Op het vorige Synesthesie is een gelig woord (klik) kwamen enorm veel reacties. Zóveel dat het niet te doen was om iedereen in het reactieding antwoord te geven. In dit stukje zal ik de vragen die voorbij kwamen, proberen te beantwoorden. Aan iedereen die toen reageerde (ook die mensen op wie ik hier niet reageer): bedankt voor je bijdrage. Het was een opmerkelijke verzameling verschillende ervaringen. Enne… bedankt is donkerblauw met oranje.
“Ik kan nog makkelijker vertellen hoe kaas voor mij smaakt.”
Octavie zegt: Een wonderlijk verschijnsel. Ik wil wel antwoord geven op de vraag wat ‘wij’ dan zien, wij de niet-synestheten. Ik heb het namelijk niet. Ik zie geen kleur bij een woord, seizoen of dag van de week, cijfers of noten, maar wel iets anders. Ik ‘zie’ een gevoel en een plek in een bepaald systeem, en dat systeem is anders dan in chronologie of jaar-, of urentelling. Het is moeilijk uit te leggen. Alsof het woord of de dag van de week in een bepaald deel van mijn hoofd gelokaliseerd is. En je hem daar ook ziet zitten. Er zit dus geen kleur aan maar het zit in een soort netwerk. Maar het is eigenlijk niet uit te leggen dus.
Lees meer…
…gaat Buddy Miles dood.
En dan weet je weer hoe ontoereikend zo’n singletopvijftig is. Ik gok dat deze nummers nooit op single zijn verschenen. Ze zouden er beiden in moeten. Kuttopvijftig.
Who Knows – Band of Gypsys (Jimi Hendrix, Buddy Miles, Billy Cox)
Them Changes – Buddy Miles
Dwarzand begon erover naar aanleiding van de aankondiging van het verdwijnen van de cd-single volgend jaar. Hij zei: ik heb mijn vijftig beste singles opgeschreven en nu moeten jullie die branden op een ceedeetje (Dwarzand weet dat wij thuis – dankzij Yuri – in het bezit zijn van zo’n dertigduizend mp3’s en bijna duizend cd’s – met overlap, dat wel).
Ik zei gelijk: o vijftig, da’s veel te weinig, dat zou ik nooit kunnen. Maar toch begon ik er zondag aan. En wat bleek: vijftig is nog best veel als vrijwel ál je lievelingsliedjes NOOIT op single zijn uitgebracht.
Toch kwam ik tot een lijst. Het is nog maar een tijdelijke, bovendien staan er nog illegale nummers op (nummers die niet in die uitvoering op single zijn verschenen). Maar we hebben nog even tot de single verdwijnt, dus mijn lijst mag ook nog wat tijd vreten.
Bizarre ontwikkelingen genoeg trouwens, want The Beatles staan er helemaal niet in, omdat mijn lievelingsliedje For No One nooit een single was en Don’t Let Me Down een B-kant. Ook staan Joan Armatrading en Throwing Muses er niet in, omdat mijn lievelingsliedjes van hullie ook geen singles waren.
De volgorde is alfabetisch op nummer, om zo te zorgen dat je
Lees meer…
Goddank, ik kreeg een stokje. Na een etherstilte van bijna twee weken moest ik echt even aangeduwd worden. En als door god gegeven: daar was reddende engel Tante Annie. Ik zeg: een standbeeld.
Tante Annie had een nogal vaag stokje in de aanbieding: namelijk ‘plaats een jeugdfoto van jezelf’. Pardon? En dan? Wat dan met die foto? Nou, niets dus.
Welaan, hier is-ie. Een van de weinige foto’s zonder mijn metgezel: de snottebel. En een van de weinige foto’s waarop ik niet lief en plofferig sta, maar dwars en plofferig. Uitzonderingen die de regel bevestigen, daar doe ik het voor.
Qua doorgooien: ik heb apporteervrees (bang dat men het stokje braaf komt terugbrengen). Maar ik wil wel wat suggesties doen. Zou Lilith ons willen verblijden met zo’n blik in denoudedoosch? Of Esther? Of Polle misschien? Pfoei, van namen noemen krijg ik al rode vlekken in mijn nek.
