Ik schreef ergens: ‘deze zomer wordt er geweblogd’, maar dat was toen ik dacht dat de zomer als zomer zou voelen. Dat duurde even, en toen schreef ik ook daadwerkelijk iets meer stukjes. Maar somewhere along the way ging er een trein rijden en op de een of andere manier ben ik nog geen station tegen gekomen. Ik moet plassen, roken, weg uit die trein, maar ik zie geen kans om even aan te meren. Alles doet van tsjoeketsjoek.

Mijn enige redding is als ik thuiskom mijn hart te luchten, mijn maag te vullen en hoofd neer te vlijen. Webloggen lijkt een andere wereld. Rustig zitten en freewheelen: ik kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst deed.

Misschien was het stom om deze zomer ons huis te vergezelligen. Misschien hadden we niet moeten bijschilderen, afkrabben, ophangen en uitmesten. Misschien hadden we moeten freewheelen. En rustig zitten. Maar ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst deed.

Nu moet ik werken, leuk werken, veel werken, hard werken. Met jongeren. En kranten. En radio. En websites (1, 2). En werkdruk. En reistijd. En deadlines. En dan door, met lesgeven, leuren, met stukken, mezelf. Veel problemen. Van anderen. ‘t Is alles ineens en alles of niets.

Ik ben blij met werk, en een gezellig huis. Met al mijn bakens in de vorm van poezenhaar en superman. Ik ben blij dat het leven werkt, dat ik werk, dat wij werken. Maar ik heb nood aan een station. Een perron. Even uitpuffen. Rustig zitten. Plassen. Roken. Webloggen.

Een oproep aan al mijn lezers: kent u woorden en zinnen die in een relatie óf tot ruzie leiden óf in ruzies gebruikt worden? Gooi uw bijdrage sjeblief in de reacties (mag anoniem!)!

Voor de aflevering Taal in de Onmin-serie wilde ik deze week de taal van precaire situaties behandelen, maar aangezien ik een schat aan lollige dan wel schrijnende zinnen en woorden vermoed bij mijn lezers, zet ik de Taal-aflevering van De Eenzame Planeet van Onmin even on hold.

Een voorbeeld van het soort zinnetjes dat ik bedoel:
Ruzieveroorzakende zinnetjes als:
‘Vind je mij dik?’
‘Wil je liever met je vrienden op vakantie dan?’
‘Waar denk je aan?’

Heatofthemomentzinnetjes:
‘Dan ga je toch weg als het je niet bevalt!’
‘Je moet niet zo tegen me schreeuwen’

‘t Zijn cliché’s, ik beken, maar voor mijn taalstukje heb ik ook – of misschien juist – cliché’s nodig. Dus kom maar op! Maar als u orginelere edoch evenzeer universele relatietaalkwesties weet: eveneens graag! Bedankt! En tot ziens!

Zezunja

Zij van Kerygma schreef dat ze ootmoedig het hoofd boog, Ik vond dat mooi.
Maar ik vroeg me ook af of ik in zo’n geval niet deemoedig het hoofd zou buigen.
Dus ik zocht beide woorden op.

oot·moed (de m)
1 onderworpen nederigheid
dee·moed (de m)
1 nederige onderworpenheid

En toen wist ik het helemaal niet meer.

Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

---

Dit stukje gaat over exen vs. het nieuwe lief. Of over hoe de geschiedenis leidt tot het ontstaan van de Eenzame Planeet van Onmin, zoals de geschiedenis leidt tot het ontstaan van alles, maar dat is een ander verhaal.

De geschiedenis in de vorm van exen vs. het nieuwe lief is een drassig moeras van stevige momenten van eerlijkheid (‘Hee, ik heb al een leven gehad voor jou’) en plassen van zompige geschiedvervalsing (‘Ik heb van haar nooit zoveel gehouden’). Je nieuwe lief hoeft immers niet te weten dat je je ex al eens toefluisterde dat ze de moeder van je kinderen zou worden, maar tegelijkertijd kun je natuurlijk niet verdoezelen dat je al eens een adres met een ander deelde. Kortom: het is laveren, uitpakken en inbinden, en op de juiste momenten hetzij realistisch, hetzij verbloemend uit de hoek komen.

Ik heb persoonlijk niet zo’n moeite met exen. Mijn liefdespalmares is van dien aard dat ik een ander niet kan verwijten dat-ie een ook verleden heeft. Daarbij ben ik ijzersterk in bevestiging zoeken (‘Ah, doe mij nog eens een complimentje?’) Kort gezegd: ik ben goedkoop. Zeg mij dat ik je allerliefste ben en ik geloof je. Tot zover geen last van exen dus.

