Sommige mensen kunnen niet geloven dat het echt anders is, hier, op ongeveer tweeëneenhalf uur rijden van Amsterdam. Maar dat is typisch een geval van: je moet erbij geweest zijn. De verschillen zitten ‘m niet in grote dingen als gastvrijheid, katholicisme of veeltaligheid, maar in kleine dingen als de bus, de post of de uitverkoop. In alledaagse gewoontes die anders zijn zonder dat iemand daar aandacht aan besteedt.
Vandaag de post en de politie.
De post
De post wordt rondgebracht door De Post. Dat vind ik mooi. En overzichtelijk. De Post. Goed, dat is al één pluspunt.
Maar er is meer. De Post komt twee keer per dag. Een keer voor de krant en een paar uur later voor de post. Ik ben er nog niet uit of dat een pluspunt is of een schaamteloze vorm van inefficiëntie, maar bijzonder is het wel. Voor mij dan. En chic. Hoewel ik mij gelijk afvraag wat al die veertienjarige jongetjes hier dan doen, als een krantenwijkje niet tot de mogelijkheden behoort. Kijk, daar hoor je nooit iemand over.
Die krant komt ’s ochtends tamelijk laat. In Amsterdam kon ik na een wilde nacht om half zes in al mijn scheelheid de krant doorbladeren, hier zou ik tot
Lees meer…
Als je het eervol vindt dat je vermeld wordt, spreken we dan van een eervolle vermelding?
Ik vind het namelijk drie keer eervol. Deze, deze, en deze. Drie net-niet-nominaties en ik ben blij als een kind.
En verbaasd. Zeker over deze. Bijna-maar-net-niet genomineerd voor de Beste Vormgeving? Moi? Ik geef het door aan de afdeling ontwerp (ikzelf), de afdeling uitvoering (ikzelf en Yuri) en de afdeling grondstoffen (dinges, die het Wordpressthema heeft ontwikkeld).
Kijk, net niet is helemaal niet, daar kunnen we kort over zijn. Maar ik moet tóch hardop blozen. Ik was dus niet enige die op mijzelf stemde (niet in de vormgevingscategorie hoor, ben je gek!). En ik was dus zozeer niet de enige dat ik qua percentage vermeldenswaardig ben. Dat is eervol.
Maar dan, op wie moeten we stemmen? Waar is Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt? Waarom staat Cockie niet in de categorie Briljant en Bondig? Waarom kan ik Gin van The Vault niet vinden tussen de themaweblogs? En waarom krijgt Geachte mevrouw Smits geen nominatie in de categorie Schop Onder De Kont? Waarom worden deze mensen verdomme niet óók eervol vermeld. Waar zat u?
En toch ben ik u dankbaar hoor. Want ondanks net-niet, juicht het vandaag in mij.
Mijn (incomplete) stemadvies, zonder bovenstaande
Lees meer…
Lilimoen vroeg hoe mijn haar zat.
Via GeeSpot en Miwian stuitte ik op de Nederlandse 2000 webloggers, waarvoor je een foto op je website moet plaatsen om mee te mogen doen (toelichting).
Bij deze.
Dus de situatie is als volgt: je hangt wat bank (van het werkwoord bankhangen), omdat je wegens maanstonde, winter, duisternis en het reguliere ‘IK-WIL-WEEKEND’ besluit dat het mooi is geweest voor deze week. Maar ’s middags dient er nog genieuwjaarsborreld te worden bij een opdrachtgever die je nog nooit hebt gezien. Dus op de een of andere manier moet de onhandige volgorde van eerst bankhangen en dan alsnóg opzitten en pootjes geven, werkbaar worden gemaakt.
Je zet een wekker – een uur vooraf boenen en poetsen aan lijf en leden en je bent weer helemaal het heertje – en je zijgt neer. Kopjes thee, Oprah, Vitaya en de Aldi-folder bij de hand. Sjeik en Mike op je buik en geen greintje zin om naar een nieuwjaarsborrel te gaan.
En dan gaat die vermaledijde wekker. Je doucht de vrijdagmiddagblues van je af en je neemt je voor er gewoon zin in te hebben. Yeah! Zin!
