10. In de kroeg. Als ik een biertje, cappuccino met geklopte melk of een tosti bestel, dan moet ik dat gegarandeerd herhalen. Een pintje, een cappuccino met melkschuim of een croque monsieur hebben direct het gewenste effect.
9. Tegen de poezen. Waarom weet ik niet, maar de poezen zijn meneerke en mevrouwke, en gij of gelle. Al mijn zinnen tegen de poezen beginnen met hedde gij, zijde gij, waarde gij en dan volgt daarna vaak nog iets Vlaams als buikske of pollekes.
8. Tijdens het klussen. Ik vraag of er nog vijzen in de stellingkast komen, ik zoek de kleine nagelkes, ik ben steeds het blikske en borstelke kwijt en roer met de tournevis wat white spirit door de verf.
7. Tijdens het lesgeven. Ik demp mijn harde g waar mogelijk, ik sis mijn s wat meer. Ik vervang alle BN’ers in mijn voorbeelden door BV’s. De Telegraaf heet plotseling Het Laatste Nieuws en de grote interviewers hier zijn…, uh… ja, wie zijn dat eigenlijk?
6. In de liefde. Sjoeke klinkt liever dan scheetje of poepje. Ik zie u graag klinkt niet versleten. En voor de gein doe ik ‘m af en toe binnen.
5. Bij de bakker, wanneer ik een boterkoek bestel in plaats
Lees meer…
10. Omdat ik een veel te optimistisch mensch ben. Ik dacht dat ik er in deze helse tijden wel elke dag één of meer stukjes uit zou persen. Ik zeg: alaaf en no way dus.
9. Omdat ik deez’ week naar Warhol in het Stedelijk ga.
8. Omdat ik uren en uren in de trein zal zitten: Hasselt en A’dam, here I come. (come en Amsterdam rijmen, als je het cheezy uitspreekt – kom ik nu pas achter)
7. Omdat mijn geliefde vrienden een weekendje komen logeren.
6. Omdat ik voor Oud en Nieuw een eightiesquiz aan het maken ben, samen met de Yuri. En ik me dus helemaal onderdompel in Willem Ruis, Five Star en de Iran Contra-affaire.
5. Omdat ik mijn dwarsfluit zojuist heb herontdekt en dat is veel kerstiger dan een weblog.
4. Omdat ik hilarische multiple choicevragen moest bedenken voor wederom een quiz: de traditionele kerstavondquiz op 24 december bij mijn schoonouders.
3. Omdat mijn huis nog schoon moet voordat mijn geliefde vrienden en de eightiesquizers mijn huis weer vies komen maken. Hoe kan ik ooit een huis met zeven kamers gewild hebben? Heer, tell me!
2. Omdat we ook nog lootjes hebben getrokken voor kerstavond en ik me steeds afvraag wanneer dat ook alweer is.
Lees meer…
Mocht u zich afvragen wie nou eigenlijk uw trouwe vriend is…
(en speciaal voor de Disfunctionele Huismoeder: als altijd: klik op het plaatje voor een volledig beeld – *steekt tong uit*)
In het kader van de kleutermonologen mag iedereen verzoekpraatjes aanvragen.
Octavie schreef: “Ik ga nog even nadenken over het verzoeknummer. Misschien iets over je werk? Wat je allemaal doet en schrijft voor Het Eiland Neus.”
Wat ik allemaal doe voor Het Eiland Neus kan ik kort samenvatten: alles. Al moet ik de kont van de koning kussen: ik doe het. In februari bestaat Het Eiland Neus één jaar en hoewel mijn inkomen nog niet is om over naar huis te schrijven, heeft dit jaar toch wat vruchten afgeworpen. Ik heb drie organisaties weten te strikken voor mijn cursussen, de laatste was de SchrijversAcademie in Antwerpen. In het voorjaar staat daar een cursus Columns op het programma van vijf bijeenkomsten en daar ben ik blij mee. Verder doen wij hier ook nog wat vormgeven, wat brainstormen en wat t-shirtjes verkopen.
Voor het overige doet Het Eiland Neus veel onbetaald werk, zoals daar zijn: administratie, acquisitie, onze eigen website bouwen, ons kantoor ordenen en de poezen tevreden houden.
En last but not least: Het Eiland Neus schrijft zich een slag in de rondte. Helaas kan ik niet alles hier citeren, omdat nog niet alles gepubliceerd is, en helaas kan ik ook niet alles met naam en toenaam noemen, omdat niet elke
Lees meer…
Ik heb al vaak iets willen schrijven over andere webloggers, maar meestal durfde ik het niet. Ik raak snel geïntimideerd door grote getallen en mijn mening is te scherp om er vriendjes aan over te houden.
