Archief in maanden: december 2008

Jaarallegaar (2)

2008 was het jaar dat zowel mijn fototoestel als dat van mijn Weederhelft kaduuk ging, maar op de een of andere manier lukte het me toch om uit de schamele verzameling een jaaroverzicht te selecteren. Bij deze.
Voor alle foto’s geldt: klik voor een groter exemplaar.



In 2004, het jaar van lief en leed, ziek en zeer wenste ik iedereen een gezapig 2005. In 2008 had ik na jaren van aan de haak slaan, verhuizen, heraarden en voorthollen dan eindelijk dat gezapige jaar dat ik wenste. De zonsondergang in de tuin was het spannendste dat ik meemaakte.



Rij-examinator: ‘Laat maar eens zien waar u de olie ververst.’
Zezunja stroopt mouwen op, legt zonnebril even op het dak, wijst zonder haperen oliedop aan, stapt in, rijdt weg en constateert dan dat haar zonnebril nog op het dak ligt.



Ons huis is in de zomer een fijn huis, wegens tuin. In de zomer is het huis 150 vierkante meter groter dan in de winter. In de zomer liggen de vestjes buiten. En de poezen ook. Met de groeten van Sjeik.



Ik gaf dit jaar les aan cursisten van velerlei pluimage. Aan hobbyisten, aan mensen die over afvalverwerking schreven, aan jonge reporters van StampMedia, aan beroepsschrijvers van grote bedrijven, aan de schrijfclub in Gent en dus aan de jongen die het contract van Contact won, en aan de CJP-reporters. De foto is gemaakt in Gent tijdens een workshopweekend van CJP België.



We gaan over een maand samenleefcontracten, om de ongezellige reden dat ‘t goed is voor onze toko. Niettemin kreeg mijn schoonmoeder een appelflauwte toen ze het hoorde.



Op 24 mei overleed Kitti Manning, de enige vrouwelijke collega op de SvJ met wie ik vriendinnetjes was. Ik wist nog niet dat de kanker was teruggekomen. Op mijn afscheid van de school in 2006 gaf ze me een prachtige muis onder het motto Diamonds are a girl’s best friend.



In mei hing ik de muis naast mijn bureau tussen alle andere dingen die belangrijk voor me zijn. Kitti leeft niet meer, maar ik denk bijna dagelijks aan haar. Aan haar extravagantie, aan haar onafhankelijkheid, aan haar onmetelijke vrolijkheid en aan haar schijt aan alles. Haar diamonds zijn nu deel van mijn best friends.



Toen de Vlier volhing hadden we geen ladder die hoog genoeg was om te oogsten. Een maand later hadden we die ladder wel, maar toen was het te laat. Die grote ladder lag weken in de gang, omdat ons wiskundige oog de ladder niet door ons bochtige huis kreeg. Via de straat, de slaapkamer en het dak van de keuken lukte het ten slotte toch.



In de zomer kwamen mijn neefje en nichtje logeren. Een paar dagen na hun vertrek vond ik dit briefje van mijn neefje op de grond. De lijm van de post-it had losgelaten, daarom had niemand het nog gevonden. ‘Ik ben weg. Luca.’

(Wordt vervolgd)

Jaarallegaar (1)

Dingen die de sfeer van 2008 bepaalden
1. het welzijn van mijn zus en de zus van mijn Weederhelft
2. het feit dat ik telkens een half jaar van tevoren mijn opdrachtgevers rond had – alsof Het Eiland Neus al jaren bestaat
3. allerlei voorvallen die me aan het denken zetten over vriendschap

Dingen die mijn luie avonden in 2008 vulden
1. Super Excite Truck, Super Mario Kart, Resident Evil, Splinter Cell, Wii Sports Golf, Wii Fit, Caesar IV, Zeus, Emperor Rise of The Middle Kingdom, Spore
2. The Block (nl), Het Blok (be), Topmodel (be), Hollands Next Topmodel (nl), Expeditie Robinson, De perfecte partner (nl), De weg naar Fame (nl), Rock Nation (nl)
3. Wie is de mol (nl), Ik vertrek (nl), De Slimste Mens (be), Puberruil XL (nl),

