ARCHIEF:

mei 2007

Het Eiland Neus vergadert

Toen ik thuiskwam, had hij een besluitenlijstje klaar. Als u op het stukje hieronder heeft geklikt, kent u ze, die besluiten. Aangezien ik mijn vrije avond had doorgebracht met vijf wijn en fijn gezelschap barstte ik in huilen uit. Besluitenlijsten van dat kaliber doen het goed bij mijn traanbuis. Vijf wijn ook. Zeker als ik in de veronderstelling verkeer dat hij dolblij is dat ik eindelijk een avondje weg ben. Dat hij niets liever doet dan even niet aan mij denken. En dat er dan ineens een besluitenlijst ligt als ik thuiskom. Aboe aboe snotter snif. Maar goed, genoeg over de schoonzus die zijwegen bazelt.

Vandaag het echte werk: de vergadering begon om half vier. Agendapunt 1 – het besluitenlijstje van mijn compagnon – was een hamerstuk. We waren allebei akkoord en bestelden om dat te vieren een portie kippenboutjes en een Spaanse tortilla.

Agendapunt 2 daarentegen kostte anderhalf uur, twee cola, een plat water, talloze hoofdbrekens en zeker vier sigaretten. De financiën. Conclusie: florissant is anders. Pas in oktober spelen we quitte en in november maken we winst. Maar hee, een beginnend bedrijf en hetzelfde jaar nog winst maken? Dat is geen kattenpis. Om dat te vieren maken we de winst van

Lees meer…

Schoonzus bazelt zijweg

(lees verder)

Naïef en boeklezend (2)

Dit is een vervolg op: Naïef en boeklezend, dat was het devies.

Terwijl ik wachtte, bekommerde de douanier die me had binnengehaald zich om mij. Het was duidelijk dat hij me met alle egards wilde behandelen, maar dat dat lastig ging. Hij kon me geen zitplaats aanbieden, want er waren tien keer zoveel mensen als zitplaatsen. We konden de zaken niet snel afhandelen, want hij had een bureau nodig om formulieren in te vullen en verder waren alle weegschalen, alle hokjes en de enige vrouwelijke rechercheur bezet.

Uiteindelijk liet een hij een nerveus jongetje van een jaar of zeventien opstaan om mij te laten zitten. Dames gaan kennelijk voor. Ik moest mijn spulletjes in een lichtblauw afwasteiltje doen. Mijn pet, mijn boek, mijn agenda, mijn paspoort, mijn verblijfsvergunning en de serie sleutels-portemonnee-sigaretten. Mijn hasj was al meegenomen naar de wachtrij voor de weegschaal.

Omringd door Waalse jongetjes die over het algemeen nogal bangig uit hun ogen keken, vulden we het formulier in. De douanier werd alsmaar jovialer. Waarom ik toch in godsnaam in België was gaan wonen als ik uit Amsterdam kwam. En of ik Frans sprak. En dat ik heus wel mocht roken, maar alleen in de coffeeshop. En niet op internationaal

Lees meer…

Door de broccoli ben
ik niet langer een boeddhist

Door de broccoli ben ik niet langer een boeddhist


(klik voor groter)

Wist u dat slakken die door van die roze korrels aquaplannen, knetteren als een gezellig houtvuurtje?

Hoe het feest was

Eerst was het leuk. Naar het theater in een gemeenschapscentrum (niet lachen, dat is hier een heel normaal woord).
Toen werd het eigenlijk nog leuker. Het decor: een heleboel graszoden, uitgerold op het podium. Dat vond ik retetof.
En toen werd het ineens minder: dikke ogen, tranen, snot, niezen, hoofdpijn. Hooikoorts.
Hooikoorts is altijd buiten. Dit was binnen, met de deur dicht. Dat raad ik niemand aan.
En toen werd het echt kut: bij thuiskomst trof ik 1100 spammails in één avond.
Voor wie nog wat leuks wil: het schoolkrantinterview staat in de zijbalk.
En bij mijn werk in de zijbalk staan meer linkjes, zoals deze en deze.
Maar voor echt dolle pret verwijs ik u graag naar het gras bij de buren. Mijn links zijn namelijk ververst en bovenal: herschikt.
Wat een lol.

