* Ik ben echt in shock over hoe mijn site eruit ziet op Internet Explorer 6.0. Dus iedereen met 6.0: als u een legale versie van windows op uw poekjoeter heeft, download dan please, please, please versie 7 van de Microsoftwebsite. Of installeer Firefox van Mozilla, nog beter. Doe het voor mij.

* Weet iemand hoe het liedje heet dat begint met: What makes men of What makes a man? En dan zingt een koortje: Woman. Het behoort tot hetzelfde genre als A man’s world van James Brown. En ik sluit zelfs niet uit dat het nummer ook uitgevoerd wordt door mr Brown. Verder komen er zinnetjes in voor als What makes men jealous of eachother? (Woman!) Wie o wie? Wat o wat?
#Update 02-01-2006: gevonden.

* Ik wil meer stukjes schrijven. Echte stukjes. Met mooie woorden en scherpzinnige ideeën. Maar ik heb vakantie, dus dat stoppen we in een goed voornemen.

* Deze week ga ik de laatste demo-opnamen van Little White T-shirt maken. Eindelijk weer zingen. Muziek. Nog geen stukjes (zie goed voornemen).

* En daarna begin ik iets in Leuven. Qua zingen. En muziek. Dus wie zin heeft…

* Echt, echt, echt: na de vakantie, na de opnamen en na samen met Yuri vrij zijn, volgen er weer echte stukjes. Leve de goede voornemens!

* Heeft u al op mijn kerstwens hieronder geklikt?

“Want zo gaat dat hier: je laat je katten in de tuin van de buren schijten en je hebt er zo weer een lezer bij.”

“Stiekem hou ik heel erg van de Steve Miller Band.”

“Maar dat is een gegeven paard, dat mogen we best wegsmijten.”

“t Is dat het niet kon, maar anders had ik zonder witte drek besteld.”

“Ik wacht even tot de chemische oorlogsvoering voorbij is.”

“Ik ben zo blij dat jij geboren bent.”

“Die verkeerde mentale spanning is een van de secundaire arbeidsvoorwaarden, lijkt het.”

“Brrr, I’m so cool I might catch a cold.”

“Op dagen dat ik ongesteld ben en vind dat ik niets kan, en dat ik dom, dik en lelijk ben, lees ik zulke mailtjes graag terug.”

“Ze denkt steeds dat er een dood varken in het bureel ligt.”

“Tenzij je inschat dat de hoogte van dit bedrag ze slechtgezind maakt.”

“Juist door jouw terugtrekkende bewegingen in de blogosphere en door je haarscherpe oog voor layout en taalgebruik kan ik me voorstellen dat de meeste websites in jouw ogen varkensstront voor parelvissers zijn.”

“Hee, moet jij niet in het bozepoezenhoekje liggen?”

“Thank God dat je niet op de VVD hebt gestemd.”

“O, nu is de pekingeendscheet ontsnapt.”

“Ik hoor de afkeuring in je stem, maar ik heb geen zin om erop te letten”

“Choco, moeten we jou dan maar op Rita afsturen?”

“Choco, do you know the way to San Jose?”

“Ben jij besneden?!”

Wat ik eerder zijdelings zei.

In het kader van de eeuwigdurende educatie nog een vraagje.

Toen ik klein was had je van die blikjes die als je ze omdraaide het geboooeeee van een koe lieten horen. Waarschijnlijk bestaan ze nog steeds en ze zijn ook tamelijk universeel, want Yuri heeft er net zoveel herinneringen aan als ik.

Nou de vraag: hoe werkt zoiets? Ik bedoel: wat zit er in dat blikje? Want ik herinner me die dingen van eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, dus heel erg super high-tech kan het niet geweest zijn.
En waarom was dat altijd een koe? Waarom had je zulke dingen niet met olifanten, leeuwen en tijgers?

Wie het weet mag het zeggen.

Weer twee stokjes naar mijn hoofd geslingerd gekregen. En wegens kersthersens die niet in staat zijn normale stukjes te schrijven, neem ik die stokjes met beide handen aan. Het moeten bij de een vijf en bij de ander zes dingen zijn die u wellicht niet van mij weet.

