Reacties op: De obese teckel en mijn verantwoordelijkheidsgevoel

Door: janine

janine — Wed, 25 May 2011 13:36:17 +0000

Arme hond! Vind ik nog erger als de mensen.

Door: Zezunja

Zezunja — Thu, 20 May 2010 08:20:26 +0000

We zijn verhuisd…

Door: maartje

maartje — Wed, 19 May 2010 16:02:53 +0000

en hoe is het nu met Pruts en zijn prutsmensen???

Door: Marion

Marion — Sat, 07 Jun 2008 17:20:49 +0000

De conditie van Pruts is meer dan genoeg reden om de Dierenbescherming te bellen. Ik ben er tamelijk zeker van dat hij in NL in beslag genomen zou worden. Ik weet niet hoe dat in België zit, maar het verwaarlozen van dieren is toch echt niet toegestaan. Gezien het gedrag van Pruts en het gejank sluit ik naast verwaarlozing mishandeling niet uit. Een verkennend bezoekje van de instantie die er bij jullie over gaat lijkt me zeer noodzakelijk. Erover dubben lijkt me onnodig, niks doen vind ik laf – sorry.
Groet, Marion (Dierenopvangcentrum Amsterdam)

Door: Elsewhere

Elsewhere — Thu, 05 Jun 2008 19:59:01 +0000

Je zei dat je niet wist of die baby daar woonde of niet en dat lijkt mij geen situatie om eens te gaan zitten dubben. En twijfel je alleen tussen bemoeizucht en zorgzaamheid of spelen er ook meer persoonlijke factoren een rol? Je bent vast niet de enige die zich er liever buiten houdt. Ik reageer fel, niet zozeer tegen jou persoonlijk bedoeld, maar wel tegen een te vaak voorkomen van dingen die je later in de krant terugleest en waarvan je denkt: ‘Maar was er dan niemand die iets deed?!’ Ja, ook ingegeven door eigen ervaring en door een algehele opwinding over de samenleving die zich te afzijdig houdt wanneer het moeilijk of eng wordt.
Thank God for ‘bloemetjesjurkbuurvrouwen’! (wat een denigrerende term overigens)

Door: Lilimoen

Lilimoen — Thu, 05 Jun 2008 12:06:08 +0000

Heb je al eens geïnformeerd bij L.? Zij weet over de buurt heel erg veel. Het zou me niet verbazen mocht zij er iets meer over weten.

Door: Zezunja

Zezunja — Thu, 05 Jun 2008 07:07:52 +0000

Inmiddels heb ik de ene buurvrouw en de andere buurvrouw met haar zien praten. Dat stelt me gerust, dat zijn beide van die bloemetjesjurkbuuvrouwen, die zich vermoedelijk zonder schroom overal tegenaan bemoeien.

@ Elsewhere: Zoals blijkt uit mijn stukje ligt het voor mij niet zo zwart wit. Ik vind de grens tussen bemoeizucht en zorgzaamheid nogal belangrijk en ik vind het gevaarlijk om je eigen maat der dingen aan anderen op te leggen. Een baby’tje zonder daglicht zou ik een belangijke reden vinden om de privacygrens te overschrijden, maar als dat baby’tje daar niet woont, vind ik oprecht dat ik me er niet mee moet bemoeien.

Door: Elsewhere

Elsewhere — Thu, 05 Jun 2008 05:51:04 +0000

‘nog even dubben’… ja daar is iedereen mee geholpen. Kom op zeg, doe wat! Misschien zit je er naast, dan zeg je sorry en klaar. Misschien sta je voor schut. Nou en? Misschien worden ze boos op je. Got wat erg.
En misschien klopt het daar inderdaad niet. Maar jij zat te dubben…

Door: Marina

Marina — Fri, 30 May 2008 12:18:08 +0000

Ik weet het wel. Jij gaat iemand bellen voor Pruts. Die heeft namelijk zelf geen stem. Wat er verder komt, zie je dan wel weer.