Hoe dan ook, ik ben weer aangeduwd.
Soms is alles in mijn hoofd te groot. Dan ruim ik helemaal niets meer op, omdat eigenlijk álles geschilderd moet worden. Ik doe geen kleine boodschappen, omdat we eigenlijk heel veel in één keer nodig hebben. Niemand krijgt nog antwoord op zijn e-mail, omdat er nog 63 e-mails op een reply wachten. En er verschijnt geen stukje op mijn weblog, omdat eigenlijk de hele lay-out, het hele concept, het hele idee op de schop moet.
Het is een genetisch defect, denk ik. Dat ik in theorie dondersgoed weet dat ik niet moet stapelen, maar in de praktijk steevast periodes heb dat ik nog geen kopje afwas, omdat dan in mijn hoofd ook gelijk de hele keuken verbouwd moet worden.
Het erge is dat zo’n stemming alomvattend is, dus het komt niet netjes één voor één – dat ik eerst vind dat het huis een flinke lik verf nodig heeft en daarna vind dat ik nodig een ander kapsel moet – maar het komt allemaal, huppakee, inééns. De keuken moet verbouwd, de tuin moet anders ingedeeld, mijn website moet helemaal omgegooid, mijn levensstijl is aan vernieuwing toe, mijn werkwijze moet rigoureus anders en mijn dagindeling deugt niet. En dan maar afwachten hoe lang
Lees meer…
Schrijf u nu in voor de cursus Columns Schrijven op de SchrijversAcademie in Antwerpen en u weet zich vijf zaterdagmiddagen verzekerd van mijn educatieve gezelschap. De cursus begint over anderhalve week en er zijn nog plaatsen beschikbaar. Wees er snel bij. Inschrijven kan door een mailtje naar de SA te sturen en het inschrijfgeld over te maken.
Klik hier voor meer informatie.
Dingen waar ik moe van ben.
1. van het moe zijn
2. van mijn verjaardag
3. van alle tandartsbehandelingen
Dingen die ik deze week bakte.
1. een butterscotchtaart
2. een chocoladecake
3. een zogenaamde ‘hoge’ appeltaart
Dingen die anderen schreven waar ik mezelf in herkende.
1. iemand die schreef over vrouwen die meer van hun poezen houden dan van hun vriendje, gelukkig heeft mijn vriendje dat ook, dat-ie meer van de poezen houdt dan van mij (als degene die dat schreef dit leest, please zeg iets, dan link ik, ik heb me rot gezocht, maar weet niet meer wie het was)
2. Tante Annie die schreef dat ze door de lente zin kreeg om een matrasbeschermer te kopen, ik stond ook met zo’n ding in mijn hand vorige week (for the record, zoiets heet een molton, Tante!)
3. Adriaan Jaeggi die Martin Brils bloesjesode miste op bloesjesdag
Dingen waar ik me schuldig over voel.
1. dat ik hier niks zinnigs meer ga schrijven tot zondag – en dat dit een veel te kort allegaartje gaat zijn
2. dat de liefste en zorgzaamste man op aarde wel lief en zorgzaam moet zijn, omdat ik geen flikker uitvoer sinds ik zo moe ben
3. dat ik vandaag welgeteld een half uur heb gewerkt
Dingen die ik voor mijn verjaardag kreeg.
1.
Lees meer…
‘Vrijdagavond, de dag na je verjaardag, moet je vrijhouden.’
‘Waarom?’, vraag ik.
‘Dat zeg ik niet, dat is een verrassing.’
‘Oh, spannend’, zeg ik.
(De controlfreak in mij zet zich schrap. Verrassing. Witte vlek. Overgave. Brrr.)
‘Je moet er mooi uitzien, vrijdagavond.’
‘Mooi? Wat is mooi? Mooi is afhankelijk van waar we naartoe gaan.’ Ik kijk hem indringend aan.
‘Maar liefje, jij ziet er altijd mooi uit. Maak je geen zorgen.’
