‘Met Zezunja.’
‘Met die-en-die van Base, ik heb een mooie aanbieding voor u, heeft u tijd voor wat vragen?’
‘Ik heb al Base, dus ik vrees dat er aan mij weinig te winnen valt.’
‘Maar ik heb een mooie aanbieding.’
(NB Base is een telefoonprovider in België – hij spreekt met Nederlandse tongval, ik ook, maar we doen beiden alsof het heel normaal is dat wij een Belgisch toneelstukje opvoeren met zijn tweeën)
‘Nou, vooruit dan maar, vertel eens…’
‘Als u nu het Base bladieblamooienaamabonnement neemt, kunt u voor 24 euro per maand zus en zus en zo doen.’
‘Maar ik heb nu een abonnement van zes euro! Haha! Heb je niks beters?’
‘Nou, uhm, hoeveel betaalt u nu aan gesprekskosten?’
‘Iets van zestig euro per maand, maar dat is omdat ik veel naar Nederland bel…’
‘Ah, dan heb ik het dit-en-dit-en-dat-turbo-abonnement en dan betaalt u maar 21 cent voor bellen naar Nederland.’
‘Maar volgens mij is dat bij mijn huidige abonnement minder…’
‘Ik kan u een folder opsturen.’
‘Is dat wel vrijblijvend?’
‘Ja, het kan alleen goedkoper worden, niet duurder.’
‘Maar ik bedoel vrijblijvend in de zin van: dat ik nergens aan vast zit als ik nu iets laat opsturen..’
‘…’ (stilte)
‘Is die folder gewoon informatie of ben ik dan ook gelijk ergens toe verplicht?’
‘Nou,
Mijn eigen provider probeert mij op slinkse wijze binnen te halen als klant
Zijdelings
- “Koeienstront is ook natuur.”
- “Het is lastig om niet bij jou te bijven, als jij wel bij mij blijft.”
- ”Wil je praten? Of wil je gewoon even nagelbijten met publiek?”
- “Ik vind jou zo piesvol.”
- “Een stukje champignon doet er in zijn eentje net zo lang over als met zijn tweetjes.”
- “Maar het zijn geen belletjetrekkers.”
- “Toch jammer dat ik geen punnikpaddestoel meer heb.”
- “Ik kan dat broodje zalm nog opeten, maar ik ben al een beetje overbevist.”
- “Onze poes lijkt op een bh.”
- “Lieve god, laat alsjeblieft een clou uit de hemel vallen! Amen.”
- “Al jouw huisgenoten kwijlen.”
- “Ik deed mijn best om Michael J. Fox te lijken, compleet met All Stars en basebaljekkie.”
- “Ik ben vergeten hoe Memento ging…”
- “Mijn hart liep als een schoothondje.”
- “Je moet even geen vieze woorden roepen, ik moet even telefonisch interviewen.”
- “Zijn accent past helemaal niet bij zijn espressomachine.”
- “Als ik verkouden ben, heb jij een piebel.”
- “Ik voel dat ik al stuiterbal.”
- “Wat is het internet toch kut georganiseerd.”
- “ik vind Al Gore en Bill Gates beiden een beetje amfibisch.”
- “Lief, het leven is mooi en dat moet je ook laten zien in je wenkbrauwen.”
- “De wereld zou er heel anders uitzien als asfalt lichtblauw was, of roze.”
- “Ik voorzie dat Mike weer de hele dag bijna van de bank gaat vallen.”
- “De Belgen
De Eenzame Planeet van Onmin: Eten & Drinken
Voor VPRO’s Café De Liefde schetst Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
‘EN NU LOOPT HIJ WEG!!! Terwijl hij volgens mij donders goed beseft wat hij mij AANDOET!! Waarom loopt die klootzak altijd gelijk weg?! Om mij te straffen? Om zichzelf een goed gevoel te geven? Het gevoel dat hij een hele peer is? Ik snap niet waarom hij roept dat hij van mij houdt. Terwijl hij er vervolgens alles aan doet om mij weg te jagen. Ik haat hem soms ECHT!!!’
Aan het handschrift kan ik zien dat ik niet alleen kwaad ben, maar ook dronken. Zo dronken dat ik niet onderdoe voor de eerste de beste huisarts. Het is een wonder dat ik het nog kan lezen en het is de vraag waarom ik het in mijn dagboek schreef. Om mezelf gelijk te geven? In de hoop dat hij, het lijdend voorwerp, het las? Dan had ik misschien wat duidelijker moeten schrijven. Of was het gewoon therapeutisch? Om mijn woede kwijt te raken?