Dingen die veel te lang duurden in 2008
1. de opname die ik bijwoonde van De Zevende Dag – meer dan twee uur moesten we ons fatsoenlijk gedragen
2. het verloop van de briefwisseling met de Ombudsdienst Telecommunicatie
3. de kwakkelende zomer

Dingen die ik kado kreeg in 2008
1. een etagère van Luna
2. een heel mooie fiets van mijn ouders
3. als elk jaar: veel Hema-bonnen en dus veel Hema-spulletjes

Dingen die me met trots vervulden in 2008
1. mijn lief die allerlei finales en halve finales speelde als cabaretier
2. dat de VPRO mij vroeg
3. de dingen die mijn schoonmoeder tegen mij zei

Dingen in het nieuws van 2008 die indruk op mij maakten
1. dat het nieuws over het soepzooitje in de Belgische politiek steeds minder indruk op mij maakte
2. de economische crisis – in mijn dagelijkse gedachten over een ideale wereld zijn de dingen nog meer op scherp gezet
3. de discussie over softdrugs en de repressieve maatregelen die worden voorgesteld – pfff, anno 2008 kun je wat mij betreft niet meer aankomen met die onderdrukkingstheorie

Dingen die keihard mislukten in 2008
1. mijn rij-examen – help me herinneren: dat is nog een verhaal waard
2. de broccoli en de spruiten in de tuin
3. mijn plan om dit jaar lang en ver op vakantie te gaan – we proberen het volgend jaar gewoon opnieuw

Dingen die een ander uiterlijk kregen in 2008
1. mijn weblog – gereanimeerd en op de nipper van de ondergang gered
2. ons huis – de zomer rook naar lijm, verf en houtsnippers
3. ikzelf – ik viel af, kreeg langere dreads, een rimpel, en tig nieuwe truien met capuchon

Dingen die mijn werk kleur gaven in 2008
1. html-taal, in het voorjaar lanceerden we www.heteilandneus.be
2. al die boekjes met cursusaanbod in den lande waarin mijn werk soms twee pagina’s besloeg
3. de mensen met wie ik werkte: de mensen van StampMedia, de mensen van alle schrijfclubs en schrijfacademies, de mensen van de tijdschriften waaraan ik meeschrijf of -redigeer, de opdrachtgevers die ik alleen virtueel ken, de bekende mensen met wie ik mocht werken en de ruim honderd cursisten van wie ik weet dat sommigen mijn weblog lezen

Dingen die stuk gingen in 2008
1. zoals elk jaar: meerdere kachels
2. de Alessi-citruspers van mijn Weederhelft – ik smeet ‘m op de grond
3. alle losse voorlampjes voor de fiets – we hebben nu vijf rode lampjes over – iemand ruilen?

Dingen die me zwaar vielen in 2008
1. medisch gedoe – de schier eindeloze reeks tandartsbehandelingen, en wegens overijverig voorbehoedsmiddel drie weken per maand het gevoel dat je binnen 24 uur zult bevallen
2. een uit de hand gelopen agenda – men wil mij in weekends en vakanties, waardoor weekends en vakanties nooit meer weekends en vakanties zullen zijn
3. de Lightning Cup in de 150cc-stand van Super Mario Kart – verder dan een tweede plaats kom ik niet

Dingen die ik in hysterische hoeveelheden aanschafte dit jaar
1. pyjama’s en sloffen
2. mokka-ijs
3. elektriciteit

Dingen die 2008 maakten tot 2008
1. dat de poezen en de kerstboom prima kleuren bij de in de zomer geschilderde muur
2. dat Het Eiland Neus de omzet verveelvoudigde
3. de dood van Yuri Maanzand en de toedracht daarvan

Voor de 31e komt er nog ‘n jaarallegaar; een reden tot lijstjes kakken laat ik liever niet lopen. Mocht ik u niet meer zien voor die tijd: ik wens u heel mooie dagen tot ver in 2010.

Hoe het zit met kogelbiefstuk

Ik wilde weten hoe het zit met kogelbiefstuk, belandde op de Wikipedia en leerde daar het volgende: “Kogelbiefstuk is vaak voorzien van een ingekerfd stermotief, gewone biefstuk wordt ingekerfd met een ruitmotief.”

