Wat weblogwaardig was
achter de coulissen
Voor de vakantie schreef ik weinig, maar ook veel. Hier schreef ik bijna niets, achter gesloten deuren juist pagina’s vol. Mijn vader werd zeventig en ik schreef een kinderboek op rijm dat hij aan de kinderen van mijn zus kon voorlezen. Ik zal daar deze week wat stukjes van laten zien, want in combinatie met de vormgeving van Yuri en de tekeningen van mijn zwager is het erg goed gelukt.
Denkend aan dat boekje en al die momenten dat ik het afgelopen jaar zwijgzaam was op zezunja.nl dacht ik: ik kan best wat tipjes van de sluier oplichten. Want hoewel ik hier soms dagenlang geen tekstjes achterliet, gebeurde er achter de coulissen allerlei vriendschappelijks dat in grote stilte vervaardigd werd en achteraf werd vergeten, want ja, voorbij is voorbij. Maar het materiaal is op zich best weblogwaardig.
Laat ik dan maar bij het begin beginnen. Een jaar geleden, een paar dagen voor ik hier naartoe verhuisde, vierde mijn moeder haar zestigste verjaardag. Ze deed dat met een vrouwendiner, waar ik vorig jaar al eens over schreef.
Om te beginnen moet ik even melden dat mijn ouders uit zo’n liber amicorumcircuit komen. Dat wil zeggen dat ze, omdat ze dol zijn op het concept ’schrijf
Mijn stad, jouw stad,
maar dan in het Engels
Weer een stokje. Een places to be-stokje dat de vermaarde i. mij toewierp. Eentje waarin je dient te vertellen welke winkels, restaurants en andere hete plekjes jouw stad te bieden heeft. En i. was zo sluw om mij niet Amsterdam – mijn stad! – maar Leuven toe te wijzen. Hah, Leuven! Ik ben hier een totale n00b (beginneling), dus ik val grandioos door de mand bij zoiets. Maar ik vind het wél een spannende exercitie. Kan ik nu, na een jaar, al een paar plekjes aanraden voor een My city, your city-stokje?
(O ja, de vragen waren in het Engels, omdat ze van een Engelstalig weblog kwamen en ik heb nog steeds vakantie, dus vragen vertalen behoort niet tot mijn contractuele verplichtingen dezer dagen.)
1. My favorite ‘grab-a-bite’:
De Komeet, op de Oude Markt, by far. Het personeel is weing sprankelend en de inrichting is iets te strak en te krap, maar de menukaart maakt dat meer dan goed. Als je een boterham tonijnsalade bestelt, krijg je twee ultradikke volkorenboterhammen met zaadjes en huisgemaakte tonijnsla met allerlei liflafjes. Ook de tapas, de croques en de dagschotels zijn altijd dik in orde. Verder hanteren ze naar Oude Marktnormen gemeten heel schappelijke prijzen. Bovendien is het ongeveer
De grote vraag is:
heeft het Collectief ergens spijt van?
Octavie stelde ons op NietLief de volgende vraag:
Hebben jullie spijt van iets in jullie leven? Hadden jullie dingen graag anders zien lopen? Anders aangepakt? Anders beleefd?
Na talloze stukjes, hersenspinsels en uitprobeersels, kwam ik tot een stukje dat alleen de eerste vraag beantwoordt. Een stukje dat gaat over het jongetje, de logikwis en de gemorste melk.
Voor de anders stukjes van het Collectief, zie ditte.
De Niet Lief Collectie:
Het jongetje, de logikwis
en de gemorste melk
Dit stukje verscheen op 29 juli 2007 op niet lief.com. Octavie zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Lieve niet-liefjes, mijn vraag voor jullie is de volgende:
Hebben jullie spijt van iets in jullie leven? Hadden jullie dingen graag anders zien lopen? Anders aangepakt? Anders beleefd?”
Opdracht: Waar heb je spijt van?
Geschreven door: Zezunja
Wat spijt betreft ben ik net een jongetje: ik ben veel te oplossingsgericht voor spijt. Spijt is een paternalistische emotie, een strafbankje waarop je je eigen en andermans ellende overdenkt en waarbij de schuldige al vast staat nog voor er een rector aan te pas is gekomen: jij. Jijzelf bent de schuldige.
