Voor het weblog Ervaringen van twee freelancers
schreef ik deze week een gastlog. Ik plaats ‘m ook hier.
De colofonziekte is een vrouwenziekte. De colofonziekte is vergelijkbaar met de aftitelingsziekte en heeft als symptomen: het scannen van élk colofon op namen van bekenden. De aftitelingsziekte uit zich vooral in geobsedeerd goed opletten als de generiek door het beeld zwiert. En dan roepen: hee, die zit in de redactie. En die zit daar óók!
De colofonziekte komt ook voor bij mannen, maar heet dan meestal het colofonfeest. Mannen laven zich aan hun bekende vrienden, baden zich in het licht van de ander, liften mee op de verdiensten van de oud-klasgenoot en wentelen zich dan nog even in hun eergevoel.
Vrouwen roepen ‘hee’ en beginnen zich met spoed af te vragen of ze zelf wel genoeg hebben bereikt in het leven, hadden zij niet eigenlijk in die aftiteling moeten staan, had hún naam niet in dat bekende blad moeten prijken?
Laatst las ik iets over een onderzoek naar het effect van netwerksites als Facebook, Linkedin en Hyves op je zelfverzekerdheid. En verdomd, daar kwam de aap uit de mouw: voor mannen heeft het aantal vriendjes achter hun naam een weldadig effect. Jeuj, ik heb wel veertig vriendjes!
Lees meer…
Vandaag sloot ik een mail af met: “Wegens stressmanagement ga ik eigenlijk alleen nog voor de bijl voor heel hoge bedragen.” Waarna ik die zin in mijn geautomatiseerde handtekening opnam.
De documentaire This film is not yet rated lijkt op een spannende detective, is tenenkrommend goed en wordt helaas vanavond pas heel laat uitgezonden (Nederland 2, VPRO’s Import). Over creepy praktijken in de Amerikaanse filmkeuring. Gaat dat zien.
Hij troostte me. Dikke druppels vielen op zijn bloeske en hij wreef over mijn rug.
‘Liefje toch’, zei hij, ‘liefje plattentuub’.
Mijn tranen stokten in mijn keel en ik probeerde met de weinige hersencellen die ik nog kon activeren een vertaling te maken. Al die tijd had ik alleen maar gejammerd, maar nu kwam er zowaar een volzin uit: ‘Huhuwat betekent dahat?’
‘Liefje platte band’, verklaarde hij.
En toen zette ik het maar weer op een huilen.
(voor de Nederlanders: ik huilde niet omdat ik een platte band had, het is een uitdrukking voor iemand die uitgeblust is)
Toen ik klein was werd ik ongeveer 50 procent van de tijd Maaike genoemd. Mijn naam kwam in Amsterdamse contreien nog niet zóveel voor, dus mensen vonden ‘m moeilijk te onthouden. Gek genoeg had ik al heel jong door dat dat geen probleem was, maar juist een voordeel. Het is leuker om de enige Maartje te zijn, dan je naam met drie klasgenoten te moeten delen, zoals de Maaikes. Ook al onthouden ze die naam dan beter.
Ik was dus geschokt toen ik de lijst met voornamen uit 2008 onder ogen kreeg (het getal achter de naam is het aantal keer dat de naam vorig jaar aan een pasgeborene werd gegeven).
Als je niet weet wie The Stig is, hoef je niet verder te lezen. Ik ga het namelijk niet uitleggen. Maar als je het wel weet, dan heb je misschien inmiddels gehoord dat hij ontmaskerd is. En sinds vandaag kun je ‘m ook daadwerkelijk bewonderen in allerlei media. Maar dán. Een zin in De Standaard die uit een artikel in The Telegraph kwam:
“Ook een bouwvakker had de identiteit van de testpiloot ontdekt, toen hij tijdens werkzaamheden in het huis van Collins het witte kostuum en de witte handschoenen van ‘The Stig’ zag liggen.”
Dat viel me vies tegen. Het best bewaarde geheim van de BBC was een beroerd bewaard geheim. Het was puur toeval dat niemand er eerder achterkwam.