Het Handboek voor Het Bungalowpark

1. Lees eerst het Ikea-handboek. Daarin staat alles over doen alsof. Doen alsof is de belangrijkste kwaliteit van iemand die zich overvallen voelt door de situatie. Een bezoek aan een bungalowpark is één groot doen alsof.

2. Doe alsof je best weet wat er verwacht wordt van mensen in een bungalowpark en schrijf een stukje over gourmetten.

3. Boek een bungalow in de week voor kerst. Dat heet het naseizoen en dat is een seizoen buiten het hoogseizoen en dus goedkoper, rustiger en dragelijker.

4. Bedenk wel dat er tijdens het laagseizoen heel veel opgeknapt, aangeblazen en uitgegraven moet worden. Liefst met machines die door merg en been brommen. De werkzaamheden beginnen altijd om kwart over acht ’s ochtends.

5. Mocht je gehumeurd raken van het gebrom in je naslaap, bedenk dan dat de mensen met kerstmis zo’n honderd euro meer betalen voor hetzelfde bedje en dat het dus terecht is dat jij wakker gemaakt wordt en niet zij.

6. Denk niet dat alle restaurants, cafetaria’s, supermarkten en café’s die op de website staan ook daadwerkelijk open zijn. Mensen (krenten) die in het laagseizoen boeken, hoeven namelijk niet geïnformeerd te worden over wat wel en niet open is. Die laat je gewoon in de waan.

7. Mocht je bij de receptie gaan vragen waar je dan in hemelsnaam moet eten, wees dan niet verbaasd als ze bij de receptie ogen als schoteltjes opzetten en jou echt – heel – dom vinden dat je denkt dat een restaurant zomaar in de winter open is.

8. Ga uiteindelijk akkoord met het feit dat er een kakdorp om de hoek zit, waar je voldoende zooi voor in de magnetron kunt kopen.

9. Mocht je je hebben ingesteld op uit eten gaan en eindeloos televisie kijken, wees dan gewaarschuwd: de VRT, Canvas, MTV en de BBC zijn achter een decoder gestopt, dus je zult je moeten beperken tot drie publieke netten, Nederlandse pulp en Duitse Schlagers.

10. Als het mist, kan de schotel niet goed zien. Verwacht dus geen oplossing als je aan de receptie meldt dat je tv-rantsoen nog schameler is dan zij hadden voorzien. ‘Dat ligt aan de schotel.’

11. Wees niet verbaasd als ze beginnen te dreigen als ze ruiken dat je een jointje hebt gerookt (woei!). We mogen dan wel in Nederland zijn, maar jointjes roken, dat doe je maar ergens anders.

12. Probeer ondanks hun gedreig toch nog gewoon jointjes te roken én relaxt te blijven, want hee, het is wel vakantie…

13. Ga niet, never, nooit, niet in de hoogste, snelste, weet-ik-veel-wat-glijbaan van Europa. Je komt eruit met gescheurde zwemkleding, veertien schrammen op je rug en gebutste schouderbladen.

14. Er is dan misschien onderscheid gemaakt tussen donkere en lichte glijbanen, maar dat betekent in de winter verder niets: de glijbanen gaan langs buiten, het zwembad is om vier uur open en vanaf half vijf is het donker. Alle glijbanen zijn dus donker.

15. Als er staat dat er g-kracht bij komt kijken, wees dan voorbereid op misselijkheid. In een attractiepark betekent g-kracht misschien snelheid, in een hoge glijbaan betekent dat vooral: draaien.

16. Kortom: je springt in een zwart gat, je houdt je ogen zo dicht als je maar kunt wegens contactlenzen en spatwater, je voelt je lichaam uiteen scheuren, je draait in vier seconden achtenveertig keer om je as, je hoort watergeborrel en je vermoedt dat je beneden bent aangekomen. Je probeert uit te vinden wat onder en boven is, en dan komt het moeilijkste: je trekt een gezicht alsof het allemaal wel meeviel.

