ARCHIEF:

november 2007

Soms heeft een mens bij het
ochtendgloren zin in een stokje

Goedemorgen saam, dit stokje vond ik bij Eliane. Ik had geen zin om de vragen te vertalen, maar ook geen zin om in het Engels te antwoorden, dus nu is het een mengelmoesje. Nahja, dat is dan maar. U mag het stokje naar believen meenemen, maar u mag het niet terugbrengen wegens apporteervrees mijnerzijds.

What kind of soap is in your bathtub right now?
*stopt vingers in oren* Praat me niet van een bad. Ik wil niets liever.

Do you have any watermelon in your refrigerator?
We hebben de kleinste koelkast denkbaar, dus dat zou gelijk een dieet betekenen. En daar doe ik niet aan, diëten. Nee dus.

What would you change about your living room?
Ik wil nog veel meer kleurtjes aanbrengen, ik zou houten vloeren willen, in plaats van die malle Belgische gewoonte: plavuizen.

Are the dishes in your dishwasher clean or dirty?
Schoon, dankzij mijn lief die sinds kort de geest heeft en ‘m élke avond aanzet.

What is in your fridge?
Kliekjes, room, melk, slagroom, ananassap, prei, eieren, witloof, aardappelsla, augurken, atjar, paté, pesto, tapenade, tabasco, gemalen mierikswortel, diksap, vieze picalilly, jam, melk, chocoladevla en vanillevla, boter, mayonaise, ketchup, cocktailsaus, curryketchup en nog talloze sausjes die we niet lusten en die dus eigenlijk weg kunnen.

White or

Lees meer…

30 november 2007 | Zotisch, pagina 13, whatever happens | Reacties (16)

De enige Amsterdammer met die reflex

Het ging goed, net als toen. Behalve op het moment dat ik de verkeerde kant op pinkte (dat is het Vlaamse werkwoord voor je richtingaanwijzer aanzetten) en in de war raakte. Ik moest een rotonde op en weer af en dat allemaal in luttele seconden en ik kreeg de pinker maar niet de goede kant uit.

In een reflex deed ik het: ik stak mijn arm uit.

29 november 2007 | Zinloos, pagina 13, whatever happens | Reacties (10)

Zijn gedachten niet ook virtueel?

Ik weet niet wat het is. Het suist in mijn hoofd. Drukte. Dromen. Daden. Ik wil, wil, wil. En word geveld door een haperend lijf en dito leden. Ideeën, kritische noten, overpeinzingen, ludieke plannetjes. En angst. Of nee. Geen angst. Bedeesdheid. Als was ik een heusche Belg. Ik word onzeker van mijn eigen zekerheid. De paradox van de Nederbelg.

Ik weet niet wat het is. Duizend woorden, maar geen zin. Geen volzin. Geen goesting. Met alles willen ophouden in de wetenschap dat ik over een uur al mijn woorden terugneem. Dat ik niet ophoud. Zelfs niet voor heel even.

Ik weet niet wat het is. Hobby’s te over, te veel, te fijn. Genoeg tijdverdrijf, maar geen tijd om te verdrijven. Een kwestie van keuzes maken op een besluiteloos moment. En dan maar hopen dat ik voldoende lef heb. En dat ik nog weet waarvoor ik dat nodig had.

Ik weet niet wat het is. Drie websites, met een vierde in aantocht. En een vijfde in mijn hoofd. Een woordendiarree van hebikjoudaar. Ook in mijn hoofd. Geen toets aangeraakt, maar toch al tien stappen verder. Zijn gedachten niet ook virtueel?

Ik weet niet wat het is, maar ik heb u gewoon even niets te melden.

Lees meer…

27 november 2007 | Zotisch, superpersoonlijk | Reacties (12)

Achtergelaten op straat

Achtergelaten op straat

Even later stopt er een ratelende Volkswagen Kever en ik word ingeladen. Ik zit op de achterbank van een vreemde auto, met vreemde mensen die mij keer op keer vragen wat er is gebeurd. Waarom ik zo bloed. En waar mijn ouders zijn. Ik huil en roep om mijn papa en mama.