Mijn Weederhelft groeide op in the middle of nowhere zonder kabel-tv. Met als gevolg dat mijn referentiekader niet het zijne is. Waar ik nog exact weet wat de overeenkomst was tussen de clip I won’t let you down van PhD en There’s a fraction too much friction van Tim Finn (lopende mensen op straat), heeft hij niet eens ‘n vage herinnering aan één van die twee clips.
Het is heerlijk om uit hetzelfde jaar te zijn, om in dezelfde hoek te zitten en bijna dezelfde taal te praten, maar het is lastig om alle beelden uit mijn jeugd te moeten navertellen.
Toen ik vrijdag zag dat ze bij The Best Of Paul de Leeuw de scène met Lionel Richie zouden herhalen, begon ik in al mijn enthousiasme te orakelen over de verwijzing naar de clip en dat gekleide beeld. Mijn Weederhelft keek me glazig aan en ik realiseerde me dat ik zijn Sky Channel/Music Box-leemte betrad.
En dus deed ik wat ik vaker doe, ik zocht het clipje op op youtube en probeerde uit te leggen hoe hip dat clipje wel niet was in de jaren tachtig.
Meestal komt mijn enthousiasme wel over (zie verder de clips van PhD en Tim Finn) maar deze keer zaten zowel
Lees meer…
Slechte grappen in Nederland gaan over het haar van Geert Wilders, slechte grappen in België gaan over Nederlanders. De afgelopen twee jaar werd mijn Weederhelft cabaretier en dientengevolge sleepte hij mij mee naar voorrondes vol haar van Geert Wilders en naar open podia waar Nederlanders er doorgaans niet al te goed afkwamen. Nee, het leven van een cabaretiersvrouw gaat niet over rozen. Dit jaar zoekt mijn Weederhelft zijn heil elders, zonder mededingers met slechte grappen. En daarmee ben ik in 2009 eindelijk verlost van het haar van Geert Wilders en van die doldwaze Nederlander-grappen. Ik tel mijn zegeningen.
Op de wc thuis hing altijd zo’n Unicef-kalender met mooi uitgelichte Peruaantjes onder een strooien hoed of in de verte starende Afrikaantjes in een oranje woestijn. Soms stonden de mini-Peruaan en de mini-Afrikaan op één foto om nog meer solidariteit op te roepen. En rond kerstmis deden ze er nog een Vietnameesje bij.
Aan die kalender moest ik denken toen mijn zus mij een linkje stuurde naar het portfolio van mijn nicht. Ergens omstreeks 2003 maakte ze een foto van mij en mijn zus die niet onder doet voor de gemiddelde Unicef-foto. Mijn zus is de Afrikaan, ik ben het Vietnameesje. En met een beetje inlevingsvermogen is het gewoon weer kerst.
Foto: Simone van Es – www.simonevanes.nl
Ik weet niet of het een wereldwijd probleem is, de wortel, maar het heeft in elk geval de landsgrenzen tussen België en Nederland geslecht en het zou me niet verbazen als ook Duitsland en Engeland lijden onder een waar wortelregime.
Kijk, ik ben zélf een krent, dus ik weet alles van de wortelprijzen en ja, voor een andijvie betaal je in de Delhaize bijna twee euro, voor een stel worteltjes minder dan de helft. Wat dat betreft ben ik nog helemaal mee. Maar dan! Wat ze ermee doen! Raspen en hop, als klont op bord of broodje!
Begrijp me niet verkeerd: ik hou van wortels. Een beetje knagen op zijn tijd is zeer aan mij besteed. En ook beetgaar of uit blik als was het babyvoeding: allemaal okee. Maar de geraspte wortel op werkelijk alle denkbare broodjes en salades vind ik verwijtbaar. Geitenkaas met wortel, wildpaté met wortel, surimisalade met wortel, jawel, zelfs een martino met wortel.
Edoch, het is moeilijk om er iets tegen te beginnen, tenzij we dat en masse doen. U en ik, wij samen, als team. Als de wortelweigeraars on tour. Want wedden dat de Panossen, kebabzaken en saladebereiders zich achter hun oren krabben als iedereen zijn gerechtje vraagt ‘zonder
Lees meer…
Meneer aan de telefoon: “Met de B van papa?”