Ik zat lang te dubben of ik zou vertellen over mijn lidmaatschap van de Dolly Dots-fanclub, maar volgens mij wist u dat al. En ik had ook al eens opgebiecht dat ik vroeger brieven schreef aan het KNMI. Ik dacht zelfs dat ik al eens had toegegeven een lp van BZN in mijn bezit te hebben, maar de bewijzen kan ik nergens terugvinden. Niettemin blijft er zo natuurlijk bijzonder weinig over.

Zodoende heb ik besloten er een heusch taboedoorbrekend stokje van te maken.

Zes dingen die u wellicht nog niet over mij wist.

1. Ik vind alcohol meestal vies, maar ik ben wel graag aangeschoten. Zodoende drink ik ‘t liefst alleen sterke drank, wegens een minimum aan inspanning en een maximum aan resultaat.

2. Tijdens mijn huwelijk heb ik wel eens gezegd dat ik eigenlijk alleen op vrouwen viel. Dat nam mijn toenmalige echtgenoot mij niet in dank af.

3. Toen ik mij ooit eens op de plee aan een lijntje cocaïne waagde, probeerde de beveiliging van het betreffende café de deur open te breken.

4. Ik vind hasj het lekkerste genotsmiddel dat er is en ik ben niet van plan daar ooit anders over te gaan denken.

5. Als elfjarig meisje vroeg ik mij af of je cavia’s ook kon bevredigen. Ik kwam er proefondervindelijk achter dat dat niet eenvoudig was.

6. Het aantal sekspartners dat ik had, is in de verste verte niet meer op twee handen te tellen.

Maar verder ben ik heel braaf, nuchter en monogaam.

Wegens apporteervrees geef ik stokjes sinds jaar en dag niet meer door. Wie ‘m wil mag ‘m hebben.

* Als u wilt weten waar ik woon, dan kunt u overdag naar de vrt kijken of via deze site met de webcam het stationsplein van mijn woonplaats zien. Bij ons doen ze namelijk ook aan Serious Request, alleen heet dat hier in goed Vlaams Music for Life.

* Ik heb een nieuwe gouwe ouwe. De bedoeling is dat ik die wekelijks ga verversen. Zie narcisme.

* Ik had drieëndertig fouten in het dictee, maar dat kwam doordat ik met de pen ook typfouten maak. Zo schreef ik cabarateske. Dat is niet eens fonetisch, dat is gewoon stom. En ik had al drie fouten in het harrypotterbrilletje, dus dat schoot lekker op.

* Het toeval wil dat een der juryleden van het dictee sinds gisteren ook een vermoedelijke opdrachtgever is.

* Wist u dat bloemkool helemaal niet zo lang hoeft te koken?

* Ik vrees dat ik vanavond een aantal webloggers in levende lijve ga ontmoeten. Brrrr, webloggers zijn ENG!

* Ik vrees verder dat ik dit jaar nog slechts toekom aan lijstjes, stokjes (er werden er alweer twee naar mijn hoofd gegooid, boink) en duizendingendinges. Ik beloof plechtig volgend jaar weer wat ‘echte’ stukjes te schrijven.

De 10 minstzeggende en meest willekeurige memorabele momenten van 2006

10. Het moment dat ik op Lowlands in de stromende regen een droge zitplaats onder een parasol had veroverd en ik noodgedwongen een uur lang moest kijken naar tientallen harige onderbenen van mannen die voor mijn neus op tafel stonden te schuilen.

9. Het moment tijdens de overdracht van mijn huis in Amsterdam, toen de koopster met teleurstelling in haar stem zei: ‘Ingericht zag het er veel groter uit’.

8. Het moment in juli dat er drie hoogzwangere vrouwen in onze tuin zaten. En het moment, de volgende dag, dat ik bedacht dat een foto nemen toch het minste was wat ik had kunnen doen.

7. Het moment dat ik me meldde bij de dienst buitenlanders van de gemeente voor een verblijfsvergunning en ik me heel erg blank, heel erg EU en heel erg voorgetrokken voelde.

6. Het moment dat ik hoorde hoeveel het etentje ter ere van mijn afscheid van mijn werk had gekost. Hoe hoog het bedrag precies was weet ik niet meer, maar het ging om veel meer dan ik dacht waard te zijn.