Maar dan: exen kunnen ook last hebben van het nieuwe lief. Van mij dus. En dan wordt het ugly. Want ik kan dan wel schouderophalend het amoureuze verleden van vriendje gaan zitten accepteren, als dat amoureuze verleden mij niet accepteert dan vliegen de bakstenen alsnog door de ruiten.

Gelukkig zijn de bakstenen bij mij nooit daadwerkelijk door de ruiten gevlogen, maar projectielen in de vorm van hatemail heb ik in mijn leven al regelmatig zien binnenzeilen. Het begon op de lagere school. In de zesde klas kreeg ik via via een briefje toegestopt van de ex van mijn verkering. Er stond op dat ik hem moest laten gaan – of iets anders poëtisch. Na school wachtte ze me op en met drie vriendinnen achtervolgde ze me naar huis. Ze brulden nog eens dat ik het uit moest maken en ik holde bevend naar mijn kamertje. Haar daden werkten averechts. Ik volhardde en kreeg van hem mijn eerste zoen.

Tot zover de kleine Zezunja die zich doodsbenauwd probeerde niet van de wijs te laten brengen. Maar kleine Zezunja’s worden groot en die hopen dat de exen van de vriendjes ook groot worden. En daar schortte het nogal aan: de afgelopen tien jaar ontving ik een doormidden gescheurde trouwfoto van een ex en mijn vriend met daarop ‘Bedankt voor het verruïneren van mijn huwelijk’. Iets later bij een ander vriendje een ellenlange hatemail met een hoog ik-snap-niet-dat-jij-nog-in-de-spiegel-kunt-kijken-gehalte, en weer later nog dosis smeekbedes en scheldkannonades van weer een andere ex.

Dus bij deze een oproep aan alle exen van mijn vriendjes-ooit: grow up en laat mij lekker schouderophalen.

“Ik heb persoonlijk niet zo’n moeite met exen. Mijn liefdespalmares is van dien aard dat ik een ander niet kan verwijten dat-ie een ook verleden heeft. Daarbij ben ik ijzersterk in bevestiging zoeken (‘Ah, doe mij nog eens een complimentje?’) Kort gezegd: ik ben goedkoop. Zeg mij dat ik je allerliefste ben en ik geloof je. Tot zover geen last van exen dus.

Maar dan: exen kunnen ook last hebben van het nieuwe lief. Van mij dus. En dan wordt het ugly. Want ik kan dan wel schouderophalend het amoureuze verleden van vriendje gaan zitten accepteren, als dat amoureuze verleden mij niet accepteert, dan vliegen de bakstenen alsnog door de ruiten.”

Lees het hele verhaal op VPRO’s Café De Liefde

Op de fiets na een werkoverleg voer ik altijd het gesprek dat ik had wí­llen voeren.

Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

---

‘Maar jij deed dit…’
‘Ja, maar dat was omdat jij dat deed!’
‘Maar dan hoef je toch niet zó te reageren!’
‘Maar mijn reactie volgde op jouw reactie.’
‘O ja, nu heb ík het gedaan?’
‘Ja!’
‘Terwijl jij begon met chagrijnig zijn.’
‘Maar dat was omdat jij…
Jaha, nu weet ik het wel. Ík heb het allemaal gedaan.’
‘Maar jij zei hetzelfde tegen mij!’
‘Dat was omdat jij dat óók deed.’

De wisselkoers in Onmin kent iedereen uit zijn kinderjaren: de jij-bak. Voor meer informatie over de jij-bak kunt u terecht bij Ceasar. In de tussentijd ga ik even verder met de stelling dat de jij-bak voortkomt uit de jaren dat het nog zin had om gauw een andere verantwoordelijke aan te wijzen, omdat de toorn van ouders en opvoeders met een ferm ‘Maar hij begon…’ in gunstige zin kon worden bijgestuurd. De tijd dat je nog niet wist dat schuld er niet toe doet en dat vingerwijzen geen efficiënte probleemoplosser is

Vergeef me, maar jij-bakken is leuk voor kinderen, wij volwassenen zouden beter moeten weten. Schuld afschuiven leidt niet tot een leuker leven, oplossingen komen niet sneller aanwaaien als je je wijsvinger traint en boetedoening is een effectievere zelfreiniger dan pak ‘m beet de nieuwe Oil Of Olaz Regenesis-crème.

