Dat gemakzuchtig webloggen gaat me geweldig af, al zeg ik het zelf. Ik voel me er nog wat ongemakkelijk bij, schrijf liever stukjes die – al was het maar om de stijl – toch enigszins beklijven. Maar tot nu toe verscheen er elke dag een gemakzuchtig logje en dat was de bedoeling.
Beetje jammer dat meneer Kluun vandaag mijn gemakzuchtige logje al had geschreven. Over Ruby van de Kaiser Chiefs en dat dat wederom zo’n nummer is dat niet meer uit je hoofd gaat en zo. Dus in al mijn gemakzucht link ik maar even door naar hem. Sjeblief.
Voor het overige ga ik u morgen de prangende vraag stellen waarom mijn thee schuimt. En in het kader van ik-maak-het-u-ook-
wat-gemakkelijker geef ik u vast de details, dan kunt u er al eventjes over nadenken.
- ik kook mijn water in de magnetron,
maar ook met water dat gekookt is in de waterkoker gebeurt het
- ik deed mijn suiker er soms al voor het zakje in,
maar ook als ik de suiker er daarna pas in gooi, gebeurt het
- ik drink mijn thee met melk,
maar ook als er geen melk meer is, schuimt het
Ziezo, maak daar maar wat van. Morgen meer.
Tot slot: ik behoor tot het selecte clubje mazzelpikken
Lees meer…
Mijn geliefde heeft het uithoudingsvermogen van een Indische olifant. Niet alleen is hij bij de onmogelijke quiz inmiddels bij vraag 70 beland (met wat hulp van zijn liefje), ook heeft hij met bloed, zweet en tranen mijn verjaardagscadeautje dat al maanden overal uitverkocht is op de kop weten te tikken.
En hoewel ik gisteren zo moe was dat ik eigenlijk alleen nog maar wilde huilen, heb ik toch nog heel fanatiek staan tennissen, poolen en vissen.
Ik vind het helemaal te gek, al was het maar omdat ik joggen maar niks vind en toch wat lichaamsbeweging nodig heb. Maar hoe moet ik nou ooit dat boek schrijven?
Picture this:
Je kijkt met zijn tweeën naar zo’n pulpprogramma waar twee dames op leeftijd ranzige mensen in ranzige huizen leren hoe ze die enorme teringzooi kunnen opruimen (in dit geval de Vlaamse versie, een tijdje geleden).
Doorgaans komen de dames aan met tandpastatips of cola in de plee, deze keer is het devies: als je ’s ochtends wakker wordt, klap je het raam én het dekbed open om zo het bed van binnen te luchten.
De volgende dag kom je de slaapkamer binnen en zie je dat het dekbed opengeklapt ligt, in plaats van opgemaakt. Met een brede grijns confronteer je je geliefde ermee. Die bloost. Je zoent hem en je wil hem blijven zoenen, wegens ongeëvenaarde schattigheid.
Het bijt elkaar. Ik kan geen weblog onderhouden, statistieken tellen en intussen ook mijn debuut schrijven. Ik kan de verwachtingen van mijn webloglezers niet inlossen als ik ook aan de verwachtingen van mijn debuutlezers wil voldoen. Ik kan niet overdag letterknecht zijn, ’s avonds mijn weblog volkladden en ’s nachts mijn boek schrijven. Ik kan niet steeds mijn aandacht verdelen.
Ik wil niet steeds op de bank liggen en mij schuldig voelen dat ik geen hoogstaande stukje schrijf op www.zezunja.nl. Ik wil op de bank liggen en denken over personages, plot en uitgevers. Ik wil mij vrij voelen om het toetsenbord te beroeren voor mijn langverwachte droom. Ik wil mij wentelen in de angsten van een debutant, zonder daarbij te hoeven denken aan mijn miljoenste pageview die ik dit jaar zeker zou gaan halen als ik geen debuut zou schrijven. Ik wil dat allemaal niet.
Ik heb me erbij neergelegd dat mijn hobby en werk in elkaar overlopen, waardoor ik mijn dagelijks brood en mijn lolletjes op dezelfde stoel vergaar. Ik heb mij erbij neergelegd dat ik nog geen popster kan worden, omdat ik eerst moet schrijven. Omdat dat moet. Omdat ik dat wil. Omdat ik me daarbij heb neergelegd. Ik wil
Lees meer…
Dames en heren, wegens werk aan de winkel, geen hoogstaande stukjes (ik bedoel, dat is een uitzondering op de regel, anders staan hier namelijk áltijd hoogstaande stukjes) maar een arbeidsextensief lijstje.
