- Aan iedereen die nog mail van mij moet krijgen.
Ken je dat? Dat je in de bank hangt. In de sporen van bankerosie. Het tafeltje ernaast is plakkerig, de herinnering aan verticaal is vaag. Als je nu de belastingformulieren zou invullen, zou je agenda langzaam leger raken. Als je nu die lessen zou voorbereiden ook. Als je nu nog iets kon, zou je veel.
- Aan iedereen die nog wacht op iets van mij, een factuur of zo.
Gisteren had ik twee uur over. Ik praatte tegen de poes. Op mijn roze sloffen stiefelde ik naar de avondwinkelautomaat. Toen ik thuiskwam, keek ik naar Funniest Home Video’s. Daarna prikte ik mijn strippenkaart op het prikbord. Ik zette wat thee en beoordeelde een namaaksigaret van de Lidl. Mijn lief had mooie kleren aan en iets in mij vergat volkomen dat er ook nog facturen verstuurd moesten worden.
- Aan iedereen die de komende dagen iets met mij te maken heeft.
Stel je voor: je tilt twee grote dozen, en met je rechterringvinger hou je ook nog een tas met hangertjes vast. In je mond heeft iemand een doosje schroeven gestopt en onder je arm steekt de parasolvoet. Je stommelt de trap af en ergens onderweg voel
Lees meer…
Dames en heren,
U zult wederom weinig van mij horen dezer dagen. Er wordt geweekend alhier met vaders die zeventig worden en dingen daaromtrent die het daglicht nog niet kunnen verdragen. Misschien verzin ik vanavond nog iets ter leringh ende vermaeck om op dit weblog te plempen, maar ik heb er een hard hoofd in.
Wel heb ik elders nog een stukje gepoept. Volg het spoor van de zeven zonden en lees hier verder (het kan geen kwaad ook de rest van de site, inclusief de opdracht, te lezen).
Dan rest mij nog u vriendelijk te groeten en u een plezierig weekend te wensen.
Dit stukje verscheen op 21 juni 2007 op niet lief.com. Luna zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Dus nietlief-jes, mijn vraag aan jullie: aan welk van de 7 zonden ergeren jullie je het meest? En aan welke maak je je het meest schuldig?
1. Superbia (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid – trots)
2. Avaritia (hebzucht – gierigheid)
3. Luxuria (onkuisheid – lust – wellust)
4. Invidia (nijd – gramschap – jaloezie – afgunst)
5. Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)
6. Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid)
7. Ira (woede – toorn)”
Onderwerp: De zeven hoofdzonden
Geschreven door: Zezunja
Zonden klinken mij als geboren agnost meestal bijzonder aanlokkelijk in de oren. Als God iets heeft verboden, ben ik er doorgaans als de kippen bij. Maar nu moet ik daar dus over nadenken. Of ik het goed vind dat ik in zonde leef. En of het erg is dat andere mensen zich bezondigen aan een of meer van de zeven. En welke zonde dan het ergst is. Hemel!
Om eerlijk te zijn: ik vind alle zonden normaal. Het zijn alledaagse menselijke eigenschappen die ik de moeite van het verfoeien niet waard vind. Mag iemand kwaad zijn? Tuurlijk. Mag iemand onkuis zijn? Uiteraard, graag zelfs. Mag iemand ijdel en trots zijn?
Lees meer…
Max Dohle van Blog 2.0 begon in navolging van Sorted Books een reeksje met stapelpoëzie.
Hier mijn bijdrage.
Als ik tekenen kon
Hoe ik nu leef
Met het bloed dat drukinkt heet
Hieronder de etalage. ‘Binnen‘ is nog veel meer te vinden.
Om te bestellen, klik hier.
Klik op de afbeelding voor een groter exemplaar.
Boem
Vest met capuchon.
Lachsalvo
Postbodetas.
Fuutfuuw
Vest met capuchon.
Proefje
Schort.
Yawn
Kussen.
