Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.

Schets: We zitten aan een tafel in Rosa’s Cantina en laten het ons goed smaken. Het besluit is zojuist gevallen: we zetten er een punt achter. We hebben het geprobeerd, het is niet gelukt. We zijn verleden tijd.

Na het eten zet ik hem af in zijn straatje aan het Vondelpark. We zwijgen even, zoenen lang en aan het einde van het liedje ga ik nog even mee naar binnen. We zijn verloren.

We zeiden nee, we deden ja, de story of my life. Meer dan eens bracht de uitmaakzoen mij op andere gedachten. Niet de uitmaakseks of de lange gesprekken aan tafel, maar de zoen die het einde van alles moest bezegelen. Die maakte het verschil.

Vaak met een fiets in de hand, een sleutel, zojuist teruggekregen, brandend in m’n zak, en de blik gericht op een wazige toekomst van oneindig verdriet. De uitmaakzoen is het toppunt van drama. Geen afscheidsbrief, geen groet, geen verhuizing kan tippen aan de emotie die je overstroomt als je je geliefde voor het laatst op de mond zoent. ‘Dit was het dan’ in duizend zenuwbanen gegraveerd.

Maar de uitmaakzoen is gevaarlijk, want voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel van concluderen dat je het moet uitmaken – een uitmaakzoen uitdelen – boemklatsvuurwerk meemaken – in duizend zenuwbanen gegraveerd – toch weer mee naar binnen gaan – besluiten dat een uitmaakzoen alleen niet voldoende is om de relatie te redden – concluderen dat je het dus alsnog moet uitmaken – een uitmaakzoen uitdelen – boemklatsvuurwerk meemaken – in duizend zenuwbanen gegraveerd – enzovoort – enzoverder.

Kortom: de uitmaakzoen is een te-vermijden-zoen. Maar dat lukt mij dus zelden. Oké, oké, met weekendminnaars-voor-een-paar-maanden is dat regelmatig gelukt. Dan was een zwaai in de deuropening soms heel gepast – alsof ik even iets had opgehaald bij een vriend, met als miniem verschil dat ik het in dit geval zojuist had uitgemaakt.

Maar bij de lange relaties – en dat is toch meer mijn ding – is er geen beginnen aan. Die eindigen altijd in een uitmaakzoen. Daar staat de man met wie je maanden, nee jaren, je dagelijks leven en je lippen deelde en dan zou je met een high five jezelf en hem tot een einde moeten slaan? Of wat? Een knipoog, van o wat zijn we verstandig en onaangedaan?

Misschien moet het zo, maar mij lukt het niet. In zulk soort situaties ben ik zeer onverstandig en zeer aangedaan. En dan verlang ik met heel mijn hart naar een uitmaakzoen – in duizend zenuwbanen gegraveerd. Niet als bevestiging van ‘dit was het dan’, maar stiekem, in al mijn kleinheid, als sprankeltje hoop dat ik toch nog even mee naar binnen mag. Om het dagelijks leven en onze lippen nog héél even te delen.

Ik ben niet goed in afscheid nemen, dat blijkt. De uitmaakzoen is voor mij dus zéker een te-vermijden-zoen. Heden ten dage doe ik dat door het simpelweg niet uit te maken. En dat kan ik iedereen aanraden.

Dit was het laatste stukje in de serie Zoenen met Zezoenja. Vanaf volgende week: Zezunja in Onmin.
Tot dan!

“Vaak met een fiets in de hand, een sleutel, zojuist teruggekregen, brandend in m’n zak, en de blik gericht op een wazige toekomst van oneindig verdriet. De uitmaakzoen is het toppunt van drama. Geen afscheidsbrief, geen groet, geen verhuizing kan tippen aan de emotie die je overstroomt als je je geliefde voor het laatst op de mond zoent. ‘Dit was het dan’ in duizend zenuwbanen gegraveerd.”

Lees het allerlaatste stukje over zoenen met Zezoenja op VPRO’s Café De Liefde. Volgende week begint er een nieuwe serie. Laat het tromgeroffel maar aanzwellen.

De belofte…

…ingelost.

