Zezunja's Zotisch Weblog » 2008 » januari

ARCHIEF:

januari 2008

Synesthesie is een gelig woord

Er zijn dingen waarvan ik vroeger dacht dat iedereen ze kon. Bijvoorbeeld een gootje in je tong maken, je knieschijf naast je been duwen en cijfers in kleur zien. En omdat ik geen enkele reden had om aan te nemen dat anderen dat niet hadden, kwam het niet bij me op om het te vragen. Van het gootje in je tong leerde ik bij biologie dat het genetisch bepaald is, en dat er dus mensen zijn die dat pertinent niet kunnen. Mijn knieschijf naast mijn been duwen, bleek iets waardoor ik maanden in het gips belandde, dus dat was ook niet alledaags. Maar die cijfers in kleur: niemand die mij ooit vertelde dat slechts een deel van de mensheid dat heeft.

Het was een jaar of tien geleden dat ik het woord synesthesie voor het eerst hoorde (klik op de link voor uitleg). Waar of hoe ik ermee in aanraking kwam, weet ik niet meer, maar wat ik me wel herinner, is dat mijn mond openviel van verbazing. Omdat ik vroeger een nogal filosofisch aangelegde kleuter was, verkeerde ik in de veronderstelling dat ik al die ‘zie jij wat ik zie?’-
probleemstellingen wel zo’n beetje had geslecht. Ik was er na lang nadenken achtergekomen

30 januari 2008 | Zotisch, superpersoonlijk | Reacties (43)

Rijlesproza

Gisteren slaagde ik voor mijn theorie-examen. Ik had twee fouten, waarvan ik er eentje zelf al wist toen ik ‘volgende vraag’ aanklikte. Niet slecht, al zeg ik het zelf.

Dat betekent dat ik nooit meer met mijn neus in het theorieboek hoef, wat enerzijds een plezierig vooruitzicht is, maar anderzijds een groot gemis. Want het rijlesproza in Wees Wegwijs is niet te versmaden en ik betwijfel of ik snel weer één wenkbrauw zal optrekken terwijl ik een boek lees. En daar hou ik van. Eén wenkbrauw optrekken terwijl ik een boek lees.

Zo trok ik een wenkbrauw op toen ik dit las:
“Een dronken bestuurder is een moordenaar op vrije voeten.” Ik vond dat een boude bewering die volgens mij in het rijtje ‘kun je alles omdraaien?’ valt. De kans is aanwezig dat je als dronken bestuurder iemand vermoordt, en je bent inderdaad op vrije voeten, maar is elke dronken bestuurder daarmee een moordenaar op vrije voeten? Het was natuurlijk de bedoeling dat ik me preventief schuldig zou voelen, zo van ‘een moordenaar op vrije voeten, dat wil je niet zijn’, maar dat pakte niet zo uit. Ik begon slechts een denkexercitie in het ‘omdraaipatroon’ en kwam tot de conclusie dat ik –

26 januari 2008 | Zotisch, whatever happens | Reacties (15)

Asjemenou

Uh, ja, reclame dus maar weer. Altijd een beetje saai, maar in het verleden heeft het gewerkt, dus ik blijf het doen.

*Loekie de Leeuw doet een dansje*

Allereerst de Wispercursussen. De cursus Columns Schrijven in april in Gent zit helemaal vol, maar in de cursus over anderhalve week in Leuven is voor zover ik weet nog een plaatsje beschikbaar. Klik hier om je in te schrijven.
Verder organiseer ik op 3 en 4 juli een Zomerspecial Columns Schrijven voor Wisper in Gent die ik als volgt heb omschreven:
Op ludieke wijze aan materiaal komen voor een column, dat is de bedoeling van de Zomerspecial Columns Schrijven. Natuurlijk staan we ook stil bij de verschillende verschijningsvormen van de column en bij stijl, taal en opbouw. Maar de breinbries die nodig is om een onderwerp op een originele manier te benaderen, voert de boventoon. Ideeën liggen op straat, invalshoeken op een vergeten hersencel in je hoofd en mooie woorden nestelen zich stiekem op een van je smaakpapillen. In twee dagen gaan wij die ideeën, invalshoeken en woorden zoekenâ€¦ en vinden.
Deze cursus staat nog niet op internet, maar je kunt altijd naar Wisper bellen. Dan ben je er vroeg bij, wat een voordeel kan zijn, gezien het