Als dronken vrouw ben
O ja
* Als de mensen die een neuscorrectie zoeken, leren dat er geen spatie moet tussen ‘neus’ en ‘correctie’, hoeven ze niet via Google door te klikken naar Het Eiland Neus alwaar wij veel corrigeren, maar geen neuzen.
* Is het normaal in België om ontdopte rauwe eieren eerst in een kommetje te gooien, alvorens ze te bakken?
* Ik ben soms stiekem blij dat ik slechts schulden heb bij Fortis en geen spaargeld of aandelen.
* Mijn lief is de kalmheid zelve, maar toen hij dacht dat ik langs die stilstaande auto ragde, deed hij ineens heel Belgisch hysterisch (Belgisch hysterisch is eigenlijk nog best kalm). Het was slechts de spiegel, en dat vond ik stiekem jammer, want die hummer was zo breed, dat-ie het verdiende dat er een kneus langs zou raggen.
* Dat kastje (zie het schimmige woord ‘productie’ onderaan) is nog niet af. Foto laat dus op zich wachten.
* Ik schaamde me toen ik per ongeluk had opgeschreven dat ik onlangs ‘de Britse versie van The Office’ had gezien en dat-ie tegenviel. ‘Nu denkt iedereen dat ik zo’n halvegare ben die dweept met de Amerikaanse versie’, piepte ik tegen mijn lief. Ik heb het in het stukje gewijzigd, maar de meeste bezoekers waren al
Maar o wee als er sprake
is van een slecht gesternte
Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
Deze week: Eten & drinken in Onmin.
“…Als dronken vrouw ben ik onnavolgbaar. Ik heb een vurige dronk, die wanneer de sterren gunstig staan, leidt tot geanimeerde gesprekken, uitwisseling van diepe zielenroerselen en de hoogstnoodzakelijke big smile. Maar o wee als er sprake is van een slecht gesternte. Dan ga ik discussiëren tot ik erbij neerval. Dan bestel ik nog een cognac, en nog een en nog een. En dan heeft hij het gedaan. Alles. Hij. De Grote Schuldige Die Zich Wat Meer In Mij Moet Verplaatsen. Of Hij die gewoon ongelijk heeft, tot hij mij gelijk geeft…”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde
Spijt zonder zere voeten
Klik op de foto voor iets grotere plaatjes
‘Liefje? Lig je op de bank? Half te slapen? Ja, het is al laat. Maarrem, je moet toch je schoenen effe aandoen en hier naartoe komen… Waar ik sta? In de Maria Theresiastraat, vlakbij het station. Er liggen hier stapels tijdschriften over een lengte van zes meter met Libelles uit de jaren zestig. Neem je fiets mee, en het oubommakarretje. En snelbinders of zo. Ja, ik blijf hier wachten. Kom maar gauw.’
Dus daar sta ik, in het lamplicht, half elf op een drukke dinsdagavond, met een buit die ik moet beschermen. Een buit die ik met geen mogelijkheid kan verbergen, een buit die vermoedelijk niet alleen mij interesseert, tenzij ik weet te voorkomen dat iemand anders de stapels ziet.
Ik probeer de tijdschriften zo te leggen dat er zo min mogelijk ultiem coole sixtiesvrouwen recht in de straatlantaarn blikken, maar het probleem is dat alles aan zo’n zestigerjarentijdschrift mooi is: de advertenties op de achterkant met in wicked blauw-oranje geklede, voluptueuze dames die een fonduepan aanprijzen, de gescheurde pagina’s met aanbevelingen voor de opvoeding van brutale kinderen, de getekende advertorials over het gebruik van wasmachines zónder wringer, de kerstnummers die druipen van old-fashioned onschuld
Blind
Dit filmpje maakte ik bij station Gent Dampoort. Daar heeft ooit iemand het plan opgevat om zo’n mooi blindenpad aan te leggen. Ik heb daar zo mijn bedenkingen bij.
Bedenking 1
Dat pad begint zomaar in The Middle Of Nowhere, en om daar te komen moest ik als ziende ogen in mijn rug hebben niet onder een bus van het busstation te belanden. Als je daar als blinde terecht weet te komen, heb je helemaal geen blindenpad nodig.