17. Wijt het feit dat er twintig toezichthouders in het zwembad zijn en maar twee gasten (jij en je lief) niet alleen aan het laagseizoen, maar ook aan de staat waarin een mensenlichaan verkeert na de hoogste, snelste, weet-ik-veel-wat-glijbaan van Europa.

18. Als je volgende dag per se tóch uit eten wilt, sla je twee vliegen in één klap. Je gebruikt je nutteloos geworden zwembadkaart daarvoor: vreten uit de kantine.

19. Maar weet wel: dat gaat zomaar niet. De kantine is in principe alleen in zwemkleding te bezoeken. Mijn inschatting dat ouders hun kinderen toch het liefst hun gang laten gaan in de meest pijnlijke glijbaan van Europa en dan zelf aangekleed een kopje koffie drinken en een krantje lezen in de kantine, klopt niet.

20. Trek je daar verder niets van aan en ga tóch totaal aangekleed tussen de enkele blote jongen en de paardenkop zitten om een patatje met en een broodje kroket te verorberen. Dat het een subtropisch zwembad is – waar het veel te warm is voor kleren -, en dat je met je maillot door de douches moest banjeren dien je zo snel mogelijk te vergeten.

21. Als je nachtmerries krijgt van het veel te kleine bedje in het veel te kleine kamertje, sleep dan je matras naar de woonkamer en stel vast dat je veel beter slaapt. Probeer het gevoel te negeren dat je in de gaten wordt gehouden.

22. Maar hou wel de gordijnen goed dicht, want in een park waar men gaat sniffen of je jointjes hebt gerookt, stelt men het vast niet op prijs als je matrassen op een plek legt waar ze niet horen.

23. Als je na een paar dagen ontdekt dat ze op een hoekje van het park ruimte hebben gemaakt voor asielzoekers, probeer dan niet al te hard te schrikken van het contrast: hysterische parkaankleding met kikkers, orkestjes en lichtjes vol vrolijkheid en tientallen door de modder lopende asielzoekers met een Aldi-tas en verdomd weinig vooruitzichten.

24. Wanneer je aan het eind van de week de gordijnen weer opendoet, het huisje een beetje doorlucht, netjes het matras weer op zijn plek legt en je spullen pakt: bedenk dan dat het allemaal niet uitmaakt. Je at appelflappen, won steeds met rummikub, je werd liefgehad en je had lief. Je keek een stoot aflveringen van het derde seizoen van Dexter, je deed een leuke impulsaankoop in het kakdorp en je had een heel offline gevoel. Je weerde je kranig tegen Het Systeem van het park, je bakte een heerlijk biefstukje en je zag een goudvink in de tuin.

25. Je trekt je conclusies.

Ik ga nog net niet gourmetten

Volgende week ga ik:
* net zo lang in het water tot mijn billen gerimpeld zijn
* zo lang mogelijk in mijn Hema-pyjama rondlopen
* elke dag uit eten
* rummikubben en bogglen
* me verbazen over de lelijkheid van een bungalowpark
* magneethockey spelen in de speelhal
* de gordijnen dichthouden, tenzij er sprake is van reclame-uitzicht
* geheel en al offline zijn
* me gelukkig prijzen met de rust van het laagseizoen
* in de typhoon, de lazy river, de blits en flits, de cannon ball en de moonlight & starfright
* door de duinen wandelen
* koesteren

Sluikreclame zonder sluik

Goed nieuws voor de fans van mijn tante, mijzelf incluis. De dvd-box is in november uitgekomen en die kun je kopen. Ik vond het wat moeilijk te achterhalen waar je die kunt bestellen, maar hier kan het in elk geval.
Ik zag dat je ‘m bij de Viva ook kunt winnen, maar ik ben zelf tegen stomme internetformulieren waar je zelden iets mee wint, dus dat laat ik voor uw rekening.
Tot slot kun je ook lid worden van de Mevrouw ten Kate-Hyves. Waar dat goed voor is weet ik niet, maar hee, alles voor het familiekapitaal.

Even een reminder van hoe het ook alweer was…

Ik ben het ook niet waard


Mijn Weederhelft kreeg een super lekker kadootje.


En ik zette het vervolgens twee dagen op een plank boven de kachel.

