, die openbaar maak en vervolgens geniet van alle aandacht, dat is ontegenzeggelijk de tweede verklaring voor exhibitionisme in Van Dale: 2 het te koop lopen met iets persoonlijks, oneervols of afstotends.
Welnu, ik heb me er bij neergelegd en u ook blijkt uit de statistieken. Dus case closed, zand erover en onder de pet ermee.

Specialisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
spe·ci·a·lis·me (het ~, ~n/~s)
1 onderdeel van een tak van wetenschap dat afzonderlijk beoefend wordt => vakgebied
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Bij Specialisme wordt u doorverwezen naar mijn kantoor. Op de burelen van Zezunja is nog plaats voor meer klussen en eenieder die geïnteresseerd is in deftige verhalen of snedige schrijfsels van mijn hand, kan via het kantoor contact met mij opnemen. Ik werk tegen elk aannemelijk bod.
En wat voel je daarbij?
Ik had het slechter kunnen treffen.
Leg eens uit?
Qua beroep, that is, wat betreft bijziendheid kan het namelijk nauwelijks beroerder. Maar mijn beroep heb ik goed gekozen. Ik kan verhalen schrijven en daar mijn brood mee beleggen. Ik mag brainstormen, researchen, internetten, columns schrijven, mensen ondervragen, krantjes lezen, tv kijken en als zelfstandige door het leven gaan. En dat noemen ze dan ‘werk’.
Voordat u denkt dat ik een heel blij meisje ben: zie Eufemisme en Idealisme hierboven.

Surrealisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
sur·re·a·lis·me (het ~)
1 richting in de kunst, die van het denkbeeld uitgaat dat de dingen niet zijn wat zij schijnen, maar een onderbewuste lading hebben
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Als ik lifelog – en dat doe ik vaak, zoals een ander regelmatig een biertje drinkt – dan verschijnen die stukjes in de rubriek Surrealisme. Het zou wat al te hovaardig als al dat geneuzel over mijn eigen leven onder een ernstiger noemer zou vallen. Daarbij geeft de pen ook nog wat sturing aan de weergave van de feiten (de pen? de pen? wie gebruikt er nog een pen tegenwoordig?), waardoor vorm, stijl en woordkeuze de waarheid soms geweld aandoen, om niet te zeggen anaal verkrachten.
En wat voel je daarbij?
Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.
Leg eens uit?
Alles op Zezunja’s Zotisch Weblog is enigszins waarheidsgetrouw, maar alles is evenzeer geromanticeerd, eufemistisch, overdreven, gestuurd door wensvol denken en gedoemd tot misvatting en selffulfilling prophecy. Ik zou er niet intrappen als ik u was.

Toerisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
toe·ris·me (het ~)
1 het reizen ter ontspanning => toeristenverkeer, vreemdelingenverkeer
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
U bent de toerist hier. Zo, dat u dat even weet. Dat de zaken wel duidelijk zijn. Ik zal er alles aan doen om het u naar de zin te maken, zolang u aan de buren denkt en geen ongewenste reclame door de brievenbus gooit. Voor het overige zet ik de parasol al voor u uit. Bienvenue à  Zezunja’s Zotisch Weblog.
En wat voel je daarbij?
Webloggen is leuk bij de gratie van de reageurs.
Leg eens uit?
Ik koester u. Echt. Zelfs als u zwerfvuil en geluidsoverlast veroorzaakt. Ik ben dolgelukkig als ik veel reacties genereer, ik vind vrijwel alle reacties tof, zowel negatief als positief. Ik voel me bevestigd als u met velen komt aanspoelen en ik voel me vereerd als u dan ook nog de moeite neemt iets te zeggen.
Ik zou bijna zeggen: dood aan de lurkers. Maar lurkers zijn ook maar mensen. En ze stuwen mijn stats omhoog. Hulde aan de lurkers!

Zotisme
Wat betekent dat?
letterlijk:
U hebt gezocht op Zotisme: het door u gezochte woord is niet gevonden in het eendelige Van Dale Hedendaags Nederlands.
op Zezunja’s Zotisch Weblog:
Zotisme heb ik zelfverzonnen, maar Zotisch bestaat wel. Het betekent in het Grieks (zootikos) ‘het leven betreffend’. Daarmee is alles over dit weblog wel gezegd.
Zijn er nog vragen?

