Mijn lief vraagt uw hand. De mijne heeft-ie natuurlijk al; wij zijn dan ook al twintig keer getrouwd, waarvan één keer onder de douche.
U mag hem natuurlijk het telefoonummer van uw vader doorgeven, maar ik waarschuw u alvast, hij is is soms wat verlegen, dus of dat goed afloopt, is de vraag. Beter kunt u hem gewoon een foto van de rug en de palm sturen. Uw persoonlijkheid, uw toekomst en uw (on-)hebbelijkheden zullen niet langer een raadsel zijn.
Klik door naar Maanzand en laat u fileren.
Er zijn maar weinig klusjes voor mijn werk waar ik géén computer bij nodig heb, dus toen ik gisteren vond dat ik onze tuin maar eens moest inwijden, qua lente en 2007, moest ik iets bedenken dat ik buiten kon doen zonder dat ik zou gaan zitten lanterfanten. Het is al moeilijk genoeg om in je uppie dag in dag uit discipline te tonen en elke dag ongeveer acht uur te werken, dus om nou bij elke zonnestraal gelijk de boel de boel te laten, dat leek me geen goed plan.
Al peinzend over een zinnige tijdsbesteding botste ik op mijn Nederlandse belastingformulieren. Damn, dacht ik, het is al zowat 1 april. Gelukkig bleek je als emigrant sowieso uitstel te krijgen en toen ik een en ander eens nader bestudeerde, begreep ik dondersgoed waarom. Tweeënzestig fokking pagina’s invulwerk. O hel! Niks digitaals bij zo’n emigranten/immigrantenforumulier, dus de gegevens van het jaar daarvoor probleemloos overnemen was er niet bij. Daarbij heb ik vorig jaar een huis verkocht, dus er kwamen nogal wat paperassen aan te pas. En bij de belastingdienst zijn ze zo listig geweest om elke pagina maar één keer te nummeren, hoewel beide kanten ingevuld moeten worden. Dus die 31
Ik lees wel eens iets moois. Iets treffends. Iets ontroerends. Iets eervols. Iets memorabels. En welopgevoed als ik ben: eerlijk zullen we alles delen.
Dus daar gaan we.
Soes plaatste vandaag een tekst van Willem Wilmink die mij, hopla, minstens 25 jaar terug in de tijd wierp. Nickelodeon en Villa Achterwerk bestonden nog niet, cd’s waren nog gewoon langspeelplaten en mijn helden waren Dikkertje Dap en JJ de Bom Voorheen De Kindervriend. Dus zat ik elke zondagochtend luid mee te jengelen met de koptelefoon op mijn hoofd, tot groot verdriet van mijn ouders die graag wilden uitslapen. Op één van de platen die ik vaak draaide, stond het liedje Grammatica, waarvan de tekst nu op Soes’ website staat.
Minstens 25 jaar geleden; mijn god, wat een sentimental journey…
Klik door naar het stukje bij Soes.
Quote Sargasso: “Maar een nadere bestudering van al deze kamervragen laat zien dat 73% van de kamervragen gesteld zijn naar aanleiding van een publicatie in de traditionele media. Het gebruiken van de media is natuurlijk geen ramp. Maar als de ruime meerderheid van de kamervragen daardoor bepaald wordt, is het slimmer om journalisten wat extra te betalen om in de Tweede Kamer te zitten.”
Need I say more?
Klik door naar het
Ik wilde een stukje schrijven, maar dat is lastig met het liedje dat ik in mijn hoofd heb.
Probeer maar eens een mooi en meeslepend stukje te schrijven als er voortdurend een stemmetje in je hoofd zingt:
Zal ik jou eens even lekker in je bek schijten
Of heb je al poep, poep in je hoofd.
En ja, bij mij is het een stemmetje. Heus. Hoewel het volgens de huisarts van Bob Fosko vast geen stemmetje genoemd mag worden.
Maar goed, u begrijpt: dat stukje moet dus even wachten tot ik weer gewoon iets uit The Sound of Music in mijn hoofd heb.
Ter illustratie: het liedje is heel tijdelijk hier te vinden.
Aan het einde van het dagelijkse uurtje etiketten lezen aan de lunchtafel vond ik deze de mooiste.
‘Zuiver Zuivel de qualité Demeter est le résultat délicieux et sain d’un cycle fermé au maximum.’
Ik sprak laatst iemand die dacht dat ik in New York was geweest.
Waar een ander al moeite heeft om op een visitekaartjesborrel het gesprek op gang te houden, krijg ik het voor elkaar om mensen te laten geloven dat ik in New York ben geweest. En dat dan onbedoeld. Dus dat u niet denkt: wat een uitslover zeg, want hee, ik kon er niks aan doen.