Ooievaar
Zwangerschapsshirt.
Brainstorm
Pet.
De drie biggetjes
Rompertje.
ET
T-shirt.
Mij werd een heel akelig stokje toegegooid. Door Ania. Het is me niet helemaal duidelijk wat er van me verwacht wordt, maar dat dit stokje slecht is voor mijn imago, dat staat vast. Het gaat namelijk over roken en over wanneer je stopt, of waarom je nooit bent begonnen, of zoiets (zie hier).
Slecht dus. Want ik weet niet meer hoe vaak ik al gestopt ben op Zezunja’s Zotisch Weblog, maar dat ik in de ogen van mijn lezers een Zezunja zonder ruggengraat ben, én een groot gebrek aan doorzettingsvermogen bezit, staat buiten kijf, dunkt me.
Kijk, ik weet wel beter. Ik heb namelijk altijd goede redenen om weer te beginnen. Neem bijvoorbeeld die keer dat ik na zeven maanden vond dat ik wel bewezen had dat ik kon stoppen. Dat was voor mij een heel goede reden om op Schiphol een fijn pakje Gauloises te kopen, zodat ik met de zon op mijn kont peuken in het Griekse zand kon uitdrukken.
Of die keer dat ik dacht dat ik het beste kon stoppen als ik elke avond een jointje mocht roken, want ik was tenslotte niet tegen genotsmiddelen, maar wel tegen de hele dag doorpaffen. Met als gevolg dat ik, toen er
Lees meer…
Omdat het mijn eerste stukje aldaar is: reclame!
In het vervolg hoop ik dat u op eigen initiatief de boel zult bijhouden, maar nu geef ik u dus even een kontje. Hop!
Zezunja als zomergast
(lees verder)
Ik ben op zoek naar dingen die je alleen maar vies of onhandig kunt eten.
In Nederland wist ik het wel: tompoucen! Maar hier in het Belgische zijn tompoucen nauwelijks populair.
Weet u iets?
Het hoeft niet per se zoet te zijn en ik heb het liefst iets dat je kant en klaar kunt kopen.
Merci.
Dit stukje verscheen op 14 juni 2007 op nietlief.com. Polle zwengelde het aan met de volgend inleiding:
“Ik bijt het spits af in de zomergastenreeks. We hebben afgesproken maximaal vijf fragmenten uit te kiezen. Geen gemakkelijke opgave, toch een poging. Zet de olijven, het stokbrood en de pesto op tafel. Ontkurk de wijn. Kijk en geniet mee.”
Weet u wat lastig is? Dit. Dit is lastig. Fragmenten verzinnen met een gatenkaasgeheugen en een sluimerende tv-verslaving. Er is zoveel moois en tegelijkertijd is mijn harde schijf van tv-momenten korzakovachtig leeg. Ik had graag gehad dat de redacteur van Zomergasten bij me langs was gekomen. Met een lijst, zoals ze dat naar verluidt bij de echte Zomergasten doen. Een lijst met wat er zoal te zien was toen je jong was, met suggesties en fragmenten die aansluiten bij je werk of je hobby’s, met spectaculaire, spraakmakende tv-fragmenten die niemand ooit zal vergeten. Maar nee, er kwam niemand langs met een lijst.
Geen mietje
Dus ik heb mijzelf geen mietje genoemd en ben wat gaan verzinnen. Het eerste dat ik bedacht toen ik mijzelf geen mietje noemde, was J.J. De Bom voorheen De Kindervriend. Ik was fan. Maar helaas was daar niets van te vinden in de youtubewinkel.
