Dan hoefde ik er niet per se iets van te maken.
Kijktip: Classic Albums
Één van de mooiste programma’s van de afgelopen weken is Classic Albums op Canvas, voor zover ik weet een BBC-productie (ik heb een vrije ochtend dus ik doe even geen research).
En hoewel u al drie fantastische uitzendingen heeft gemist, raad ik u aan de komende weken elke donderdagavond om half twaalf op Canvas af te stemmen (België 2 voor de ouderwetse zielen onder ons).
Het idee van het programma is heel simpel: je neemt een lp die men nu een klassieker noemt, je zet de toenmalige producers achter de knoppen van de oorspronkelijke opnamesporen en je laat ze alle nummers van top tot teen uitkleden. Gedurende het uitkleden van de nummers (”Luister, die toetsen zijn van Brian Jones, de Rolling Stone kwam even aanwippen tijdens de opnamen van Jimi Hendrix’s Electric Ladyland, maar zijn partij hebben we helemaal weggelaten.”) krijg je van allemaal insiders anekdotes over de opnameperiode, over het humeur van de muzikanten (”Jimi was not amused toen hij zag dat op de proefpersing de titel ‘Electric Landlady’ stond”) en over de tijdgeest waarin die plaat werd gemaakt (de Britse uitvoering van Electric Ladyland, die met de blote vrouwen op de hoes, was een marketingtruc waar Jimi zelf he-le-maal niet blij
Ik doe niet aan carnaval
Maar als ik eraan deed, zou ik dit willen.
Een schermpje van voren en een camera van achteren en je hebt een damn spooky outfit.
Met dank aan Geekologie.
Ik ben een sloerie met hart en ziel
Vanaf vandaag weer wekelijks op VPRO’s Café De Liefde: De Liefde vs. Zezunja.
Je zou mij een sloerie kunnen noemen, of een hardnekkige aanhanger van seriële monogamie, of de relationale equivalent van een jobhopper. Maar je mag me ook gewoon Zezunja noemen.
Productvergelijkingen zijn aan de orde van de dag. Een nieuwe vaatwasser nodig? Hop, eerst even naar de site van de Consumentenbond om erachter te komen dat die ene wel een spaarstand heeft, maar niet goed werkt met 3-in-1-tabletten, en dat die andere voor het luttele bedrag van 40 euro drie jaar extra garantie biedt.
Maar zodra we het meest ingrijpende product van ons leven in huis halen, de relatie, dan krijgt ‘productvergelijking’ plots een bittere bijsmaak. Terwijl de prijs-kwaliteitverhouding zelden meer van levensbelang is.
Als het om producten gaat, ben ik niet zo’n doordacht type. Ik koop dat waar ik gretig van word, dat waar mijn oog op valt en dat wat mijn ongeduldige inborst dezelfde dag nog mee naar huis kan nemen.
Maar in relaties ben ik een lastige klant. Ik eis alle aanbiedingen die mij vooraf beloofd zijn, ik probeer na aankoop nog kleurtjes te veranderen en als het even kan dwing ik de leverancier om zijn leveringsvoorwaarden te wijzigen. Als
Wat er gebeurt als ‘n kat je doorheeft
180 lodderige oogjes moeten we inspuiten
180 keer die klauwen in bedwang houden
180 keer die angst in dat lijf
180 keer die verontwaardigde blik achteraf
30 pilletjes moeten we tegen het strottenhoofd mikken
30 keer bekbreken
30 keer die klauwen in bedwang houden
30 keer proberen te misleiden
30 keer over het strottenhoofd wrijven
210 keer is genoeg voor katten om je door te hebben
210 keer is genoeg om feilloos al het pilgruis uit het eten te filteren
210 keer is genoeg om te weten dat je de pil in je mondhoek kan bewaren
210 keer is genoeg om te leren hoe je je kaken zo op elkaar houdt dat er van kordaat bekbreken geen sprake kan zijn
210 keer is genoeg om je ogen dicht te houden als er zalf in moet
210 is hopelijk genoeg om beter te worden
3 katten die elkaar hebben aangestoken met een virus, zorgen ervoor dat wij de komende 10 dagen 210 stressmomenten hebben van het kaliber: ik weet echt niet meer hoe we dit voor elkaar gaan krijgen
De makke van smurfenpostzegels
We hadden twintig smurfenpostzegels met trommels, dansjes, wijsneuzerige smurfen, gapende smurfen, geile smurfinnen en macabere Gargamels.
De brieven die de deur uit moesten waren afwijzingen voor sollicitaties en medeleven bij overlijden.
Ik zeg: tijd voor een frankeermachine.