22 januari 2008 | Zinnig, pagina 13 | Reacties (9)

Hoe mijn lief geen middel schuwt om mij een seventiesinterieur aan te praten

‘Nou ja, en toen bleef die man daar maar staan…’
‘…’
‘ … wat ik heel brutaal vond, maar dat is natuurlijk heel normaal voor insluipers, dat ze brutaal zijn.’
‘…’
‘Anyway, ik werd wakker, dacht ik, en toen stond-ie daar nog stééds.’
‘…’
‘Dus ik stak mijn hand uit om hem te slaan…’
‘…’
‘…wat natuurlijk een heel suffe manier is om een insluiper weg te jagen. Ik bedoel: ik ben er niet eens bij gaan staan.’
‘…’
‘En toen hoorde ik heel hard ‘kadeng!’. Dat was mijn hand tegen het nachtkastje.’
‘…’
‘Waardoor ik besefte dat die man niet op die plek kon hebben gestaan. Want je hand tegen een insluiper doet ‘plof’ en geen ‘kadeng’.’
‘…’
‘Toen voelde ik me heel stom, omdat ik al die tijd al dacht dat ik wakker was. En dat er dus écht een insluiper was.’
‘…’
‘Maar hij stond bij een wit barretje, dat had me te denken moeten geven…’
‘Een wit barretje?! Dus je droomt van een wit barretje? Dus toch? Yes!!!’

In plaats van dat hij mij gelukzalig vastklemt, omdat ik zojuist aan een insluiper ben ontkomen, pint hij me vast op dat witte barretje. En mijn liefs ’smaak’ in ogenschouw nemend, moet ik oppassen dat ik niet binnenkort word verrast met een zitkuil, grove muurstuc en,

21 januari 2008 | Zotisch, whatever happens | Reacties (15)

Discipline is een waan

Discipline is een waan

“Zo is het ook met mijn doorsnee dag. Mijn dag bestaat uit een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken met mezelf. Ik heb door de jaren heen een beeld ontwikkeld van de werkdag van een zelfstandig ondernemer en sinds enige tijd voer ik dat toneelstukje met mezelf op.”

Lees het hele stukje over mijn gemiddelde dag op nietlief.com.

19 januari 2008 | Zondagmiddaglinks, superpersoonlijk | Reacties (0)

Naïef en boeklezend (4)

Lees eerst: Naïef en boeklezend, dat was het devies
Dan: Naïef en boeklezend (2)
En ook nog: Naïef en boeklezend (3)Â

Toen ik weer op het perron stond, duurde het even voor ik mijn gedachten had geordend. Goed, ik was nog steeds in Maastricht, de trein naar Luik stond aan ditzelfde perron voor me klaar en ik was bestolen van mijn hasj. Kortom: de missie was niet geslaagd. Ambitieus als ik ben, overwoog ik de missie alsnog tot een goed einde te brengen. Dat zou betekenen: op een drafje naar de eerste de beste coffeeshop, wederom vijf gram stuff aanschaffen en vervolgens op hoop van zegen weer zo’n trein naar Luik betreden.

Terwijl ik dat dacht, kwam de rechercheur met de hasjhond over het perron aanlopen, met in zijn kielzog wederom een stel Waalse jongetjes met een beteuterd gezicht. Juist ja. Dus de hasjhond was nog steeds de almachtige op dit station. Mijn ambities ten aanzien van een geslaagde missie werden – godzijdank – in de kiem gesmoord. Ik legde me erbij neer, met moeite. En toen pas begon ik te beven als een riet. Damn! Deze trip was verdomme helemaal voor niets geweest. En als ik over twee uur eindelijk thuis zou zijn, zou

19 januari 2008 | Zotisch, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (7)

De Niet Lief Collectie:
Een dag vol discipline

Dit stukje verscheen op 19 januari 2008 op nietlief.com. Esther zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Nietliefjes, ik ben heel benieuwd hoe een gemiddelde dag uit jullie leven eruit ziet. Bevallen je dagen je goed, of zou je het anders willen?”

Onderwerp: Een dag uit je leven.
Geschreven door: Zezunja

Discipline is een waan. Een louterende waan, dat wel, maar ontegenzeggelijk een waan. Een op verzinsels gebaseerde gehoorzaamheid die ons houvast geeft, maar die in zichzelf niks anders behelst dan het naleven van een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken.