Lees meer…
Ik zit er bijna door. Gelukkig stuurde de dove meneer van de boomgaardcamping gisteren een kaartje (de meneer heeft wegens hardhorendheid geen telefoon en om wat voor reden dan ook heeft hij geen e-mail, dus we sturen kaartjes over en weer – kijk, bij zo iemand wil ik wel op vakantie). Op dat kaartje stond: ‘Het station is 200 meter aan de straat. Naar de plaats is het 10 minuten te voet. Wij zijn een kleine camping van 3 tenten. Het sanitair is als op een natuurcamping: eenvoudig.” Dus ik zit er bijna door, maar zo’n kaartje houdt mij op de been. De meneer vergat nog te vermelden dat er een rivier is om in te zwemmen. Plons. Vooruitzichten te over.
Ik zit er bijna door, maar ik moet nog zoveel. Wat ik allemaal moet, is deels geheim, maar jemigdepemig, het is very fucking veel. Ik heb uitgerekend dat ik het allemaal niet red als ik alleen door de week overdag werk. Dus terwijl ik er bijna doorzit, moeten mijn avonden en weekenden er ook nog aan geloven. Mijn tandvlees vertoont sleetse plekken van het lopen.
Ik zit er bijna door. Het is ruim drie jaar geleden dat ik een vakantie van
Lees meer…
Vandaag is het de dag van de vieze Vlaamse woorden.
poep = billen
pipi en kaka = poepen en plassen
poepen = neuken
iemand binnendoen = iemand aan het tongzoenen of in bed krijgen
vogelen = neuken
tetten = tieten
tetteke rus = tieten voelen
poert = scheet
spekken (speken) = spugen
muilen = tongzoenen
foef = kut
foefelen = onzedelijke handelingen
De woorden uit Unidentified Flying Flemish staan voortaan in één overzicht bij elkaar. Zie ook de aparte categorie in de zijbalk.
Het is een beetje raar om een persbericht over mezelf online te zetten. Maar ik doe het toch.
U kent ze wel, de briefjes van huisgenoten, van collega’s, van bazen, in winkels, toiletten en pompstations. De briefjes met ‘Heren doe de bril omhoog, de vrouwen zitten ook graag droog’ of met ‘WIE HEEFT MIJN MELK GESTOLEN?!?’. Of anderszins: ‘Welke onverlaat laat nu al weken zijn sla verleppen in de koelkast?’ Ook een alom bekende is: ‘De deur ZACHTJES dichtdoen! Wij willen ook graag eens uitslapen! Bedankt!’
Ooit werkte ik ergens waar de floor manager, zoals dat zo mooi heet, vrijwel alleen maar op die manier communiceerde. Overal briefjes, altijd in hoofdletters en steevast gelardeerd met tal van uitroeptekens. Hoewel wij een bijzonder geautomatiseerd bedrijf waren, waar het mogelijk was om via de computer alle communicatie te regelen, hingen er overal briefjes. Op de buitendeur, op de muur langs onze werkplek, op de keukenmuur, op de koelkastdeur, op de keukenkastjes, op de wc-deur, aan de binnenkant van de wc-deur, op de computerschermen, in de lift.
Het nadeel van het briefjesbeleid was dat de briefjes deel van het meubilair werden. Na verloop van tijd lazen we ze niet meer, we waren gewend geraakt aan al die kapitalen, aan de gegroepeerde uitroeptekens en de a4′tjes op elke lege plek op de muur. Niettemin
Lees meer…
Juist ja, dus als je op een tuinforum schrijft: ‘…ik twijfel…’ dan wordt dat gepubliceerd als ‘… ik t***el…’.
Pffff.
Als docent journalistiek weet ik als geen ander dat de taalvaardigheid van onze boodschappers soms ver te zoeken is. Je zult mij dus niet op elke slak zout zien leggen, want a. dan kun je wel aan de gang blijven en b. dat weten we nou wel.
Toch wilde ik u deze niet onthouden.
Een man uit de Amerikaanse staat New York heeft lange tijd “een erectie gehad die niet wegging”. Naar eigen zeggen is de erectie veroorzaakt door het drinken van de vitaminedrank Boost Plus. De man moest geopereerd worden in het ziekenhuis door de erectie en heeft inmiddels een aanklacht ingediend tegen het bedrijf.