Maar nu dan toch: ik ga schrijven over andere webloggers.
Ten eerste de verzuchting dat er ongelooflijk weinig goed geschreven weblogs zijn. En erger: er komen steeds meer weblogs, maar in tegenstelling tot wat ik ooit zei (’Er zullen steeds meer pareltjes komen’): er komen maar heel weinig echt mooie weblogs bij. Shame on you, jullie webloggers!
Een verklaring voor het feit dat er meer weblogs komen, maar dat het aantal mooi geschreven weblogs niet in verhouding staat tot de toename, is het feit dat sommige mensen er gewoon mee stoppen. Ja, en dat mag dus niet hè! Goddomme, wat moet er van de wereld worden als Bart van der Griendt er gewoon mee ophoudt, als Charlotte nooit meer schrijft, als er op Bijzinnen nooit meer iets verschijnt? Nou?
Verder heb je natuurlijk nog de webloggers die er nog wel zijn, maar die er eigenlijk al niet meer zijn. Zie verder het kijkcijferkanon Merel Roze, of haar collegaschrijver vandenb. Beiden van de harde kern, beiden arrogant in al hun gewoonheid, maar beiden
Lees meer…
“Het is jullie schuld dat ik een extremist ben geworden. Een fascist. Dat ik bang ben voor ‘de meeste stemmen gelden’. Dat ik weet dat ik het nooit zal winnen van het Studio 100/RTL4/Het Laatste Nieuws/Story en Privé-publiek. Dat de VPRO, GroenLinks en de omzet van een mooie dichtbundel altijd klein zullen blijven.
En dat ik jullie daardoor allemaal dood wens.”
Lees de rest van mijn hatemail op nietlief.com.
Waar moet ik beginnen als ik over vier jaar webloggen wil webloggen. Het weblog? De veranderingen? Het publiek? De weblogwereld? De techniek? Het concept? Webloggen en vriendjes/werk/familie/hobby’s?
Ik ben een vrouw, dus ik begin bij het gevoel.
Eerst is er het gevoel van ‘eng’. Internet is nog een beetje eng, openbaarheid is nog een beetje eng, reacties zijn nog een beetje eng. De toekomst is nog een beetje eng. Schrijven en gelezen worden is al met al doodeng.
Daarna komt de verslaving, de grond onder mijn voeten wordt steviger. Het fundament van ruchtbaarheid, regelmaat en reacties stuwt me op in mijn exhibitionisme. De wereld bestaat uit een doos met een lichtje erin waarop mijn eigen woorden langstrekken.
Plotseling duikt daar voor het eerst de verplichting op. Ik wil behagen en behaagd worden, elke dag opnieuw, nooit een dagje niet. Bang dat mijn statistiekentellers onverbiddelijk zijn, evenals mijn reageurs en mijn blogrollvriendjes.
Tijd voor een moment van contemplatie. Het moet leuk blijven. Voor mij. Het moet leuk blijven. Voor de lezers. Het moet leuker worden. Dan het is. Veel leuker. Plaatjes, muziekjes, een eigen lay-out, een goede foto.
Dan komt de fase van weblogger onder de webloggers. Hoe val ik bij anderen. Wie linkt mij wel, wie
Lees meer…
Dit stukje verscheen op 18 december 2007 op nietlief.com. Ik zwengelde het zelf aan. Zie het tekstje onderaan.
Aan iedereen die ooit op Geert Wilders, Rita Verdonk, Jean-Marie Dedecker, Vlaams Belang of good ol’ Pim Fortuyn stemde.
Het is jullie schuld. Dat ten eerste. Niet alles is jullie schuld, maar toch wel een boel.
Zo is het jullie schuld dat mijn wereldbeeld naar de klote is. Dat de warme deken van empathie en solidariteit een warme deken van herinnering is. Uit de tijd dat men massaal posters met geknakte kernbommen voor de ramen hing. Ik was nog een kleuter. Daarna kwamen jullie.
Het begon in de luwte. Met Janmaat, die men toen nog wilde opblazen. Met Karel Dillen met zijn grote brillen. Zonderlinge types, Koot en Bie-achtig. Nauwelijks bedreigend, geen sex-appeal. De Telegraaf was wel al de grootste krant, de Tros de grootste omroep, maar jullie publieke opinie kwam vaak niet verder dan de toog van Bolle Jan. Godzijdank.