(De controlfreak in mij maakt zich wél zorgen. Daarvoor is het een controlfreak. Mooi is tijdens een etentje anders dan tijdens een dropping. En als mijn controlfreak buitenspel staat, wint comfort het altijd van mooi. Een ijskoud concert van John Zorn in minirok of een flinke avondwandeling met speurtocht op enkellaarsjes van 11 centimeter hoog: dat risico neemt de controlfreak in mij niet meer. In mijn lange onderbroek en op mijn gymschoenen win ik de oorlog.)
‘We worden om negen uur opgehaald vrijdag.’
‘Opgehaald?’, vraag ik.
‘Ja, opgehaald.’
‘Okee’, zeg ik.
(Okee? Okee? Helemaal niet okee, denkt de controlfreak in mij. Opgehaald? Door wie? Zijn het leuke mensen? Moet ik er zenuwachtig van worden? Voor de zekerheid wordt de controlfreak in mij er maar zenuwachtig van. Je weet nooit.)
‘Ga maar wél met de ex-buurvrouw naar het boekfestijn.’
‘Maar wij zouden vrijdag samen mijn
Lees meer…
Weet je waar je nou nooit iemand over hoort? De snuitcultuur. Niemand die ooit even de snuitcultuur voor mij duidt, de geschiedenis, de verschillen van land tot land, de relatie tussen neus en mens en de wetgeving omtrent decibellen.
Me dunkt dat snuiten een taboe is. Maar daarmee zijn we er nog niet, want was het maar zo eenduidig: men neme een taboe, en hup, klaar. Nee, er zijn nogal wat verschillen in snuittaboe tussen mijn Amsterdamse roots en mijn Leuvense nieuwe wereld.
In vergelijking met de Randstedelingen, waar ik heel mijn leven mee te maken heb gehad, gedraagt men zich hier als een kudde olifanten. In elke bijeenkomst, groot of klein, binnen of buiten, stil of rumoerig, klinkt zeker een paar keer wat trompetgeschal. In het Noord-Westen kon ik dagen lesgeven zonder dat iemand een zakdoek tevoorschijn haalde, maar hier hoor je op elk stil moment wel een keer een ferme pèèèp.
De katoenenzakdoekfabrikanten doen goede zaken, vermoed ik. Waar katoenen zakdoeken in mijn grootstedelijke beleving zijn voorbehouden aan double breasted bestuurders van amateurvoetbalclubs, is hier sprake van wijdverbreid zakdoekbezit. Zelfs de meeste hippe twintiger vist hier een frommeltje uit zijn slim jeans, om daarmee een stille treinwagon wakker te schudden.
Maar wakker
Lees meer…
Ik ben Zezunja, ik ben vandaag jarig, ik ben 34 jaar en ik weet even helemaal niks om te schrijven, maar ik wil wel graag uw felicitaties in ontvangst nemen en dus plaats ik, heel doorzichtig, een foto waarop ik u aankijk als een hond die al dertig dagen niks te eten heeft gehad.
Lucy heet de lamp van de paradontoloog. Dat staat tussen haar ogen. Ze hangt boven me. We kijken elkaar aan en ik weet dat Lucy me hier niet doorheen gaat slepen.
Ik zoek een ander punt om naar te kijken. De hoek waar het plafond de serremuur raakt. Ik staar.
In een flits zie ik een naald, ik hoor een buisje rinkelen en ik sluit mijn ogen. Nu is het een kwestie van ze dicht te houden.
‘Dit geeft even druk se’, zegt hij.
Ik probeer niet te kijken naar de naald die op ‘n centimeter van mijn ogen schuin in mijn kaak staat.
‘Dit kunt u even voelen, mevrouw.’ Hij kiest een andere hoek voor zijn naald. Mijn wimpers trillen van inspanning.
‘Dit voelt u tot in het puntje van uw neus’, zegt hij, terwijl hij mijn lip omhoog trekt.
Ik knijp nog steeds mijn ogen dicht. Voor mijn gevoel zit er nu een naald in het midden van mijn hoofd.