Lees het hele stukje op nietlief.com

24 november 2007 | Zondagmiddaglinks | Reacties (0)

Allegaartje (8)

Ik schrijf toch maar weer een allegaartje. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het 350-experiment is nog niet helemaal ten einde, maar het wordt voortaan wel minder rigide nagestreefd. Ik ben een watje.

Dingen die ik leuk vind om te horen.
1. de vraag die steeds weer opduikt als ik een kaartje koop voor de trein: “Bent u onder de 26?”
2. “Je bent juist veel representatiever met je dreads.”
3. “Ik kwijl graag op uw bloeske.”

Dingen die ik moeilijk vond de afgelopen dagen.
1. precies driehonderdvijftig woorden schrijven, elke dag weer
2. te begrijpen waar alles zat in de teletubbievormgeving van de nieuwste versie van Word
3. om in Splinter Cell Double Agent coop-mode levend langs de laatste gasleidingen te komen

Dingen die ik onlangs fotografeerde.
1. mijzelf in de hoedanigheid van Sam Fisher (klik)
2. kwijl op mijn broek (klik)
3. een flauwe grap (klik)

Dingen die ik me voornam.
1. om het boek dat ik leende bij de bibliotheek en dat niet meer verkrijgbaar is, helemaal in te scannen
2. om alsnog echt blind te leren typen
3. om naar Nieuw-Zeeland gaan

Dingen die onlangs indruk op me maakten.
1. de voorstelling The Butterfly Project van Shusaku Takeuchi in het Haagse gemeentehuis
2. het James Ensorhuis in Oostende
3. de film 4 elements die gisteravond op Nederland 2 werd uitgezonden.

Dingen

Lees meer…

23 november 2007 | Zotisch, de 100 beste, whatever happens | Reacties (20)

De Niet Lief Collectie:
Achtergelaten op straat

Dit stukje verscheen op 23 november 2007 op nietlief.com. Kaat zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Lieve niet-liefjes,
Dit is een van mijn eerste herinneringen. Ik was een jaar of drieëneenhalf. Het beeld van de sneeuw, het nieuwe huis, mijn zwangere mam en de lieve nieuwe buren, zit als een film van vroeger, schokkerig geprojecteerd op een witte muur, in mijn hoofd.
Mijn vraag voor deze week is dan ook; beschrijf een van de eerste dingen, gebeurtenissen of situaties die je je kunt herinneren.”

Onderwerp: beschrijf een van je eerste herinneringen
Geschreven door: Zezunja

‘Ga je mee achterop mijn fiets?’, vraagt mijn neef. Hij is 13 en we zijn bij hem thuis op een verjaardag.
‘Dat mag ik niet zonder stepjes’, zeg ik. Ik ben 4 en een uiterst gedweeë kleuter.
‘Ah joh, dat ziet niemand’, zegt hij.

Met een kloppend hart loop ik mee naar beneden, naar zijn fiets. Terwijl ik erop klauter, kijk naar boven, drie hoog, of niemand me ziet. We rijden de Valeriusstraat uit, ik heb mijn benen zo wijd ik kan. Niet eerder zat ik achterop een fiets zonder voetstepjes. Mijn liezen krijgen kramp van de brede bagagedrager. Mijn benen trillen. Eigenlijk hou ik het niet meer.

We rijden in de Van Breestraat. Ik verlies

Lees meer…

23 november 2007 | Zezunja's Niet Lief Collectie, whatever happens | Reacties (0)

Het was een kwestie van
even helemaal niet alert zijn

Eerst was er nog niks aan de hand. Okee, het miezerde, het was donker, de Vrijdagmarkt in Gent was een windgat en ik struinde in mijn dooie uppie wat rond, op zoek naar een café waar roken en lezen geoorloofd waren. Maar ik voelde me goed. Mijn afspraak in Antwerpen was vlotjes verlopen, mijn tas zat vol met boeken, en ik had mijzelf een warme kop thee in het vooruitzicht gesteld.