* Ik heb 84 punten uit 100 gehaald voor mijn examen Frans. Hoera, ik kan het nog. Examens maken, is net als fietsen, je verleert het niet.
* Ik stop er maar gelijk mee. Niet omdat ik zo waanzinnig goed Frans spreek, maar tijd = geld en examens kosten tijd. Net als fietsen trouwens.
* Ik heb mijn lerares Frans aan het huilen gebracht door haar per brief aan haar werkgever enorm te prijzen. Yay!
* Na drie keer met ‘ik’ beginnen, is het wel weer mooi geweest met dat ge-ik.
* Deze week stuitte iemand van Psychologie Magazine op mijn oude weblog en maakte daaruit op dat ik goed overweg kan met mijn exen. Ze wilde me graag interviewen en foto’s maken van mij met mijn jachttrofeeën. Jammer, maar helaas, de enige die over mijn privéleven mag schrijven ben ik zelf. Maar dat vond ze niet zo’n goed plan.
* In mijn mailbox vond ik ook een briefje van iemand die vermoedelijk eveneens via mijn oude weblog bij mij kwam met de vraag of ik nog vingerfluiters
Lees meer…
Al weken ben ik bezig met een catalogus, maanden misschien. Een catalogus van de cursussen die ik geef, een catalogus van de columns die ik schrijf en een catalogus van de rest van het werk dat ik doe.
En perfectionistisch dat ik ben! Ook wel een beetje terecht, want als ik piano’s zou verkopen, zou ik niet zoveel tijd besteden aan de wijze waarop ik ‘piano te koop’ zou opschrijven, maar ik verkoop woorden. En als je mooie woorden verkoopt met lelijke woorden, snapt niemand het nog.
Maar de catalogi werken me op de zenuwen. Ik ben namelijk geen vormgever, maar wil ze wel prachtig vormgeven en dat kost eeuwen. Daarbij is het de bedoeling dat die dingen geld opleveren, maar zolang ze niet de deur uit zijn, doe ik het voor niets. Liefdewerk oud papier dus. En zenuwen.
Vrijdag was ik het even zat. Kutcatalogus. Ik plofte neer op de bank en zette de tv aan. Ik verwachtte iets als Vlaanderen Vakantieland, maar ik viel binnen op Nederland 2 in Het uur van de wolf. Lucky me. Het begin van De werkelijkheid van Jan Vrijman.
En woow, wat werden mij de ogen geopend.
In de documentaire bladert onze vermaarde filmregisseur Frans Weisz door wat correspondentie
Lees meer…
En dat ik me dan afvraag of-ie rechtsgeldig is.
Niet schrijven. Hoe erg kan het zijn? Niet erg.
Maar toch. Even een geluidje uit huize Zezunja. Ik dompelde mij dit weekend onder in van alles en nog wat.
Een vriendinnetje dat kwam logeren. Dat was fijn. En gezellig. En inspirerend.
Een oude vriend die kwam signeren en die schreef ‘Voor Zezunja, met wie het goed lachen was’. Dat was ook fijn, en gezellig, en inspirerend.
Een kindje van twee dat voor het eerst zijn spiegelbeeld zag. Waarbij natuurlijk gelijk de vraag rees of het schadelijk is voor een kind als je hem twee jaar lang zijn eigen spiegelbeeld onthoudt. Wat denkt u?
Verder zagen wij donkere nachtkooien, rollende tollen en onszelf in duizendfout op een scherm.
We tekenden mee aan een muurschildering en lieten ons rondleiden in de gewelven van het stadhuis waar een bijzonder fenomeen tentoongesteld werd.
We rookten stiekem sigaretjes, maar we zijn natuurlijk wel nog steeds gestopt, en we aten fijne broodjes en fijne broodjes.
Verder zagen we een leuk programma op tv, misten we een toneelvoorstelling omdat het niet op nummer 16 maar op nummer 161 was en gingen we niet naar het concert waarbij de drummers vooraan stonden en de gitaristen achteraan. Volgens Yuri had ik wel moeten gaan. Net als hij.
Dat was mijn weekend. Dat was waarom ik niet schreef.
Lees meer…
We wisten dat er een dag zou komen dat het helemaal zou kloppen.