(fototoestel = nog immer stuk)

Even wat medelijden oproepen


Wegens nog steeds hypergrieperig.

De Hasj Uitdelende Dronkaard
In De Ban Van Overmoed

Er stond geen bacchanaal op de planning. Er stond ‘biertje drinken met Vriend’. In Brussel.
Het begon met thee trouwens. En een warme chocolademelk. Maar toen een cognac, en nog een, en nog een.

En toen zou ik naar huis. Met nadruk op zou. Want Vriend zei: ‘Waarom ga je niet mee naar de receptie van Het Grote Congres?’ Het Grote Congres vond op dat moment plaats in het Belangrijke Gebouw aan de overkant en Vriend had een duurbetaald kaartje. Ik niet. Maar geef mij drie cognacjes en ik vind dat geen enkel probleem. Kortom: ik zou meegaan naar het Grote Congres waar de Belangrijkste Meneren van het land toespraken zouden houden en waar Belangrijke Mensen Belangrijke Prijzen zouden ontvangen.

We waggelden naar de overkant en sloten aan in de rij bij het Belangrijke Gebouw. Het zag er niet naar uit dat ik binnen zou komen. Er stond een portier die de deur maar een klein beetje openhield en vervolgens uitgebreid elke badge bestudeerde. Goedgekeurde gasten moesten zich door de nauwe deuropening wurmen, anderen kregen een gehumeurd ‘non, c’est privé’. Maar geef mij drie cognacjes en ik word optimistisch, en terwijl Vriend zijn badge liet zien, liep ik door alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De portier sloeg er geen acht op en ik stond binnen. Totaal ongepland, totaal underdressed en op de rand van dronkenschap.

Gelukkig was het een Belangrijk Congres van mijn eigen beroepsgroep, dus ik kende veel mensen. En die mensen kennen mij en staan er niet van te kijken als ik op een Belangrijk Congres kom aanzetten in mijn campingsmoking.

De receptie werd gesponsord door een groot biermerk dat bier schenkt met alcoholpercentages van 8 procent. En geef mij drie cognacjes en ik denk dat daar ook nog wel een pint van 8 procent overheen kan. Waarna ik een onuitwisbare indruk maakte op de oud-hoofdredacteur van het Belangrijke Nieuwsprogramma en de directeuren van de Belangrijke Omroepen die zich om onduidelijke redenen om dat springerige meisje met capuchon heen hadden geschaard.

Omdat mijn ogenschijnlijke succes en de gulle sponsor mij overmoedig maakten, zei ik meteen ja toen Vriend aan het einde van de receptie voorstelde dat ik dan ook nog wel even mee kon gaan naar het Duurbetaalde Diner van het Belangrijke Congres. Na een slingerende gang door de regen kwamen we aan bij het restaurant. Buiten stond een lange rij die deed vermoeden dat ook hier mannetjes met monocles de badges van de congresgangers moesten controleren. Maar geef mij drie cognacjes en een pint van 8 procent in en ik houd de moed erin. Dus ik bleef wachten.

Toen we eenmaal bij de deur waren, bleek de rij te ontstaan door slome garderobemedewerkers. Opgelucht liep ik door en ik legde mijn jas op de balie. Terwijl ik geduldig stond te wachten op mijn nummertje, kwam er een dame naar mij toe die me vroeg of ze mijn badge mocht zien. ‘I don’t have a badge’ zei ik, zo nonchalant als ik kon. ‘O, I will have a look at the back, maybe we have your badge there.’ Ze gaf een teken dat ik even moest wachten en verdween naar achteren. Het duurde lang, wat niet verwonderlijk was, want één ding was zeker: partycrashers hebben geen badges.
Toen ze terugkwam zei ze dat het haar speet, maar dat er geen badge voor mij lag. ‘But that’s no problem, you can do without. Just take a seat.’

Ik haalde opgelucht adem en trok een sprintje richting Vriend.
Het restaurant was volgezet met ronde tafels voor tien, waaraan de congresgangers willekeurig plaats mochten nemen. ‘Waar zullen we gaan zitten?’, zei Vriend terwijl hij om zich heen spiedde en zijn ogen liet hangen op een paar blonde hittepetitjes.
‘Nou, daar niet in elk geval’, zei ik in de overtuiging dat deze meisjes geen partij waren voor Vriend en zeker niet voor mij.