5. Het moment dat ik een oud-student als concurrent zag zitten tijdens een sollicitatie-opdracht. Zij werd het gelukkig ook niet.

4. Het moment dat ik werd meegetroond naar een outdoorverrassing waarvan mij vooraf was verteld dat die binnen zou plaatsvinden, waardoor ik blauw van de kou een waanzinnig optreden van John Zorn zag.

3. Het moment dat mijn Russische klasgenote bij Franse les aan mij vroeg: ‘Nelson Mandela, qui est-ce? Un joueur de football?’.
Dat was nadat ik bij een eerder raadspelletje al eens per ongeluk Mitterrand in mijn hoofd had genomen. Toen vroeg ze: ‘C’est un chanteur?’ Later beperkte ik me bij kwisjes tot David Beckham en Jennifer Lopez. Die wist ze feilloos te raden.

2. Het moment dat iemand op straat tegen mij zei: ‘Hee, ben jij niet Zezunja?’

1. Het moment dat mijn schoonmoeder mijn Imelda Marcos-verzameling één voor een uit de verhuisdoos moest halen, omdat al die schoenen in bulk niet meer in de auto pasten. Dat voelde erg als: kuch, aangenaam, kuch, ik ben Zezunja.

Gegeven: onze poezen krijgen per dag – naast droogvoer – een half blik smurrievoer. De overgebleven helft van het blik verdwijnt in de koelkast. De volgende dag krijgen ze de andere helft. Gevolg: de dag dat we een nieuw blik aanbreken, is het eten lauw, want zo’n blik komt uit de voorraadkast. De dag erna is het eten koud, want dan komt het uit de koelkast.

Vraag: zouden die katten daarop anticiperen? Zouden ze weten: gisteren was het eten koud, dus vandaag is het lekker warm? En zouden ze een voorkeur hebben?

Zie ook: Ik heb een poezenlog (1)

‘Er was alleen nog wat drets over. En kepsel.’
‘Wat??’
‘Nou, wat gesmodder.’
‘…’

Doet u even mee?

KLIK

De grote vraag van vandaag is: moet je trots zijn als je op het VPRO-boekenlog heel hard ‘wanking’ zegt?

Met dank aan Eliane van The Sellotape Files die ons dan weer bedankt.

* Houdini-achtige taferelen in de politiek. Hans Klok for president.

(Toelichting: het vorige stukje schreef ik om 22:00 uur, toen er nog niks bekend was. Nu is het 00:56 uur en Verdonk blijft gewoon zitten.)

* We richten een democratie op waarin het parlement de baas is. Dat zal me ‘n klap geven.

* Een indirecte vrije schop voor tijd rekken in de politiek, net als bij voetbal.

* We zenden de hele dag live uit bij politieke soaps als deze, net als bij bruiloften van prinsen van wie ik de naam niet eens ken.

* We vaardigen een verbod uit op het gebruiken van de term toevallige meerderheid, als het gaat om een feitelijke meerderheid.

* We stellen vast dat de enige die tijdens een demissionaire periode terughoudend moet zijn in het wijzigen van beleid, het kabinet is en niet het parlement.

* Als Mark Rutte zegt dat de hele VVD-ministersploeg opstapt als Verdonk moet vertrekken, dan houden we hem eraan. Opgeruimd staat netjes.

* We schrijven gelijk nieuwe verkiezingen uit als grote partijen niet met elkaar willen onderhandelen. Dat zal ze leren.

* Martin Bril for president. Telkens als hij in De wereld draait door politiek commentaar geeft, kan ik ‘m wel zoenen.

In den beginne was er niets. Alleen een plan. Yuri en Zezunja. Dat was het plan. Maar op de weg van droom naar daad, dienden er eerst eventjes wat wetten geslecht, en wat praktische bezwaren. Appeltje eitje. Sollicitatiebriefje, ontslagbriefje, verhuizinkje. Onderweg versloeg ik nog even een zooi medekandidaten tijdens de solliciatie bij Humo. En okee, er waren nog wat praktische bezwaren, want uiteindelijk kreeg ik de job niet, maar toch, de tekenen waren er: het was poepen zonder drukken.

