Ik zou best een kindje willen, maar als ik kleine ijsbeertjes zie, wil ik ook altijd een klein ijsbeertje. En als ik bruine kindjes zie, wil ik graag een bruin kindje. Op National Geographic zag ik onlangs een Vietnamees kindje, dat wilde ik ook wel. En als ik heel kleine Gremlins zie, dan wil ik die ook.
Mijn kindje zou Vlaams moeten spreken. Die afgeplatte klinkers zijn schattig in een brabbeltaaltje. Hoewel ik tweetalig ook heel schattig vind. En handig. Engelssprekende kindjes vind ik ook leuk. Drietalig dus. En mijn kindje moet zich natuurlijk ook kunnen redden in het Noord-Nederlands. Viertalig. Maar het liefst heb ik dat het kindje op gezette tijden zijn mond houdt.
Als het kindje iets zegt, moet het schattig zijn. Filosofisch ook. En een beetje brutaal. Zoals Nina die op de vraag ‘hoe gaat het?’ altijd zei: ‘Leuk!’ En Luca die vermoedde dat hij pas over duizend jaar dood zou gaan. Dat meisje dat tegen Dr. Phil zei: ‘Hee, u heeft geen haar!’ mag ook komen. Ik eis de godganse dag het programma Praatjesmakers, maar dan – alstublieftdankuwel – zonder Jochem van Gelder.
Het kindje moet op mij lijken. Niet helemaal natuurlijk, want al mijn mislukkingen moet het kindje
Lees meer…
Dit was eigenlijk het onderwerp van woensdag. Vergeef mij mijn dwarsliggen, het leven liep wat vertraging op. Ik buig mij alsnog over het fenomeen man aan de hand van de mannen in mijn leven.
Mijn vader
Het was begin jaren tachtig en op de tv-reclame zag ik bruingebrande Hemabreiboekmannen die wild dollend met een fotogenieke hond een of ander product aanprezen Dat waren mannen, dat waren vaders.
Mijn vader was een bedachtzame, ietwat stijve man, voor de oorlog geboren en zeker tien jaar ouder dan de vaders van vriendinnetjes. In niets een Hemabreiboekman.
Het is nu 2008 en in al die jaren kwam ik maar zelden iemand tegen die net als ik een rots als vader heeft. Een rots waarvan je exact weet wat je er aan hebt, een jonge geest in een lichaam dat evenmin verraadt hoe oud hij is. Een bedachtzaam, uiterst intelligent baken in de nacht. Iemand die niet zuipt, niet buiten de deur vrijt, niet knettergek is, niet moeilijk in de omgang, maar iemand die er is. Verstandig, grappig en: altijd. Dat zijn mannen, dat zijn vaders.
Mijn eerste vriendje
Ik was zes en hij ook. Op de speelplaats vroeg ik verkering. Hij zei ja en toen was het beklonken. Hij had de
Lees meer…
Ze hadden weer een thema vandaag: shoppen.
Ik loop door Amsterdam en zie een mooie sjaal voor maar zes euro, een super coole bulletvuilnisbak met panterstrepen en een bijzondere uitgave van een dichtbundel van Kopland. Verderop verkopen ze acht rijpe avocado’s voor een euro, er is een tweedehandswinkel met graaibakken en de schemerlamp van mijn dromen is afgeprijsd.
Ik loop door Antwerpen. Er is een Gamemania, een Mediamarkt, en duizend H&M’s met uitverkoop. Ik zie een prachtige stapel oude ansichtkaarten, een winkel waar ze de New Yorker verkopen, een bureaulamp met veermechanisme en een bak Kaapse viooltjes die me lieflijk toelachen.
Ik loop door Gent en ik tref de lekkerste oriëntaalse boemboes in veelvoud en een winkel vol kerstlampjes. Ik zie notitieboekjes in de uitverkoop – pennen, mapjes, mooie bakjes in roze en geel. Op de hoek van de straat verkopen ze staafmixers, kleine poesjes en mijn lievelingsbroeken.
Ik loop door Leuven en de prikkels blijven uit. In geen maanden deed ik een miskoop, geen mooie, goedkope broek die een maatje te klein blijkt te zijn. Geen té goedkope dunschiller, die na twee keer schrapen kaduuk is; geen zinloos spul, geen prullaria, geen kleine dinsigheidjes.
Sinds ik in Leuven woon ben ik voor 99 procent vrij
Lees meer…
Ik ben complex en heb een complex complex dat ik ook nog eens alleen maar op een heel complexe manier kan uitleggen. Kortom: we hebben een c, we hebben een o, we hebben een m, we hebben een p en we hebben de rest van die riedel.
