‘n Dag uit het leven van een synestheet
Normaal plaats ik mijn werkartikelen niet door op mijn weblog, maar omdat ik al drie keer op mijn weblog over synesthesie schreef (1, 2, 3), is dit een mooi vervolg. Dit artikeltje verscheen in APPeL, een tijdschrift voor alumni van de faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen van de KULeuven.
Een dag uit het leven van een synestheet
Maartje Luif
Er gingen jaren voorbij zonder dat ik wist dat ik synestheet was. Voor mij was de lucht blauw, een tomaat rood en de vrijdag lichtgroen. Dus toen ik dat over die vrijdag een keer hardop zei, en de verbaasde blikken zag, wist ik pas dat niet iedereen tijdseenheden, letters, cijfers en muziek in kleur ziet en dat niet iedereen geluiden ook voelt als aanraking.
Daarna duurde het nog heel lang voor ik wist dat er een woord voor was: synesthesie. Door testjes te doen en veel te lezen kwam ik erachter dat ik zeker vijftien van de veertig zintuigcombinaties ervaar en dat die eigenschap tot voor kort onder de categorie afwijkingen viel. Ik ben blij dat de heren neurologen zich na veel onderzoek achter de synestheten hebben geschaard: ze beschouwen het niet langer als een pathologisch gegeven.
Voor niet-synestheten is het nauwelijks voor te stellen
En wat heb ik daarmee te maken?
Het ergste aan dat hele verhaal over die ‘burgerlijke stand = onbepaald’ (1, 2) is natuurlijk het bureaucratische aspect, het gevoel dat je buiten alle wetten valt en dat niemand naar je luistert. Het gevoel van onmacht dat je krijgt als iemand zegt: ‘Ik kan het niet helpen, ik maak de regels niet.’ Of: ‘Als we voor iedereen een uitzondering moeten maken, dan kunnen we wel aan de gang blijven.’ Dat gevoel is natuurlijk het meest moedeloosmakend.
Maar bijna even erg, hoewel van een ander kaliber, zijn de bizarre ambtenarenzinnetjes van de dames die ons te woord staan.
Ik: “Dus wij kunnen dit vandaag niet meer regelen?”
Ambtenaar: “Nee, maar gelukkig heb ik al een goede daad gedaan vandaag. Ik heb een vluchteling een definitieve verblijfsstatus gegeven.”
Ik: “Maar als ik die trouwakte al ooit had, dan heb ik die nu zeker niet meer. Ik ben al bijna vijf jaar gescheiden!”
Ambtenaar: “Ja, dat is vreemd hè? Ik heb mijn trouwakte ook niet. Die van mij ligt in de hel… bij mijn EX!”
Ik: “Maar het is toch bizar dat jullie zeggen dat ik alleen maar een handtekening hoef te zetten en dat ik vervolgens twee maanden bezig word gehouden?”
Ambtenaar: “U vindt twee maanden lang? Dat
Bil, blote kont en Ivo Victoria
O, en toen was het dus pardoes gisteren op de radio. Ik kan u niet meer waarschuwen, vergeef me. Ik kan wel het mp3′tje plaatsen.
Dit is wat An Olaerts er in een mailtje over zei: ooh wat praat gij lekker vol hollands.
Dit is wat ik ervan denk: ik klink als Barry White, ik heb het woord ‘bil’, ‘blote kont’ en ‘Ivo Victoria‘ gebruikt: is er allemaal uitgeknipt, en ik heb gelogen op de radio, want ik wil helemaal niet beroemd worden.
Kortom: 1. gelukkig luisteren maar weinig mensen ’s avonds naar de radio, 2. het zijn fatsoensrakkers bij StuBru, 3. zoveel uh zeggen is absoluut niet cool, 4. is ‘lekker vol Hollands’ een compliment? en 5. waar is mijn man gebleven? (die laatste is een goede kwisvraag – wie het goed heeft wint eeuwige roem en een kus van de kwismaster)
Update: hier staat een berichtje met het item én een foto van de blogger en de sneltijper on tour.
Update: de workshop begint pas om 13:15, dus de berichten verschijnen pas vanaf 13:45 uur op http://schrijflegioen.wordpress.com. Excuses!
Het Schrijflegioen rukt op
Jawel, zaterdag is het zover! Dan rukt de frontlinie van het Schrijflegioen op naar het STUK in Leuven. Van 10:30 tot 12:30 publiceren ruim vijftig Schrijfdagdeelnemers meer dan honderd stukjes over schrijven, lezen en gelezen worden. Onze sneltyper Wannes slaat bij elk stukje drie keer tegen zijn pet en tikt het tekstje vervolgens razendsnel in op het geannexeerde internetdomein dat u alhier kunt vinden.