Dat zebrakastje.
‘Ik kom een definitieve verblijfsvergunning halen. Als zelfstandige.’
‘Maar uw aanvraag als werknemer loopt nog.’
‘Ja, klopt, tot 18 februari.’
‘Dan moet u op 18 februari terugkomen, dan kunnen we een nieuwe aanvraag indienen.’
‘Dat is een zondag.’
‘O, dan zijn we gesloten. Dan moet u maandag meteen komen.’
‘Maar dan ben ik zondag illegaal.’
‘Ja.’
Dat is de reden dat er niets gebeurt op 14 februari 2009.
1. Valentijnsdag 2005 veranderde mijn leven rigoureus. Dat beschreef ik hier.
2. De kans is aanwezig dat ik vanmiddag mijn definitieve verblijfsvergunning krijg (u mag duimen).
3. Ik ben heel benieuwd wat er op 14 februari 2009 zal gebeuren.
Omdat ik de herinnering koester, plaats ik het verhaal van De Blije Bukster nog een keer.
Vandaag een jaar geleden was ik in staat van ex (let op, dit is een herhaling, het is al twee jaar geleden, u kunt niet meer bellen of sms’en). En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete hartstocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben.
En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat van ex liever niet voorbij gaan.
Daar zat
Lees meer…
Toen ik achttien was, had ik al twee jaar samengewoond. Lief en naïef rijmden al niet meer. Het woord relatie had haar ware aard al getoond: een ingewikkeld logistiek schema, waarop met veel pijlen en accolades de wederzijdse verlangens, belangen en dromen aan elkaar gekoppeld worden.
Op dat moment, zomer 1992, was één zo’n schema reeds in elkaar gedonderd en in al mijn post-puberale opportunisme had ik besloten dat ik geen relatie meer hoefde. Seen it, been there. Achttien jaar oud.
Dus toen ik de Woeste Wildebras tegenkwam, zei ik het maar gelijk: ‘Ik vind je wel leuk, maar ik wil geen relatie.’ Nou, dat was goed. Dat hoefde hij ook niet.
Met als gevolg dat we wekenlang samen, dronken, van onze fiets vielen. We werkten ’s avonds, feestten ’s nachts, sliepen ’s ochtends en deden ’s middags alsof de wereld aan onze voeten lag. Maar we hadden geen relatie.
De zomervakantie brak aan en omdat we geen relatie hadden, gingen we iedere zijns weegs. Hij ging een zeilboot naar Portugal brengen en ik zou met een clubje een maand vertoeven op het theaterfestival in Avignon.
In de dagen voor vertrek raakten we aan het kibbelen, vermoedelijk omdat we beiden niet gerust waren op de
Lees meer…
Eerst is er het nieuwe begin, met grote toekomstdromen. En alles wat niet is, dat kan gelukkig nog komen. Dingen hoeven niet meteen, niet gelijk, niet nu, want een nieuw begin is al zwaar genoeg. Mensen vragen of het meevalt, of je blij bent en of het goed gaat.
Je geeft jezelf vrij van muizenissen, omdat je niet te veel mag verwachten van een gloednieuw begin. Je vraagt jezelf tijd, geduld en uithoudingsvermogen. Zonder haast, zonder houvast, zonder vaderland en zonder moedertaal. Je dwingt jezelf te focussen op wat je wilt, niet op wat je kunt, niet op wat je moet of op wat hard nodig is.
Op wat je wilt, daar gaat het om. Nu. Dàt is het moment. Geen omweg, geen uitstel, geen vertraging. Geen reden om je te laten knevelen in het hier en nu. Geen hypotheek of hondenbaan, geen hobby’s of harde noten. Niemand die op je wacht, alles kan, niks moet, morgen weer een dag.
De handen vrij voor het hier en nu. Het lijkt zo mooi, maar wat als het fout gaat? Dan is het je eigen schuld. Dan heb je het aan jezelf te danken. Dan mag je je afvragen wat ervoor nodig is om te
Lees meer…
Ik denk dat we blij mogen zijn dat de rest van Europa geen Nederlands verstaat. Nu maar hopen dat de Belgen niet zullen verklappen dat er een taalfout in ons Eurovisieliedje staat.
Update: Reageur Janneke was veel alerter dan ik en wees me op de zin ervoor – die is nog véél erger! Hou je vast:
‘dat heb ik me vergist’
Mensen, mensen, mensen, waar moet dit heen?