De c is van comfortabel
Er is iets schrikbarends gebeurd, in dit stukje schreef ik er al eens over. Ik ben van een meisje dat buiktruitjes en pofmouwtjes kocht/stal/leende, verworden tot een wombat met twee favoriete slobberbroeken, duizend pseudo-pyjama’s en een knelfobie. Aan mijn lijf geen knellingen, kneuzingen of kou, en geen fijngedrukte tenen, ingehouden buiken en strikt bijeengehouden billen meer.
Dus de foto’s van mezelf op wandeltocht in de Provence met suède hakjes van zeven centimeter en een decolleté van vergelijkbare omvang is definitief verleden tijd. Waar mogelijk bestaat mijn wereld uit verende zolen, behaaglijke warmte en ruimte rond elk mals deel van mijn lichaam. Dat mag misschien saai en weinig sexy klinken, maar wees gerust: ik werd doorgaans ook niet echt sexy van het smachten naar een stoel om mijn hooggehakte voeten te sparen, van snijdende strings tot diep in mijn rug en van tocht van mijn tietspleet tot aan m’n suivez moi. Ik word
Lees meer…
Vanaf morgen is het Wlaamse Wijvenweek, wat overigens niet wil zeggen dat je met een harde g niet mee mag doen hoor. Over het hoe en wat kunt u morgen alles lezen bij i. en Lilith, ik beperk bij mij tot wat kruipen uit mijn schulp.
Want het was dus helemaal niet de bedoeling dat ik mijn rode wangen alweer aan de wereld zou tonen hiero. Hell nee. Ik heb het deze Wijvenweek nog onfatsoenlijk druk en ik zou pas terugkomen als die andere site af is. Genoeg reden dus om de kaken nog even op elkaar te houden. Maar dat was buiten die wijven gerekend. Die bedachten dat er in de drukste week van mijn jaar tot nu toe gewijvenweekt moest worden. Niks overleg, niks democratie: hup, zomaar gepland. En zoals u weet: tegen wijven valt doorgaans niks in te brengen.
Welaan dan, de oplossing was: vooruit schrijven. Dus zit ik vandaag (woensdag 19 maart) te doen alsof het vandaag (zondag 23 maart) is. En dat voelt heel grappig. Zo heb ik bijvoorbeeld de neiging om te zeggen dat ik nog steeds gestopt ben met roken. En het geinige is dat ik zélf niet weet of ik op het moment van publicatie
Lees meer…
Ik ben ff weg, want er moet ff een andere site af. En er moet ff worden gestopt met roken. En ik wist me ff helemaal geen raad met Zezunja’s Zotisch Weblog. Dus ik heb mezelf ff vrijaf gegeven. Maar wees gerust: het duurt maar ff. Maar héél ff. Tot die andere site klaar is. Ongeveer.
Yuri staat in de finale van het Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival (snel reserveren is het devies).
Ik leerde net iets over beperkende bijzinnen.
Yuri vraagt u duizend stuks (snel reageren is het devies).
Ik probeer een tekstje over de komma binnen of buiten de aanhalingstekens op te stellen.
Bij Yuri is het dezer dagen veel beter toeven (snel naartoe gaan is het devies).
Ik ken mijn plaats.
De Zezoentjes van Dagmar.
Oker zei: de volgende keer dat ik deze datum boven een log kan zetten, is pas over vier jaar. En ze heeft gelijk. Oker zei: ga eens na hoe je vorige schrikkeldag er uitzag? En ik ging eens na.
Vier jaar geleden was het 2004. Ik leefde op het randje van een afgrond, zowel geestelijk als lichamelijk. Die afgrond ligt in het dal achter me. In dat dal ligt een trouwring, er liggen twee huisjes en er heerst een moderne ziekte.
Vier jaar geleden stond ik op de berg aan de andere kant van het dal. Er stond een getrouwde vrouw, docent journalistiek en stresskip die binnen twee weken die afgrond in zou donderen – maar dat wist ik toen nog niet.
Vier jaar geleden had ik dolgraag het maatje 34 willen hebben dat ik een half jaar later had. Maar het dieet van hartenzeer, ziekteverlof en de-weg-kwijt-zijn zag ik absoluut niet aankomen.
Vier jaar geleden schreef ik dertien (!) stukjes op schrikkeldag – waarvan 99 procent grote stront. Maar waar rozen domweg verwelken en schepen stomweg vergaan, blijft het stukje met Dagmars Zezoentjes altijd bestaan.
Voor alle Zezoentjes, kijk hier.