Bron: Fok Frontpage
Voelt u zich aangesproken? Vanaf september geef ik een cursus eindredactie. Schrijf u in of zeg het voort.
(NB Mocht u vaststellen dat ook op deze webzijde soms taal-, tik-, of stijlfoutjes staan: dat is goed mogelijk. Dit is een hobby en ik ben een sloddervos. Ik eindredigeer deze stukjes niet of nauwelijks. Ik zwier ze het net op en als ik dan nog een foutje tegenkom, verander ik dat. Meer niet. Voor mijn werk houd ik heel andere maatstaven aan.)
Dames en heren, wegens geen tijd voor nieuwe stukjes, even wat rekleem voor een stukje van mij elders.
Hoe Jon Bon Jovi mij aan de pil kreeg
Elke zaterdagavond zochten we stuivers in de newwavedisco. Met Robert Smith als rolmodel. Elke zaterdagavond zag ik Jon Bon Jovi. De Alkmaarse jongen die met zijn drieëntwintig jaar moest oppassen voor wettelijke overtredingen. Ik was immers pas veertien.
Ik vond ‘m übercool, d’n Jon. Hij had wilde manen en dat straalde op mij af. Vond ik.
Na twee maanden besloot ik dat ik het met hem ging doen. Acht zaterdagen waren genoeg. Hij mocht mijn maagdelijkheid hebben.
Hoe dit afloopt kunt u hier lezen of surf naar alle stukjes op Schrijvers in Ondergoed.
‘Soms wil ik hier niet wonen.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat bijna iedereen zo negatief is over Nederlanders.’
‘Wie? De Vlamingen?’
‘Ja, de Vlamingen.’
‘Maar we kijken toch juist tegen jullie op?’
‘Nee, dat is gelul. Een enkeling wel, maar de meesten niet.’
‘Hoezo? Waaraan merk je dat?’
‘In gesprekken, in de krant, op weblogs, op feestjes, op tv.’
‘Nou, dat valt toch wel mee?’
‘Nee, dat valt helemaal niet mee.’
‘Maar wat bedoel je dan met negatief?’
‘Nou gewoon, allerlei negatiefs. Soms niet eens beargumenteerd.’
‘Maar we zeggen toch ook vaak aardige dingen over jullie.’
‘Ja, dat komt wel eens voor. Laten we zeggen dat twintig procent aardig is en tachtig procent niet.’
‘Kom! Nu overdrijf je wel een beetje.’
‘Nee, niet. Sterker, aardige dingen worden vaak vooraf gegaan door: normaal hou ik niet zo van Hollanders, maar bladiebladiebla.’
‘Maar jullie zeggen toch ook onaardige dingen over ons.’
‘Nauwelijks. We hebben moppen, maar dat zijn grapjes. En veel vooroordelen. Maar die zijn overwegend positief.’
‘Ik denk dat een Vlaming die in Nederland woont hetzelfde kan zeggen als jij.’
‘Ik durf te wedden van niet.’
‘Hoe weet je dat?’
‘Omdat ik veel Vlamingen heb lesgegeven en zag hoe Nederlandse studenten met hen omgingen. Dat die vaak vol bewondering waren. En nieuwsgierig.’
‘Maar het is toch ook niet waar dat wij zo negatief zijn over Nederlanders?’
‘Jawel.’
‘Noem
Lees meer…
Dingen die deze week vies tegenvielen.
1. de begroting van Het Eiland Neus
2. het einde van het eerste seizoen van Heroes
3. de communicatie tussen twee ziekenhuizen in Leuven en mijn huisarts
Dingen die deze week enorm meevielen.
1. de begroting van Het Eiland Neus per 1 oktober 2007
2. een klant die met mijn uurprijs akkoord ging, terwijl ze zo lang niets van zich had laten horen dat ik bijna zeker wist dat ze niet akkoord zou gaan
3. dat de vooroorlogse scanner het nog deed
Dingen waarvan het maar goed was dat Sjeik ze niet kon verstaan.