Het was mijn eigen zin.
Er stond ‘…om dit te beamen…’.
Pas na drie keer lezen begreep ik ‘m.

Be-amen

Er is een grote norse Limburger in je neergedaald.

Dames en heren, mijn compagnon en ik zouden het heel tof vinden als u even op de website van Het Eiland Neus gaat kijken. Hij – is – af!

(wat ook inhoudt dat ik hier weer wat meer kom buurten)

Update: Gisteren alles gecheckt en elke browser was perfectly fine. Nu blijkt IE 7.0 er toch een rommeltje van te maken. Ik wil dus iedereen die Internet Explorer 7.0 heeft vragen morgen pas de site te bezoeken. Of download Firefox (dat is sowieso verstandig). Merci en I’ll keep you on the height!

En nog een Update: De tekst in de meeste pagina’s is weer terug (mijn lief kan toveren met stukjes code die hij zelf ook nog nooit heeft gezien). Nu hebben mensen met IE 7.0 alleen nog rare grote letters in de broodtekst en malle brede witregels. Welaan, dat lost de tovenaar aan mijn zijde ook wel weer op. Heb geduld en hou van ons!

Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.

Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen. Zoen met mij en je krijgt een unieke zoenervaring van elkaar recht in de ogen kijken. Een bokser is er niets bij.

Andere Zoenen zijn er in overvloed. Je hebt snorren, baarden, dikke lippen, beugels, extreem kleine mensen, extreem grote mensen en piercings. Er zijn spleetjes tussen de tanden, gouden tanden en het fietsenrek. En je hebt mensen met tics, mensen met een atletische tong en mensen met een grote bek. Maar álle Andere Zoenen hebben één ding gemeen: ze maken korte metten met routineus roeren.

De Andere Zoen staat bol van avontuur: je moet oplossingen zoeken (in geval van zoenen met een dwerg ), je kunt mooie plaatjes schieten (wanneer je rechtdoor zoent met iemand zonder neusbotje), je moet het tempo kunnen bijhouden (bij atletische zoeners) en je hebt een mooi verhaal voor thuis (bij alle Andere Zoenen).

Maar je hebt twee soorten Andere Zoenen. Het ene soort is verwijtbaar: dat zijn de mensen die je dwingen tot de choreografie van een avondvullende voorstelling. Het andere soort is onverwijtbaar, omdat je iemand nou eenmaal niet kunt verwijten dat-ie langer is dan 1 meter 96.

You gotta move, zingt Gino Vanelli in een tv-reclame, maar bij zoenen is dat mijns inziens van ondergeschikt belang. Sterker: erg veel gewriemel en gewroet is hinderlijk. Denk aan de jonge tienerzoen. Wat een gedoe: draaien, likken, stoten en nog eens draaien. Nee, dan wint Huub van der Lubbe het met gemak van Gino, want ‘als je met me vrijt dan ben ik liever lui dan moe’.

Waarmee we de verwijtbare Andere Zoen hebben gehad. Dan de onverwijtbare Andere Zoen. Dat zijn de zoenen die exotisch zijn omdat de sparringpartner in kwestie een afwijkende anatomie in de aanbieding heeft. Die Andere Zoenen zijn bijna altijd leuk – als je van avontuur houdt.

De leukste Andere Zoen kreeg ik van een Surinamer met megadikke lippen. Zijn lippen waren per stuk twee vingers breed. Let op: met één van zijn lippen kun je het perfecte biertje tappen. De zoen was als een luchtkasteel op een braderie waar je – poing – poing – in kunt springen.

Ook leuk was de zoen met de bodybuilder die mij – no sweat – op één arm omhoog hield terwijl we zoenden. Je moet niet per se op eigen benen willen staan, soms is het heel plezierig om op een presenteerblaadje geconsumeerd te worden.

En de Andere Zoen met de man met de kaakfractuur was eveneens uitermate boeiend. Als je mond niet verder open kan dan een spleetje, krijg je al gauw te maken met het zoenequivalent van lispelen. Hartstikke leuk.

