Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.
Schets: We zitten aan een tafel in Rosa’s Cantina en laten het ons goed smaken. Het besluit is zojuist gevallen: we zetten er een punt achter. We hebben het geprobeerd, het is niet gelukt. We zijn verleden tijd.
Na het eten zet ik hem af in zijn straatje aan het Vondelpark. We zwijgen even, zoenen lang en aan het einde van het liedje ga ik nog even mee naar binnen. We zijn verloren.
We zeiden nee, we deden ja, de story of my life. Meer dan eens bracht de uitmaakzoen mij op andere gedachten. Niet de uitmaakseks of de lange gesprekken aan tafel, maar de zoen die het einde van alles moest bezegelen. Die maakte het verschil.
Vaak met een fiets in de hand, een sleutel, zojuist teruggekregen, brandend in m’n zak, en de blik gericht op een wazige toekomst van oneindig verdriet. De uitmaakzoen is het toppunt van drama. Geen afscheidsbrief, geen groet, geen verhuizing kan tippen aan de emotie die je overstroomt als je je geliefde voor het laatst op de mond zoent. ‘Dit was het dan’ in duizend zenuwbanen gegraveerd.
Maar de uitmaakzoen is gevaarlijk, want voor je het weet zit je in
Lees meer…
“Vaak met een fiets in de hand, een sleutel, zojuist teruggekregen, brandend in m’n zak, en de blik gericht op een wazige toekomst van oneindig verdriet. De uitmaakzoen is het toppunt van drama. Geen afscheidsbrief, geen groet, geen verhuizing kan tippen aan de emotie die je overstroomt als je je geliefde voor het laatst op de mond zoent. ‘Dit was het dan’ in duizend zenuwbanen gegraveerd.”
Lees het allerlaatste stukje over zoenen met Zezoenja op VPRO’s Café De Liefde. Volgende week begint er een nieuwe serie. Laat het tromgeroffel maar aanzwellen.
Het was mijn eigen zin.
Er stond ‘…om dit te beamen…’.
Pas na drie keer lezen begreep ik ‘m.
Be-amen
Er is een grote norse Limburger in je neergedaald.
Dames en heren, mijn compagnon en ik zouden het heel tof vinden als u even op de website van Het Eiland Neus gaat kijken. Hij – is – af!
(wat ook inhoudt dat ik hier weer wat meer kom buurten)
Update: Gisteren alles gecheckt en elke browser was perfectly fine. Nu blijkt IE 7.0 er toch een rommeltje van te maken. Ik wil dus iedereen die Internet Explorer 7.0 heeft vragen morgen pas de site te bezoeken. Of download Firefox (dat is sowieso verstandig). Merci en I’ll keep you on the height!
En nog een Update: De tekst in de meeste pagina’s is weer terug (mijn lief kan toveren met stukjes code die hij zelf ook nog nooit heeft gezien). Nu hebben mensen met IE 7.0 alleen nog rare grote letters in de broodtekst en malle brede witregels. Welaan, dat lost de tovenaar aan mijn zijde ook wel weer op. Heb geduld en hou van ons!
Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.
Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen. Zoen met mij en je krijgt een unieke zoenervaring van elkaar recht in de ogen kijken. Een bokser is er niets bij.
Andere Zoenen zijn er in overvloed. Je hebt snorren, baarden, dikke lippen, beugels, extreem kleine mensen, extreem grote mensen en piercings. Er zijn spleetjes tussen de tanden, gouden tanden en het fietsenrek. En je hebt mensen met tics, mensen met een atletische tong en mensen met een grote bek. Maar álle Andere Zoenen hebben één ding gemeen: ze maken korte metten met routineus roeren.
De Andere Zoen staat bol van avontuur: je moet oplossingen zoeken (in geval van zoenen met een dwerg ), je kunt mooie plaatjes schieten (wanneer je rechtdoor zoent met iemand zonder neusbotje), je moet het tempo kunnen bijhouden (bij atletische zoeners) en je hebt een mooi verhaal voor
Lees meer…
Ik ben nog even elders bezig, maar ik zal hier spoedig terugkeren.
Gedurende het wachten, kunt u vanavond The Yes Men zien. Doen!