Op de honderdste dag waren Yuri en Zezunja een feit. Huisje, boompje, beestje, halleluja. Maar alle slangen en verboden vruchten ten spijt: de weg was ineens geplaveid met wetten en praktische bezwaren. Zo bleek er een groot tekort aan vacatures, een enorm gebrek aan inschattingsvermogen bij al diegenen die mij afwezen en mijn brieven vertoonden inmiddels sleetse plekken. Het scheelde niet veel of ik was begonnen met: Waarde redactie, hoewel ik absoluut geen zin heb om uw vacature te vervullen, zal ik wel moeten, want u bent de enige in dit Vlamenland die nog behoefte heeft aan een journalist of redacteur en een mens moet toch wat. Zoals daar zijn: brood beleggen.

Op de tweehonderdste dag gaf ik het op. Als ik Freecell had gehad, was ik vast gaan Freecellen, maar gelukkig had ik dat spelletje niet, dat scheelde weer. Ik nam de poes op schoot, mompelde maar weer eens dat er gelukkig nog één poes was die van mij hield en besloot de handdoek in de ring te gooien. Als niemand mij in dienst wilde nemen, dan moest ik mijzelf maar in dienst nemen.

Op de tweehondervijftigste dag werd duidelijk dat ook Yuri een werkgever nodig had, want hoewel hij nog even voor Kiri op de boterham kan zorgen, is het ook voor hem spoedig gedaan.

En toen zag ik het licht. Ik ging mijzelf in dienst nemen en Yuri zou mijn compagnon worden. Samen zouden wij de wereld bestormen met mooie teksten, fijn toneel, originele vormgeving, hevig speurwerk en allround cultuur- en mediaconcepten. Wij zouden behalve Kiri ook nog filet americain op de boterham hebben en wij zouden nog lang en gelukkig leven.

En zo geschiedde. Vorige week richtte ik ons bedrijfje op. Omdat Yuri nu nog voltijds werkt, moest ik het alleen doen en ik moet zeggen: he’s a lucky bastard, want het viel niet mee. Maar gelukkig mag hij nog het nodige aan administratieve hel voor zijn rekening nemen zodra wij van een eenmansbedrijfje een tweemansbedrijfje worden.

En, lieve lezer, zo ontstond dus Het eiland Neus – tekst, beeld en theater. Wij hopen nog lang en gelukkig filet americain te eten, maar eerst moet de website af, moet de btw-man gehypnotiseerd, moet een goedbetalende opdrachtgever verleid en moeten de mouwen opgestroopt.

Ik zeg: We’ll give them hell.

Ik moest hard lachen toen Yuri per ongeluk Paul & Witteman zei.
Maar mijn moeder zei het ook.
En zelf zei ik het laatst ook.

Mijn uiterst wetenschappelijke conclusie: 100 procent van de mensen die de naam van dat programma noemt, zegt wel eens per ongeluk Paul & Witteman.

De eerste parade van fraaie vlaamse woorden. Er volgt uiteraard meer.

knookske – botje

bot – regenlaars

ket – jongere

snit en naad – opleiding tot naaister

haartooi – opleiding tot kapster

groentjes – groente

voormiddag – ochtend

verschietachtig fel – schrikbarend erg

geëten – gegeten

zjat – mok

Na de koelkast en de huishoudelijke mededelingen, nu Sinterklaas.

Luister, ik vind het best dat die Belgen niks van Sinterklaas snappen. Dat ze maar wat doen, in opdracht van de winkeliers. Dat ze denken dat het klaar is met een keer een kinderschoen zetten. Dat ze denken dat 6 december de belangrijkste Sinterklaasdag is, in plaats van pakjesavond op 5 december. Dat ze geen flauw benul hebben dat er bij élk kadootje een gedicht hoort (mijn juf Frans: ‘Ah, une lettre?’, ik: ‘Non, un poème’, juf: ‘Un poème?????, ik: ‘Oui! Un poème.’ etc.). Dat ze denken dat het feest alleen voor kinderen is en dat ze niet eens weten dat het veel leuker is met volwassenen onderling. Dat ze denken dat een surprise gewoon een verrassing is, in plaats van een met bloed, zweet en tranen tot stand gekomen knutselwerk. Dat ze denken dat ze ook Sinterklaas vieren als ze een mandarijntje in hun schoen treffen.
Dat vind ik allemaal best.