En toch ontglipt het me af en toe. ‘Ja, maar jij…’ en hop, dan sta ik toch weer als een klein kind te jij-bakken, zonder dat het me aantoonbaar verder helpt, zonder dat de ander daardoor uit zichzelf schuldbewust gaat zitten doen en zonder dat er iemand is die mijn volwassen partner dan dus maar een draai om de oren verkoopt (O, dus JIJ was het? Pets!) En dan voel ik me best stupide.

Stupide omdat ik de theorie ken, maar nog steeds niet in staat ben om de theorie om te zetten naar die vermaledijde praktijk. Stupide omdat ik juist voor mijn partner graag de flinkste, de slimste, de mooiste en de grootste wil zijn. Stupide omdat ik op zo’n moment juist de domste, de kleinste en de miezerigste ben. En stupide omdat er zelden iemand zal zeggen: ‘O, was ík het. Zeg dat dan meteen! Dan zijn we eruit. Sorry.’

Het nadeel van een goede jeugd is dat je onbewust denkt dat je op dezelfde voet verder kunt gaan. Maar afpakken en jij-bakken dien je af te leren. Net als jokken en regenwormen doormidden snijden. Terwijl, en daar gaat deze serie over, van jokken tot jij-bakken: je weledelgeliefde krijgt al die peuterpret op zijn bordje. En hoewel we het niveau van een driejarige lang niet altijd halen, we weten wel: dat is niet eerlijk.

Al weken probeer ik nergens mismoedig neer te pennen dat ik baal dat ik te arm en te drukbezet was voor Lowlands. Nergens probeerde ik te miezeren dat het lijkt alsof mijn afwezigheid nog betere bands aantrok. Nergens probeerde ik jaloersig te doen dat de hele blogosfeer ging Flevopolderen behalve ik. Nergens probeerde ik zoiets te schrijven en het lukte me tot nu toe heel goed.
Tot ik het ooggetuigenverslag las van het meisje dat altijd maar bier blijft schenken.
Toen was het gedaan. Toen schreef ik het. Hier.

Fok, wat had ik daar graag bij geweest.
En wat had ik graag ook zo’n mooi stuk geschreven.

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Wisselkoers in Onmin.
“‘Maar jij deed dit…’
‘Ja, maar dat was omdat jij dát deed!’
‘Maar dan hoef je toch niet zó te reageren!’
‘Maar mijn reactie volgde op jouw reactie.’
‘O ja, nu heb í­k het gedaan?’
‘Ja!’
‘Terwijl jij begon met chagrijnig zijn.’
‘Maar dat was omdat jij…
Jaha, nu weet ik het wel. ík heb het allemaal gedaan.’
‘Maar jij zei hetzelfde tegen mij!’
‘Dat was omdat jij dat óók deed.’”

Lees het jij-bakverhaal op VPRO’s Café De Liefde

En toen moesten we vijf lagen schilderen. In plaats van één.
Ik bedacht meer dan duizend stukjes. Maar ik kon ze niet opschrijven.
Omdat ik stond te schilderen. Of te timmeren. Of te boren.
De poezen werden er grumpy van. Ik ook.
Het weer ook. Trouwens.
En toen had ik nog de afdruk van die plank in mijn hoofd.
Een winkelhaak.
Midden op mijn voorhoofd.
Dat ziet er zielig uit.

En daarom kwam er niet zoveel van.
Dat webloggen.

Maar na het weekend is de comeback van mijn comeback.

MDF zuigt.
In alle opzichten.

Omdat er veel cursussen al in september beginnen en jullie vast niet dagelijks de site van Het Eiland Neus herlezen, even een overzichtje van alle cursussen die jullie bij mij kunnen volgen dit najaar:

Cursus Columns Schrijven bij de SchrijversAcademie in Antwerpen
Vijf zaterdagen (namiddagen) in september. We schrijven, schrappen, schaven en lakken. Na vijf weken heb je vier columns, een hoop ideeën en hopelijk nog meer zin in schrijven. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van de SchrijversAcademie.

Cursus Columns Schrijven bij Wisper in Leuven
Vijf donderdagavonden in oktober en november. Zie de beschrijving van de cursus in Antwerpen. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.

Cursus Journalistiek Proza – Reportage Schrijven bij Wisper in Leuven
Vijf zaterdagen in oktober en november (hele dag). Zin om mooie lange verhalen met een kern van waarheid te schrijven? Volg dan de cursus reportage schrijven. Het eerste deel van de cursus is gericht op research: eropuit gaan, inlezen, navragen, plannen. Dan volgt de gebeurtenis waarover je een reportage gaat schrijven. De laatste drie weken schrijven, lezen en herschrijven we de verhalen. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.