We zagen tafels met mensen die we kenden, maar we vonden dat een goede reden om daar niet bij te gaan zitten: die kenden we al. En we zagen een tafel met de Belangrijkste Sprekers van die dag.
‘Daar gaan we zitten’, zei ik, terwijl ik op de hotshots wees. Want geef mij drie cognac een een pint van 8 procent en ik denk dat Belangrijke Sprekers op een Belangrijk Congres op mij zitten te wachten.
We namen plaats en stelden ons voor. De tafel zat vol met Overzeese Journalisten van Belangrijke Broadcasting Companies en Belangrijke Newspapers en geen van hen had door dat ze aan tafel zaten met iemand die hun lezingen niet had gehoord, die niet had betaald en die er simpelweg niet hoorde te zijn.

Na verloop van tijd ontspon zich een geanimeerd gesprek tussen mij en mijn eveneens behoorlijk aangeschoten tafelheer – een Belangrijke Journalist op leeftijd die aan de andere kant van het Kanaal naam en faam had gemaakt bij Belangrijke Broadcasting Companies. We keuvelden en giechelden erop los en men schonk onze wijnglazen driftig bij.

Plots vroeg de Belangrijke Journalist: ‘Do you smoke marihuana?’
‘Yes’, zei ik.
‘Do you have some?’, vroeg de Belangrijke Journalist.
‘Well, yes…’, zei ik. Het toeval wilde namelijk dat Vriend een presentje voor mij had meegebracht die middag.

En zo kwam het dat ik een kwartiertje later in de stromende regen tussen twee BMW’s een stukje hasj overhandige aan een Belangrijke Overzeese Journalist van bijna zeventig. Hij was zó blij dat hij niet wist hoe hij mij moest bedanken. ‘What can I do for you?’, vroeg hij terwijl hij mijn hand vastpakte.
‘Well, if you have a freelance job for me…’ Geef mij drie cognac, een pint van 8 procent en een paar glazen wijn en ik kan ineens heel goed overvragen.
‘Do you have a card?’, zei hij.
Maar die had ik niet meer, want ik had er maar weinig bij me wegens geen Belangrijk Congres op de planning.
‘Okay’, zei hij, terwijl hij mij zà­jn kaartje gaf, ‘just send me an e-mail, refer to these two BMW’s and I’ll see what I can do.’

En zo kwam het dat ik de volgende dag met de kater van de eeuw een e-mail stuurde met als subject ‘business card in disguise’. Met als gevolg dat ik nu een Heel Belangrijk Contact heb dat mij voorstellen doet die ik nooit had gekregen als ik geen Hasj Uitdelende Dronkaard In De Ban Van Overmoed was geweest.

Gemiste kans

De Volkskrant schrijft: Marokko.nl krijgt kliklink naar politie
Kliklink is natuurlijk een heel mooi woord, maar klikklik vind ik persoonlijk veel leuker.

Wegens

Speciaal voor iamzero:
Ik ben er even niet wegens hypergriep.

Update: Ik werd gecorrigeerd door de meester zelf: het moet natuurlijk hypergrieperig zijn. Tss, ik kan nog niet eens fatsoenlijk een fout maken.

Mijn spanningsboog

Kijk hier naar een stel prachtige 1-minuutfilmpjes. Dan heeft u een indruk van de lengte van mijn spanningsboog. Een van de leukste? Deze weergave van het schrijfproces.

Wilt u met mij racen?


Zezunja en Toad, zoek de zeven verschillen

Ik ook met u.
Mijn Mii is 1204-2181-5846. Laat in de reacties of per mail even weten wie u bent, anders beschouw ik u als indringer.
Voor het overige: zoek de verschillen tussen Zezunja en Toad.
(En als dit allemaal een raadsel voor u is, dan heeft u waarschijnlijk geen Mario Kart.)

Ik ben de leider die ik niet wil zijn

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn.