Tot je voor de spiegel probeert een geschiktere stemming op je gezicht te schilderen en er onverwacht een lichtstraal door de spiegel flitst. Er reflecteert iets. Je wiebelt nog eens met je hoofd, en ja, weer een flits. En dan zie je het. Het is niet die imaginary gouden tand, maar verdomme,
Lees meer…
Dames en heren, ik moet alvorens een stukje te schrijven eerst even verwerken dat ik een blinkend witte haar van maar liefst vijf centimeter aantrof, op mijn eigen hoofd notabene. God straft meteen als je je dreadlocks eruit sloopt. Ik heb hem op de kleefrand van een Post-it geplakt (nadat ik ‘m eruit had getrokken uiteraard), zodat ik ‘m later streng kan toespreken om ‘m vervolgens ritueel te verbranden. First things first. En schrik niet als dat stukje dat dan volgt óók weer over die haar gaat.
Ik deed mee aan de wedstrijd op 160. Omdat het leuk is om met restricties te schrijven, omdat het altijd leuk is te dichten, omdat het leuk zou zijn om in NRC Next te staan met een gedichtje en omdat mijn bankrekening lijdt onder een ware laagconjunctuur, dus die duizend euro was van harte welkom.
Ik monteerde een oude e.d.i.t. tot een gedicht van 160 tekens, et voilà .
zeg me
dat alles mogelijk is
en snel
want hoewel het dan herfst zal zijn
fluister ik morgen de grond van waar jij was
tot lente en tot liefde
als dat gewoon kan
Maar tegen de winnaar kon ik niet op. Wát een prachtig gedicht van Gerrie Hondius (kan ik niet naar linken wegens flash, maar gaat u vooral naar de homepage van 160 en klik op ‘nieuws’ – Update: Gerrie heeft een weblog, nu kan linken wel.). Jammer voor iedereen die nog geld van mij tegoed heeft.
Trouwens, op de site was dit precies 160 tekens, in Word was het meer. Dus u mag tellen, maar ik zou het niet doen, want dat leidt nergens toe.
Wat een mooie billen, man,
daar geniet ik veel te weinig van.
(gedicht dat ik à l’improviste uitsprak tijdens het ontbijt)
Voor meer over gedichtendag en de winnaars van de Herman De Coninckprijs klik hier en hier.
‘Oè esssske toe havvvviete’, vroeg ze.
En omdat de Spanjaarden in mijn klas állemaal aan hypercorrectie doen, had ik kunnen weten dat als zij een v zegt, het een b is. Maar ik kwam er niet op. En dat was lullig voor haar, want na het mondeling examen werd mij verteld dat ik bijzonder weinig fouten had gemaakt. Zij kreeg te horen dat het haar schuld was dat ik haar niet kon verstaan. En dat ze dus nog hard moet werken aan haar uitspraak.
Terwijl ik best weet dat Spanjaarden een v zeggen als er een b staat, omdat het in het Frans geen b is als er een v staat. Maar ik kwam er niet op.
Vanavond is het schriftelijk examen. Een geruststelling: geen Spanjolen involved, voor zover ik weet.
Geinig idee dat Arnon Grunberg zich op een modderige kruising nabij de grens tussen Paraguay en Argentinië noodgedwongen onledig hield met een foto-onderschrift van een foto van een evenement waar Yuri en ik al rillend aan deelnamen.
de boekskes = de (roddel-)bladen
bons = bonnen/bonnetjes
klappen = praten/babbelen
kletskop = iemand met een kaal hoofd
tettergat = kletskop
zagevent = zeurpiet
en si en la = en zus en zo/ enzovoort
sjoeke (chouke) = koosnaampje (kooltje)
toen viel mijne frang = toen viel het muntje
buitenwipper = uitsmijter/portier
dabben = klauwend graven
Zie ook de parade van mooie Vlaamse woorden in Unidentified Flying Flemish (1)
Dus er lag bloed. Een spoor van bloed. Van het etensbakje naar het kattenluikje naar het aanrechtblad (foei! daar mogen jullie helemaal niet komen!). We wisten niet wie het slachtoffer en wie de dader was.
Toen kwam het onderzoek. Eerst de dader. Dat kon iedereen zijn. Dan het slachtoffer. Dat kon ook iedereen zijn. Ik checkte of ik ongesteld was. Niet. Yuri checkte of hij zijn teennagels te kort had geknipt. Ook niet.