Het is nieuw hier

Yup, nieuw.

Een maand of acht geleden maakte ik een eigen site op mijn eigen domein. Ik had toen iets in mijn hoofd met kaders en ronde hoeken, met ismen en mouse-overs, met behangetjes en horsepukeletters (haha, paardenkotsletters, wat zegt dat over mij?).
Het lukte. Ik was trots op mijn eerste, deels zelf getweakte, weblogje. Weg bij punt.nl, mijn eigen toko op mijn eigen domein. Origineel, vond ik het. En niet lelijk.

Maar ik was mezelf niet meer. Zo ingekaderd, zonder wit. Zo gebonden aan een kolombreedte die mijn breedsprakigheid alleen maar meer onderstreepte. Zo zonder Georgia, met een keurig uitvullend blokje tekst. Geen mogelijkheid meer tot uitgesneden De Een en De Anders. Geen humor en luchtigheid, met die donkere pasteltinten. Maar bovenal: zó’n ingewikkeld Wordpressthema dat ik ideeën die op achternamiddagen in mij opborrelden absoluut niet zelf kon uitvoeren.

Nu heb ik html-les gekregen en een simpel thema uitgekozen. Ik heb gisteren van alles gedaan dat ik niet voor mogelijk hield. Hoog tijd om mijzelf apetrots op de borst te roffelen. Natuurlijk had ik Yuri wel nodig als het echt moeilijk werd (mijn dank is groot), maar voor de rest deed ik het zelf. Het bedenken én het uitvoeren. Ik ben blij.

Heden ben ik

Lees meer…

Schrijvers in Ondergoed

Schrijvers in Ondergoed

Vanaf vandaag ben ik ook elders te lezen.
Wij (Schrijvers in Ondergoed) zijn gelancederd.
Wat een nieuwigheid allemaal!
Karin schreef een introductie:

De gipsfetisjisten spoelen
weer massaal aan

Vandaag had mijn oude website meer bezoekers dan deze. Dat gebeurt wel vaker. Zo eens in de twee maanden als de luie vragenstellers van Insites hun twee jaar oude prijsvraag weer eens bovenhalen en iedereen wederom al googelend bij mij komt kijken hoe het paard van Gandalf heet.

Maar vandaag was het van ‘no referring link’. En ze gingen allemaal naar één stukje. Echt állemaal.
Dan weten we wel hoe laat het is. De gipsfetisjisten vieren weer een feestje op mijn site.
Vroeger kon ik zien van welk forum ze kwamen. Nu niet, dus waarschijnlijk is het een betaalsite. Het moet niet gekker worden.

Én bedankt

De mail die ik ontving:
“Heho daar, zoen.
Ik heb snel (nu) je hulp nodig in de wereld van de goede smoes. Bel me.”

Het telefoontje:
“Ja, ik moest jou hebben. Ik ken geen betere leugenaar.”

De totstandkoming van Breeze
en een liedje, ja, een liedje

Nadat ik de band om zeep hielp met de mededeling dat ik ruim tweehonderd kilometer verderop ging wonen, was het gedaan met de drummer, de bassist en de achtergrondzangeres. Geploeterd hadden we. Gezweet en gefoeterd. Maar tot dan toe bleken we niet in staat ook maar één nummer met zijn vijven foutloos te spelen. En dat zou er dus ook nooit van komen.

Jammer vond ik. Ik had het aan mezelf te danken, maar toch: eeuwig zonde. En dus gingen Dwarzand en ik verder hoe we ooit begonnen waren: hij, ik en de drummasjien. Tijdens mijn laatste maanden in Amsterdam, die bestonden uit verhuisklaar raken en afscheid nemen, spendeerden we elke vrije minuut aan het opnemen van de liedjes voor het nageslacht. Ik wilde dolgraag dat de liedjes die we niet hadden afgekeurd toch nog beluisterbaar op tape zouden staan. En Dwarzand was welwillend genoeg om mij daarin te steunen.