Dat mijn deadline op 28 februari ligt heeft iemand op een moment verzonnen en vervolgens lopen allerlei mensen als hamsters in een rad zichzelf op te jagen, omdat er een deadline is op 28 februari. Terwijl, als de persoon die de deadline verzon dyscalculie had gehad de zaken er misschien heel anders voorstonden. Of als de dochter van die persoon op 28 februari jarig zou zijn, wie weet wat er dan gebeurd was.

Zo is het ook met mijn doorsnee dag. Mijn dag bestaat uit een aan de fantasie ontsproten stelsel van afspraken met mezelf. Ik heb door de jaren heen een beeld ontwikkeld van de werkdag van een zelfstandig ondernemer en sinds enige tijd voer

19 januari 2008 | Zezunja's Niet Lief Collectie, superpersoonlijk | Reacties (0)

Naïef en boeklezend (3)

Lees eerst: Naïef en boeklezend, dat was het devies
En: Naïef en boeklezend (2)

Het moment dat ik naar het hokje mocht, was aangebroken. De agente trok een stel schone latex handschoentjes aan en wenkte mij. Schoorvoetend kwam ik het bruin betegelde hokje binnen. Tot mijn grote opluchting trof ik geen werkbank met beugels en een eendebek. Er was slechts een wasbakje en een verloren stoel, waarop de agente plaatsnam. Ik stond een beetje om mij heen te kijken, toen ze zei: ‘Nou begin maar.’ Ze wreef daarbij nog net niet in haar latex handschoentjes.

Het was duidelijk wat ze bedoelde. ‘Kleed je maar uit.’ In deze wereld van lichaamsopeningen had ik vermoedelijk niet voor niets op een vrouwelijke agent moeten wachten. Ik plofte mijn sjaal op de grond, zag nergens een stoel of iets anders waar ik mijn kleren overheen kon hangen en ik constateerde blauw tl-licht, dus een flatteuze sessie zou het zeker niet worden.

Sjaal, jas, schoenen, trui – tot zover ging het daadkrachtig. Daarna aarzelde ik. Moest ze niet in al mijn zakken voelen? De agente bleef zitten op haar stoel, ze keek naar haar nagels onder het latex, intussen mompelend over ’stelt niks voor’ en ‘gauw voorbij’. Buiten ons

17 januari 2008 | Zotisch, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (16)

Allegaartje (10)

Dingen die mij de afgelopen week het bloed onder de nagels vandaan haalden.
1. een mevrouw bij Telenet die zegt: “Het spijt me, maar wij maken de regels niet.”
2. een meneer op het fietsendepot die zegt: “U kunt een brief schrijven aan het gemeentebestuur, maar ik denk niet dat ze u gaan terugbetalen.”
3. een mededeling bij de geldautomaat dat mijn pas verlopen is

Dingen die ik sinds november deed om mijn zelfgebakken dreads vorm te geven.
1. elastiekjes aan de uiteinden binden
2. diezelfde elastiekjes van de uiteinden naar mijn hoofdhuid verplaatsen
3. opnieuw elastiekjes aan de uiteinden binden, om daarna de elastiekjes op mijn hoofdhuid weer weg te knippen (x90)

Dingen die mij verbaasden.
1. dat je ‘ge-e-maild’ zó schrijft, en dat men daarom aanraadt het niet te schrijven
2. dat ‘ge-msnd’ niet in het Groene Boekje staat (laatste uitgave: 2005)
3. dat ze bij de flikken zeggen dat een fietsenrek niet bedoeld is om je fiets een week in te zetten

Dingen die feestelijk waren de afgelopen week.
1. dat Sjeik nu één jaar bij ons is (klik)
2. veel ‘ja’s’ van opdrachtgevers
3. het optreden van Yuri in de kleine zaal van de Arenberg Schouwburg

Dingen waar ik ronduit kwaad om werd.
1. Telenet, dat eenzijdig het in juni afgesloten contract met UPC wijzigt,

15 januari 2008 | Zotisch, de 100 beste, whatever happens | Reacties (11)

A little more information than…
en waarom ik dat niet erg vind

Elsewhere schreef het gisteren nog: way too much information. Dat ging vermoedelijk over dat zeiken in de wasbak, hoewel ik niet uitsluit dat ze een teringhekel aan Krezip heeft. Hoe dan ook, haar reactie sluit naadloos aan bij de vraag van Nina die ik nog zou beantwoorden. Wat is publiek en wat is privé, en in hoeverre zitten mijn familie/collega’s/vrienden op mijn schouder als ik schrijf.