Er bleven drie mogelijkheden over: Mike, Choco en Sjeik el Moko. Motieven te over, want de sfeer hier in huis is al dagen om te snijden. Buikgeluiden, hoge ruggen, dikke staarten en geblaas uit de mondhoeken zijn aan de orde van de dag. Maar helaas geldt dat voor alledrie de verdachten.
Dus het is niet zo dat Sjeik buiten elke verdenking valt omdat-ie zo schattig is of zo. Nee, ook Sjeik loopt als een ware bullebak wijdbeens, hooggerugd en dikgestaart rond. Daarbij moet worden aangemerkt dat hij dat alleen maar doet als de anderen gemeen tegen hem zijn, maar niettemin moet ook Sjeik zich dus opstellen in de rij met mogelijke daders.
En Mike. Tsja, Mike. Zijn bijnaam is Loebas Boem, omdat hij om de vijf stappen op zijn rug gaat liggen
Lees meer…
* Een – hoewel lelijk vormgegeven – mooi kunstproject over angst bij de Volkskrant. Vul jouw gedachten over angst of bang zijn in en maak zodoende deel uit van het project. Vergeet niet de Nederlandse geruststelling aan te klikken. Brabant rules, voor één keertje dan.
Angst (via Marina)
* Een nobel streven van een aantal webloggers van mijn voormalige thuisbasis punt.nl: lopen voor palliatieve zorg voor kankerpatiënten. Van Parijs naar Rotterdam. Steun ze, namens mij, want ik heb geen nagel om aan hun kont te krabben.
Loggers lopen voor leven
* Echt te gekke foto’s, via Wenz.
Chema Madoz
Die kwam dus niet.
Zonder bericht.
Grmbl.
Vandaag komt er een chique meneer. Zo’n meneer die zó chic is dat-ie wel eens in pak op tv verschijnt. Hij komt bij mij als opdrachtgever en ik ga ‘m binnenlaten. Als-ie binnen is, krijgt-ie koffie en dan gaan we aan de keukentafel zitten praten.
Simpel. Tenminste, zo lijkt het. Maar die meneer is dus zó chic dat ik er zenuwachtig van word. Want zo’n meneer kun je natuurlijk niet binnenlaten in een ranzig huis. Een huis waar Sjeik zo nu en dan in de hoek bij de deur zijn behoefte doet. Een huis waar de katten wegens heel erg leuk papieren zakdoekjes in duizend snippers scheuren. Een huis waar gisteravond wegens te moe de afwasmachine niet is ingeruimd, waardoor de hutspot alom aanwezig is. Een huis waar een der bewoners te lui is haar schoenen naar boven te brengen, waardoor er rijendik afgetrapt materiaal in de gang staat. Een huis waar de walk-in closet naar de woonkamer is verplaatst, omdat de kachel in de officiële inloopkast het niet deed en het dus te koud was om ons daar aan te kleden.
Zo’n huis dus.
Welnu, om te voorkomen dat ik hier later met een getraumatiseerde minipoes zit, breng ik Sjeik zo naar de
Lees meer…
De gouwe ouwe is ververst.
Zie Narcisme.
Dit is Sjeik El Moko I (roepnaam: Sjeik, tenzij ik Mike ook net heb geroepen, dan is het Sjaik).
Sjeik is het nieuwe vriendje van Mike en Choco (alleen hebben M en C dat nog niet zo goed door, dat vriendschappelijke).
Maak uw borst maar nat. Er volgt meer.
Zie ook: IK – HEB – EEN – POEZENLOG
Ter voorbereiding op ons nieuwe poesje las ik wat stukjes op poezenfora.
Het werd een sombere dag.
Nu ik voor mijzelf ben begonnen, heb ik werk en werk ik dus met een ijzeren zelfdiscipline minimaal zeveneneenhalf uur per dag. ’s Ochtends om half tien zit ik achter mijn enorme bureau (hee, ik ben wel de CEO hè, dan heb je een groot bureau nódig) en pas na zessen mag de agenda dicht. Dat is een vast ritueel aan het eind van de dag: poef! Agenda dicht!