Maar dan moeten ze wel een beetje normaal doen en niet de Begijnhofkerk, die ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat elk half uur hoor, tot – wat is het – 11 december Zie ginds komt de stoomboot laten spelen. Dus.

Na de koelkast nu een mededeling van huishoudelijke aard.

* Mijn header is vernieuwd – ik heb een logo!
* Ik heb een favicon – kijk maar in uw adresbalk – hoera.
* Mijn achtergrondjes zijn vernieuwd – ze zijn lichter en passen beter bij de header – klik op de vierkantjes bovenaan.
* De regelafstand is vergroot – meer rust.
* De kopjes zijn iets groter – minder grijze brij.
* U ziet nu de tien laatste reacties op de voorpagina – en hoeveel toeristen er zijn.
* Werkzaamheden aan de onthoud mij-cookie, de e-mailalert en de lettertjes in het reactiescherm volgen nog – geduld is een schone zaak.
* Voor mensen met een oude IE vrees ik het ergste – jammer maar helaas.

Met dank aan de hoofdtweaker van de afdeling Nerd.

lief
deel mij
neem mijn geheim
en geef het door
zonder geluid maar wel met
mijn geur en de twijfel die
ik soms vaak maar niet altijd begrijp
en hoewel het er dan herfst zal zijn
fluister ik morgen de grond van waar jij was
tot lente en tot liefde, als dat toch gewoon kan

Voor meer uitleg over e.d.i.t. en credits, zie edit en mis.punt.
Voor meer e.d.i.t.’s, zie Yuri Maanzand, Urbain Alpain, timmietv, blunt, window, wenz, gedicht, Richard Osinga, Lilimoen, Drs, Maartje, blogbuster, Deh Haagh (er volgen meer updates).
Voor meer koelkastgedichten, zie hier en hier.

Zeg, had u nog vragen naar aanleiding van dit (klik)?

Een stokje, waarom niet. Van Charlotte. Daarom wel.

Tien lukrake sms’jes uit mijn inbox moeten het zijn. Nou no way, ik zoek gewoon de leukste uit, wat al heel moeilijk is, want ik en mijn vrienden blijken best stom te sms’en. En omdat mijn inbox echt heel saai is (kom op vrienden, sms eens wat leuker!), veeg ik lekker de vloer aan met de regels van dit stokje. U krijgt ook wat outbox.

Inbox:
* Huh?
* Vrolijk/speels of stijlvol (slacouv.)?
* Hahaha! Koel! Die Yuri boft maar. En wat een geheimenkoningin ben jij tegenwoordig! Fijn weekend nog de twee van u! Check de punch in de Rue Petit Prince.
*Ng tps vr grt= dwnlds vr m’n nwe mp3splr?
* Edaan!

Outbox:
*Nog ziek, maar na vijf dagen wel in staat langer dan vijf minuten rechtop te zitten en zodoende een stukje te schrijven. En als ik iemand niet bedoelde met mijn overwegend ironische aanklacht tegen alles en iedereen, was jij het wel. Liefs.
* Zij hebben moest zijn wij hebben.
* Had ik vandaag al verteld dat ik van je hou?
* Om twaalf voor zeven kom ik aan. Eindelijk. De reis was hels en ik heb een milde kater. Verlang erg naar de Booty en de bank.
* Lieveke, blijf liefst hier nog wat prutselen. Heb het fijn, doe de groetjes en hou van mij op afstand. Zoenie, doewie!

By the way: ik wis elke drie maanden alle sms’jes, dus dit is de schamele oogst van de afgelopen drie maanden.

Iemand zin in een stokje? Kom maar halen. Ik vind het namelijk vervelend als stokjes geapporteerd worden. Is slecht voor mijn ego (zie ook alle vorige stokjes).

Mijn vraag aan de btw-inspecteur:
‘Wat is jullie definitie van copywriting?’

Zijn antwoord:
‘Wat versta je onder copywriting?’