Welnu, ik heb een paar ijzeren wetten: geen foto’s van anderen op internet zetten (tenzij een oog of wazig in de achtergrond), geen info over anderen verstrekken op internet, geen concrete medische info over mij en anderen en… uh… dat is het wel zo’n beetje.

In het begin, vier jaar geleden, dacht ik daar anders over. Toen schreef ik vrijwel niets persoonlijks, mijn ware identitiet was niet bekend en er stonden ook geen herkenbare foto’s van mezelf op mijn site. Gevolg: mijn stukjes hadden kraak nog smaak en ze hadden bovenal niets met mij te maken. Niks aan dus.

U kunt het navragen bij mijn vrienden: ik bén een uitgesproken mening, ik bén een liefhebber van smeuïge details, ik choqueer graag en ik werp graag knuppels in hoenderhokken c.q. proefballonnetjes in de lucht c.q. mijzelf in de openbaarheid. Met

13 januari 2008 | Zinnig, superpersoonlijk | Reacties (13)

Pissen als een vent in pízjama
met Krezip op de achtergrond

D’n Toxin vroeg om geheimpjes. Maar geheimpjes zijn niet voor niets geheimpjes. Daar ben ik principieel in. Als alternatief beloofde ik hem drie freakeigenschappen. Wat er nu uitkomt is een soort mengeling van beide, geheimpjes en maffe eigenschappen.

- Ik pis als een vent in de wasbak.
Wij hebben alleen een plee beneden, maar wij slapen boven. Soms, vooral als het koud is, moet ik elke vijf minuten plassen. Met mijn luie inslag is om de vijf minuten naar beneden lopen geen optie, dus staat er een stoel voor de wasbak in de slaapkamer waarop ik plaatsneem in skistand, zodat mijn lief via de spiegel goed uitzicht heeft op mijn billen. Details over wat ik dan precies doe in skistand, mag u zelf invullen. Anders dan de gemiddelde man sta ik na afloop overigens flink de wasbak te schrobben.

- Ik loop regelmatig de hele dag in mijn pàzjama, zoals ze dat hier noemen.
Heb ik u ooit telefonisch geïnterviewd, heb ik ooit met u ge-msnd, heb ik ooit langdurig met u gemaild? Welnu, grote kans dat ik achter mijn bureautje zat in een pàzjama. Mijn pàzjama bestaat meestal uit een joggingbroek met een afgekeurd t-shirt met lange mouwen (afgekeurd wegens stom model, verkeerde kleur

11 januari 2008 | Zotisch, superpersoonlijk | Reacties (28)

Kijken, kijken, niet aankomen

Zij van vuur zei het al: Zezunja kan Maanzand.com krijgen. En dat pleit voor mij, blijkt uit haar stukje.
Maar wat wil het toeval: u kan ‘m ook krijgen. Kijken, kijken, niet aankomen, welteverstaan. Want hij die stukjes schrijft met als kop Help, ik word cabaretier, is cabaretier geworden en u kan ‘m toeklappen op de volgende plaatsen:

*Zaterdag 12 januari | Kosmopol Leuven
Vanaf 21u – Met Tom Cools, Edgard Soetermans, Yuri Maanzand, Bram Vanden Broecke, Xander De Rycke & Seppe Toremans (MC)

*Zondag 13 januari | Arenberg Antwerpen
Vanaf 20u30 – Met Stijn Vranken, ZWAM, Arrown and the Flagpole, Yuri Maanzand & The Black Denver

*Zaterdag 2 februari | Audities Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival in Amstelveen
Vanaf 12u

*Donderdag 14 februari | Crea Amsterdam
Vanaf 20u30

*Zaterdag 1 maart | Buster Antwerpen
Vanaf 23u

Ziezo, dan is uw agenda voor 2008 weer iets minder leeg.
Voor een eerder staaltje onvervalste reclame kunt u het stukje hieronder over allerlei awards ook nog even lezen.

8 januari 2008 | Zondagmiddaglinks, pagina 13 | Reacties (4)

Schoenendozen vol stoute schoenen

Oei, een identiteitscrisis. Alweer.