Sinds ik voor mezelf ben begonnen en elke dag in ons kantoortje achter het bureau kruip, heb ik ook collega’s. Meneer M en Mevrouw C maak ik elke dag minmaal zeveneneenhalf uur mee. En hoewel ze wat later beginnen dan ik, hebben ook zij een ijzeren dagindeling. Een dagindeling waar ik minimaal vijf dagen in de week mee geconfronteerd wordt en die wat mij betreft wel wat bijstelling verdient.
Zo staat mevrouw C elke dag om een uur of half elf roepend voor de deur. Ik zeg telkens: ‘Neem nou een sleutel mee!’, maar dat haalt niets uit. Ook wijs ik er steevast nog eens op dat we hadden afgesproken elke dag om half tien te beginnen. Maar mevrouw C slaat dan gewoon geen acht op mij. Om de volgende dag weer te
Lees meer…
Sinds kort heb ik het programma WriteRoom en hoewel ik het zelden gebruik, klik ik regelmatig onbedoeld op het nogal nadrukkelijk aanwezige icoontje. Gewoon uit verstrooidheid, haastige spoed of omdat ik denk dat het Pages is, omdat dat ook een zwart icoontje heeft.
Dit zou allemaal niet zo vertellenswaardig zijn, als ik daardoor niet al vijf dagen hetzelfde liedje in mijn hoofd had. Telkens als ik denk dat ik ervan af ben, klik ik per ongeluk op dat verdomde icoontje.
‘Thank you for trying WriteRoom’, staat er dan.
En hup, daar gaan we weer.
In the write room
With black curtains
Near the station
KLIK
Eerst was het nog heel aardig, het was immers eerste kerstdag. De man op het station in Mechelen die eruit zag of hij zijn tulband thuis was vergeten, had witte klodders op zijn broek en de jongen met het petje gaf hem papieren zakdoekjes om die klodders weg te vegen.
Daarna was het zelfs even nóg aardiger. De klodders zaten namelijk op zijn achterbeen en de jongen met het petje was zo toeschietelijk dat hij wel even in een baltsdans om de man zonder tulband heen wilde draaien, om zodoende die klodders eraf te halen.
Maar daarna werd het ugly. De man zonder tulband riep ineens heel hard: ‘My bag! My bag! Where’s my bag?‘
De jongen met het petje holde even verderop de roltrap die omhoog ging af. Ik wees naar hem. ‘There he goes!‘ Maar de man zonder tulband was niet erg geoefend in het afdalen van roltrappen die omhoog gingen, dus hij moest helemaal naar de andere kant van het perron om zijn belager te volgen.
Onze trein kwam aan en we stapten in. De man zonder tulband helpen, was ondenkbaar, wegens bagage en het feit dat het aflopen van omhooggaande roltrappen ook bij ons thuis niet regelmatig wordt geoefend. Maar in
Lees meer…
Ik mag van mijn ouders voor mijn aanstaande verjaardag een goedkope elektrische gitaar uitzoeken en omdat ik er bij de Cash Converters in Amsterdam (dat is een tweedehandswinkelketen) een boel had gezien, was dat mijn eerste halte. Er stonden een stuk of vijftien gitaren, waarvan ik als leek moest beoordelen of er een goede tussen zat. En hoewel ik al zeventien jaar een beetje gitaar speel, ben ik een heusche onbenul als het gaat om elektrische gitaren.
Omdat ik toch niet gelijk zou beslissen welke gitaar het moest worden, noteerde ik rustig wat gegevens die ik dan later met mijn gitarist Dwarzand kon bespreken. Sommige hadden namelijk meer knoppen en andere minder en sommige hadden één element, sommige drie en andere vier.
Vertaling voor de nog grotere leken dan ik, omdat die anders de clou niet snappen: je kunt de elementen, dat zijn de onderdelen op een gitaar waarmee het geluid wordt opgevangen, met die knoppen harder en zachter zetten, en meer hoog of laag in het geluid draaien.
Na deze korte maar broodnodige toelichting, even verder met mijn verhaal. Omdat ik weet dat de dames en heren van de Cash Converters met evenveel enthousiasme een Tefal wafelijzer verkopen als een Fender Stratocaster, was
Lees meer…
Dit is de laatste toptien vermomd als een top zoveel, waarin ik op de valreep van alles probeer te vertellen wat ik natuurlijk al veel eerder had moeten vertellen.