Lukraak koos ik een café. Er stond een bord buiten met de woorden André Bier en er hing een oranje plakkaat op de ramen: Hollandse ’snert’ 5 euro. Geinig. De ober klonk Nederlands, ik bestelde een thee. Een blik van verstandhouding.

Ik nestelde me in een hoekje met een boekje en ik kwam langzaam op kamertemperatuur. Om me heen hing de muur vol met foto’s van André Hazes, foto’s van zijn standbeeld – op steenworp afstand van drie plekken waar ik heb gewoond, een poster met de aankondiging van Kevin Kenzo, een André Hazes-imitator die begin december komt optreden en een menukaart met daarop in grote letters … uh… Hollands café.

Aha. Goed, okee, ik was dus in een Hollands café. Ik besloot me daar maar even overheen te zetten. Ik moest

Lees meer…

21 november 2007 | Zotisch, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (19)

Als het een nachtmerrie was geweest

Eigenlijk was het een soort nachtmerrie. Dat ik plots met tien cursisten in een heel klein hokje zit opgesloten. Met tien computers met allemaal een ander besturingssysteem, allemaal verschillende soorten opslagdevices, met allemaal verschillende gebreken. En dan één computer met Windows 98, zonder internet, zonder memorystickherkenner, zonder cd-brander, waarop alle gemaakte stukjes moeten samenkomen. En dat ik dat dan moet regelen.

Het zou een nachtmerrie zijn die ik op verjaardagen zou navertellen. Hoe ik met een soort logikwis in mijn hoofd, met aanvinken en wegstrepen, probeerde te achterhalen hoe ik alles van A naar B zou krijgen. Ondertussen de koelbloedige docent uithangend, in een amechtige poging niet te laten blijken dat logikwissen niet mijn favoriete tijdverdrijf zijn.

Op die verjaardag zou men smalend roepen. ‘Windows 98? Dat meen je niet!’. ‘Alleen een diskettedrive? Geen cd-writer?’ ‘Wel een USB-poort, maar geen contact met nieuwerwetse dingen als memorysticks?’ ‘Wat een nachtmerrie!’. En ik zou dat beamen. Een nachtmerrie.

Het zou een nachtmerrie zijn die ik niet licht zou vergeten. Dagen later zou ik nog wakkerliggen van de franstalige Windows, de cd-drive die niet kan schrijven en de knagende geluiden als A: niet gevonden wordt. Ik zou niet in slaap komen uit angst voor weer een

Lees meer…

20 november 2007 | Zotisch, whatever happens | Reacties (9)

Één treinreis, één
plaat en mijn walkman

“De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!”

Bij Frommel, kunt u alles lezen over mijn klassieker op het gebied van muziek. Klik – dus – door.

Update: Nu, na twee jaar, heb ik het stukje ook hier gezet.

DAYDREAM NATION DE FAVORIETE PLAAT VAN ZEZUNJA

Limbo van de Throwing Muses. De plaat viel op vruchtbaar terrein. Als er één moment is waarop elke plaat mijn persoonlijke klassieker had kunnen worden, was het dát moment. Het moment dat ik mezelf leerde kennen.

Why don’t you wake with your – Weight on me – Arms around – My favorite sound (Mr. Bones)

Ik had mijzelf voordien nauwelijks recht in de ogen gekeken en leefde op de uitlopers van een goede jeugd. Mijn eigen fundamenten waren onzichtbaar. Verstopt in zand, klei en grondwater. Nimmer blootgelegd. Nooit gecheckt op verzakking, houtrot en palenpest.