Dus deden we een poging om een mooie drum uit de vooroorlogse masjien te persen. Om de eerste en tweede stem zo foutloos mogelijk op de door stoom aangedreven vier-sporenrecorder te krijgen. Om waar nodig een tweede gitaar erdoorheen te weven. Kortom: we deden een poging om er nog à­ets van te

Lees meer…

U mag weer lurken hoor

Zo! Dat zit erop. Gelukkig, want ik was het helemaal zat, dat geontlurk.
En toch en toch en toch vond ik het een groot succes, super plezant, gezellig en een egoboost van jewelste.

Uiteindelijk heb ik 116 websites kunnen toevoegen aan de lijst met deelnemers. Dat waren er vermoedelijk nog wel iets meer, maar lang niet iedereen meldde zich hier en hoewel ik sommigen uit mijn statistieken kon vissen, omdat ze naar mij linkten, waren er ook veel die niet linkten. Die kon ik dus ook niet op de lijst zetten. En nu is het te laat.

Hoeveel mensen bij mij ontlurkten, weet ik niet precies, maar het zullen er rond de honderd geweest zijn. Eigenlijk is dat het grootste succes, want daar was het me in eerste instantie om te doen. Ik wilde heel graag weten wie er achter die honderden pageviews per dag zaten en dat is deels gelukt. Ik moet zeggen: verbazend. Ik dacht dat ik de meeste lezers al eens eens eerder zou hebben gezien, maar nee, er zaten talloze onbekende namen achter, met linkjes naar voor mij onbekende websites. Ik wil maar zeggen: wees welkom, maak het u gemakkelijk, doe alsof u thuis bent, lurk er maar weer

Lees meer…

Herinneringen aan een wit t-shirtje

Een stukje over Little White T-shirt moest dit worden. Of liever gezegd, een stukje over wat er nog over is van Little White T-shirt: mp3’s en bandjes (jaja, good ol’ cassettes) vol met nummers, goedgekeurd en afgekeurd, en een reeks geweldige herinneringen.

Omdat ik de mensen die nog niet zo lang meelezen wilde uitleggen wat Little White T-shirt is (de band die ik in 2005 oprichtte en in 2006 weer de nek omdraaide), zocht ik naar stukjes die ik er ooit over schreef. Maar omdat het de bedoeling was dat ik van een kleine reminder naadloos zou overschakelen naar mijn bezigheden nú omtrent de nummers van Little White T-shirt, plus een ‘nieuw’ nummer, mocht het stukje niet te lang worden.

Maar uitleggen wat Little White T-shirt is en wat de band voor mij betekende, kan niet in een handomdraai. Er is te veel gebeurd, ik was er een jaar lang ongeveer drie dagen per week mee bezig en ik schreef er talloze stukjes over. Tegenwoordig ben ik avond aan avond bezig met het ‘verknippen’ van de nummers (daarover later meer). Om de nieuwe dingen niet te laten ondersneeuwen door een linkje hier en een verwijzinkje daar, heb ik besloten eerst een round-upje te maken.

1.

Lees meer…

Mijn rss-feed doet het weer

Mijn rss-feed doet het weer


Dankzij mijn onvolprezen nerd doet mijn rss-feed het eindelijk weer. Waarschijnlijk is-ie maanden kaduuk geweest, dus het is de vraag of mijn rss-lezers dit gaan zien; ik zou mij allang uit de reader hebben geflikkerd namelijk. Maar goed, ik hoop dat men het doorheeft.
Dit was het wel weer, qua huishoudelijke mededelingen.

Stand van zaken (3) – Ontlurkingsweek

Dames en heren, nog twee volle dagen Ontlurkingsweek, het is nog niet te laat om mee te doen.
En voor de Zezunjalezers: leest u mijn stukjes, maar zegt u nooit iets in mijn reactiedinges: ik zou het plezant vinden als u zich voor deze ene keer bekend zou maken. Dat kan hier.
De Ontlurkingsweek is mijns inziens nu al een daverend succes. Op mijn eigen webzijde ontlurkten een stuk of honderd lezers. Op die van Luna inmiddels 305 (jaja, verschil moet er wezen). Er zijn 102 deelnemende webzijdes bekend.