De 22 meest indrukwekkende
zintuigelijkculturelemediamomenten van 2006
22. Sanne Wallis de Vries, Kees Torn, Erik van Muiswinkel en Wim Helsen op de vier uur durende dvd van 25 jaar Leids Cabaret Festival.
De dvd bestaat al langer, maar kwam mij nu pas onder ogen. Blij dat ik destijds heb besloten niet vier uur lang in Carré te gaan zitten, want lang niet alles was goed, maar deze vier cabaretiers stalen de show. Kees Torn met zijn liedjes en zijn lenigheid, Sanne Wallis de Vries met haar acteertalent en haar nietsontziende rauwheid, Erik van Muiswinkel omdat hij in enorm hoog tempo al zijn imitaties foutloos de revue liet passeren en Wim Helsen omdat hij ongekend absurd en innemend kan zijn.
21. Good night, and good luck.
Een mooi verhaal over goed en kwaad in de televisiejournalistiek. Traag en ernstig, maar nooit slepend of saai. Boordevol mooie plaatjes. George Clooney maakte ‘m en speelde erin. Ik ben er nog niet uit of het ondanks of dankzij hem zo’n aangename film is.
20. Mogwai in de AB in Brussel.
Op mijn weblog schreef
Lees meer…
‘Dames en heren’, zei hij tegen mij.
‘Dames en heren’, zei ik tegen hem.
En zo stonden we daar, hij met zijn witte jasje, ik in mijn latex avondjurk met rood hoedje. Decorstukken: een wasrekje met verse was, twee vuurwerkfobische poezen en twee iMacs in de aanslag.
‘Dit is de categorie verbanden’, zei ik. ‘En dit is de categorie een stukje uit een nummer’, zei hij. En zo quizden we het jaar uit. We lazen vertaalde teksten voor (Op donderdag, vrijdag, zaterdag, childen we op zondag) en we draaiden liedjes door elkaar. We gisten bij covers naar liedje, uitvoerder en oorspronkelijke uitvoerder en we hoorden intro’s van twee seconden.
Honderddertig vragen, tien categorieën en ettelijke versnaperingen later zat mijn hoedje wat scheef, had hij zijn jasje uitgedaan en wisten de poezen niet meer waar ze het moesten zoeken. ‘Zijn de vragen op’, vroeg ik ietwat teleurgesteld. ‘Ja’, zei hij, ‘maar ik heb wel nog dit.’
Hij klikte play.
KLIK
En we dansten.
De 10 kleine en de 10 grote mijlpalen van 2006
De 10 kleine
10. Weblog
Ik werd genomineerd voor twee Dutch Bloggies. Eindigde zelfs tussen Merel Roze en Geen Stijl op de shortlist. Had een fanclub bij de uitreiking. Maar het mocht niet baten. Liet daarop mijn blog maandenlang versloffen. Gaf ‘m vervolgens een nieuw verfje. Zal ‘m ook in 2007 niet opdoeken.
9. Kerstboom
Ik heb bij de grootste kerstboomhater van dit halfrond een kerstboom weten binnen te krijgen. Hij blijft hem hardnekkig de kamerplant met de mooie lampjes noemen.
8. Huiskamerconcert
Een huiskamerconcert bij een vriendin deed me beseffen dat het zó moet. Met lieve vrienden inspirerende dingen doen.
7. Verhuislogistiek
Het is goed dat ik vroeger zoveel getangramd heb. De verhuizing was zó strak gepland dat er bij geen van de verhuizers een haartje scheef mocht zitten, want anders pasten we niet meer in het busje.
6. Klusjes
We schilderden kastjes met team spirit. Dat lukte. We beplakten plankjes met oude Kuifjes. Dat lukte. We boorden een gat in het verlaagd plafond voor de tv-kabel. Dat lukte. We bouwden de aan- en afvoer van de droger om tot een aan- en afvoer van de afwasmachine. Dat lukte. We timmerden een vloervullend bureau in elkaar. Dat lukte. We installeerden een kattenluikje. Dat lukte. ‘We’ betekent soms simpelweg
Lees meer…