Don’t look in the mirror – Or he’ll look back at you (Ruthies knocking)

Tot ik in die trein stapte en me realiseerde dat ik aan mezelf én de leeuwen overgeleverd was. Ik zou

Lees meer…

19 november 2007 | Zondagmiddaglinks, de 100 beste, superpersoonlijk | Reacties (0)

Nederlanders maken prutjes
en flikkeren de groente erin

Goed, dus we praten anders. Ik en de Belgen. Zij praten zacht, ik hard. Zij maken korte klinkers, ik lange met een verborgen w of i erachter. Zij zeggen ‘wenen’, ik zeg ‘huilen’. Als zij ons nadoen, spreken ze Rotterdams of Hans Teeuwens. Als ik hun nadoe, is het Antwerps of West-Vlaams. Zij zeggen nooit ‘nou’, ik nooit ‘ne’. We praten anders. Ik en de Belgen.

Als ik ergens binnenkom, val ik meteen op. Mijn harde g, lange oo, mijn luide stem. ‘Hee, ‘n Hollander.’ Maar zoals ik al eerder schreef: het Nederlanderschap is niet het beste visitekaartje. Het kan lonen om eerst een paar keer vriendelijk te glimlachen en dán pas mijn mond open te doen. Hopen dat de eerste indruk al heeft postgevat, alvorens ik mijn Noordse aard toon. Dan ben ik in het beste geval een Nederlander die meevalt.

Uiteindelijk moet ik natuurlijk altijd met de billen bloot, verbergen is onmogelijk. Maar doen alsof ik een goed geassimileerde Nederbelg ben, die evenzeer walgt van Brasschaat en net zo min gesteld is op die Schreeuwnederlanders die de Antwerpse winkelstraten bevolken, wil nog wel eens helpen. If you can’t beat them, join them. Zoiets.

En zo zigzag ik met argusogen over het hindernisparcours

Lees meer…

16 november 2007 | Zotisch, pagina 13 | Reacties (12)

‘Ik wil een idool’, zei ik op een dag

‘Ik wil een idool’, zei ik op een dag

Dat ik dol ben op Eagles of Death Metal en filmmuziek, wist u al door het ellenlange stukje dat ik vorige maand aan de hand van tientallen muziekvragen schreef. Op een zondag in de nabije toekomst zult u via frommel.blogspot.com ook te weten komen wat mijn persoonlijke klassieker op muziekgebied is en vandaag schotel ik u een soundtrack van mijn leven voor op nietlief.com, met tranentrekkers, geile liedjes en een schaamtevolle eerste plaat.

Te veel muziek bestaat niet. Toch?

15 november 2007 | Zondagmiddaglinks, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (4)

Mensen die neerzijgen, ondergedompeld in een betere wereld

Gisteren kreeg ik een brief die bespoten was. Met aardbeiengeur. Van de Fortis. Ik geloofde het eerst niet. Rook aan de envelop: niks. Aan de brief: wah! Aardbeien. àœberartificiële aardbeien.

Vroeger droomde ik ervan om brieven met geurtjes te krijgen. In mijn wereld van suikergoed was een brief met een geurtje versturen en weten dat je geliefde zijn neus tegen de brief zou drukken een daad van opperste romantiek. Helaas was ik pas acht en was de enige die haar neus tegen mijn brieven drukte mijn oma. Brieven met geurtjes horen bij de pre-kalverfase.

Maar hoewel ik tegenwoordig een weekendje Parijs prefereer boven fabrieksluchtjes in een envelopje, werkt mijn Pavlov-geheugen nog als een tierelier. Dus toen ik de brief van Fortis opendeed, maakte mijn hart een sprongetje. ‘t Was een reflex. Ik kon het niet helpen. Ik was blij met een brief met een vies geurtje.

In een ijssalonwalm las ik dat Fortis mede-eigenaar is van ABN AMRO en dat men klaar is ‘voor een geweldige, nieuwe uitdaging’. En dat Fortis ”gewoon’ blijft wat ze altijd was: de bank waar de klant centraal staat’. En dat Fortis er samen met ABN AMRO ‘iets heel moois’ van wil maken.