Nu is alles anders. Jullie zijn uit de luwte gekropen om langs de weg te gaan staan bij het overlijden van Fortuyn en sindsdien zijn jullie als het ware op straat blijven hangen, met een paar miljoen man.
Jullie staan daar op Marokkanen te spugen, bange Almeerders
Lees meer…
In navolging van de Vaginamonologen en de Gesluierde Monologen en god weet welke monologen je verder nog allemaal hebt, presenteer ik u, tadatataa: De kleutermonologen. Zezunja’s Zotisch Weblog werd in november ongemerkt vier jaar oud en daarom is een kinderfeestje op z’n plaats. Neem je zwemspullen mee.
De kleutermonologen duren van 17 december tot 31 december. Gedurende twee weken blik ik terug op vier jaar webloggen. Ik zal proberen geen blad voor de mond te nemen, maar ik weet ook: webloggen over webloggen is gevaarlijk. Edoch, ik kom net uit mijn peuterpuberteit en living on the edge is my middle name.
Mocht u nog vragen hebben of verzoeknummers: dat kan nu. Bij hoge uitzondering doe ik voor de gein een keertje aan democratie hiero, dus kom maar op met die inspraak. Vragen? (bijv. Hoe kom jij zo ijdel?) Of verzoekjes? (bijv. deel drie van Naïef en boeklezend) Wilt u weten hoe sommige stukjes zijn afgelopen?(bijv. Hoe is het nu met de moeder van Paul/De Aanlooppoes/Dwarzand?) Of wilt u een klacht indienen (bijv. ik word scheel van dat blauw op dat wit en je hebt geen mailalerts). Gooi alle opmerkingen maar in de reactiedinges.
Vorig jaar schreef ik een venijnig stukje over de Belgen en Sinterklaas, het eindigde met het gegeven dat onze Begijnhofkerk op 11 december nog elk half uur Zie ginds komt de stoomboot klingelde.
Gisteren, vrijdag 14 december, maakten we deze opname.
En vandaag, zaterdag 15 december, horen wij nog steeds de godganse dag dit deuntje.
“En hoewel ik gezegend ben met een redelijk tenger figuur, kun je aan mij precies zien wanneer ik weer eens voorraadje jointjes tot mijn beschikking had. Dat scheelt zeker drie kilo, die natuurlijk nooit in mijn tieten gaan zitten.”
Lees het hele stukje over mijn eetgewoonten op nietlief.com.
En lees ook nog even het stukje hieronder, anders heb ik dat voor niets getikt.
De enige manier om recht te doen aan alles wat er gebeurt als een mens niet weblogt, is er toch maar weer een allegaartje tegenaan plempen. Bij deze.
Dingen die te lief voor woorden waren.
1. mijn lief die gisteren een massagesalon had ingericht met de perfecte temperatuur en de perfecte muziek.
2. Lilimoen die mij spontaan een kerstboom cadeau gaf, omdat ze wist dat ik daar nu even helemaal geen geld voor heb en omdat ze iets liefs voor mij wilde doen.
3. dat mijn rij-instructrice een uur gaat omrijden om mij vrijdag thuis op te halen
Dingen die ik beter kan dan ik ooit kon bevroeden.
1. reclameteksten schrijven voor jonge meisjes met alle holle frasen vandien
2. de hellingproef
3. witte koolsalade maken die iedereen lekker vindt
Dingen waardoor mijn lief beroemd wordt.
1. dat hij in het boekenboekje van de Knack in de topdrie van beste literaire weblogs genoemd wordt, naast onder meer Wim de Bie
2. dat Peeters en Pichal zijn weblog een ‘heel leuk weblog’ noemden tijdens een gesprek over Nigerian scammers op Radio 1
3. dat hij geïnterviewd werd op ROB-tv over zijn cabaretprogrammaatje
Dingen die veel sneller komen dan verwacht.
1. dat ik alleen nog even mijn theorie-examen moet doen, maar dan dus per aanstaande woensdag een voorlopig rijbewijs heb
2. 2008 (dat rijmt
Lees meer…
Dit stukje verscheen op 13 december 2007 op nietlief.com. Esther zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Mijn vraag aan jullie, nietliefjes, is deze: wat zijn/waren jullie eetgewoontes en wat zeggen die over jullie?”