En daarom beginnen we met een topvijf! Met dikke vette schijt aan de koppierijt (jaja, je moet toch wat met je rijmelarij als je geen Sinterklaas viert).
By the way: de schijt is van die orde dat ik het auteursrecht maar een weekje geweld aan wil doen, daarna word ik bang (schijterd, jeweetwel) en flikker ik die mp3’s er weer af.
Goed, vandaag dus:

De vijf liedjes die ik in 2006 met geen mogelijkheid uit mijn kop kreeg, hoe graag ik dat soms ook wilde.

1. La Camisa Negra (Juanes)

2. Impazzivo Per Te (Adriano Celentano)

3. Waking Up (Elastica)

4. Chop Suey! (System of a Down)

5. I’m a Man of Constant Sorrow (O Brother Where Art Thou)

Op 5 december 2001 kreeg ik van mijn ex-lief dreadlocks cadeau. Drie maanden geleden jaste ik ze eraf. Net geen vijf jaar later. Tijd voor mijn allerlaatste dreadlocksjubileumstukje (en gratis en voor niets een galgjewoord).

Waarom ik mijn dreadlocks mis:
* Mijn silhouet stelt een stuk minder voor.
* Veel minder kerels draaien hun hoofd om op straat.
* Na vijf jaar word ik weer geconfronteerd met het fenomeen ‘vet’ haar.
* Ik zie er minder rock-’n-roll uit.
* Ik ben minder fotogeniek.
* Omdat andere mensen ze missen, mis ik ze ook.

Waarom ik mijn dreads helemaal niet mis:
* Niemand sist meer ‘hee rasta’ tegen me.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* In Amsterdam voel ik de wind weer over mijn hoofd blazen (in Leuven waait het minder).
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Ik kan gaan slapen zonder allerlei knopen te hoeven maken.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Mijn hoofdhuid is weer gezond.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Onderhoud kost geen honderdvijftig euro per keer.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Ik heb geen drie pakjes haarverf meer nodig.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Ik kan weer brainstormen over nieuwe kapsels.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Mijn identiteit is niet meer afhankelijk van mijn haar.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Ik heb graag elk jaar een andere tooi.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Iedereen heeft inmiddels dreadlocks.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.
* Het duurt nog maar twee minuten in plaats van anderhalve dag voordat mijn haar droog is.
* Yuri kan hele avonden over mijn hoofd aaien.

Toegegeven, dit lijstje is vast niet interessant voor u, maar ik had behoefte mijn trouwe metgezellen voor de laatste keer publiekelijk af te leggen.

Tot slot nog een paar oude stukjes over mijn dreads:
The Women Of The Dreads
Babydread
Picasso ook
After
En als je die dierentuin in je haar frutselt…

Nadat ik in al mijn huilerigheid een deuk in de vuilnisbak had geschopt, husselde ik de gebakken aardappelen wat door elkaar
‘En dat eten wordt vast ook heel smerig’, pruilde ik.
‘Waarom?’, vroeg hij.
‘Omdat ik het niet met liefde heb klaargemaakt’, snikte ik.
‘O, maar ik heb het vlees met veel liefde omgedraaid hoor’, zei hij.
‘Ja, maar ik heb het daarna nog drie keer zonder liefde omgedraaid’, jammerde ik.
‘Och, anders ga ik toch gewoon een frietje halen’, zei hij monter.
‘Nee’, mekkerde ik.
‘Okee’, zei hij.

Als je het helemaal niet meer ziet zitten, moet je gaan toepen op de bushalte. Want dat zagen wij dus. Het helemaal niet meer zitten. Want wij liepen en alles liep. Maar dan in de soep. Dat liepen wij dus. Eerst nog niet. Toen ging alles nog. Van dat leien dakje, weet u wel. Gewoon, je plant wat. Je volgt de planning. En dan reken je wat. Buiten de waard, dat wel, maar toch je rekent wat. Zo van: dan hebben we daar vier minuten om over te stappen en daar ook. Maar dan reken je dus buiten de waard. Zo gaat dat.

Want wij moesten. En wij zouden. Maar wat happens? Shit. En dan blijkt dat bussen in Vlaanderen er een handje van hebben. Waarvan? Van vertraging oplopen. En dan is vier minuten ineens niets meer.