1. ‘Gaan we morgen jouw balletjes eraf laten knippen? Hè? Lieve poes.’
2. ‘Ja, toon ze nog maar eens goed aan de wereld, die kloten van je. Morgen zijn ze weg.’
3. ‘Lik ze maar lekker, meneerke, morgen worden ze er namelijk uitgehaald.’
Dingen waarvan het jammer was dat de poezen ze niet konden verstaan.
1. ‘Arme Choco. We moeten dit echt even in je oor spuiten, dan heb je daarna veel minder jeuk.’
2. ‘Lieve lieve Sjeik, we gaan nu naar huis. Deze doos gaat vaak naar de dokter, maar hij gaat ook altijd weer terug hoor.’
3. ‘Morgen mag je weer naar buiten, poes. Maar eerst moet je wond genezen.’
Mensen die iets over mij schreven.
1.
Lees meer…
Dankzij een lezeres van m’n webzijde, die ik via deze weg nog eens hartelijk wil bedanken, kwam ik erachter dat in Het Nieuwsblad van afgelopen zaterdag ‘ene Zezunja’ werd aangehaald in een interview met Piet Huysentruyt. De televisiekok werd geconfronteerd met een zin uit het stukje Open brief aan Piet Huysentruyt en de zijnen dat ik een paar maanden geleden plaatste. De brief was verstuurd aan Piet zelf, aan VTM en aan Humo, maar destijds hoorde ik er niets meer van.
Voor wie Het Nieuwsblad niet leest: ik zal het stukje tekst hieronder citeren. En als u hier klikt, kunt u het fragmentje in print zien.
Ik citeer:
(…)
Een open brief aan u, gevonden op de weblog van ene Zezunja: ‘Ik zie vrijwel nooit een pleidooi voor biologisch eten. Dat vind ik schokkend, want de invloed van tv-koks lijkt groot, maar ze nemen niet de verantwoordelijkheid die bij die invloed gepast zou zijn.’
(lange stilte) ‘Ze heeft voor vijftig procent gelijk. Maar stel dat ik een pleidooi hou voor de biokip. Ja, dan zullen mensen die kip misschien wel kopen, maar na twee keer haken ze af. Reden: te duur. En zie je me al met mijn vingertje zwaaien: gij zult biokip kopen? Tv moet leuk blijven hè? Anders
Lees meer…
Er stonden twee meisjes voor de deur.
Meisjes van een jaar of negen met roze rokjes, paarse truitjes, gele strikjes, blauwe maillootjes en groene schoentjes.
‘Wij doen een ruiltocht, heeft u iets wat u met ons kunt ruilen?’, stamelde een van de meisjes.
Een ruiltocht? Mijn hemel, wat is dat in godsnaam? Ik wilde niet al te allochtoon overkomen, dus ik vroeg het niet.
‘Ja hoor’, zei ik. ‘Momentje.’
Ik ging naar binnen. ‘Yuri, Yuri, er staan meisjes voor de deur en die doen een ruiltocht. Wat moet ik doen? Wat moet ik doen?’
‘Je moet iets met ze ruilen’, zei Yuri. ‘Wat hebben ze?’
‘Een zak chips’, zei ik, ‘en allemaal roze rokjes, gele strikjes en glitterdingen in hun haar.’
‘Ah, ‘n zak chips’, zei Yuri en hij liep naar de keuken. ‘Dan moet het dus meer zijn dan een zak chips.’ Hij pakte een pak heel vieze koekjes zonder suiker uit de kast.
‘Maar dat is minder dan een zak chips’, zei ik. ‘Dat zijn echt heel smerige koekjes.’
We keken om ons heen, op zoek naar iets wat we nog kwijt wilden.
Mijn oog viel op de vier Duitse zweetbandjes.
Enfin: één en één is twee. Die chips waren lekkerder dan de vieze koekjes. En op de laatste zin van
Lees meer…