Het kwam gewoon zo. Ik zit heus niet te schichtig om me heen te kijken tot ik denk: ja, NU kan ik het zeggen! En dat ik dan doodleuk zeg dat ik in New York ben geweest, als u dat soms denkt. Zo ben ik echt niet.
Nee, op de een of andere manier kwam er een punt in het gesprek waarop ik dacht: verrek, hij denkt dat ik New York ben geweest. Ik vond het een leuke gedachte, proefde het idee voor een ogenblik. Ja, New York, ja, leuk. Maar ik raakte ook in paniek. Shit! Wat nou als hij ook in New York is geweest? En als hij vraagt waar ik logeerde?
Ja, New York, ja, leuk, werd: nee, New York, nooit geweest. Maar ik durfde het niet te zeggen. Hij ging maar door over
Om de herinnering levend te houden. Zie ook dit.
Om de herinnering levend te houden, nog wat kleine Sjeik.
Zie ook dit – is – een – poezenlog.
En de eerste dag van Sjeik.
Dingen die ik zaterdag cadeau kreeg.
* een boek met foto’s van Amsterdam vanuit de lucht
* de cd The Early Years van Roxy Music
* een plectrum
Gewoon wat zinnen die ik de laatste tijd schreef.
* ‘Ik ben veel, maar niet eng.’
* ‘En jij bent ook een speurneus, want ik ben inderdaad Zezunja.’
* ‘Let maar op, ik word nog wel eens een held.’
Dingen waarover ik me onlangs verbaasde.
* Amsterdam, en hoe snel je vergeet hoe het daar is
* hoe makkelijk het is om met Keynote een presentatie te maken en hoe snel ik InDesign en beetje begreep
* hoe fanatiek mijn vrienden zijn als ze quizen
De beste muziek om het Wii-racespel Excite Truck op te spelen.
* System of a Down
* Fatboy Slim
* Queens of the Stone Age
Dingen die ik de afgelopen week aanschafte.
* 200 knikkers (yoghurtjes en van die paarlemoeren)
* 15 opschrijf- en wegveegbordjes
* Amy Winehouse, de Kaiser Chiefs en Antony and the Johnsons, om weg te geven
Dingen waar ik ook nog aan moest denken.
* dat ik misschien wel niet naar Lowlands ga
* dat ik vanavond naar We feed the world ga en dat dat vrijwel zeker het laatste zetje is dat ik nodig heb om de Delhaize voorgoed te verruilen voor de natuurvoedingswinkel hier om de hoek
* dat de
Vandaag bij Oogsnoep.
Goed, allereerst mijn excuses. Ik ben niet vaak in de war, maar vrijdag was ik in, op, over, én onder de war. Ik was bedolven met de war, verdwaald achter de war, ik was geraakt door de war en ik was ervan overtuigd: de war is coming to get me.
En dat deed hij (de war is vast mannelijk, dat moet wel).
Maar wat een goede nacht slapen al niet kan doen. En een fijn feestje. Lieve woorden. Lekker eten. Mijn ouders.
Er was geen war te zien. Laconiek, zei iemand. En dat is het. Als de war in geen velden of wegen te bekennen is, ben ik weer gewoon mijn oude laconieke zelf. En zo hoort het.
Vandaar mijn excuses. Ik had u natuurlijk niet zo moeten laten schrikken. Ik had óf niks moeten zeggen, óf alles. Ik had niet in een waas van abstractie moeten bedelen om aandacht, zonder een klein tipje van de war te ontsluieren. Dat is niet eerlijk.
Oké dan. Wat ik u wel wil vertellen: het gaat om een diagnose. Het is iets zeldzaams, iets waarvan men niet weet waar het vandaan komt en waarvan men evenmin weet waar het naartoe gaat (het ziekteverloop). Iets waarvoor men geen behandeling kent, en
Lieve woorden heb ik nodig. Heel veel.
Het is absoluut niet fataal, het is (nog) niet onverdragelijk. Maar het doet pijn, en het is chronisch en dus ongeneeslijk.
Ik vertel liever niet wat het is, want het is nogal intiem. Maar het is kut en ik heb het.
Nu eerst naar Amsterdam, mijn afscheidsetentje vieren. Negen maanden te laat.
En hopen op lieve woorden. Heel hard hopen.
“Dan moet je dat deuntje van Abba er even zelf bijdenken.”
“Omdat ik niet weet welke connotatie welk woord heeft, durf ik nooit te zoenen in het Frans, voor je het weet draai je iemand een tong.”
“Waarom denk je bij mij eigenlijk gelijk aan tuf?”