Onderwerp: je eetgewoontes en wat die over jou zeggen
Geschreven door: Zezunja
‘Maartje heeft een bek als een paardje’, zei men op de kleuterschool. En hoewel ik natuurlijk Zezunja heet en geen Maartje, zegt het toch wel iets over mij. Namelijk dat ik letterlijk en figuurlijk een grote mond heb, waar een hoop in kan verdwijnen. Had ik al gezegd dat een dirty mind een joy forever is?
Hoe dan ook: wie ik ben zegt alles over wat er in die mond verdwijnt.
Om te beginnen ben ik een konijn.
Van paard naar konijn, qua tanden niet zo’n grote stap. Mijn motto is: hoe groener hoe beter. Fuck alle nitraat en nitriet-verhalen. Waar anderen zich in een restaurant tegoed doen aan een smeuïge Vitello Tonato, bestel ik steevast een bord rucola met Parmezaanse kaas. Doe mij knabbelbare rauwe groente en ik ben happy as hell.
Ik ben verslavingsgevoelig.
In voedsel heb ik twee verslavingen. Ze zijn niet zo erg als mijn rookverslaving, maar na een week geheelonthouden, krijg ik in beide zoveel zin dat ik
Lees meer…
Dat werk is toch iets raars. Alleen al het feit dat ik ‘ondernemer’ ben en ook als zodanig wordt aangesproken: om te proesten, zo not me. Onlangs zag ik een compilatietje van toespraken van Pim Fortuyn en Rita Verdonk. Tamelijk hilarisch, omdat je ziet hoe Verdonk op goedkope wijze haar oneliners gecopypaste heeft van de heer Fortuyn. Maar ook ontluisterend, omdat beide poltieke wisecracks het voortdurend over de ondernemers hadden en ik me toch een potje zat te glimmen op de bank! ‘Zelfstandig ondernemers zijn de ruggengraat van de samenleving!’ En jawel hoor, daar ging ik: glimmmmmm! ‘Zij die de economie dragen: de kleine ondernemer.’ En hoppakee, trots! That’s me. Ik had bijna de neiging om op mijzelf te gaan zitten wijzen. ‘Lief, ze hebben het over mij.’ Kennelijk vind ik het dus übercool dat ik ben ingelijfd bij de wereld van de double breasted met gouden knopen en een sigaar. Zo raar is het dus eigenlijk met werk.
En nog iets anders.
Ook raar.
Ik lag laatst op de bank, voeten omhoog, na te denken over ondernemerschap. Dat wordt bij mij al gauw een merkwaardige exercitie, omdat ik enerzijds een heel kinderlijk beeld heb van ondernemerschap: winkeltje spelen. En anderzijds geloof ik dat
Lees meer…
“Dus ik was uitzinnig van woede om helemaal niets. Ik schopte een gat in de holle kastdeur en een gat in de holle badkamerdeur. Ik smeet een andere deur zo hard dicht dat de kapstok met keilbouten en al uit de muur donderde. Ik sloeg mijn zus een blauw oog.”
Lees het hele stukje op nietlief.com.
Dit stukje verscheen op 1 december 2007 op nietlief.com. Esther zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Lieve nietliefjes, hierboven beschrijf ik wat ik doe als ik boos ben. Hoe zijn jullie als je boos, kwaad of in alle staten bent?”
Onderwerp: Wat doe je als je boos bent?
Geschreven door: Zezunja
Dus ik voelde me onbegrepen. Alleen in mijn kleuterhoofd. Ik liet me vallen op bed en huilde. En huilde. En huilde. Toen mijn tranen op waren vocht ik voor nieuwe tranen. Toen dat niet lukte, deed ik alleen nog het geluid na.
Note to self: Niemand komt. Het levert niet méér aandacht op. Doen alsof je huilt is moeilijk. Mijn ouders zijn niet gek. Niet meer doen.
Dus ik wilde mijn zin. En kreeg ‘m niet. Stampend liep ik de trap op. Mijn moeder uitmakend voor kutwijf. Smijtend met deuren, schoenen en stoelen.
Note to self: Moeder geschokt. Niet het gewenste resultaat, want nog steeds niet mijn zin. Misschien àéts te kinderachtig als je al dertien bent. Niet meer doen.
Dus er werd mij onrecht aangedaan. Een machteloos gevoel. Ik slikte de brok in mijn keel weg. Voor twee seconden. Daarna zat-ie er weer. Het was onrechtvaardig en dat is niet eerlijk. Een traan biggelde over mijn wang en
Lees meer…