Ja, en dan denk ik dus

Lees meer…

15 november 2007 | Zinloos, whatever happens | Reacties (8)

De Niet Lief Collectie:
Zezunja’s Soundtrack

Dit stukje verscheen op 15 november 2007 op nietlief.com. Luna zwengelde het aan met de volgende inleiding:
Opdracht: Kies 5 van de volgende platen: eerst gekochte plaat, tranentrekker, playbackplaat, eerste liefdesplaat, opfokplaat, emotioneelste plaat, dansplaat, Feel Good plaat, discoplaat, schoonmaakplaat, geilste plaat, de beste Nederlandse of sterfplaat en beschrijf waarom je ze hebt gekozen.

Door: Zezunja
NB In alle stukjes over dit onderwerp zitten de linkjes naar You Tube verstopt onder de kopjes.

Eerst gekochte gekregen popplaat: ‘Mon Amour’, BZN
‘Ik wil een idool’, zei ik op een dag. Ik was toen zes en Kinderen voor Kinderen was niet stoer meer. Ik toog naar mijn nichtje voor advies, die had immers al een idool: Anita Meyer, en ze was acht maanden ouder, dus zij zou het wel weten. BZN zei ze. En zo geschiedde. Van mijn oma, voor de gelegenheid vermomd als Sinterklaas, kreeg ik de lp BZN Greatest Hits (van radio en tv reclame!) (sic!). Picture this: een Zezunja van zes die elke zondagochtend met een koptelefoon op, tong tussen haar tanden, probeert de Franse teksten hardop van de hoes mee te lezen. Met dat beeld in mijn hoofd vergeef ik het mijzelf meteen.

Tranentrekker: ‘Velha Chica’, Dulce Pontes & Waldemar Bastos
De wereld was eenzaam en alleen.

Lees meer…

15 november 2007 | Zezunja's Niet Lief Collectie, superpersoonlijk | Reacties (0)

Maar wat bleek:
de quasi-kunstenaar was niet zo leuk

Netwerken, ik ben er niet goed in. Het moet vanzelf gaan. Als ik vanzelf mijn familie wil bezoeken, dan doe ik dat. Als ik een opdracht wil, dan moet men mij als vanzelf een opdracht gunnen. Altijd. Gewoon. Vanzelf.

Maar soms werkt ‘t niet zo en dan moet ik naar buiten – brrr. Naar bijeenkomsten waar ik anders nooit kom, met mensen die ik anders nooit zou ontmoeten. Neem de zogenaamde netwerkbrunch, laatst. Daar ging ik als import-Belg: klaar voor het grote integreren. Met slaap in de ogen – brunchen is niet zo mijn ding – maar niettemin openminded als een oude hippie. Schoorvoetend in het zonlicht, een glas champagne, een glimlach, een hand. Maar verder bleven we eenzaam en alleen. Het ging niet vanzelf.

Tot de quasi-kunstenaar bij ons kwam staan. Eindelijk. Dat ging vanzelf. Ik slaakte een zucht en liet me nog maar eens bijschenken. Maar wat bleek: de quasi-kunstenaar was niet zo leuk. Tsja, en dan zit ik dus al onwrikbaar op het verkeerde spoor. Ik had me namelijk al helemaal verzoend met het idee dat het deze keer vanzelf ging – ook al was hij nogal arrogant. En dat ik dus moest pakken wat ik pakken kon –

Lees meer…

14 november 2007 | Zotisch, whatever happens | Reacties (12)

Dreadlock Holiday
of: Spoorboekje van een impulsieve daad

Dreadlock Holiday of: Spoorboekje van een impulsieve daad

7:00 uur
Ik slaapwandel door het huis, mijn wederhelft dommelt uit. Er is nog geen dreiging van een impulsieve daad, daarvoor ben ik te moe. De wereld bestaat uit koffie, lichtjes en wat gemompel tegen de poezen.