Soms vraag ik me af of het liedje zo bedoeld is. Als wekker. Want als het niet zo bedoeld is, dan is het toevalligerwijs wel de beste wekker denkbaar. Zomaar, onbedoeld.
Het liedje is de wektune op het mobieltje van Yuri. Al een maand of vier. Vandaar.
En hoewel elk liedje waarmee je wakker wordt, gedoemd is uiteindelijk uitgekotst te worden – zo ook dit – denk ik niet dat er een betere eerste zin te vinden is om mee wakker te worden. Door dit nummer sta ik elke dag op met ‘Weer een dag!’, in plaats van met het oude ‘Shit, ik wil doorslapen…’. Met dank aan Buckshot Lefonque.
Het hele liedje vindt u hier, onder voorwaarde dat u goed op de eerste zin let.
Dat zeggen ze hier niet.
Gemiste kans.
The devil is in the details, zeggen ze. En dat klopt. Mijn beleving van het leven is in wezen niet veel veranderd in het half jaar dat ik over de grens woon: ik werk, ik heb lief, ik heb te weinig tijd voor al mijn hobby’s en ik doe mijn best mijn vrienden niet al te veel te verwaarlozen. Tot zover niets bijzonders. Maar ongemerkt maakt mijn hele systeem van futiliteiten een fikse ommezwaai. Zo wist ik onlangs het woord ‘plattegrond’ niet meer. En zo zit ik op de fiets alleen nog maar te hopen dat we niet naar beneden gaan, want dan moet ik op de terugweg weer omhoog. Kleine zaken, maar alles bij elkaar maken die het verschil.
De vorige keer ging het over de post en de politie. Vandaag: de bus en de uitverkoop.
De bus
De bus maakt deel uit van het openbaar vervoer. En het openbaar vervoer in België is.. uh… ja… wat je noemt: een ondergeschoven kindje. In België heeft men een auto. Behalve ik.
Maar goed, de bus. Ze bedoelen het goed hoor, dat wel. Ze maken mooie, grote, winderige busstations met actuele businformatie op elektronische schermen. Vertragingen verschijnen tijdig op het scherm en langs de route zijn
Lees meer…
Sinds drie dagen ben ik de volgende, Martin.
Net op het nippertje.
Tenminste, zo voelt het.
Want vandaag ben ik jarig.
33.
Ik moet, ik moet, ik MOET beroemd worden!
——————————————————-
Toelichting n.a.v. meermaals geconstateerd misverstand:
In Nederland moet je al beroemd zijn om mee te mogen doen met Wie is de mol? Dus dat u niet denkt dat ik beroemd wil worden door mee te doen. Daar zijn betere manieren voor, dunkt me.
Yuri: ‘Mayonnaise of my own ass.’
Zezunja: ‘Huh…? Wat…? Komt die ook weer uit Pulp Fiction?’
Yuri: ‘Nee, die heb je van de week zelf bedacht.’
Zezunja: ‘O… ja.’
Het ergste dat iemand vroeger tegen mij kon zeggen was dat ik niet technisch ben. Ja, als het zeer weloverwogen na een urendurend debat geconcludeerd werd, dan kon ik het wel hebben, maar bij mij ging het meestal terloops. ‘O, Zezunja, neuh, die is niet technisch. Die kan goed leren.’ Vreselijk vond ik dat.
En okee, toegegeven, ik ben niet overdreven technisch. Zo was ik lang bang voor gas en heb ik een aangeboren argwaan tegen boormachines en elektriciteit. Maar ik red mijzelf op technisch gebied en ik draai mijn hand niet om voor ingewikkelde Windowsinstallaties en ander knopjeswerk. Jarenlang was ik de vent in huis. Ik stelde de video in, schroefde de dvd-speler open en verbond de minidisc aan de computer. En hoewel ik dat vroeger nog niet kon weten, voelde ik het al wel: ik ben wél technisch. Heus wel.
De eerste keer dat ik ontdekte dat ik wel technisch ben – ik was een jaar of veertien – was toen ik eigenhandig een versterker uit elkaar had geschroefd. Alleen al het schroeven zelf en het onthouden welke schroeven waar hoorden, vond ik een ware proeve van bekwaamheid. Maar het feit dat het apparaat het naderhand weer in volle glorie deed, gaf de doorslag. Ik ben
Lees meer…
