We moesten dus heel hard lachen om het advies op de secondelijm: ‘Eventueel vastgeplakte vingers scheiden door er een potlood tussen te rollen.’
Haha. Haha. Haha.
Maar nu zijn we dus heel hard op zoek naar de aceton.
En naar die kerel die altijd het laatst lacht.
Een nieuw zoekplaatje. Klik op de foto. Mike zit vooraan in het gras – die zoeken we niet.
Voor de mensen die Sjeik in de vorige Zoek de Sjeik nog niet hadden gevonden, is hier de oplossing.
Vroeger vond ik het al heel eng. Dan wist ik stiekem wel waar iemand woonde en dan wilde ik dolgraag een keertje knikkeren, steppen, belletje trekken of blikkietrappen, maar dan stond ik uren te dralen voor de deur van het potentiële straatvriendje in kwestie. Kennelijk vond ik het een soort populariteitspoll en was ik er niet gerust op dat de stemming gunstig zou uitvallen.
Vandaag had ik dat weer. Na een jaar lang een slapend Hyves-ding te hebben gehad, werd de druk van buitenaf mij te veel (lees: ik werd dag-in-dag-uit uitgenodigd, en ene JB – niet te verwarren met mijn grote vriend James Bond – stuurde mij zelfs een linkje naar ‘wachtwoord vergeten?’). Dus ik ging mij maar eens wagen aan deze krachtmeting in de ware vriendjespolitiek.
Welnu, ik mocht dan wel dag-in-dag-uit uitgenodigd worden, maar met acht vriendjes ben je in Hyves een heusche stumperd, dus ten behoeve van mijn zelfbeeld en mijn vermeende populariteit is het zaak met spoed meerdere nullen achter mijn vriendjesschare te krijgen.
Kortom: hou u niet in, voeg mij toe en als u niet heel stom bent, voeg ik u ook toe. Wat zegt u? Dat ik de drempel wel heel hoog maak, nu ik ga beoordelen of
In december vorig jaar kreeg ik de volgende brief van Het ik heb nog nooit een James Bond film gezien-genootschap
Geachte Mevrouw Zezunja,
Na een lang en uitputtend beraad (vooral de ballotagecommissie lag nogal dwars), heeft Het ik heb nog nooit een James Bond film gezien genootschap een besluit genomen.
U zult worden toegelaten tot het genootschap wanneer u aan de volgende twee voorwaarden voldoet:
- U bent behept met een selectief geheugen, waarbij de amnesie vooral betrekking heeft op alles wat met filmbeelden van James Bond te maken heeft.
- U belooft plechtig, zolang u lid bent van het genootschap geen James Bond film meer te zullen bekijken, zelfs geen fragment.
Hopelijk kunnen wij u spoedig verwelkomen als volwaardig lid van ons exclusieve genootschap.
Voorlopig staat u in het register ingeschreven als aspirant-lid Zezunja X. (Deze x omdat ons nog geen initiaal van uw familienaam bekend is)
Met de allervriendelijkste groeten,
Irene L.
Kort daarvoor had ik mij namelijk tot HIHNNEJBFGG gewend met de volgende vraag:
Ik zou zo graag lid willen worden, maar volgens mij heb ik er stiekem ooit wel eentje gezien, of misschien zelfs twee. Maar ik kan me er niks van herinneren, mag dat ook?
Toen ik positief bericht kreeg, deed ik een rondedansje en schreef ik:
Yeah!
Of
Culinaire zaken die de week een zweem van magie gaven.
1. de bloempotjes met dille en peterselie die spoorloos verdwenen en die nog immer niet teruggevonden zijn
2. het dopje van de oliefles dat er zonder waarschuwing af plopte
3. het proberen te verhinderen dat onze huisgenoot een exquise vleermuis zou verorberen
Dingen die deze week een diepe zucht teweeg brachten.
1. de mail die ik beroepsmatig in mijn mailbox moest dulden, waarin stond: ‘Hartelijk bedankt voor uw interesse. Uw bericht is doorgestuurd naar Geert Wilders.’
2. en de mail waarin stond: ‘De D66-fractie bestaat sinds de laatste Kamerverkiezingen uit slechts drie Kamerleden (en drie medewerkers). Hoe jammer we het ook vinden, betekent dit dat we niet meer op alle verzoeken kunnen ingaan. Desalniettemin wens ik u veel succes met het schrijven van uw artikelen.’