9:00 uur
De stilte wint ‘t nog steeds van de storm. Ik ga aan het werk, als altijd rond deze tijd. Het huis, de poezen, mijn wederhelft: men wordt langzaam wakker. De dag gaat in slow motion uit de startblokken.

11:00 uur
We drinken koffie aan de keukentafel. We denken wat hardop. Een pingpongspel. Werk – Wereldpolitiek – Wij – En dan: ‘Ik wil mijn dreads terug’ – Ineens. Ik leg het uit. Ruim een jaar zonder. Geprobeerd te wennen. Niet gelukt. Mijn silhouet. Gemis. Identiteit.
‘We zullen sparen’, zegt hij. Voor een kapper.

13:00
Sparen duurt te lang. Mijn inborst is de ongeduldigste uit het assortiment. Ik werk door. Om de minuut afgeleid. Denk na. Over hoe. En wat. Waar. Wanneer. Waarom. Bij wie. Jaren ervaring. Ik weet het niet.

15:00
Ik noem het een dag. Het werk blijft liggen. Ik sta op. En ijsbeer. Sparen. Duurt te lang. Nu doen. Is te duur. Zelf doen. Is… Ja. En internet is mijn vriend, wederom. Veel tips. Weinig wat ik nog niet weet.

Lees meer…

13 november 2007 | Zotisch, whatever happens | Reacties (22)

Acquisitie II – een tweedelig drieluik

het zijn dagen
als een boterham
op een bordje
hap eruit

verlaten door
de man
die beet
en zonder iets te zeggen
wegging

naar oorden
om woorden
en honger
verlegen

droog
en hard
van tanden
tot kaken
kraken
en hij
je ziet

de man
die smeerde
met een mes
en het risico
op
te zijn

(zie ook Acquisitie I – een tweedelig drieluik)

9 november 2007 | Zinnig, superpersoonlijk | Reacties (3)

Zezunja doet van knutselen

Zezunja doet van knutselen

Let op, het is een eitje.

Men neme een fotolijstje ‘dat toch al stuk is’, eentje waarvan het glas al lang geleden sneuvelde en dat men toch maar steeds bewaarde, omdat men er misschien ooit nog iets leuks mee kon doen. Dát fotolijstje neme men en men hale het uit elkaar (pas op voor verdwaalde glassplinters).
Vervolgens neme men een oude pizzadoos. Men schrape – in het beste geval – de uitgedroogde tonijn van het karton of men vege – in het slechtste geval – het nieuwe leven uit de doos.
Dan legge men het achterkantje van het lijstje op de pizzadoos en met een stanleymes volge men de vorm van dat achterkantje. Afhankelijk van de dikte van het lijstje kan men een tweede stuk karton uitsnijden.
Daarna neme men een rol schoolbordplakplastic (verkrijgbaar bij Blokker) en men legge het stuk pizzadooskarton op het plakplastic. Men trekke met een potlood een lijn rond het stuk pizzadoos en men snijde het stuk schoolbordplastic uit.
Voorzichtig plakke men vervolgens het schoolbordplakplastic op het stuk pizzadooskarton. Men wrijve het goed aan.
Tot slot zette men het getransformeerde stuk pizzadooskarton in het nog-net-niet-afgedankte fotolijstje, men jasse een spijker in de muur, men schaffe wat krijtjes aan en voilà : een leitje

Lees meer…

7 november 2007 | Zinloos, pagina 13 | Reacties (15)

Een engel in bed: reclame

Een engel in bed: reclame

Op nietlief.com kunt u deze zin vinden:
“Het grote nadeel van een onenightstand is mijns inziens dat je onvoorbereid een engel in bed moet zijn.”
Lees hiero verder.