Cursus Webloggen bij Wisper in Leuven
Tien maandagavonden in september, oktober en november. De cursus bestaat uit twee delen. Enerzijds het bouwen van het weblog, de lay-out en het toevoegen van beeld, geluid en andere toepassingen. Anderzijds, en daar kom ik in the picture, het bedenken van het concept, de inhoud, de schrijfstijl en de beeldtaal. Vijf avonden verzorg ik lessen over content op basis van mijn ervaring als tijdschriftdenker en weblogkenner. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.

Er volgen vermoedelijk nog meer cursussen, daarover zal ik jullie op de hoogte houden.

Voor VPRO’s Café De Liefde schrijft Zezunja een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

---

Als ik moest kiezen, zou ik zeggen: Harmonie is een betere reisbestemming dan Onmin. Maar bij de poort van Harmonie staat een waarschuwingsbord voor vicieuze cirkels en er staan norse wachters die controleren of je de juiste papieren hebt. Alleen de allerbeste spitsroedenlopers mogen erin.

‘Liefje?’ ‘Ja?’
‘Waarom wil jij eigenlijk niet trouwen?’
‘Omdat ik al twee keer getrouwd ben geweest, ik geloof niet meer dat het iets toevoegt.’
‘Maar met je vorige vrouwen wilde je wel trouwen.’
‘Ja, omdat zij dat wilden.’
‘Maar waarom wil je dat met mij dan niet?’
‘Ik zie niet in waarom we dat zouden doen.’
‘Je houdt van mij toch net zoveel als van hun?’
‘Ja, meer nog.’
‘Dan is het toch raar dat dat uit het rijtje ‘echtgenoten’ niet blijkt?’
‘Maar wil jíj trouwen dan?’
‘Nee, niet per se.’
‘Nou dan. Dan is het toch goed zo.’
‘Maar ik vind het raar dat je met mij al die dingen niet doet: trouwen, kinderen krijgen, gemeenschap van goederen, dat soort dingen. Niemand zal denken: goh, van haar heeft hij echt gehouden.’
‘Maar ik ben gesteriliseerd!’
‘Juist! Daaróm. De status van ‘moeder van je kinderen’, kan ik al niet meer krijgen.’
‘Vertel je me nu dat je wilt trouwen?’
(*)‘Ik weet het niet. Het zit me niet lekker dat ik altijd een soort onbeduidende vriendinnetjesstatus zal hebben.’
‘Maar ik wil best met je trouwen hoor, alleen van mij hoeft het niet.’
‘Wil je voor de derde keer trouwen?’
‘Met jou wel. Wil je met me trouwen dan?’
‘Is dit een aanzoek?’
‘Mwah, zoiets.’
‘Maar zo hoort een aanzoek helemaal niet te zijn.’
‘Uhm…’
‘Daar ga ik geen ‘ja’ op zeggen hoor, zo’n aanzoek.’
‘O okee, zal ik het dan nog maar eens over doen?’
‘Nu? ‘Nee! Dat is helemaal niet romantisch! Dan is het zo tussen de soep en de aardappelen door.’
‘Maar hoe moet het dan?’
‘Ja, dat weet ik niet, maar niet zo dat ik het gevoel krijg dat ik je er heb ingeluld.’
‘Maar dat heb je toch?’
‘Nee, want je zei zelf dat je wel wilde trouwen.’
‘Jawel, maar van mij hoeft het niet. Dat heb ik ook gezegd.’
‘Ja, zo is zo’n aanzoek natuurlijk helemaal niets waard.’
‘Maar je zei zelf net nog dat je niet per se hoefde te trouwen.’
‘Ja, maar dan blijf ik eeuwig die ene vriendin met wie hij nooit wilde trouwen.’
(Beste lezer, ga vanaf hier terug naar het sterretje in de tekst en lees vanaf daar verder. Herhaal deze procedure tot u het zat bent…)

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Officiële Papieren in Onmin.
“‘Is dit een aanzoek?’
‘Mwah, zoiets.’
‘Maar zo hoort een aanzoek helemaal niet te zijn.’
‘Uhm…’
‘Daar ga ik geen ‘ja’ op zeggen hoor, zo’n aanzoek.’
‘O okee, zal ik het dan nog maar eens over doen?’
‘Nu? ‘Nee! Dat is helemaal niet romantisch! Dan is het zo tussen de soep en de aardappelen door.’
‘Maar hoe moet het dan?’
‘Ja, dat weet ik niet, maar niet zo dat ik het gevoel krijg dat ik je er heb ingeluld.’
‘Maar dat heb je toch?’.”

Lees hoe dit afloopt (en óf het afloopt) op VPRO’s Café De Liefde