Dus die maan scheen. Niet door de bomen, want die stonden daar niet. Ja, dan was het misschien nog leuk geweest, met de maan, zo door de bomen. Maar niet dus. En dan is Haacht ineens een kutdorp hoor. Niet zomaar een dorp, maar echt een kutdorp, met veel wind en zelfs wat regen. En een groot gebrek aan doeltreffende bussen.

Maar uiteindelijk kun je best in Kampenhout komen. Dat is het punt niet. Wat niet? Het punt. Het punt was namelijk een bruiloft. Of meer: een receptie van een bruiloft. Maar dat punt viel dus niet te bereiken. Of toch wel, maar dan slechts om de twee uur. En tsja, men heeft de neiging recepties eindig te verklaren. Heel onhandig.

Dus wij rekenden wat. Met waard en al. En al waren onze handen wat te koud voor het betere trekwerk, wij trokken onze conclusie. De bus naar het feestgedruis zou pas komen als alles al was uitgedruist. En dan is het er dus wel vanaf, die lol.

Wij moesten dus terug, in het kader van onverrichter zake. En zoiets duurt dan ook ineens twee uur. Probeer het maar eens, zaken te onverrichten. Je bent er zo twee uur mee kwijt. Dus wij doodden wat tijd bij het witloofmuseum by night. Maar mijn lief houdt er niet van. Van witloof.

Toen gingen we maar even een colaatje halen. Bij een snackbar, of nee, frituur. Maar dat bracht ons van ons stuk. Terwijl ze met hun poten van ons stuk dienen af te blijven, maar maak dat een negenjarig jongetje dat tegenover zijn vader met een sigaret in zijn hand een kleurplaat zit in te kleuren maar eens wijs. Zoiets brengt ons dus van ons stuk.

Dan maar naar de bushalte. Want die was tamelijk windstil. Wat best knap is voor een bushalte. En niemand die ons van ons stuk bracht. En toen zei ik wat ik dacht. Want ik dacht: jammer dat we geen kaarten bij ons hebben, want dan konden we toepen. Dus dat zei ik, want dat dacht ik.

En toen haalde Yuri ineens kaarten tevoorschijn. Okee, okee, we hadden geen pen, maar ik kan best uit het hoofd turven. Geen probleem. En dat Yuri won, was ook niet erg, want hij wint niet vaak. En trouwens, dat kwam eigenlijk door mij. Dat-ie won. Ik had namelijk best verkeerd kunnen turven. Kon-ie toch niet checken, zo in mijn hoofd. Maar ik deed het eerlijk, dus toen won-ie.

Alleen dat van die bruiloft, dat was wel jammer. We hadden namelijk een leuk kadootje.

Vanaf vandaag doe ik officieel aan vriendjespolitiek.

Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (1)
Heeft een adoptiepoes eigenlijk wel poten?
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (2)
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (3)
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (4)

en dat de poes dan tegen het raam
gaat tikken
als de regen
net vandaag

omdat ze iets wil pakken
zo ongrijpbaar
blijkbaar
zo onbegrepen

en dat ze somber wordt
de poes
niet ik
maar zij

omdat ik het best aankan
het leven
de regen
zelfs vandaag

maar de poes niet
die niet
zij niet
zelfs de regen niet

en dat ik dat begrijp
want vandaag
die regen
dat valt niet mee

vandaag is namelijk niet
vandaag
nee absoluut
niet voor de poes

Geachte doctorandus de heer ‘ti,

U vroeg mij: wat is in hemelsnaam een rss-reader? En hoewel u weblogger én doctorandus bent en dus op zijn minst zou moeten weten wat een rss-reader is, zal ik het niet tegen u gebruiken; de rss-onwetendheid is immers alom tegenwoordig en dan kunnen we wel aan de gang blijven. Met andere woorden: u bent niet de eerste die dat vraagt. Door de jaren heen hebben talloze mensen mij gevraagd wat een rss-reader of rss-feed is en omdat ik wil dat iedereen een feed heeft en mij in zijn reader stopt, leg ik het keer op keer met veel geduld uit. Zo ook nu. Voor de laatste keer. Dat wel.