De bultjes van Lodol de Podol
Ze heten bij ons thuis ‘de bultjes van Lodol de Podol’.
Lodol de Podol is de beste vriend van mijn Weederhelft en hij komt regelmatig chillen aan de keukentafel op de berg.
Tijdens zo’n chillsessie bracht hij het onderwerp ineens ter sprake. ‘Die kleine bultjes op je bovenarm, die stukjes die als je eraan krabt elders in je lichaam een steekje of wat gekriebel voortbrengen.’
Wij keken hem aan en streken eens over onze bovenarmen. Verrek ja, die bultjes, met inderdaad: lijntjes naar andere plekjes. Onzichtbare stroomdraden, waardoor een nagel op je bovenarm leidt tot wat vrolijk geprikkel op je scheenbeen of grote teen.
‘Heeft iedereen dat dan?’, vroeg ik. We wreven gedrieën nog eens over onze bovenarmen en stelden vast: in dit gezelschap was er bij 100 procent van de mensen sprake van de bultjes van Lodol de Podol.
Hoe zit dat bij u? Heeft u ook bultjes van Lodol de Podol?
Ode aan de knikkende cursist
In elke cursus zit wel een knikkende cursist. Een knikkende cursist is een cursist die als de docent praat steeds begripvol knikt. Ik vermoed dat de knikkende cursist niet alleen knikt in lessituaties, maar ook in gesprekken en – wie zal het zeggen – tegen de tv.
De knikkende cursist maakt mijn leven dragelijk. De knikkende cursist knikt me door elke stameling, helpt me op gang als ik de draad kwijt ben en geeft me het gevoel dat ik te volgen ben.
Soms heb je een groep zonder knikkende cursist en dan slaat de onzekerheid toe. Snappen ze me wel? Ben ik verstaanbaar? Ga ik niet veel te snel? En dan bid ik dat één van de cursisten vliegensvlug verandert in een knikkende cursist.
Soms heb je cursussen met meerdere knikkende cursisten, een olieveld met jaknikkers. Dat is fijn want dat spoort me aan, zweept me op en stelt me tegelijkertijd gerust.
Maar het moet niet te gek worden. Dat je iets vertelt en dat acht van de tien mensen een uur lang zitten te knikken. Het is ongeloofwaardig, maar het gebeurt.
Ik vraag me af wat er in het hoofd van de knikkende cursist omgaat. Zelf knik ik ook wel eens in het kader
Over Neushoorntjes en Nijlpaardjes
Toen ik het deed, wist ik al dat het niet slim was. Op de dag dat opa en oma hun veertigjarig huwelijk vieren aan de kleinkinderen allerlei vieze liedjes leren. Maar ach, je verzint wat als tante.
En zo kwam het dat we al filerijdend in opgebroken Amsterdam met zijn vieren van Constantinopel zaten te zingen. Tot ik me realiseerde dat er bij kinderen geen sprake is van een aan- en uitknop en je dus alleen maar kunt hopen dat ze niet tijdens de speeches plots ‘daar lopen de jongens in hun blote ga je mee naar Frankrijk’ zullen brullen.
‘Sorry’, zei ik schuldbewust tegen mijn zus.
‘Geeft niet’, zei ze.
‘Dat hoop ik maar’, zuchtte ik, me inbeeldend dat de hele jubileumdag van mijn ouders voorzien zou zijn van de Cont-Tita-Neushoorntjes-soundtrack.
‘Ze weten niet eens welke woorden je zou kunnen invullen’, ging mijn zus verder.
‘Dat meen je niet!’, zei ik, ‘Ze zijn zeven en negen!’
‘Nee, ik denk echt dat ze er nog niet veel van snappen’, zei ze, terwijl ze aanschoof in een stoplichtfile en de kinderen op de achterbank nog maar eens zongen van Tita Tovenaar die met zijn Penicilline speelt.
Ik zweeg even en ging na of ik de vieze woorden uit Neushoorntjes,
Nieuwe running gag in huize Zezunja
In een edel deel knijpen en dan zeggen: ‘Sorry ’bout that.’
Moeten en mogen
Van de Gemeente Den Haag kreeg ik als Nederlander in het buitenland een brief dat ik dit voorjaar voor het Europees Parlement mag stemmen per brief, mag stemmen via een gemachtigde en mag stemmen door een dagtripje naar mijn geboortegrond te maken.
Van de Gemeente Leuven kreeg ik een brief dat ik als Europeaan op Europees grondgebied ook mag stemmen in de gemeente waar ik woon: Leuven. Maar dat ik dan wel gelijk onder de stemplicht val. En dat het ondertekenen van de brief gelijk betekent dat ik niet niet mag stemmen.