Maar minder was De Andere Zoen van de jongen die gedurende de actie ineens zei: ‘Ik heb een abces.’ Ik weet nooit goed wat ik me bij een abces moet voorstellen, maar herinner me dat ik alle zeilen heb bijgezet om die zoen daar te laten eindigen. En wel meteen

Want Anders is hartstikke leuk. Tot er een abces in het spel is. Dan is leuk anders.

Ik ben nog even elders bezig, maar ik zal hier spoedig terugkeren.

Gedurende het wachten, kunt u vanavond The Yes Men zien. Doen!
Deze documentaire laat zien waartoe een simpele claim van het GATT-internetdomein kan leiden: een hilarische tournee van twee listige grappenmakers, langs murw gepraatte naïevelingen in een parallel universum. Of zoiets. Binnenkort is bij Het Eiland Neus ook een Yes Man te huur. Hold that thought.

“Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

‘Nee, zoenen doe ik niet, dat vind ik te intiem ‘, zei de onenightstand, terwijl hij een condoom pakte om eens flink van bil te gaan.

Interessant, vond ik. Iemand die zoenen met een vreemde intiemer vindt dan poedelnaakt rampetampen. De mondholte als heilige plaats en de vagina als openbare ruimte. Ik moest erover nadenken.

En dat deed ik.

Had hij gelijk?
Wel als hij een prostituee was. Een tongzoen krijg je niet voor honderd euri verkocht en dan is het heilige stempel ‘te intiem’ een goed excuus om eronderuit te komen. Maar aangezien ik gratis en voor niets met hem dat condoom te gelde mocht maken, acht ik de kans dat ik met een prostituee te maken had niet groot.

Wat is intiem?
1 in het diepste, binnenste gelegen, 2 persoonlijk, zeer vertrouwelijk, zegt Van Dale.
Hier is een goede verstaander geboden, want a. magma is geen intiem goedje, b. over ziel of lichaam wordt niet gerept, c. dus qua ‘diep’ en ‘binnenste’ kunnen we nog nog alle kanten uit, d. persoonlijk lijkt het woord ‘persoonlijk’ me nogal multi-interpretabel – om niet te zeggen: nogal persoonlijk, en e.: vertrouwelijk heeft een FBI-connotatie. Dat schiet niet op.

Wat vind ik intiem?
De tandarts, de gynaecoloog, de huisarts die een gezwel te lijf gaat, druppels op de bril van een openbaar toilet, met geldschieters of boekhouders praten over de handelsbalans, scheten laten in bijzijn van anderen, aan mental coaches vertellen waar het misging. En jawel: zoenen én seks.

Wat zou er volgens mij in Van Dale moeten staan?
1 een groot woord voor dingen waar je je eigenlijk een beetje voor schaamt 2 iets dat je je alleen laat welgevallen als er iets te winnen valt.
Want er zijn leuke en minder leuke intieme dingen.
De intieme dingen die minder leuk zijn, schenk ik aan iedereen van wie ik er iets voor terugkrijg (een gezond lijf, een mooi gebit, een helder inzicht of een minder volle blaas). En de dingen die ik wel leuk vind, schenk ik aan iedereen van wie ik er eveneens iets voor terugkrijg (een goede vrijpartij, een mooie toekomst of een lustig avondje). Kortom: hoewel intimiteit nogal onduidbaar is, kunnen we vaststellen dat voor niets de zon opkomt en ik intieme dingen vooral deel als er iets te halen valt (een mooie man, een beter leven).

Is zoenen intiemer dan seks?
Voor mij niet. Bij seks is de kans op schaamte groter wegens meer bloot, meer smaken, meer geuren en meer mogelijkheden. Bovendien begint mijn orgasme op een plek waar je met een tongzoen niet bijkomt. Er valt bij seks meer te verliezen, maar ook zoveel meer te winnen.

Dus hij heeft ongelijk? Is seks intiemer?
Dat zeg ik niet. Het kan zijn dat mijn definitie ook voor hem geldt en dat hij zich als in betekenis 1 dankzij een onwelriekende adem of andere onvolkomenheden doodschaamt voor zijn zoenen. Dat de magere winst niet opweegt tegen de gegarandeerde deconfiture.