Dat klinkt allemaal wat heftig, maar ik kan er niks anders van maken: het gaat om schuld en boete. Spijt is het besef dat je iets verkeerd hebt gedaan. En vervolgens dien je daar dan enigszins in blijven hangen. Kijk, en daar ben ik dus veel te oplossingsgericht voor. Ik ben allang een stap verder tegen de tijd dat ik aan mijn eigen spijt toekom. Mijn eerste vraag bij onheil is namelijk niet: moet ik hier spijt van hebben? Maar: wat gaan we eraan doen?
De meeste gevallen van spijt in mijn leven zijn gevallen van niet jammeren om gemorste melk.
De vakantie in geuren en kleuren (5)
Voor de liefhebbers: er staat een klemme tiet (nah, tietje) op de foto.
(klik voor groter)
En als ultrasuperbonus krijgt u als u hier klikt (400k) de broodjesmakerij in action. Met dank aan Yuri voor het vergiftigen van de foto’s en voor het op mijn verzoek wissen van de scène waarin 24 vetrolletjes voor de lens opdoemen.
De vakantie in geuren en kleuren (3)
Heenreis.
Niet op de foto: nog een megarugzak, een gifgroen koffertje en een knalgele tas. Het karretje begaf het op de terugweg.
(klik voor groter)
De opkomst en de ondergang
van waarachtig bikkelschap
Goed kamperen is een vliegensvlugge omschakeling van voeten op de bank en afstandsbediening in de hand, naar elke schoen een spinnencheck en alles wat nat kan worden wordt nat. Een cultuurshock van cosy comfort naar zelfgekozen ontberingen. Ik ben daar goed in.
Zo goed zelfs, dat ik maar een klein spiertje vertrok toen de vrouw van de dove meneer ons uitlegde dat dit de poep-wc was en dát de plas-wc, en dat je zo en zo wat blaadjes over je drol moest strooien voor een smakelijkere aanblik en de juiste compostering.
Ik vertrok ook maar één enkel spiertje toen ze bij vier op schouderhoogte tegen elkaar getimmerde latten zei dat dit de koude douche was. Over een warme douche hebben we het niet gehad.
Bij een tuinslang die in de boom hing en die moest dienen als was- en afwasplaats vertrok ik allang geen spier meer. Mijn vliegensvlugge omschakeling was een feit.
De eerst dag was ik nog verontwaardigd, dat wel. Over mieren die in mijn kont beten, over grote dikke spinnen in de tent, over allerhande weersvoorspellingen en over de verdomd stadse geluiden die het Gaumese platteland voortbrengt. Maar mijn verdraagzaamheid nam gauw toe en ik voelde me als mijn eigen stront in de
Allegaartje (5)
Redenen om toch een Allegaartje te schrijven.
1. het is niet áltijd leuk om te doen alsof je er niet bent
2. hoe meer ik mezelf de tijd gun om niet te schrijven, hoe meer zin ik krijg om te schrijven
3. de overgang van stress naar vakantie is altijd interessant
Dingen die ik deze vakantie vrees.
1. dat er misschien geen geschikte plek zal zijn om ’s nachts halfblind te piesen
2. dat de vrouw van de dove meneer veel aanspraak nodig heeft
3. dat de rivier, die er op het oog redelijk breed uitziet, overal te ondiep zal zijn om te zwemmen (ik – wil – zwemmen)
Kenmerken van een vakantie die onbedoeld thuis begon.
1. vier enorme kussens die ik bij Zeeman scoorde – van die kussens waar een normaal mens op slaapt – zodat de bank eindelijk de bank to end all banken kan worden
2. in slaap vallen bij de Tour de France – een oude gewoonte
3. niet webloggen
Waarom een Allegaartje zo prettig is om te schrijven.
1. het stiekeme voornemen om over elk van de punten in de Allegaartjes ((1), (2), (3), (4)) ooit eens een serie stukjes van 500 woorden te schrijven – ik krijg best 500 woorden vol over een geschikte piesplek
2. ik vat mijn weken samen
Morgen ga ik weg, vandaag verhuisden wij
Hier op zezunja.nl is het even een soepzooitje, met servercrashes en zulks. Maar het gloednieuwe onderkomen van het collectief compenseert dat ruimschoots. Wees welkom op het spiksplinternieuwe domeintje: nietlief.com, met dank aan Luna voor de flitsende vormgeving. We zijn er trots op!
Misschien verschijnt hier vanavond nog een vakantie-allegaartje dat ik door de serverdinges vanmiddag niet geplaatst kreeg, maar ik beloof niks.
Fijne vakantie!