“Grotjes, Zezunja”
“Ik legde net die jongen van dat onderzoek neer.”
“Jij mag rubber, dan neem ik poep.”
“Ik integreer me rot.”
“De groezeligste is meestal van mij.”
“Sjeik is net John Travolta.”
“Die wijvenwereld, jongen…”
“Niemand ziet, niemand ziet dat ik Repelsteeltje schiet.”
“Vieze vuile plantendingeser.”
“Ik heb nog nooit een grasmaaier gemold.”
“Anders ga ik al skippyballend door InDesign en daar ben ik niet goed genoeg voor.”
“Dit haar is altijd zo Bananarama.”
“Oe, ik beam je wat groenemannetjesdoders.”
“Omdat ik laatst dacht dat ik een stuk koortslip van jou in mijn mond had.”
“Het is dan ook een draaiboek en geen draaivodje.”
“Kan ik het lokaal vinden vanmiddag? Staan er bordjes, wegwijzers of is er een TomTom?”
“Ja, als het om werk gaat kun je het beste blijk geven van palingschap in een emmer snot, of iets dergelijks.”
Het gebeurde regelmatig. Dan stond ik mijn fiets vast te zetten bij de bakker en dan reed er een jongen langs die heel hard Mustafa naar me riep. Of toen bij de Eiffeltoren, toen dat Nederlandse meisje haar vader aanstootte en veel te luid vroeg: ‘Papa, zijn er ook vrouwen met een snor?’ Ze wees op mij.
En hoewel ik me erbij neergelegd had, kon ik er niet echt aan wennen. Ik was vrijwel altijd even uit mijn humeur. Vooral ook omdat ik het zelf meestal vergat. In de spiegel keek ik er omheen, mijn vrienden en kennissen vonden het gelukkig niet belangrijk genoeg om erover te praten en ik heb mensen al lang geleden verboden foto’s met flits van mij te nemen. Dus als zo’n meisje dat hardop zei, dan schrok weer even. O ja, shit, men kijkt niet naar mij omdat ik leuk ben om naar te kijken, men kijkt naar mij omdat ik een freak ben.
Toen ik klein was, was het nog niet zo erg. Ik had een klein donsje op mijn bovenlip, maar dat was zacht en niet zo heel erg zichtbaar. De haren op mijn armen en benen wel. ‘Jij bent een baardaap’, zei een klasgenootje
Het was toen ik Leontien van Moorsel hoorde vertellen dat ze een pagina in de krant mocht vullen. Dat was het moment. Leontien van Moorsel. Ik heb niks tegen Leontien van Moorsel. Als ze maar fietst. Zodra ze haar mond opendoet heb ik al iets meer tegen d’r. En als ze mijn werk gaat doen – de achterkant van advertenties volschrijven – dan zucht ik hooghartig. Leontien van Moorsel. En oké, een krant, een krant… het is De Telegraaf… Maar toch, ik heb nog niet genoeg werk om het leuk te vinden dat mensen die ik niet zo hoog heb zitten mijn werk gaan doen.
Dus dat was het moment. Het moment dat ik dacht: brutalen hebben de halve wereld, en celebrity’s hebben de andere helft. Zodoende sloeg ik aan het dubben. Als brutalen de halve wereld hebben en celebrity’s de andere helft, dan moet ik bedenken waar ik bij wil horen. Welnu, die beslissing was gauw gemaakt. Celebrity zijn lijkt me namelijk stomvervelend, daarbij: ik heb mijn cupmaat niet mee, dus ik moet wel bij die brutalen horen. Met dank aan Leontien.
Goed, het idee was er. Nu nog de uitvoering. Hoe is een mens brutaal? Ik heb er wel wat ervaring mee
Voor het hele verhaal, klik op Narcisme.
Waarde meneer Huysentruyt en programmamakers van VTM,
Doorgaans zullen dit soort brieven beginnen met een allegaartje aan complimentjes, aardigdoenerij en zinnetjes in de trant van ‘ik kijk elke dag naar uw programma’. Welnu, in deze brief niets van dat al. In het grotere licht der dingen is het namelijk totaal niet relevant wat ik van u en de uwen vind.
Mijn brief gaat over decadentie en domheid. Over struisvogelpolitiek en verantwoordelijkheidsgevoel. En over uw nietsontziende ver-van-mijn-bed-show-mentaliteit.