Anderzijds kan het ook zijn dat hij zo’n klein pietje heeft dat hij met zijn tong een stuk dieper komt dan met zijn piemel. Mannen met een kleine lul zijn volgens de Van Dale gedoemd op andere wijze tot het diepste, het binnenste te komen. En dan is zoenen dus mooi wel veel intiemer.

“Interessant, vond ik. Iemand die zoenen met een vreemde intiemer vindt dan poedelnaakt rampetampen. De mondholte als heilige plaats en de vagina als openbare ruimte. Ik moest erover nadenken.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

(klik op de foto voor een groter exemplaar)

Als wederdienst. Omdat ik haar dankbaar ben voor de etagère. Reclame voor de ploesiepoesies:
Sjeik zegt: “Marilyn is een Amsterdamse knuffeltrans. En dat is maar goed ook.”
Misgun uw poes dat niet. Go en koop!

http://www.ploesiepoesie.nl/

In real life kun je de ploesiepoesies in Leuven aanschouwen bij Tante Jojo.

Maar nu wel.
Kijk.

“De pubertongzoen zit tussen de oren. En alleen om die reden beginnen we eraan. Als het om de tong zelf zou gaan, zou een twaalfjarige die nog geen koffie en olijven lust er – no way! – aan beginnen. Twaalfjarigen zijn nog erg van het ulg-dalussiknie. En een tong komt zeker in aanmerking voor die kwalificatie.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.

De eerste keer dat ik een tong proefde was die van mijn moeder. Dat klinkt misschien heel incorrect, maar het was heel onschuldig. Mijn moeder stak haar tong uit en hoppakee, ik als bloeddorstige peuter beet er zachtjes in.

Ik schrok ervan, de smaak van andermans speeksel was nieuw voor me en aanrakingen op intieme plaatsen waren doorgaans eenrichtingsverkeer. Ik bedoel: mijn moeder veegde mijn billen af, maar zelf raakte ik andere mensen alleen ‘van buiten’ aan.

Vanaf dat moment wist ik hoe een vreemde tong smaakt. Zacht, glad (aan de onderkant), ruw (aan de bovenkant), een beetje zoetig en weird. Heel weird. En omdat seksuele gevoelens als peuter nog weinig te maken hebben met vochtige plaatsen, was de ervaring vooral een reden tot vergelijken: mijn eigen tong was lekkerder dan mijn moeders tong – maar een Raket was nog lekkerder. En zoals dat gaat in de peuterpraktijk: ‘minder lekker’ heeft geen prioriteit. De tong had voorgoed afgedaan.

Gelukkig keerde het tij toen tongzoenen een daad van volwassenheid werd. Ik was een jaar of twaalf en op borsten moest ik wachten. Maar ik kon mijn volwassenheid wel een boost geven als ik zo snel mogelijk de eervolle uitspraak ‘ik heb al eens gezoend’ kon doen. En jammer maar helaas: bij die strategie is de smaak van een tong van geen belang.

De pubertongzoen zit tussen de oren. En alleen om díe reden beginnen we eraan. Als het om de tong zelf zou gaan, zou een twaalfjarige die nog geen koffie en olijven lust er – no way! – aan beginnen. Twaalfjarigen zijn nog erg van het ulg-dalussiknie. En een tong komt zeker in aanmerking voor die kwalificatie.

Nee, zonder die status van een ticket-tot-volwassenheid zou de tongzoen gedoemd zijn tot een bezigheid voor liefhebbers van champignons en haring. De stevige structuur met gladde, pezige stukjes en veel slijm zou voorbehouden blijven aan mensen die zonder knipperen oesters en lady’s fingers verorberen. Tongzoenen zou zonder die psychische factor nooit behoren tot fase 1 van hoe-zit-het-andere-geslacht-in-elkaar-en-wat-kan-ik-daarmee.

Dus ook ik, die de tong al jaren in de ban had, liet mij als beginnend seksueel wezen toch weer verleiden tot het sabbelen op andermans tong op de bushalte. Met als enige doel: de volgende dag in de tram om me heen kijken en me afvragen. ‘Wie van deze mensen heeft al eens gezoend?’ Om vervolgens met een glimlach van oor tot oor te bedenken: ik wel!
En me dan heel volwassen te voelen.