Morgen de laatste dag. Wat mij betreft een dag die in het teken staat van de niet-lurkers, oftewel: de reageurs. Als aanloop naar volgende week die door de dwarsliggers van geencommentaar.nl tot lurkingsweek is omgedoopt.

Stand van zaken (2) – Ontlurkingsweek

Stand van zaken (2) – Ontlurkingsweek

Getallen:
- 96 deelnemende websites bekend
- ongeveer 100 mensen ontlurkten op zezunja.nl
- luna is nog steeds de queen met op dit moment 269 ontlurkers

Roem:
- een ontlurkingsactie op viva.nl
- twee ontlurkingsacties op planeet groenlinks

Dwarsliggers:
- Arnoud
- Aargh
- veel lurkers die grumpy reageren op deze actie
- veel lurkers die denken: ik reageer lekker nog steeds niet

Valkuilen:
- mensen die alleen de banner met een link plaatsen waardoor hun lurkers zich alhier gaan ontlurken
- mensen die helemaal niet meer verwijzen (cool – zoals het een echte olievlek betaamt: weet nog iemand waar die begon?)
- mensen die het woordje ondergetekende niet vervangen of Zuzuna, Maanzaad of Youri schrijven

Valreep:
- de valreep duurt nog drie dagen
- u kunt in die drie dagen hier vertellen dat u zezunja.nl leest, maar normaal nooit reageert – dat zou ik tof vinden
- webloggers e.a.: u kunt ook nog steeds meedoen, de ervaring leert dat drie dagen meer dan genoeg zijn voor het ontlurken van uw lezersbestand

Verzoek:
- weet u nog iemand die ook meedoet, maar niet op de lijst staat, meld het mij dan
- als u meedoet, wilt u dan eerst uw stukje plaatsen en dan pas zeggen dat u meedoet, in plaats van andersom – dank u

Lees meer…

Ontgoocheld

De wereld is een ontgoochelde rijker.
En die man een tientje.

NB Het nummer in de Schapenstraat dat hij noemde is zo ver de andere kant op, dat ik toen ik zojuist wilde gaan kijken niet ben doorgelopen.
NB Volgens Yuri staat zijn adres ook (zij het in heel kleine lettertjes) op zo’n identiteitskaart – had ik dát geweten.
NB Ik sluit niet eens uit dat ik zoiets nog eens doe, maar dan slimmer, of zo.
NB Ik voel me toch wel een beetje een sukkel.
NB Maar ook wel schattig.
NB Ik hoop dat dat pintje hem gesmaakt heeft – ik vraag me trouwens af waar je hier op Hemelvaartdag om tien uur ’s ochtends bier kunt krijgen.
NB U kunt in tegenstelling tot wat de kop van mijn vorige stukje belooft niet meer langskomen voor een tientje – de tientjes zijn op.

Als u nog een tientje nodig heeft:
bij mij kunt u dat komen halen hoor

Vanmidag om vier uur weet ik of ik te goedgelovig ben.

Vanochtend om tien uur ging de bel. De straat was rustig. Hemelvaart.
Ik stak mijn coupe de troep om een hoekje van de deur en zag een man. Redelijk netjes gekleed.
‘Mag ik u een domme vraag stellen?’, vroeg hij.

Ik dacht: zou dat een instinker zijn? Dat ik ja zeg en dat hij mij dan hardhandig wegduwt, binnendringt, de iMacs meeneemt, onderwijl een pistool op mij gericht?

‘Ja hoor’, zei ik. Nieuwsgierigheid is dan wel niet altijd de beste raadgever, maar bij mij is het de meest dwingende raadgever die ik heb.
‘Sorry dat ik u stoor, maar ik ben mijn sleutels vergeten en ik woon hier om de hoek en nu heb ik benzine nodig. Zou u mij tien euro kunnen lenen?’ Hij keek me wat onzeker aan.

Ik dacht: wat een warrig verhaal. Wat heeft die sleutel ermee te maken? O ja, waarschijnlijk dat hij niet naar binnen kan om geld te halen.