Een ingewikkelde deze keer, want het gaat over ‘winnen’. Ik heb al vaker gezegd dat de Olympische gedachte mij wezensvreemd is. Ik doe mee om te winnen. Altijd. Nooit niet. Neem Kolonisten van Catan. Kom bij mij niet aan met één schaap tegen één hout, ik doe het alleen voor twee schapen, en als ik echt bloeddorstig ben voor drie. Dat werkt. Ik eindigde bij de meeste Catantoernooien toch op zijn minst in de finale, terwijl de mensen die met een slijmerige glimlach hun tegenstander verder hielpen met een ruil van één tegen één na de eerste ronde slechts als klapvee mochten dienen.

Goed, tot zover mijn toelichting op mijn hoogst eigen aversie tegen de Olympische gedachte. Dan nu het dilemma.
A. Ik ben tegenwoordig een halve Belg en onbescheiden zijn past niet zo in mijn inburgering. Ik doe amechtige pogingen terughoudend en bedeesd over te komen – waarmee ik niet wil zeggen dat dat lukt, maar mijn pogingen zijn prijzenswaardig, al zeg ik het zelf. Ik slik de helft van mijn verhalen in om niet het hoogste woord te voeren (want dat is zó Nederlands), ik ben zelden nog Himmelhoch jauchzend en zelden zum Tode betrübt, ik laveer, ik

8 januari 2008 | Zinloos, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (4)

Gezwets-hoos in jazz club

Lees hier verder. Voor een eerdere aflevering: klik hier.

En dit is ook leuk.

7 januari 2008 | Zondagmiddaglinks, superpersoonlijk | Reacties (3)

Hoe zou het dán zijn?

Een stukje als antwoord op de vraag van Esther.

I

Het leven is een chaos, een puinhoop. Je bent halsoverkop vertrokken uit een relatie van zeven jaar en je probeert te settelen in je nieuwe leven op een waas van adrenaline, gebrek aan calorieën en een strakgespannen toekomstverwachting.

In dat grote gevoel, waarin ik met een grimas de woorden ‘ik-wil-een-nieuw-leven’ droomde, hoorde ik altijd één grondtoon. ‘Het komt wel goed met mij.’ Hoe hard ik ook huilde, hoe wanhopig ik ook nieuwe liefjes uitkoos, hoe donker het ook was in mijn veel te dure huurhuis: met mij zou het goedkomen.

Vanuit dat gevoel lukte het me soms om in het windstille oog van de orkaan vooruit te denken. Niet een uur vooruit, maar soms een vol jaar vooruit. En als ik echt heel dapper was, dacht ik twee jaar vooruit. Met de meest kinderlijke formulering denkbaar bezweerde ik de toekomst. ‘Hoe zou het dán zijn?’.

In mij ontbrandde een vurige hoop. Dat ik over een jaar misschien wel gelukkig zou zijn. Écht gelukkig. Soms was dat in het Spanje van mijn geestesoog, soms met een yup in de Pijp. Soms waren dat momenten van verlangen naar avontuur, soms was dat een kwestie van een huisje, een

5 januari 2008 | Zotisch, superpersoonlijk | Reacties (10)

Kladje

Even een kladje met de verzoekpraatjes die jullie nog van me te goed hebben.

Paul wilde een outtake van Little White T-shirt horen.
Ik ben wel bezig met een nummer, maar momenteel heeft werk altijd prioriteit en afmixen kost zóveel tijd dat het er vaak bij inschiet.
Het is wél een van de goede voornemens voor 2008: dat alle nummers van LWT aan het eind van het jaar beluisterbaar zijn, ook de ooit afgekeurde.

Wat Lilimoen wilde: iets over nachtelijke avonturen, Maanzand en verkeersborden. Nou, in elk geval poezen.
Qua poezen heb ik een verrassing die lekker nog even een verrassing blijft. De rest van dit verzoek ga ik stukje bij beetje ontwarren.

Esther wilde weten hoe ik me staande houd in dit verre oord. Hoe ik omga met heimwee en gemis van vrienden en familie. En of ik voorgoed blijf.
Een fijn stukje om te schrijven. Komt voor de bakker!

D’n Toxin wilde kleine geheimpjes horen.
Ik heb maar heel weinig geheimpjes, en de echte geheimpjes die ik heb, ga ik grondig bewaren. Maar ik heb wel een keur aan freakeigenschappen. Misschien dat ik er daar drie van kan noemen?