‘Deze zit dicht bij een andere zenuw’, zegt hij. Hij duwt de naald richting kin.
Mijn buikspieren kunnen niet meer en mijn ogen doen pijn van het knijpen.
‘Gaat het nog, mevrouw’, vraagt hij. De naald staat haaks onder mijn tong.
Na de zesde prik kijk ik Lucy aan. Ze blijft
Lees meer…
Ik moet meedoen aan een wedstrijd, ik moet naar de tandarts, ik moet een klein lampje met een grote fitting kopen. Ik moet een persbericht schrijven, ik moet een wanbetaler nabellen, ik moet de witte was weer eens doen. Ik moet naar de huisarts gaan, de slaapkamer opruimen en blauwe nagellak voor mijn tenen kopen. Ik moet mailtjes beantwoorden, ik moet een pasfoto maken, ik moet een aangetekende brief aan Telenet schrijven. Ik moet opdrachten zoeken, ik moet Fortis en Argenta bellen, ik moet mijn Unzio-lidmaatschap beter benutten. Ik moet contacten leggen met nieuwe werkgevers, ik moet meer stukjes op mijn weblog schrijven, ik moet minder verjaardagen vergeten. Ik moet de logeerkamer opruimen, het tuinmeubilair schilderen, het bureau een likje verf geven en het element van mijn semi-akoestische gitaar laten maken. Ik moet stoppen met roken, ik moet een handgeschreven brief aan een oud-collega schrijven, en Neil uit Nieuw-Zeeland nodig mailen. Ik moet weer eens naar Amsterdam, ik moet dat plekje op mijn wang laten onderzoeken, ik moet meer aan sport gaan doen. Ik moet de website afmaken, een betaalconflict oplossen, het nieuws goed volgen. Ik moet de uitslag van een andere wedstrijd bijwonen, ons autodeelcontract regelen en onthouden wie
Lees meer…
“Hoe dan ook, even googelen en je bent er gelijk achter wat een horoscoop is: grote bullshit. Maar ook een flinke koeienvlaai kan een spiegel zijn. Ik bedoel: als-ie goed glimt en er is voldoende licht, dan kun je erboven gaan hangen en je zelf terugzien. Try this at home, zou ik zeggen.
Dus daar gaan we, en vergeef me de taal: astrologen kunnen bijna zonder uitzondering geen fatsoenlijke zin op papier krijgen. Ook heb ik niet aan bronvermelding gedaan; een doelbewust gebrek aan respect zullen we maar zeggen.”
Lees alles over mij en mijn visie op mijn horoscoop hiero op nietlief.com.
Dit stukje verscheen op 1 februari 2007 op nietlief.com. Kaat zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Hoe zit dat bij jullie? Klopt de beschrijving van je sterrenbeeld met dat wat je van jezelf vindt? Geloven jullie er in of denken jullie dat het onzin is? Ik ben benieuwd.”
Onderwerp: Wat vind je van je horoscoop? En geloof je erin?
Geschreven door: Zezunja
Over astrologie kan ik alleen maar zeggen: haha. Of beter: hahahahaha. Altijd geinig, maar er ernstig over schrijven: haha.
Wat niet wegneemt dat ik vaak wel in ben voor een lolletje. Ik kom zelf niet op het idee om de fun van het leven daarin te zoeken, dus horoscopen lezen doe ik zelden. Maar als ik er per ongeluk op een stuit dan ga ik wel even voor een Haha-erlebnis.
Bij het schrijven van dit stukje heb ik gewoon ‘Waterman’ en ‘karakter’ gegoogeld, en voilà : 20.000 pagina’s die mijn karakter duiden. Halleluja.
Volgens die 20.000 pagina’s ben ik alles wel en alles niet. Zo zou ik onzelfzuchtig en broederlijk zijn, maar ook asociaal en individualistisch. Ik ben volgens de heren en dames astrologen sympathiek, maar ook koel. Ik zou humanistisch zijn, maar ook tiranniek. Ik las zelfs ergens dat er grote kans is dat ik homoseksueel ben (en dat werd
Lees meer…