3. en die waarin stond: ‘…maar af en toe loopt het administratief wel eens mis…’
Dingen die ik zag waardoor ik vrees dat mijn liefde voor pulp-tv eeuwigdurend zal zijn.
1. de man die in Schoondochter Gezocht nogal hard van stapel loopt en zijn ‘kandidate’ ten huwelijk vraagt en de onweersblik van zijn moeder als ze dat hoort, maar alle mannen in dat programma lijden aan die tenenkrommende eagerness – ik kijk met verbijstering
2. de makers
Mike en Choco doen al heel stoer als ze een mega-sprinkhaan vangen, maar Sjeik el Moko bleef hier behoorlijk nonchalant onder.
Rara wat is het?
Goed, u wacht natuurlijk op de afloop van de cliffhanger. Maar ja, u wacht natuurlijk ook nog op de afloop van De Engelsman, De Wildebras en De Goede Vriend. En op de afloop van mijn debuutroman. Dus in het licht van alle urgente dingen in de wereld kan de afloop van de latex handschoentjes best even wachten.
Al was het maar omdat ik de afgelopen dagen wegens mooi weer én een nieuwe hobby in het geheel niet aan schrijven heb gedacht. Of wacht, nee, dat is gelogen. Ik denk er altijd aan, aan dat schrijven, ik denk altijd aan u die met smart wacht tot ik weer een stukje plaats. Heusch. Met schuldgevoel. Maar ik moet van mezelf denken: jammer dan… En dat lukt.
Maar die nieuwe hobby zeg, dat is me wat. Het heet ‘winkeltje spelen’ en het kwam zo: vorige week schreef iemand een reactie op mijn oude weblog en die was als volgt:
hi, ik weet niet of dit de juiste plek is om dit vertellen maar ik ben van Belgie en mijn collega en ik hebben schilderijtjes gemaakt van jullie leuke tekeningetjes. We hebben ze opgehangen in onze gang en het maakt het geheel super gezellig.
Ik ga in september bevallen en
Eigenlijk ben ik helemaal niet zo crimineel. De enige dingen die bij mij duiden op burgerlijke ongehoorzaamheid zijn illegale flessen of kranten in de vuilnisbak, mijn fietslampjes die ik steevast vergeet, en het stukje stuff dat ik eens in de zoveel tijd naar België smokkel.
Maar deze nietige overtredingen, een verdacht hoofd en de verkeerde vrienden zijn voldoende aanleiding voor een lange loopbaan als verdachte in eender welke kwestie.
Vandaar ook dat ik niet zo schrok toen die hasjhond op het station in Maastricht op mijn knie stond te kwijlen. Van Zwitserland tot Spanje hadden douaniers mij tot in het diepst van mijn tandpastatube onderzocht. Tien van de tien keer was ik onschuldig, tien van de tien keer zag ik er kennelijk wel schuldig uit.
Nu zag ik er nauwelijks schuldig uit, diep verzonken in mijn boek, haartjes netjes in een meisjescoupe en een Nederlands paspoort op zak. Maar ik was wel schuldig. En dat wist die hond ook. Niks meisjeshaar, niks geletterd en hoogopgeleid. Hij rook hasj.
Klopt, zei ik tegen de douanier in burger, toen die het vermoeden uitsprak dat ik verdovende middelen op zak had. Ik vond het vervelend, onhandig, schaamtevol. En spannend. En dat allemaal maal tien, want ik had
Het wil me maar niet lukken om mezelf als ondernemer te zien. Hoe hard men ook brieven schrijft naar de afdeling inkoop van Het eiland Neus, hoezeer ik ook afhankelijk dreig te raken van mijn btw-nummer, het ondernemersgevoel wil er maar niet in.
Op de lagere school had ik al iets tegen ondernemerskindertjes. Die waren luidruchtig en stoer, waarschijnlijk omdat ze tot zes uur ’s avonds het rijk alleen hadden. En op koopavond. En op zaterdag.
Ik was vermoedelijk gewoon jaloers.
In mijn familie zijn nauwelijks ondernemers te vinden. Ik kom uit een familie van onderwijzers, bestuurders en hulpverleners, van landbouwers en verzekeringsagenten en van een enkele vrijbuiter. Geen ondernemers.