Bedenking 2
Het eerste stoplicht is geen stoplicht, waarschijnlijk omdat er alleen maar verkeer van het busstation afkomt. Denk je ‘ns in dat ik een blinde was geweest, dan lag ik nu dus mooi wel onder een brommer én een bus. Je zou van minder bezwijken als blinde.
Bedenking 3
Die knopjes voor het piepgeluid zitten best ver van het blindenpad. En zonder de knopjes gaat er never iets op groen daaro.
Bedenking 4
Als ziende moet je al hollen om twee zebrapaden inééns te lopen, me dunkt dat alleen de heel geduldige blinden zonder brokken aan de overkant komen.
Bedenking 5
Het einde is gewoon sadistisch.
NB
Om al mijn bedenkingen te begrijpen moet je mijn filmpje bekijken.
Goed
De reisduur was Zuid-Frankrijk-waardig, maar de rolkoffertjes schraapten over natte Twentse bodem. Een kamer met een Auping-bed, Comedy Central en mijn lief. Mijn ouders een verdieping lager, zes dagen op vakantie in wat ooit mijn eigen land was: koeien, kou en buienradar.
Een boerderijtje met zijn vieren, later met zijn achten. Veel fietsen, tussen de druppels door naar Duitsland, dwars door de zadelpijn heen. En in bed liggen, naar de tractors luisteren, kijken of de buurman met de Twenste achternaam zijn netwerkje nog steeds open heeft staan, gokken of het droog zal worden. Maar nee.
Te loom om een boek te lezen. Te donker trouwens ook. Mijn overgrootvader werd erbij gehaald. Als het even droog leek, ‘zou het zo toch wel weer gaan regenen’. Poncho’s mee en fietsen maar. De score was mager: een kikker, een konijntje, een eekhoorn, een boel karpers en een minishetlandmuilezelgeval. En de eenzame dronkaard die al zeventig jaar alleen aan de brug woont. Hij had een oranje oog met een blauw randje. Hij vertelde dat het zandpad weldra weer een fietspad zou worden. Dat gaf hoop.
‘Als je mijn foto-album bekijkt, lijkt het alsof wij met de familie altijd maar zitten te eten’, zei ik. Daar had niemand
De Eenzame Planeet van Onmin: Bezienswaardigheden
Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
‘Ik ben dit zo zát hè!’
‘Ssst, niet hier!’
‘Het is verdomme áltijd hetzelfde!’
‘Stil nou! Ze kunnen ons horen!’
‘Laat ze het maar horen, je hebt het er zelf naar gemaakt.’
‘Als je nu niet stiller praat, ga ik weg, naar huis. Dan bekijk je het maar.’
‘Doe maar.’
‘Ik schaam me dood!’
Smeuïge buitenruzies zijn ware publiekstrekkers. Begrijp me niet verkeerd, het moet natuurlijk niet té erg worden, straatgeweld is beyond grappig, maar een fijne tragedie met een vleugje sarcasme is de ultieme attractie voor het hele gezin. En dan na afloop samen de toedracht verzinnen (én de thuissituatie én de karakters van de hoofdrolspelers, hun motieven, de uiterste houdbaarheidsdatum van de relatie, und so weiter). Bezienswaardigheden in Onmin: een onvergetelijk dagje uit voor ramptoeristen.
Het aardige van de relatieruzie als schouwspel, is dat er voor de hoofdrolspelers geen ontkomen aan is. Op het eerste gezicht lijkt er een ontsnappingsmogelijkheid, want je hebt namelijk twéé opties: óf je bent degene die in geval van
Hoe het met mij gaat
Ik moet nodig ‘ns vertellen hoe het met mij gaat. Dit weblog staat al heel 2008 bol van de aankondigingen en mededelingen, er was niks zotisch meer aan. Het leek wel zo’n wijkkrantje vol met advertenties waartegen zelfs nee-stickers bestaan. Klaar voor een nee-sticker: dan heb je het ver geschopt. *kuch*
Kortom: klaar voor een herstart. En zoals dat gaat bij herstarts, we gaan eerst even een updateje doen.
Werk
Dit hele jaar bestaat uit de bordjes met ‘werk’ in de lucht houden. Zwiep-zwier-zwaai-ende-draai. Het was zwaar, het was lastig, het was veel, het was soms te weinig, het was spannend en het was soms 8 dagen in de week, maar het was de moeite waard. Ik heb donkere dagen moeten doorstaan, maar ervaar nu de superkick van iets tot stand te hebben gebracht. Van nul, nada, niente, tot waar ik nu sta: met een redelijk inkomen, een klein expanderend boomdiagrammetje dat men in de volksmond een netwerk noemt, een stel leuke opdrachtgevers en een prachtig Eiland.