Ik: “Nee, met de B van bil.”
Het ergste is het als ik een goede beoordeling heb gehad voor mijn cursussen, wat gelukkig altijd zo is. Dan steekt het de kop op en dan ben ik niet meer in staat mijn zegeningen te tellen. Het vreet zich in mijn perceptie en het schakelt mijn gezond verstand volkomen uit.
Anderen zullen het ‘onzekerheid’ noemen, ik heb het liever over ‘een vergevorderde staat van zelfkritiek’. Deskundigen mogen zich buigen over de vraag of dat niet hetzelfde is.
Als ik een cursus heb gehad waarin 9 cursisten aanvinken ‘docent: heel goed’ en 1 vinkt aan ‘docent: goed’ dan zit ik al in zak en as. Mijn voorste hersenkwab roept dan nog wel iets van: het is weer 100 procent goed, maar van binnenuit borrelt een niet te negeren stem op die zegt: Goed? Goed? Zie je! je was niet heel goed! Je was gewoon goed, en zelfs dat is geflatteerd. En dan haal ik alle momenten naar boven dat ik in de cursus niet direct een antwoord had, dat ik een huiswerkje vergeten was en dat ik niet uit mijn woorden kwam. De kans is groot dat ik dan terneergeslagen thuiskom en dat mijn Weederhelft vraagt: ‘Was het niet goed dan?’ en dat ik
Lees meer…
…dat ik niet weet wat ik wil?
Sarah schreef dat ze wist hoe een vrouw in burka zich voelt en toen moest ik denken aan mijn Weederhelft die vorige week tegen mij zei dat er twee mannen langdurig bleven stilstaan om zich ervan te vergewissen dat ze echt zagen wat ze zagen. Ik weet niet wat ze zagen, want ik was de menselijke vorm in dit hoopje textiel. Ook zag ik niet dat er een foto werd genomen. Ik was in winterslaap in een winterburka. Met dank aan de NMBS.
De provincie Limburg heeft een jachtverbod afgekondigd dat vrijdag ingaat. Aanleiding is het strenge winterse weer, waardoor het wild een te gemakkelijk doelwit is geworden. (…) ‘De beesten hebben in het sneeuwlandschap moeite voedsel en schuilplekken te vinden en groeperen samen bij spaarzame waterplaatsen die nog open liggen’, aldus de provinciewoordvoerder. ‘Dat is wel erg makkelijk jagen.’
(uit de Volkskrant)
Kijk even naar de dikte van de sneeuw op de pompoen (die daar niet voor de sier ligt, maar omdat we geen zin hadden om pompoen te eten).
Need I say more…?
(klik erop voor een iets grotere foto)
Klik op de foto’s voor een groter exemplaar.
Je zou 2008 kunnen vergelijken met een lucht vol schapenwolkjes: het leven was een aaneenschakeling van rustig voortsukkelende omstandigheden. Ik aardde nog meer, ik werkte nog meer, ik ontspande nog meer. En hoewel zich om mij heen donderwolken verzamelden, sukkelde de boel bij mij rustig voort. In de tuin, kijkend naar de wollige donsjes vroeg ik me af waarom je het strakblauw zou willen.
De website drie keer krabben (3xk) is bijna klaar. Gelukkig maar, want ondanks kaduke fototoestellen zwelt de verzameling malle poezenfoto’s aan. Deze wilde ik u niet onthouden. Sjeik deed in 2008 aan levitatie.
Zomer 2008, locatie: op de berg in de tuin, temperatuur: 19 graden, tijdstip: nulnuluurnogiets, aanwezig: twee weederhelften (= samen 1), besluitenlijstje: we’ll meet again, same time same place.
In de zomer van 2008 liep ik elke week twee keer de tuin in om bloemen te knippen voor op de keukentafel. Op mijn netvlies zag ik dan een Bona-reclame en in mijn hoofd hoorde ik Crosby, Stills, Nash & Young Our House zingen. De witte bloemetjes ontstaan als je radijsjes laat groeien tot ze je middel bereiken.
Meestal werk ik thuis, maar er zijn periodes dat ik dagen bij een opdrachtgever
Lees meer…