6 november 2007 | Zondagmiddaglinks, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (0)

De Niet Lief Collectie:
Van babyvet tot Japans vouwen

Dit stukje verscheen op 6 november 2007 op nietlief.com. Ik zwengelde het zelf aan.

Lieve NietLiefjes,
De rituelen voorafgaande aan een eerste date zijn tijdrovend, gestuurd door bijgeloof en ingegeven door een ongezond soort zelfbewustzijn. Mijn opdracht voor deze week is: beschrijf de gewoonten, rituelen en oppeppers die horen bij jouw voorbereiding op een spannende avond of nacht.
Ik zal van wal steken.

Het eerste tijdperk is De Puberangst.

De tijd van: Waar zit mijn babyvet? Kan ik dat weghalen? En: Waar heeft mijn vader zijn scheermes gelaten? Het is de tijd dat ik zelf nog geen scheermesjes heb, maar wel weet dat ik mijn benen moet scheren. Het is de tijd dat ik het oogpotlood van mijn zus leen, waardoor ik een ontstoken oog krijg, want oogpotloden uitwisselen is taboe. De tijd dat ik oorbellen van een vriendinnetje leen, waardoor ik ontstoken gaatjes krijg, want oorbellen uitwisselen is eveneens taboe. De tijd dat ik me afvraag of mijn borsten wel groot genoeg zijn.

Het tweede tijdperk is De Vrijgezelliteit.

Gewiekst ben ik. Altijd voorbereid op elke denkbare ontwikkeling die een nacht te bieden heeft. Logeergerei in de binnenzak van mijn motorjack, het juiste ondergoed aan en wolkjes parfum op verborgen plaatsen. Niet weten waar ik tegen

Lees meer…

6 november 2007 | Zezunja's Niet Lief Collectie, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (0)

Iets gelukzaligs

Iets gelukzaligs

Er zit iets gelukzaligs in deze winter. Het vallen van de duisternis. Als het gaat spoken. In mijn hoofd. En als de maan schijnt. Door de bomen. Dan doe ik van de kerstman. Van Ho! En van voilà .

Er zit iets gelukzaligs in deze winter. Van pianomuziek op de achtergrond. Een volle koelkast. De was die langzaam klotst. Van samen aan zee. Onder twee dekbedden.
Zeggen hoe warm je wang wel niet is.

5 november 2007 | Zotisch, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (12)

Allegaartje (7)

Dingen waar ik sinds kort fan van ben.
1. de winkel in de Dampoortstraat in Gent die alleen maar kerstverlichting verkoopt, in alle soorten en maten
2. de verzamelaar Top Dance uit begin jaren negentig, met het nummer French Kiss
3. de schapen van Octavie – ik wil een trui van Trui

Dingen die onlangs tot gegrom leidden
1. dat mijn kortgeleden voor 50 euro gerepareerde fiets nog steeds niet in de eerste versnelling blijft staan
2. dat de sociale verzekeringsbank dit kwartaal ineens 1000 in plaats van 500 euro wil zien, omdat ze mij begin dit jaar een rekening te weinig stuurden om mij te beschermen – dà»h
3. de errormelding ‘Andere Fout’ bij Skype

Dingen die het huis gezellig maken
1. grote, bolle potten chrysanten all over the place
2. verjaardagsslingers die we twee weken lieten hangen
3. de blauwe lichtjes boven de bank uit die winkel in Gent

Dingen die ik niet mag verklappen
1. wat ik mijn lief dit weekend ter ere van zijn reeds verlopen verjaardag aanbied
2. een project waaraan ik werk
3. de antwoorden op de vragen van de eightiesquiz die we op oud en nieuw organiseren

Momenten die vreemd uitpakten
1. het moment dat ik Yuri de prijs van mijn jas vertelde – ruim minder dan dit bedrag – en hij tóch schrok
2.

Lees meer…

2 november 2007 | Zotisch, de 100 beste, whatever happens | Reacties (7)