Misschien ben ik mezelf wel kwijt. Misschien tart ik mezelf tot ik echt niets meer te verliezen heb. Mijzelf niet, mijn familie niet, mijn huis niet en mijn werk niet. Huis en werk al opgezegd. Familie, vrienden en Amsterdam verlaten. Netwerk en bandje overboord. Dreads eraf en als klap op de vuurpijl mijn website op zijn kop. Hoppa! Weg identiteit, weg imago, weg vangnet, weg alles-zoals-het-was.
Deels is die onthechting een onvermijdelijk bijverschijnsel van het verhuizen. Het hoort erbij. Een verplaatsing van een paarhonderd kilometer leidt al gauw tot iets dat lijkt op ‘opnieuw beginnen’. Maar dat van die dreads had niet gehoeven. Dat kapsel was na vijf jaar nog immer een succes en gaf me gek genoeg een duidelijkere identiteit. En die website… waarom nu? Waarom dit onderdeel van regelmaat en ritme in mijn leven óók onderwerpen aan een rigoureuze verandering? Waarom blijft er helemaal niets bij het oude?

Om eerlijk te zijn: ik weet het niet. Er zijn een boel verklaringen mogelijk, zoals diepgewortelde wispelturigheid mijnerzijds, een zakelijk belang nu ik als zelfstandige verder ga, en een grote behoefte mij aan te passen aan het klimaat waarin ik mij bevind.
Dat laatste is, hoewel bijzonder vaag, het belangrijkste. Ik ben verhuisd naar een andere biotoop; het weer is anders, de mensen zijn anders, de cultuur is anders en ik ben anders. En als ik me zo anders voel, zitten de kleren die ooit lekker zaten, ineens niet meer zo comfortabel, moet de muziek die ik eerst luisterde, plaats maken voor muziek die beter in het hier en nu past, en is mijn weblog gedoemd tot aanpassing aan omstandigheden waarin een Belgisch-allochtoonse freelanster op zoek is naar heur identiteit.
En u moet zich het allemaal maar laten aanleunen. U bent slachtoffer van mijn identiteitscrisis en ik kan alleen maar hopen dat verandering van spijs daadwerkelijk doet eten. Want hoewel de basis van dit weblog nog dezelfde is – een zotisch weblog -, is er een hoop veranderd. Zo zijn de Z-en verdwenen en daarmee de allitererende rubrieken en de zijbalk met-zijdelings-wat-zijdelinks. U kunt mijn archief met Z-rubrieken en de zijbalk as we knew it overigens nog steeds terugvinden op de oude webzijde, klik.

Tsja, en wat u ervoor in de plaats krijgt? Nou, uhm, een nieuw moodswing-proof interieur. Het zit zo: mocht u een ander behangetje willen, dan klikt u gewoon op een van de vierkantjes links bovenaan en dan verandert de achtergrond vanzelf. Magisch.
En verder heb ik voortaan nog maar drie rubrieken in plaats van elf. Want à³f het gaat nergens over en dan past het in de rubriek Nihilisme, óf het gaat over mij en dan past het in de rubriek Surrealisme, à³f het gaat over iets belangrijks en dan valt het onder Idealisme. Erg veel andere opties zijn er niet. Heel overzichtelijk voor mij én voor u.
En dan – heel belangrijk: ik heb mij ontdaan van het juk bij-elk-praatje-hoort-een plaatje. Ik mag voortaan stukjes schrijven zonder visuele opsmuk. Gewoon, kaal, in woorden. Wat een rust.
Voor het visuele aspect -kuch- staat rechts bovenaan voortaan een foto of tekening. En soms zal ik ook in de logjes zogenaamde duimnagels plaatsen die naar een groter exemplaar leiden.
Voor het overige kunt u uitleg over mij en deze webzijde vinden onder het kopje Solipsisme. En er is nog wat werk in uitvoering, maar dat merkt u vanzelf.
Dit weblog is bedacht en vormgegeven door mijzelve, met onnoemelijk veel hulp en geduld van Yuri, die vrijwel alles heeft getweakt, geknipt en geschoren.
Rest mij nog wat haartjes weg te blazen en Zezunja’s Zotisch Weblog voor geopend te verklaren.

PS. Overige dankwoorden vindt u binnenkort rechts bij Egoïsme (copyright).