Een goed mens zou iedereen kunst en cultuur gunnen, mooie tuintjes voor de deur, fonteinen waar mogelijk, en toch minstens het minimumloon. Maar ik niet. Ik laat mensen komen om in houten hutjes te wonen en slechts te werken, te werken en te werken. Ze krijgen van mij niets meer dan het hoognodige: eten, een slaapplaats en water. En zodra ik ze niet meer nodig heb, sloop ik de hutjes en zet ik ze het land uit. Ik voorkom zelfs dat mensen hoogopgeleid of weldoorvoed raken. Daar worden ze alleen maar veeleisend van.

In tijden van armoede sus ik het volk met religie en als ik te veel onrust heb, hou ik de burgers van de straat door grote legers te vormen. Ook heb ik al ontdekt dat je het beste in de wapenhandel kunt gaan, als je wilt dat de economie floreert. En dat je wel corrupt moet zijn, als je levens wilt sparen. Ik won na 10 jaar alle levels van Caesar III, Zeus, Pharao en Emperor en ik weet nu waarom de wereld werkt zoals die werkt.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en u kunt roepen dat het maar een spelletje was, maar ik geef u ongelijk. Want ik weet zeker dat ik het in het eggie ook zo zou doen. Het is namelijk de enige manier.

Goedbedoelde solidariteit: ik heb het vaak geprobeerd, in de begintijd, 1995 gok ik, gaf ik een tijd lang iedereen luxe spullen, een opleiding en vermaak. Maar daar valt niet tegenop te werken. Als je iedereen dát comfort wilt bieden, én gezondheid en veiligheid dan heb je elke persoon twee keer nodig om dat allemaal bij elkaar te produceren. Kortom: je hebt altijd mensen nodig die dingen maken die ze zelf nooit zullen gebruiken.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn en het werkt als een tiet. Smerige mechanismen kennen geen geheimen meer voor mij. Ik dump overschotten bij ‘bevriende’ landen, ik besteed zonder scrupules de helft van de schatkist aan omkoping en ik doe aan windowdressing: ik zet standbeelden neer terwijl er eigenlijk structurele oplossingen nodig zijn. Ik was een Obama in de dop en na tien jaar spelen ben ik verworden tot een Bush van het ergste soort.

Ik ben in alles de leider die ik niet wil zijn. Maar als ik de leider was geweest die ik had willen zijn, was ik nooit zover gekomen. En wat ik me nou afvraag: zouden de Balkenendes en de Bushes van deze wereld dat, na 10 jaar en zoveel levels, ook denken?

Vetvlekken op mijn leven


Zomer 2008, Ootmarsum

Soms zitten er zwarte vlekken op mijn lenzen. Mascaravlekken. De oorzaak ligt bij mijn bijziendheid. Herman Kuiphofs -9 werd een handicap genoemd. Ik heb -11.
Mascara breng je het beste aan met je contactlenzen uit, dan komen er de minste vetvlekken op je uitzicht. Maar als je -11 hebt, is dat schier onmogelijk. Je ziet je wimpers pas als je het spiegeltje op zo’n twee centimeter afstand houdt. Mijn hand past niet in een ruimte van twee centimeter.
Mijn wimpers zwart verven doe ik dus noodgedwongen met mijn contactlenzen in. Met als gevolg: veel vetvlekken op mijn leven.

En de winnaar is: de veelblogger

Ik won een paar awards. U weet wel, die awards die deze zomer wereldwijd over het internet werden uitgestrooid, met lelijke banners en verkeerdgeschreven adjectieven. Het mag duidelijk zijn waarom ik het awardplaatje niet plaats.

Maar goed: ik kreeg dus een award van Louise, van Urbain en van Flora Fleempaard. Die laatste voor een site waarvan ik slechts de komst aankondigde. Bovendien riep Pluk de nacht mij (als deel van een gezelschap) uit tot held en bombardeerde Als ik er ben dan bel ik mij tot favoriet.

Grof genoeg reageerde ik er niet op. Dat kwam niet voort uit arrogantie, maar uit schaamte. Ik vond mezelf awardwaardig in 2003, in 2004, in 2005, in 2006 en in 2007. Maar in het jaar dat ik mijn virtuele aanwezigheid gigantisch liet slabakken, 2008 – nee, in dát jaar vond ik mezelf geen award of heldendom waard.