En hoe graag ik ook eens gewoon in België naar het stembureau zou gaan, ik had geen zin in dat ‘moeten’ en die dwang. Ziedaar mijn bezwaar tegen de stemplicht in een notendop: het ontneemt je elke stemlust.
Vrijdag de 13e
Vandaag is het de dag van De Blije Bukster en gisteren was het vrijdag de 13e.
Het zag er ’s ochtends nog rooskleurig uit. Ik had het bewijs van ongehuwd zijn klaarliggen, inclusief apostilles (stempels) die ik afgelopen maandag zelf bij de Rechtbank op de Parnassusweg had gehaald. We hadden deze keer een nummertje dat binnen een uur voorbijkwam en het labyrinth waren we ook al in één keer doorgekomen. Het leek allemaal mee te zitten.
Tot de dame vroeg wat de status ‘gescheiden geregistreerd partner’ eigenlijk betekent. Ik hoopte dat dat moment niet zou komen, want ik weet dat mijn flitsscheiding niet overal wordt erkend (Duitsland). En hoewel die scheiding hier in België wel wordt erkend, vermoedde ik wel dat er een zeer ingewikkelde conversatie zou kunnen volgen.
Dus ik begon rustig uit te leggen dat ik getrouwd was, dat ik daarna mijn huwelijk heb laten omzetten naar een geregistreerd partnerschap en vervolgens dat partnerschap heb laten ontbinden.
‘Ah’, zei de dame. ‘Dan heb je een bewijs nodig van de datum van je huwelijk en van de datum van de ontbinding van het partnerschap. Daarvoor hoef je geen apostilles te hebben. Slechts documenten met een datum.’ En of we wel wisten dat het vandaag vrijdag de
Hoog tijd voor een nieuwe dimensie
Er was veel. Wilders en zijn reisverbod naar Groot-Brittannië. En dat de VRT daar nog eens overheen komt met een deontologische commissie, omdat ze ‘voorzichtiger’ willen worden. En hoe eng en bekrompen dat allemaal is.
Het stadskantoor en het labyrinth waardoor je er met geen mogelijkheid in een rechte lijn naar binnen kunt lopen. De mededeling dat je een bewijs van ongehuwd zijn mist, hoewel je daar nog over hebt gebeld – ‘Nee, u hoeft niets anders mee te nemen dan 60 euro en een identiteitsbewijs’. Dat document ligt in Nederland en moet langs de rechtbank.
De tijd om na te kijken gaat verloren met in de stromende regen een sleutel zoeken. Eenzaam in de duistere krochten van Gent. Drie kwartier peuteren en proberen met een verkeerde sleutel die lijkt te passen. Valse hoop. Zeiknat en gefrustreerd zitten ik en mijn cursisten een uur later binnen. De volgende dag vind ik een mail dat ik ‘inderdaad’ geen sleutel van de poort had. Omdat die niet meer op slot kan. Die klemt gewoon. En iemand had mij moeten uitleggen dat je hem eerst omhoog, dan terug en dan vooruit moet duwen.
De mayonaise is op. En het brood. De chips. En de cola. In goed
Allegaartje (14)
Dingen die ik voel als mijn lief er niet is
1. dat-ie er toch is, wat heel irritant is, want hij antwoordt dan niet als ik ‘m roep
2. spanning en sensatie – tenminste nu – want ik ben morgen jarig en hij moest ‘even naar de stad’
3. irritatie, want ik heb hem het liefst altijd om me heen
Dingen die ik dit weekend ga doen
1. haar en haar voor het eerst ontmoeten
2. naar Maarten van Roozendaal
3. de hele dag lesgeven terwijl ik jarig ben
Dingen die ik niet meer mag doen van mezelf
1. opschrijven waarom ik zo weinig weblog
2. meer dan 6 sigaretten per dag roken (met uitzondering van dit weekend)
3. Lara Croften
Dingen die mij doen denken aan Lara Croft
1. de opdrachten in Wie is de mol?
2. dit filmpje (met dank aan Wenz)
3. mijn agenda – want dat is de reden dat ik het hyperverslavende spel niet meer buiten de vakantie mag spelen
Dingen die een jetlag van twee weken veroorzaken
1. een nacht doorhalen
2. vervolgens niet herstellen, maar steeds later naar bed gaan en steeds later opstaan
3. per ongeluk een middagdutje doen en daardoor ’s avonds nog later naar bed gaan en nog later opstaan
Dingen die ik niet leuk vind aan morgen 35 worden
1. dat ik 35