Mijn huidige fantoombestaan
Ik was dus heel hard aan het werk de afgelopen weken, maar eigenlijk ben ik al weg.
Ik zou aanstaande dinsdag weggaan, maar eigenlijk ben ik al weg.
Het wordt kloteweer de komende weken op onze vakantieplek, dus we stellen onze vakantie uit tot de weersvoorspellingen ons beter gezind zijn, maar eigenlijk ben ik al weg.
Ik wilde nog stukjes schrijven over een kinderboek dat ik schreef als cadeau en alle zoveelduizend zijdelingsen die ik op één pagina wilde zetten en dat dat mislukte, en dat chello gewoon onze e-mailadressen kwijtraakte en dat ik nu nergens meer in kan en honderden e-mailtjes niet ontvang, maar eigenlijk ben ik al weg.
Ik heb tientallen alinea’s geschreven en weer weggegooid, want eigenlijk ben ik al weg.
Dus als u zich afvraagt waar ik blijf: ik ben eigenlijk al weg. Tot eind juli. Of zoiets.
(In de tussentijd kunt u kijken en meedoen op Waar is mijn melk?, u kunt raden en lezen op het NietLiefCollectief, u kunt mijn levensgezel bewonderen op Maanzand en u kunt zich vermaken met mijn linklijstje.)
De Niet Lief Collectie: Mijn Schrijfstijl
Dit stukje verscheen op 7 juli 2007 op nietlief.com. Octavie zwengelde het aan met de volgend tekst:
“Niet-liefjes, ik heb twee opdrachten voor jullie:
1. Omschrijf je visie op schrijfstijl. Hoe schrijf je en waarom doe je dat zo? Komt je schrijfstijl overeen met je karakter? Van welke stijl hou je en van welke juist niet?
2. Schrijf een stukje van ongeveer 10 tot 15 regels over het onderwerp ‘Mijn fijnste plekje op deze wereld’.
Beide onderwerpen plak je in één logje en je schrijft er niet je naam onder. En u, lieve lezer, mag gaan raden wie welk logje schreef. Hoe uitdagend kan loggen zijn.”
Onderwerp: Schrijfstijl
Geschreven door: Zezunja (maar dat werd pas een paar dagen later bekend gemaakt)
1. Mijn visie op schrijfstijl.
In mijn teen-age-ik-ben-zo-verschrikkelijk-op-zoek-naar-mezelf-jaren en de jaren die daarop volgden, heb ik het me vaak afgevraagd: hoe leer ik mooi praten? Ik groeide op met een neerlandicus als vader, met veel boeken, veel taal, veel schrijven. Maar meer dan een keurig en braaf vocabulaire had ik daar niet aan overgehouden. Ik viel niet op als ik mijn mond open deed of een stukje schreef.
In de jaren daarna kwam ik erachter dat het een kwestie was van leren door te kopiëren – tot die tijd
Zoals de dingen zijn gegaan
Vandaag woon ik een jaar in België. Het was een veelbewogen jaar, waarin ik alles op zijn kop heb gezet en alles (maar dan ook echt álles) met hernieuwde levenslust heb beleefd. En hoewel ik de laatste tijd een beetje moe klink, ben ik uiterst content met het leven dat ik leid. Mijn lief en ik zijn in staat samen dagen te maken. Het Eiland Neus blijkt vulkanisch en vruchtbaar. Ons huis heeft twee iMacs, een hemelbed en een woonkeuken. In de tuin groeien broccoliplanten, trostomaten en zonnebloemen. Onze laatste aanwinst, Sjeik, is van het kaliber kletskous en knuffelkont. Ik maak schoorvoetend vrienden en vriendinnen. Mijn schoonfamilie behandelt me als een van hen. Mijn webleven wordt steeds interessanter door collectieven en zijpaden. Men koopt spulletjes, men vertrouwt mij een cursus toe, men huurt mij in voor teksten en journalistiek. Garageband en ik worden steeds betere vriendjes. Ik ging het afgelopen jaar naar Genk, Gent, Brugge, Hasselt, Brussel, Antwerpen, Luik, de Oost-Kantons, Vilvoorde en Mechelen alsof het niets was. Mijn hekel aan bergop fietsen wordt steeds minder. Dankzij Skype spreek ik mijn moeder nu vaker dan toen ik nog in de buurt woonde. Zaterdag zong ik met een zachte g. Mijn leven verzuidelijkt stukje bij beetje. En