Nina wilde graag weten wat ik ervan vind als blijkt dat iemand bij de eerste kennismaking alles van me weet

5 januari 2008 | Zinloos, pagina 13 | Reacties (4)

De meet ‘n greet met Maarten en Micha

De meet ‘n greet met Maarten en Micha

“Maar hoewel ik niet geloof in enig afterlife, zijn er twee doden voor wie ik wél moeite zou doen om ze onder het genot van een goed glas bier en een bakje nacho’s eens flink aan de tand te voelen. Micha en Maarten. Micha en Maarten zijn twee vrienden die allebei op mysterieuze wijze verdwenen. De één in 1993, de ander in 2004. En juist door die verdwijning valt er een hoop te bespreken.”

Lees het hele stukje over wie ik nog wel eens zou willen ontmoeten op nietlief.com.

4 januari 2008 | Zondagmiddaglinks, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (0)

Zeg

Heeft u de bananentruc eigenlijk al gedaan?

4 januari 2008 | Zondagmiddaglinks, pagina 13 | Reacties (8)

Ik was dertien in ‘87,
dus de wansmaak vierde hoogtij

In november bedachten we dat we op de laatste dag van het jaar een eightiesquiz wilden organiseren. Liefst met ‘Ollanders én Vlamingen, liefst met een man of twaalf, liefst bij ons thuis en liefst met een avondvullend programma.

Afgelopen maandag was het zover, de quiz klopte helemaal: er waren ‘Ollanders én Vlamingen, het was bij ons thuis, de quiz duurde zes volle uren en we waren met zestien man waarvan de meesten elkaar niet kenden.

Ik giet het verslag van de quiz in hoofdstukjes, om te beginnen met de voorbereiding.

Stock Aitken & Waterman
Vergeef me, maar als àk terugdenk aan de jaren tachtig, denk ik aan Stock, Aitken en Waterman. Ik was dertien in ‘87, dus de wansmaak vierde hoogtij. Mijn lief is even oud als ik en aangezien wij beiden een even grote vinger in de pap hadden, regeerde in onze quiz de wansmaak.

De moeilijkste vragen in de wansmaakcategorie waren 1. die waar je Modern Talking alleen aan hun haar moest herkennen, want ze zagen er hetzelfde uit als alle andere mannenbands in de eighties, alleen dan met een iets grovere permanentkrul. En 2., een medley waarin tien intro’s van Stock Aitken & Waterman achter elkaar stonden. En dan is Bananarama dus niet

3 januari 2008 | Zotisch, whatever happens | Reacties (25)

10 redenen om die hele kleutermonologen overboord te gooien

10. Mislukkingen erkennen is een vorm van beschaving.

9. Ze waren bedoeld als monologen ter ere van mijn vierde verjaardag. Korte vertellingen, zoals ik die had gezien in de vaginamonologen. Kleine belevenissen en overpeinzingen na vier jaar webloggen. Die vorm kwam niet uit de verf.

8.. Ik had geen tijd om stukjes met kop en staart te schrijven. Ik dacht dat ik vakantie had, maar ik kwam in een uiterst streng feestregime, waarin elke minuut telde.

7. U vroeg om lijstjes. U wilde het jaar weer uit toptienen, net als toen. Een toptien is geen monoloog. Een toptien is een toptien.

6. Het idee was leuk, het woord was ook leuk (vier jaar oud, dus een kleuter), maar de uitvoering was beroerd.

5. Ik kan uw verzoekjes ook schrijven zonder een feestweek.

4. Dit is mijn weblog en als ik daar een mislukt concept presenteer, dan mag ik dat op mijn eigen onelegante wijze weer afvoeren.

3. Het tweeledige, enerzijds stukjes schrijven over webloggen en anderzijds aan uw verzoekpraatjes voldoen, werkte voor geen meter.

2. Eigenlijk is een weblog altijd een monoloog. En dat mijn weblog vorige maand de kleuterleeftijd bereikte, moet u er maar even bijdenken.