Dat er vraag naar mij is. Naar ons. Het is zoveel beter dan ik durfde te dromen.
Kijk voor meer over de werkbordjes die we in de lucht houden op Het Eiland Neus.
België
Twee jaar en zestien dagen woon
Degene die in geval van
ruzie schaamteloos door het
restaurant-met-pianomuziek brult
Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
Deze week: Bezienswaardigheden in Onmin.
“…Het aardige van de relatieruzie als schouwspel, is dat er voor de hoofdrolspelers geen ontkomen aan is. Op het eerste gezicht lijkt er een ontsnappingsmogelijkheid, want je hebt namelijk twéé opties: óf je bent degene die in geval van ruzie schaamteloos door het restaurant-met-pianomuziek brult, óf je bent degene die met gebogen hoofd op pedagogische fluistertoon de ander tot bedaren brengt. Als je beiden de tweede mogelijkheid kiest, is er niets aan de hand, zo met twee volwassenen onder elkaar….”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde
De Eenzame Planeet van Onmin: Overnachtingen
Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
‘We moeten het eerst uitpraten, anders kan ik niet slapen.’
‘Maak niet zo’n scène, we praten er morgen wel over.’
‘Maar dan kan ik niet slapen.’
‘Ik ben doodop, ik moet er morgen vroeg uit.’
‘Maar… boehoe… dan lig ik de hele nacht wakker!’
‘Sjezus, zit niet zo te zeiken!’
Overnachtingen in Onmin zijn duister. Woorden vallen harder in het donker en tranen smaken zouter in het maanlicht. Zonder contactlenzen is het leven onzeker, om van de liefde nog maar niet te spreken.
Toch zijn er talloze redenen waarom juist de nacht zich zo goed leent voor een ferme ruzie: de dag laat sporen achter, drank en stress verenigen zich op de valreep in De Grote Emotie – tanden gepoetst, water tegen de kater, je geliefde naast je, de dag achter je en klaar voor de grote droom.
Maar dan: jij zat nog met iets, hij deed te onverschillig, jij zeurde te lang en er speelde nog van alles door je hoofd. Tja, en
Een dramaqueen in het duister is
een soort voetballende Duitser
Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.
Deze week: Overnachtingen in Onmin.
“…En waar het overdag al een hele heisa kan zijn om dat éne plekje te vinden waar je overeenstemming kunt bereiken, ’s nachts is de grote boeman van ik-begrijp-niks-van-jou-en ik-flip-daarvan nog veel prominenter aanwezig. Dan is het een kwestie van kiezen tussen enerzijds het schemerpad van isolatie gevolgd door een dikke snurk en anderzijds de donkere wolken van verdomme-dit-gaan-we-tot-het-bot-uitvechten. Niet zelden volgt dan de voetbalwedstrijd van FC Dramaqueen tegen VV Laat me met rust…”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde
Allegaartje (12)
Dingen die ik zoveel weken na het EK nog even kwijt moet
1. dat er een man gecrëeerd is, en wel die aan mijn zijde: na vier avonden hoorcolleges over doeltrap, ingooi, opstelling en buitenspel had ik hem zover: hij was hooked – over wonderen van Bern gesproken
2. dat er iets te weinig gele en rode kaarten waren om de man aan mijn zijde het opperste drama van voetbal te leren
3. dat ik hoop dat de man aan mijn zijde niet zozeer van voetbal gaat houden dat we voortaan op zaterdag naar Oud-Heverlee moeten (ook al ligt het stadion op steenworp slash boogscheut afstand: er zijn grenzen aan mijn wens om met een man te leven)
Dingen die ik in de auto nog niet kan
1. in één beweging achteruit inparkeren (klassiek!)
2. de airco bedienen en tegelijkertijd met mijn andere paar ogen een beetje normaal doorrijden
3. mijn mond houden – ik voorzie alles van commentaar óf ik zing met de radio mee
Dingen die ik niet won
1. een conflict met Telenet – maar het kan nog
2. de voetbalpoule – ik bungelde zielig onderaan, dankzij mijn motto: op grote toernooien vallen weinig doelpunten
3. de introkwis van de sixties en die van de seventies – die van de eighties won ik