Maar nu, bij mijn lustrumwedergeboorte, wil ik graag alsnog reageren met een welgemeend hoezee. Ik ben blij dat zulke goede schrijvers als Flora, Urbain, Sven, Louise en aiebdbi door dat gapende gat op mijn pagina heen keken en het fijn vonden dat Zezunja’s Zotisch Weblog (en in de toekomst ‘drie keer krabben’) überhaupt nog bestond.

Ik beloof deze drie aanmoedigers dat ik vol zal houden en de gaten hier weer met enen en nullen zal vullen. Bovendien zal ik nog wat namen noemen van mensen die wat mij betreft een award verdienen. Dat is moeilijk, want niet alleen ik ben als een plumpudding in elkaar gezakt in 2008, ook de rest van de blogprovincie waar ik mij in begeef, lijkt aan erosie onderhevig.

Ik wil dan ook de veelbloggers in het zonnetje zetten. Want ik kom wederom tot de conclusie dat de essentie van webloggen voor mij zit in het op gang houden van een continue stroom, waardoor de lezer (lees: ik) terugkomt uit nieuwsgierigheid. En wederom kom ik ook tot de conclusie dat ik in 2008 dus eigenlijk nauwelijks een weblogger was. En wederom neem ik mij voor dat voortaan anders te doen.

In dat licht wil ik dan ook zeker Esther een award geven. Als er iemand is die met ijzeren discipline doorkachelt, is het webbles.eu. Samen met Luna vormt ze de elite van de goede en frequent plaatsende lifelogs.

Ook in de categorie ‘veelbloggers’: Swan. Swan is een detailblogger. Detailbloggers zijn de aanjagers van het veelbloggen. Swan is soms alledaags, soms verre van alledaags, maar altijd eerlijk. Als je het weblog slechts één keer bezoekt, lijkt het wat navelstaarderig, maar alle details tezamen vormen een volgenswaardig verhaal. Eerlijke mensen waarvan je een redelijk compleet beeld krijgt, zijn schaars op ‘t net.

En tot slot een award voor de veelbloggers Shirley, Linda en Margriet van http://ervaringenvan2freelancers.web-log.nl. Okee, okee, ik ben een grote anti-comic sans- activist, maar als je daar even doorheen kijkt, is het een eerlijke site over (inmiddels) drie freelance journalisten die allerlei vragen en dilemma’s aan elkaar en aan de lezers voorleggen waar veel freelancers over piekeren.

Dit waren mijn favoriete veelbloggers, en wat blijkt: veelbloggers zijn vrouwen. Er zijn natuurlijk andere bloggers die ik van oudsher bewonder (bijzinnen, hmdodhbs, wijlen yuri maanzand etc.) maar dat zijn de usual suspects, die heb ik al zo vaak genoemd, bovendien laten sommige usual suspects het ook ernstig afweten.

In De Kiosk in de zijbalk vindt u een handjevol websites die ik graag lees. Elke keer dat u mijn site opnieuw bezoekt, verandert dat lijstje, dus f5 doen en vanaf hier over het internet struikelen is een optie.

Tot slot nog een paar bloggers die niet voor het predicaat veelbloggen in aanmerking komen, maar die ik toch graag een award geef. Manon Sikkel, een schrijfster en de schoonzus van mijn vroeger-beste-vriendinnetje-die-ik-nu-nooit-meer-zie, die ijzersterke stukjes schrijft. Roezemoezen, een weblogster die ik pas heel kort geleden heb ontdekt maar die mij nooit teleurstelt, en Tante Annie, omdat ze wanhopig graag de Site van het Jaar Weblog Award wil winnen, en omdat ze die ook verdient. Bovendien is zij eigenlijk wél een veelblogger.

Photoshop zonder computer

Een prachtige foto van hoe Photoshop er ‘in het echt’ zou uitzien.

Dubbel zo schattig

Een poesje met twee gezichtjes. Dubbel zo schattig (het poesje), dubbel zo zielig (het poesje) en dubbel zo lelijk (de gemiddelde Australische tongval).