‘Uh’, zei ik.
‘Ja’, zei hij, ‘het is een rare vraag, maar ik kan u mijn identiteitskaart laten zien.’ Hij graaide in zijn binnenzak.

Ik dacht: zie je, nu pakt hij dat pistool. En trouwens, die man stinkt naar alcohol. Wat moet hij met

Lees meer…

De stand van zaken – Ontlurkingsweek

De stand van zaken – Ontlurkingsweek

Stand van zaken

* Aantal deelnemende websites (tot nu toe – waar ik van weet): 57
* Bij mij tot nu toe ontlurkt: een stuk of 80
* Koningin van de ontlurkers: Luna van Maanisch, op haar ontlurkingsstukje zijn op dit moment al 189 reacties gekomen.
* Ontlurkingsdagen te gaan: u kunt nog vier dagen meedoen of ontlurken.
* Herhaalde oproep: Leest u mijn weblog, maar reageert u nooit? De schrijfster dezes zou het in het kader van de Ontlurkingsweek zeer op prijs stellen als u zich voor één keer bekend maakt. U kunt dat hier doen.
* Nog een herhaalde oproep: Bent u een weblogger of heeft u anderszins een interactieve website? Doe mee met de Ontlurkingsweek. Als u ook op de lijst van deelnemers wilt, meld dat dan hier.
* Heeft u vragen over de ontlurkingsweek? Stel die dan hier.
* Voor het overige een woord van dank aan iedereen die zo dapper is geweest zich bekend te maken. Wij webloggers zijn zeer verguld met uw massale coming-out.

PS Vike, Roos, Comeback en Henri: jullie schreven dat jullie meedoen, maar ik kan jullie ontlurkingsstukjes niet vinden. Laat ‘t even weten als je echt meedoet.

Everything you always
wanted to know
(but were afraid to ask)
…over de Ontlurkingsweek

Everything you always wanted to know  (but were afraid to ask) …over de Ontlurkingsweek


Zezunja, waarom zijn jullie tegen lurkers?
We zijn niet tegen lurkers

Waarom staat er dan ‘Stop Lurking’ in jullie banner?
Dat geldt maar voor ‘n week. Volgende week mag iedereen weer naar hartelust lurken, maar deze week worden alle meelezers uitgedaagd zich bekend te maken.

Waarom het woord lurken?
Zo heet dat nou eenmaal. Lurken komt van schuil houden in het Engels. Het woord lurker wordt al sinds er interactieve websites bestaan gebruikt voor de zwijgzame surfer.

Vind je lurkers vervelend?
Welnee, ik ben er jaren zelf een geweest. Ik zal het je nog sterker vertellen: ik ben er nog steeds een.

Dus je lurkt zelf ook?
Jazeker, ik lurk me een ongeluk. Hoewel ik soms moeite heb om vast te stellen of ik een lurker ben of niet. Dan maak ik me bekend als lurker en dan zeggen ze dat ik eind november 2003 wel eens gereageerd heb en dat ik dus geen lurker ben. Tsja… Maar mijn rss-reader staat altijd aan en ik reageer weinig: ziedaar, alsof ik het uitgevonden heb.

Heb je het ontlurken zelf uitgevonden?
Nope. De ontlurkingsweek bestaat al een paar jaar in de engelstalige blogosfeer, De-lurking Week heet het dan. Bovendien doen veel mensen op eigen houtje zo nu en dan een ontlurkingsoproep.

Waarom een week lang?
Omdat

Lees meer…

Lijst met deelnemers Ontlurkingsweek

Lijst met deelnemers Ontlurkingsweek

Wie doen er tot nu toe al mee?
(Waaraan mee? Klik op het plaatje.)