Deze documentaire laat zien waartoe een simpele claim van het GATT-internetdomein kan leiden: een hilarische tournee van twee listige grappenmakers, langs murw gepraatte naïevelingen in een parallel universum. Of zoiets. Binnenkort is bij Het Eiland Neus ook een Yes Man te huur. Hold that thought.
“Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen.”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.
‘Nee, zoenen doe ik niet, dat vind ik te intiem ‘, zei de onenightstand, terwijl hij een condoom pakte om eens flink van bil te gaan.
Interessant, vond ik. Iemand die zoenen met een vreemde intiemer vindt dan poedelnaakt rampetampen. De mondholte als heilige plaats en de vagina als openbare ruimte. Ik moest erover nadenken.
En dat deed ik.
Had hij gelijk?
Wel als hij een prostituee was. Een tongzoen krijg je niet voor honderd euri verkocht en dan is het heilige stempel ‘te intiem’ een goed excuus om eronderuit te komen. Maar aangezien ik gratis en voor niets met hem dat condoom te gelde mocht maken, acht ik de kans dat ik met een prostituee te maken had niet groot.
Wat is intiem?
1 in het diepste, binnenste gelegen, 2 persoonlijk, zeer vertrouwelijk, zegt Van Dale.
Hier is een goede verstaander geboden, want a. magma is geen intiem goedje, b. over ziel of lichaam wordt niet gerept, c. dus qua ‘diep’ en ‘binnenste’ kunnen we nog nog alle kanten uit, d. persoonlijk lijkt het woord ‘persoonlijk’ me nogal multi-interpretabel – om niet te zeggen: nogal persoonlijk, en e.: vertrouwelijk heeft een FBI-connotatie. Dat schiet niet op.
Wat vind ik intiem?
De tandarts, de gynaecoloog, de huisarts die een
Lees meer…
“Interessant, vond ik. Iemand die zoenen met een vreemde intiemer vindt dan poedelnaakt rampetampen. De mondholte als heilige plaats en de vagina als openbare ruimte. Ik moest erover nadenken.”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.
(klik op de foto voor een groter exemplaar)
Als wederdienst. Omdat ik haar dankbaar ben voor de etagère. Reclame voor de ploesiepoesies:
Sjeik zegt: “Marilyn is een Amsterdamse knuffeltrans. En dat is maar goed ook.”
Misgun uw poes dat niet. Go en koop!
www.ploesiepoesie.nl/
In real life kun je de ploesiepoesies in Leuven aanschouwen bij Tante Jojo.
“De pubertongzoen zit tussen de oren. En alleen om die reden beginnen we eraan. Als het om de tong zelf zou gaan, zou een twaalfjarige die nog geen koffie en olijven lust er – no way! – aan beginnen. Twaalfjarigen zijn nog erg van het ulg-dalussiknie. En een tong komt zeker in aanmerking voor die kwalificatie.”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.
Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.
De eerste keer dat ik een tong proefde was die van mijn moeder. Dat klinkt misschien heel incorrect, maar het was heel onschuldig. Mijn moeder stak haar tong uit en hoppakee, ik als bloeddorstige peuter beet er zachtjes in.
Ik schrok ervan, de smaak van andermans speeksel was nieuw voor me en aanrakingen op intieme plaatsen waren doorgaans eenrichtingsverkeer. Ik bedoel: mijn moeder veegde mijn billen af, maar zelf raakte ik andere mensen alleen ‘van buiten’ aan.
Vanaf dat moment wist ik hoe een vreemde tong smaakt. Zacht, glad (aan de onderkant), ruw (aan de bovenkant), een beetje zoetig en weird. Heel weird. En omdat seksuele gevoelens als peuter nog weinig te maken hebben met vochtige plaatsen, was de ervaring vooral een reden tot vergelijken: mijn eigen tong was lekkerder dan mijn moeders tong – maar een Raket was nog lekkerder. En zoals dat gaat in de peuterpraktijk: ‘minder lekker’ heeft geen prioriteit. De tong had voorgoed afgedaan.
Gelukkig keerde het tij toen tongzoenen een daad van volwassenheid werd. Ik was een jaar of twaalf en op borsten moest ik wachten. Maar ik kon mijn volwassenheid wel een boost geven als ik zo snel
Lees meer…