1. De belangrijkste reden: verschillende mensen denken dat ik sinds het begin van de kleutermonologen

2 januari 2008 | Zinloos, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (7)

De kleutermonologen – 10 dingen die ik over deze week wil opschrijven (2)

10. Wij zijn deadlinewerkers. Het was 24 december, de dag van kerstavond. De dag dat er een stuk of wat quizvragen, een stuk of wat moppen en een stuk of wat surprises/cadeautjes klaar moesten zijn. Ik had nog drie uur om het kabouterlied te oefenen, om cadeautjes in te pakken, een feestoutfit bij elkaar te scharrelen en de laatste hand aan mijn surprise te leggen. Drie uur is heel veel voor deadlinewerkers. Plots trof ik op internet een bericht dat er al om 14.00 uur gestaakt zou worden bij de treindconducteurs en dat betekende dat we al om 13.00 wegmoesten en dat we dus nog maar drie kwartier in plaats van drie uur zouden hebben. En dat is heel weinig voor deadlinewerkers.

9. Ik gaf een geschenkbon van de kringloopwinkel cadeau. Een bon die ik zelf graag had willen hebben.

8. De visite was hartverwarmend. Ze vonden het fijn bij ons. En ze zeiden dat. Veelvuldig. Dat het zo fijn was. Dat ze zo’n echte kamer hadden, met een echt bed, en dat ik zo lekker kon koken. Dat we op vakantie wonen. In een fantastische buurt, waar je eigenlijk elke avond een avondwandeling moet maken. En dat ze vaker komen. Mijn

2 januari 2008 | Zotisch, whatever happens | Reacties (4)

De kleutermonologen – 10 dingen die ik over deze week wil opschrijven

10. Ik deed voor het eerst de bananentruc in gezelschap en de monden vielen open van verbazing. De truc is als volgt:
Voorbereiding: je neemt een dichte banaan en laat ‘m ongepeld. Met een speld of naald maakje vervolgens op drie plaatsen een gaatje. Door dat gaatje snijd je de banaan van binnen door op die drie plaatsen, door de speld/naald naar links en rechts te bewegen. Je hebt dan een ongepelde banaan die van binnen in drie stukken is gesneden.
De eigenlijke truc: je laat de banaan aan iedereen zien, om te tonen dat-ie ongepeld is. Let op dat je de kant met de gaatjes minder uitgebreid toont, want de gaatjes worden na verloop van tijd bruin, dus die kunnen opvallen. Leg de banaan dan op tafel met de gaatjes naar beneden (wederom zodat niemand ze ziet). Begin daarna met een jolige karate-act met veel handbewegingen en tsjakkaa’s. Doe alsof je de banaan op drie plaatsen doormidden slaat. Pel vervolgens de banaan en laat het publiek zien dat het je gelukt is om de banaan dóór de schil in drieën te slaan.

Damn, dit was pas punt tien.

9. Voor een kerstsurprise schreef ik een liedje in een kaboutertaal die ik zelf had verzonnen. Het

2 januari 2008 | Zotisch, whatever happens | Reacties (3)

De Niet Lief Collectie:
De meet ‘n greet met Maarten en Micha

Dit stukje verscheen op 2 januari 2008 op nietlief.com. Kaat zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Lieve NietLiefjes,
Als ik een iemand graag had willen ontmoeten dan was het Mahatma Gandhi. Omdat ik het een van de meest bewonderenswaardige mensen vind die op deze aarde heeft rondgelopen.
Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?”

Opdracht: Wie zouden of hadden jullie graag willen ontmoeten?
Geschreven door: Zezunja

Er zijn talloze mensen met wie ik wil eens een biertje zou willen drinken (Martin Bril, Joris Luyendijk, Bernard Dewulf). Veel mensen die ik zou willen interviewen (Arnon Grunberg, John Zorn, Josh Homme). En veel doden die ik terug zou willen roepen (Herman De Coninck, Andy Warhol, Roald Dahl). Maar tegelijkertijd ben ik niet zo van het ontmoeten. Mijn werk zou de perfecte route naar al die meet ‘n greets kunnen zijn en toch heb ik nooit moeite gedaan om mij te specialiseren in celebrityjournalistiek. En als de doden niet dood waren, zou ik vermoedelijk net zo weinig moeite doen om ze te ontmoeten als nu bij de levenden. Zonde van hun wederopstanding, dunkt me.

Maar hoewel ik niet geloof in enig afterlife, zijn er twee doden voor wie ik wél moeite zou doen om ze onder het genot van een

2 januari 2008 | Zezunja's Niet Lief Collectie, superpersoonlijk, whatever happens | Reacties (0)