Welnu, uiteraard: Zezunja en Maanzand. En verder:
gedicht
muisgrijs
desalniettemin
lilimoen
in balans
reverie
karin met k
webble
susan
bloxx
het grote verlangen
mar.
wahmama
sandrissimo
gin
atak poppodium
wolvin
menck
nietliefcollectief
de bemande vrouw
past is prologue
tagelus
polle
fredlee
toblijn
helene van loon
peet
gabberstyle
serendips
miwian
donp
maanisch
mikelodeon
zeeuwse klei
gdb
alien
ria
2wmd1
cinner
sunnymoon
fenny
tales of salt
nuit blanche
steenderen
prutsmuts
hypotat
verzamelplaats
blogsnoep
tales from the crib
circa 1000 km
beginnersblog
buffie
machiruda
pippa’s place
drs. johan arendt happolati
flaters blogje
verantwoord tijdverlies
everything ania
icarus vliegt verder
endanik
veerle brems
marco raaphorst
katyo
comeback
schouls
suus and the city
rozig
bubbles
viva
willian
jack of hearts
blèr
at kim’s
donkere kamer
mijn meisjes
paul vermast
vierkant
adobes
stew
niets.dan.vuur
maurits burgers
henri van veen
wimblog
mevrouw mikmak
molady
marieke in canada
joost brummelkamp
jenni
blauwhartje
gerdayd
puur kaat
free as a bird
vike
geespot
erwin troost
melodymusic
only me
nan’s wereld
dit is berry
mariekesteef
donker maanlicht
tussenpozen
mystique’s weblog
idee kids blogt
endandit
ladyguin
kletskous
blauw
loesjes weblog
verboden te lezen
helemaal geweldig
eve
cyber els
hoofdtelefoon
carwa-t-ch
verbeelding
Doet u ook mee? Meld het dan hieronder in de reacties, dan zet ik u op de lijst.

Lees meer…

Ontlurkingsweek – 14 t/m 20 mei 2007

Ontlurkingsweek – 14 t/m 20 mei 2007

Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers.
Dus eigenlijk is dit een oproep aan alle onbekenden, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud-studenten, verre kennissen, nichten en neven, toekomstige werkgevers en ex-collega’s. Aan alle toevallige passanten en stille aanbidders, aan de verlegenen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest.

Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje ‘reacties’ onderaan dit stukje en zeg het:
‘Ik lees mee’. Liefst met (schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s en andere geheimen.

Vandaag gaat namelijk de officiële Ontlurkingsweek van start. Op initiatief van ondergetekende en Yuri Maanzand staat deze week in het teken van het uit de schulp lokken van stille meelezers, de zogenaamde lurkers. Voor meer uitleg over lurken, zie hier het stukje in Wikipedia over lurkers.

Weet u niet of u een lurker bent? Welnu, dat is gemakkelijk na te gaan. Leest u mijn weblog of andere weblogs zonder u ooit te mengen in de reacties? Vindt u reageren stom? Weet u niet eens hoe dat moet, reageren?
Grote kans dat u een lurker bent.

In dat geval: doe mee! Licht een tipje van

Lees meer…

Allegaartje (3)

Wat ik nog wél kan schrijven met één arm is een Allegaartje. Dat komt door het gemakzuchtige gehalte ervan. Vergeef mij, ik ben erg zielig.

Dingen die ik verdacht vind.
1. Yuri, omdat ik tijdens mijn nachtelijke escapade op jacht was naar een indringer met een rode capuchon en er, toen ik met ‘n schouder uit de kom wakker werd, aan het voeteneind een trui van de Yuri lag MET EEN RODE CAPUCHON
2. dat alle mensen die ontvoerd werden door aliens in de Steven Spielberg-serie Taken – die ik dit weekend voor de helft zag – ’s nachts gewond raakten zonder dat ze precies wisten wat er was gebeurd – waar ken ik dat verhaal toch van?
3. alle dingen die de castingdirector van Temptaton Island onlangs in De Morgen beweerde, die het castingproces een zweem van integriteit moesten geven

Dingen waar ik me voor schaam.
1. de prijzen van de producten in mijn winkeltje – daarom heb ik het winkeltje nog niet officieel gepresenteerd, ik wil eerst bepalen welke producten zo duur mogen blijven en welke producten desnoods verliesgevend mogen zijn (de producten zijn overigens nog niet af, bij sommige tekeningetjes komt nog een tekstje)
2. het feit dat de producten in het winkeltje ‘made in China’ zijn
3. dat ik

Lees meer…

De eenarmige bandiet pakt ze

Dames en heren, ik heb mijn overijverige spamfilter maar weer aangezet. Het werd me te erg.