Door: esther

esther — Thu, 29 May 2008 09:37:28 +0000

Langsgaan met een bloemetje en zeggen: ‘goh, ik heb me de vorige keer niet eens goed voorgesteld. Ik ben Zezunja en hoe gaat het inmiddels met die teckel? En wat een schattig kindje had u daar, is dat uw kleinkind?’
Tja. Ik zou het niet weten. Kun je niet gewoon de wijkagent bellen met het hele verhaal, incluis dat je niet weet hoe de gezinssamenstelling is, maar dat als het kind daar woont, je je erge zorgen maakt? Zo’n man gaat dan in elk geval polshoogte nemen.

Door: Zezunja

Zezunja — Wed, 28 May 2008 19:29:49 +0000

Bedankt voor al jullie reacties. Mijn eigen leven kwam er ook ineens tussendoor, vandaar mijn late reactie.
Ik blijf nog even dubben over wat te doen, want een belangrijk gegeven is dat ik niet zeker weet of het kindje daar woont. Als het kidnje daar niet woont, is de situatie alweer heel anders.
Dus ik ga dubben over hoe ik daar achter kom.

Door: Kat en Hond

Kat en Hond — Wed, 28 May 2008 19:26:50 +0000

Ik heb erg nagedacht over hoe ik dit zou oplossen. Gek, hoe zoiets je dan toch bezig houdt ook al is de afstand, ook letterlijk, gewoon heel groot. Ik denk toch dat ik Jeugdzorg zou waarschuwen. Zo’n dicht huis is niet alleen ongezond vanwege te weinig daglicht, maar ook de ventilatie (of meer het gebrek daaraan) lijkt me een behoorlijk groot probleem. En als het hondje weer zou langskomen bracht ik het niet meer terug. Maar dat is voor mij, als hondenmens, gemakkelijker dan voor jou met je katten.

Door: Lilimoen

Lilimoen — Tue, 27 May 2008 19:26:31 +0000

Zware kost, waar ik eens een weekje over wil nadenken.

Door: veerle

veerle — Tue, 27 May 2008 11:27:09 +0000

Ik zou ook niet goed weten wat te doen, maar toch iets… misschien is die buurtwerker of eventueel wijkagent wel een goed idee.

Door: esther

esther — Mon, 26 May 2008 20:16:02 +0000

Een zuigeling in een huis zonder daglicht? dat is medisch gezien zeer ongezond. Je zou het aan kunnen kaarten bij een wijkagent, zoals hierboven al staat. En anders gewoon een meldpunt bellen van jeugdzorg, of een Vlaams equivalent daarvan, want een onderzoekje of het allemaal wel koosjer is daarbinnen kan nooit kwaad. Intuitie moet je nooit negeren en als het niet pluis voelt, zou je er werk van moeten maken.

Door: ilse

ilse — Mon, 26 May 2008 18:41:05 +0000

hier in Gent zou ik oor zoiets de buurtwerker contacteren, maar ik ken leuven niet en weet niet hoe actief de wijkwerking daar is. Alleszins: buurtwerkers zijn minder bedreigend dan politie en OCMW
ik vond wat info hier: http://www.leuven.be/showpage.asp?iPageID=2526 En ja, ik vind dat je iets moet doen. Misschien zijn die mensen zo arm dat ze geen eten hebben voor hun baby enzo. Misschien kunnen ze niet lezen en weten ze niet van uitkeringen en sociale voorzieningen.

Door: Agnes

Agnes — Mon, 26 May 2008 18:32:44 +0000

Zucht… moeilijk.