Een rss-reader is een programmaatje (online of op je computer) dat rss-feeds leest. Welnu, daarmee bent u er vermoedelijk nog niet, dus: wat is een rss-feed?
Laten we bij het begin beginnen: elk zichzelf respecterend weblog heeft een rss-feed. U zult mij niet geloven, maar zelfs u heeft er een. Een rss-feed is een pagina die er meestal ongeveer zo uitziet. Voor u en mij tamelijk onleesbaar, maar voor een rss-reader hét perfecte leesvoer. Uw rss-reader begrijpt alles wat er staat en vormt het om tot leesbare tekst.

Ik hoor u denken: maar als je gewoon de homepage van een weblog opent is alle tekst toch ook leesbaar?
Ja, daarin heeft u gelijk, en als u zin en tijd heeft om elke dag al uw favoriete weblogs langs te gaan om te kijken of er iets nieuws geschreven is, dan is die homepage natuurlijk meer dan voldoende. Dan raad ik u zelfs aan om het hele begrip rss-reader te vergeten.
Maar als u, net als ik, vindt dat u het druk-druk-druk heeft en dat u dus geen tijd heeft om er elke dag opnieuw achter te komen dat maar dertig van de tweehonderd weblogs iets nieuws hebben geschreven, dan is een rss-reader de uitkomst.
De rss-feed van een weblog geeft namelijk bij elk nieuw bericht een seintje aan uw rss-reader en als het goed is geeft die rss-reader u dan weer een seintje, door een belletje of een dansend icoontje op uw desktop.
Nu hoor ik u denken: dat klinkt als een heel ingewikkelde email-alert.
Nou nee, het is a. niet ingewikkeld. Er zijn talloze gratis rss-readers, sommige zelfs ingebouwd in uw browser, die met een druk op de knop zijn gedownload en geïnstalleerd en b. het voordeel boven een email-alert is dat uw mailbox niet onnodig volstroomt. Tot slot: c. er zijn bijzonder weinig weblogs met een email-alert, terwijl 99 procent van de weblogs een rss-feed heeft.
Nu denkt u: ik dus ook? Ja, u dus ook. Bij punt.nl hebben alle weblogs dat. Ongevraagd. Heel goed.

En dan: hoe komt u aan de feeds van uw favorieten? Nou, u surft naar uw favoriete pagina’s en dan gaat u op zoek naar de rss-feed. Een rss-feed op een weblog is meestal te herkennen aan een oranje icoontje met daarin een wit tekeningetje van een soort radartje of het woordje ‘rss’ (bij uw eigen log staat dat linkje helemaal onderaan). De bedoeling is dat u de url (het internetadres) van de feed (de pagina die u krijgt als u op de icoontje klikt) in uw rss-reader gooit (waar u dat moet invullen of naartoe slepen, wijst zich doorgaans vanzelf). Vervolgens zal uw rss-reader u waarschuwen als er nieuwe berichten verschijnen op een van uw favoriete weblogs. Als er geen nieuwe berichten zijn, hoeft u dus ook niet te kijken en dat scheelt nogal wat tijd. Bovendien hebben veel weblogs ook een reactie-rss-feed die ervoor zorgt dat uw reader het ook meldt wanneer daar nieuwe reacties binnenkomen. Die feed moet u wel apart in uw rss-reader gooien.
Tot slot: veel kranten en andere internetsites maken ook gebruik van het rss-systeem. De reader kan dus voor veel meer gebruikt worden dan voor alleen weblogs. Bovendien is het feit dat de meeste readers op zijn minst een lijstje met kopjes vertonen erg handig, want daardoor kun je de wat minder interessante berichten al op basis van de kop als ‘gelezen’ aanmerken, zonder dat je daarvoor hebt hoeven klikken en scrollen naar of op een website.

Er valt nog veel meer over rss te zeggen, maar voor een leek is dit vast al duizelingwekkend. Zoals ik al zei: dit was de laatste keer dat ik het uit zal leggen, maar vragen naar aanleiding van de rss-les (bedankt Irene, voor dat woord) kunt u natuurlijk nog wel stellen in het reactieding.

U ondanks deze lacune in uw kennis nog immer hoogachtend,

Zezunja