Allereerst een vaststelling die niet alleen u betreft, maar vrijwel alle tv-koks op de televisie: zelden is de herkomst van de ingrediënten die u gebruikt een onderwerp van belang, tenzij het om een gesponsord product gaat. Ik zie vrijwel nooit een pleidooi voor biologisch eten, een advies om seizoensgroenten te eten omwille van het beperken van vlieguren of een aanklacht tegen het gebruik van legbatterijkippen en kistkalveren. Dat vind ik schokkend, want de invloed van tv-koks lijkt groot, maar tv-koks nemen niet de verantwoordelijkheid die bij die invloed gepast zou zijn.
Dan de concrete aanleiding voor mijn brief: het recept dat u en een of andere lieftallige Bekende Vlaamse vandaag op tv gaan klaarmaken. Zonder blikken of blozen werd gisteren aangekondigd dat er vandaag Victoriabaars op het menu
1. Bij mij zijt ge veilig – Wim Helsen
Een weergaloos humorvacuüm van pak ‘m beet anderhalf uur, waarin de meester met een minimum aan licht, geluid en decor de zaal aan zijn voeten krijgt. Ik heb nog nooit zoiets pakkends gezien, terwijl ik behoorlijk thuis ben in hedendaags cabaret.
2. De helaasheid der dingen – Dimitri Verhulst
Het boek leest als een trein en ik las het in de trein. In drie uurtjes had ik het uit. De stijl, de humor, de vaart en de mistroostigheid van de hoofpersoon en zijn omgeving: wow! Als ik ooit zo’n eigen stijl ontwikkel, ben ik zielsgelukkig.
Okee, okee, ik kijk graag naar afvalraces zoals Idols/Idool, maar dat is doorgaans om redenen van hilariteit en leedvermaak. Daar komt nog bij: ik kijk eigenlijk helemaal niet zo vaak naar de Lama’s. Maar dit was heus een goed programma. Goed en serieus gemaakt (wel iets te kort, een half uur per aflevering), enorm spannend vanwege het improvisatie-element en uiteindelijk leverde de zoektocht een terechte winnaar op. Maar hoe terecht ook, ik had liever gehad dat er geen winnaar was, want dan was het programma nog niet afgelopen.
Dag-tv maakt murw.
De serie Hoe het anders is bestaat uit kleinigheden die mijn leven as we speak veranderen. Die heel kleine, op het oog onbelangrijke verschillen tussen Nederland en België – of, zo u wilt, tussen Amsterdam en Leuven – zijn bepalender voor mijn clash of civilizations dan grote dingen als vrienden, nationaliteit of carrière.
De vorige afleveringen gingen over de bus en de uitverkoop en over de post en de politie, deze keer de huizen en de dokter.
De huizen
Huizen in België hebben iets spannends. Niet allemaal natuurlijk, maar het spannende huizenaanbod is vele malen groter dan in Nederland. Elk huis heeft zo zijn eigen ‘verrassing’; een spannende uitbouw, een onvermoede berg aan het eind van de tuin of een hofje met iconen uit de oudheid. Ik glip vaak openstaande poorten binnen om te zien wat erachter schuilgaat en regelmatig bijkt dat achter een doodgewone deur in een doodgewone straat nog een heel wijkje ligt, met voortuintjes en straatjes en petieterige huisjes.
Er zijn verschillende soorten Belgische spannendheid. Allereerst is er relatief weinig ‘moderne’ nieuwbouw en weinig ’seriebouw’, waardoor, zeker in de stad, mensen algauw in een klassiek en uniek huis wonen. Weinig beton en nauwelijks eenheidsworst, dat is de spannendheid van weleer. Dat is fijn.
Een andere categorie
Goed, ik gaf gisteren al een voorschotje en daar reageerden al wat mensen op, dus laat ik allereerst even de belangrijkste gegevens op een rijtje zetten.
- Het schuimt vooral sinds ik hier woon. Ik kan me niet goed herinneren hoe het daarvoor was, maar het was in elk geval niet zo vaak aan de hand.
- Ik drink suiker en melk in mijn thee, maar het schuimt ook als alleen het zakje er nog maar in hangt.
- Veel mensen repten van niet heet genoeg, en dat is ook wat ik altijd dacht. Helaas, dat kan het niet zijn; het water kookt en borrelt dat het een lieve lust is. Ik zet het kopje met warm water vaak drie minuten in de microgolf, dat is meer dan genoeg. En ook bij de waterkoker werd het kookpunt doorgaans ruim gehaald. Soms ben ik al de helft van het water kwijt aan verdamping, alvorens ik het kopje thee bereid.
- Anderen dachten aan slecht afwassen, maar neuh, mijn afwasmasjien doet het prima. En andere dranken schuimen niet.
- Weer anderen opperden dat het zou kunnen liggen aan afwasmiddel in de buurt van de theezakjes. Maar het afwasmiddel staat niet in de buurt van de theezakjes. Bovendien gebeurt