Door: Dries

Dries — Mon, 26 May 2008 18:12:01 +0000

Volgens mij moet je in deze situatie je wijkagent contacteren. Op deze pagina kan je de contactgegevens (telefoon en email) vinden van je wijkagent: http://www.politieleuven.be/commissariaten/wijk_index.htm

Door: yab

yab — Mon, 26 May 2008 16:57:18 +0000

Misschien eens informeren bij het OCMW of dit gezin daar gekend is? Je kan zeggen dat er een baby is die in abominabele omstandigheden leeft. Misschien kunnen zij iemand sturen?
http://www.ocmw-leuven.be

Door: biezonder

biezonder — Mon, 26 May 2008 14:59:41 +0000

Een klasgenootje uit het lager woonde ook in zo’n gezin. De ouders hadden nooit geleerd voor zichzelf te zorgen (opgegroeid in weeshuizen en zo) maar ze zagen hun kinderen doodgraag. Het is goed gekomen door de hulp van hun vrienden, anders had mijn klasgenootje al lang in een tehuis gezeten.
Niet gemakkelijk voor zo’n mensen om eruit te geraken…Ik zou zelf ook niet goed weten hoe dit aan te pakken zonder hun gevoelens te beledigen.

Door: Kaatje

Kaatje — Mon, 26 May 2008 13:11:48 +0000

Gek he? Dat je op dat soort momenten niet weet wat je zou willen en moeten doen. In jou schoenen zou ik een paar weken wachten en zo nu en dan uit het raam gluren of alles en iedereen nog leeft. Daarna zou ik naar een instantie gaan of bellen en een anonieme melding doen. Meer kun je niet doen. Een beetje het idee van; Nu is het aan jullie. De paar weken wachten zou ik puur doen vanwege, meer hersenen aanwezig in het pand dan verwacht. Ze zullen maar een linkje leggen tussen het terugbrengen van pruts en de melding. Stront in je brievenbus;) Ik zou wel iets doen, straks een Zezunja in ‘Hart van Nederland’(In België? Geen idee eigenlijk) als trouwe buur die nooit iets gemerkt had. Kiek wat je ermee doet wicht….

Door: FrankiePebbles

FrankiePebbles — Mon, 26 May 2008 12:37:03 +0000

Misschien kunnen jullie Pruts (doen) ontvoeren en naar een opvang ver uit de buurt brengen, waar hij kan opknappen en herplaatst kan worden? Akelig voor die mensen zelf ook, inderdaad, die toestand. Om niet te zeggen hartverscheurend. Dat babietje… Nogal wiedes dat je niet goed voor een kind en een dier zorgt als je niet voor jezelf kunt zorgen. Doorgeschoten individualisme maakt dit soort min of meer verborgen excessen in steeds groteren getale mogelijk.

Door: tijdtussendoor

tijdtussendoor — Mon, 26 May 2008 11:56:47 +0000

Dit noemen ze machteloosheid:-(

Door: Lieve Woordjes

Lieve Woordjes — Mon, 26 May 2008 11:22:52 +0000

Het enige wat je tegenhoudt om zo’n mensen te helpen is de schrik dat je jezelf voor schut gaat zetten, niet? (nu ja, dat merk ik bij mezelf soms; woon in een Antwerpse buurt vol kansarme mensen en miserie)

Misschien kan je gewoon wat meer contact proberen te leggen met die mensen. Ookal zijn ze blijkbaar niet geneigd om zich erg sociaal te gedragen.

Door: Susan

Susan — Mon, 26 May 2008 10:57:54 +0000

nou ja, noem een stukje schrijven maar niets… ;)

Misschien kun je eens informeren of er iets als bemoeizorg is in Leuven. Want dat kind en die hond daar, dat lijkt me niet gezond.
Ik kan me voorstellen dat je het lastig vindt om te beoordelen of je je er mee moet bemoeien, maar misschien is het daarom prettiger om het aan een instantie door te geven die daarin is gespecialiseerd.
Het kan heel pijnlijk zijn om dat te doen, maar als niemand iets doet…

pfff ik draai mezelf vast… conclusie; ik begrijp je dilemma!