Toen ik in Nederland al freelancend mijn geld verdiende, was het eenvoudig: ik boorde mijn contacten aan, splitste ze wat ideeën in de maag, schreef een artikel en een rekening en maakte het geld dat naar mij werd overgemaakt zo gauw mogelijk op. Daarna begon dit proces opnieuw. Ik had daarnaast en goede baan en een rijke man, dus daar kwamen geen ondernemerskwaliteiten aan te pas.
Het gevoel een ware ondernemer te moeten zijn, wordt vandaag de dag echter nijpender. Één opdracht is geen opdracht, ik moet over een jaar ook opdrachten hebben. Ik heb
Bij onze avondwinkel verkopen ze zweetbandjes. Met motiefjes van vlaggen erop. Ik vind dat raar. Er komen bijna geen toeristen bij onze avondwinkel.
De zweetbandjes van Nederland liggen altijd bovenop in het doosje. Een roodwitblauwe en een knaloranje bandje met in witte sierletters: Holland.
Ik schaam me altijd een beetje als ik die bandjes zie. Plaatsvervangend. Voor degene die ze ooit gaat kopen.
Donderdag was ik in een ludieke bui. Ik dacht: weet je wat? Ik koop zo’n zweetbandje. Met een Belgisch motiefje. Als souvenir voor Dwarzand in Amsterdam. Rood, zwart en geel zijn best mooie kleuren. Ze hebben een zweem van de jaren tachtig.
Ik checkte nog even of het wel de Belgische vlag was. Ja, knikte Yuri. Ja, knikte de Indiase avondwinkelier die geen Nederlands spreekt.
Dus ik kocht een Belgisch zweetbandje voor Dwarzand. En eentje voor mijn zus. En voor haar man. En voor mezelf. Ik vond het heel grappig. Een Belgisch zweetbandje. Een schattig statement. Goedkoop ook. Goedkoper dan pralines.
Maar nu zitten we dus met vier Duitse zweetbandjes. Volgens Google.
En Yuri houdt vol dat hij er trots op is dat hij zijn ‘eigen’ vlag niet kan herkennen. Ook al zo’n schattig statement.
Maar dan blijft de vraag: wat moet een mens met
De Gouwe Ouwe is deze keer niet van mijn hand, maar van PP. Poppetje. Die interviewde mij anderhalf jaar geleden en aangezien een aantal vragen nog steeds actueel is (zoals waar komt de naam Zezunja vandaan, die vraag werd mij gisteren nog gesteld) leek het interview mij een mooie goldenoldie voor de nieuwe Narcisme.
Wat losse flodders uit het interview:
“En je mag de grootst mogelijke onzin opschrijven, want dat is heel normaal in popmuziek.”
“Webloggen is een rage. Webloggen is niks. Webloggen is alles.”
Klik hier voor het hele interview of klik op Narcisme.
U wilt mij natuurlijk dolgraag ontmoeten. Nou, dat kan, zij het tegen betaling.
In mei geef ik een cursus ‘Journalistiek Proza – Interviewen’ van anderhalve dag bij Wisper. Hoewel ik niet weet of het al dan niet stormloopt – misschien is er allang geen plaats meer – toch even een reclameboodschap in de zendtijd voor geldverdienende partijen. Al was het maar omdat ik doodsbang ben dat men zich alleen bij Wisper vervoegt wanneer men wil leren Afrikaans dansen of als men zin heeft in een cursus vingerverven voor alleenstaanden. Met andere woorden: ik vrees dat mensen zich voor ambachtelijke zaken overal melden, behalve bij Wisper, omdat Wisper bekend staat om creatieve cursussen op het gebied van dans, literatuur en beeldende kunst. Welnu: bij mij leert u een ambacht en toch wilde Wisper mij programmeren. Hoera!
Maar nu is het dus zaak die cursus vol te krijgen. Anders zal ik de cursisten die zich een maand geleden al hadden ingeschreven, moeten teleurstellen. Bij te weinig deelnemers zal Wisper de cursus namelijk zonder pardon annuleren. En dat zou jammer zijn voor iedereen die een meet & greet met mij wilde.
Kortom, KLIK DOOR naar Wisper en schrijf u in. Of als u zelf geen enkele behoefte voelt