Dat betekent wel dat:
- er wegens overijverigheid af en toe ook gewone reacties worden opgevroten.
- u dan gewoon even geduld moet hebben, die vis ik er wel weer uit.
- u dan dus niet twee keer dezelfde reactie hoeft te plaatsen.
* juist niet, want twee keer vlak na elkaar een reactie plaatsen is des spammers.
* dus ik heb juist graag dat-ie leert dat dat niet deugt.

Ik wens iedereen een spamvrij leven en een goed functionerende linkerarm.
Inclusief mijzelf.

Groeten van de eenarmige bandiet op jacht naar spammers.

Land in zicht

Land in zicht

We hebben een logo!
© Yuri

Over een paar weken is – als het goed is – ook de website af.
Voor meer over het ontstaan van Het Eiland Neus, klik hier.

Nachtelijke escapades
niet zonder gevaar

En dus tik ik dit met één hand, omdat de ander in een mitella zit.

Deze nacht bestond uit een metadroom waarin ik wakker werd – in de droom, dus niet echt – en achter een indringer met een rode capuchon aanging. Op het moment dat ik hem te pakken had door bovenop hem te duiken, werd ik wakker van ondragelijke pijn – nu wel echt.
Gilde ik eerst omdat Yuri de capuchon gewoon liet lopen, nu kermde ik van de pijn.

Drie röntgenfoto’s later bleek ik gelukkig niks gebroken te hebben. Wel moet ik door de verrekte pezen in mijn schouder (verrokken zeggen ze hier) rekening houden met dagenlang pijnstillers en een mitella. En verder heb ik wat bulten en schrammen.

Ooit schreef ik iets over mijn wilde nachten. Dat moet u even lezen, zodat u begrijpt hoe gevaarlijk ik eigenlijk ben.

Vandaag is de Dag van de Persvrijheid

Omdat journalisten zo veel mogelijk beschermd moeten worden…
Omdat het altijd de boodschapper is die wordt onthoofd…
Omdat het eigenlijk elke dag de Dag van de Persvrijheid zou moeten zijn…
Omdat U Win Tin niet de enige journalist is die zijn vrijheid heeft moeten inleveren voor een streven naar vrije pers…
Omdat er nog nooit zoveel journalisten zijn vermoord als in 2006 (zie dit)…
Omdat een petitie tekenen het minste is wat we kunnen doen…

… vraag ik u deze petitie te tekenen.

RSS-Fiets

RSS-Fiets


Yuri: “Deze auto had een fiets moeten zijn.”

De paradox van de dag van de arbeid
en weer een cursus in de aanbieding

Twee paradoxen eigenlijk. De dag van de arbeid is hier een vrije dag. Dat is alvast één tegenstelling. Nummer twee: ik ben aan het werk, als enige in dit vlakke land. Werken op een nationale feestdag: het moest verboden worden.

Ik vecht tegen de bierkaai die vandaag de deadline heet. Er moet hier nodig eens een stukje verschijnen over journalistiek bedrijven beneden de Moerdijk, want hoewel ik er niet eens zeker van ben dat het echt zo anders is, merk ik dat ik het als zeer anders ervaar. Maar dat is niet voor nu, er moet immers gewerkt worden.

Dus alweer geen echt stukje, maar wel wederom wat rekleem. De vorige keer werkte het als een tiet, want die cursus zit boordevol – er kan niemand meer bij. Dus dat gaan we gewoon nog een keer proberen.

Deze cursus heeft een wat vagere naam, te weten: Beeld in woord – creatief beeldend schrijven met een journalistieke insteek. Dat krijg je als je een ambacht inpast in een creatieve context. Er moest ‘journalistiek’ in de titel en verder moest het passen in de Wisperpoot literatuur. Ik gaf een voorschotje en bij Wisper maakten ze er dit van.

Maar wat we gaan doen, is niet zo vaag.

Lees meer…