Doe mee, lees mee, schrijf mee: val aan!
U kunt zich nog aansluiten bij Het Schrijflegioen door u in te schrijven voor de Schrijfdag bij Creatief Schrijven. De Schrijfdag biedt nog veel meer dan alleen powerbloggen met de Maanzand/Zezunja-connection. U kunt u ook op sleeptouw laten nemen door An Olaerts, in het sijberse beter bekend als Tante Annie. U kunt aan de lippen hangen van Ivo Victoria, of aan die van Geertrui Daem en Annelies Verbeke. En u kunt schrijven. Een dag lang schrijven.
Maar u hoeft uw huis natuurlijk niet uit te komen. Vanuit uw luie stoel kunt u alle wijze woorden van het Schrijflegioen tot u nemen. Ga zaterdag rond een uur of elf naar schrijflegioen.wordpress.com en zie daar live de schrijfsels verschijnen. Of kijk aan het eind van de dag wat het resultaat is van onze strijdlust.
Vanmiddag gaan de
Onbedoeld illustratief
Koos van Zomeren vertelt over hoe de tijd steeds sneller verandert. Hoe zijn grootvader op zijn negentigste vond dat de wereld zo was veranderd, hoe hij dat op zijn vijfenvijftigste vond en hoe zijn kinderen dat op hun dertigste al vinden.
In een volgend shot steekt hij een sigaar op.
In de trein.
Sam heeft ne grote
Eergisteren hees iemand een spandoek op met daarop Tom = homo. Terwijl ik langsliep hoorde ik de ophijser zeggen: “Zou hij gaan wenen, als hij het ziet?”
Toen moest ik aan Sam denken, die in dezelfde straat al veel langer onderwerp van gesprek is. En ik vroeg me af of Sam ooit geweend heeft. Ik denk van niet.
Overpeinzing in meer dan 140 tekens
Toen iamzero over Twitter schreef, schreef hij over mij:
“Tijdens mijn eigen obligate rondje langs virtuele kennissen raakte ik hevig onder de indruk van het profiel van @zezunja. Zelf maar dertien mensen volgen en dan door twintig gevolgd worden terwijl je, en daar zou de rest van de wereld een voorbeeld aan mogen nemen, zelf niks te melden hebt. Respect.”
En ik dacht: o fuck, ja, Twitter. Daar zit ik ook nog op. Op een onbewaakt ogenblik in 2007 heb ik zo’n account aangemaakt en sindsdien heb ik af en toe in een vlaag van nieuwsgierigheid eens rondgesurfd, mede uit angst om iets te missen. En elke keer kwam ik tot de conclusie dat ik het niet helemaal snapte. Dat ik niet begreep hoe mensen dat durfden, zo’n stroom van futiele mededelingen produceren. Als ik op mijn weblog iets futiels plaats, moet ik daar eerst een megadrempel voor over en sus ik mijzelf altijd in slaap met ‘het is een weblog, er moet toch iéts op’. Maar bij Twitter kun je moeilijk volhouden dat er iets op moet. Misschien zie ik dat verkeerd, maar deze zienswijze heeft tot gevolg dat ik die drempel maar niet overkom.
Iets anders dat ik niet snap, is
Nu ben ik definitief bijgelovig
Het is ingewikkeld, want kafkaësk. Maar simpel gezegd komt het hierop neer: ik heb in Nederland destijds voor een flitsscheiding gekozen. Dat betekent dat je je huwelijk laat omzetten in een geregistreerd partnerschap en dat je dát vervolgens laat ontbinden. Die manier van scheiden was destijds goedkoper, sneller en minder omslachtig, omdat je niet naar de rechtbank hoeft.
Om mijn Weederhelft meewerkende echtgenoot te kunnen maken, moesten wij ons op de een of andere manier aan elkaar verbinden. We besloten dat te doen met een wettelijk samenwooncontract. Maar ‘geen van beiden mag gehuwd zijn of gebonden door een andere wettelijke samenwoning‘. Kortom, ik moest bewijzen dat ik niet al ergens een lekkere vent had zitten.
Dat ‘bewijs van ongehuwd zijn’ moest ik in Amsterdam halen, met stempels van de rechtbank om de echtheid te garanderen. Op dat document staat:
burgerlijke stand: gescheiden geregistreerd partner
En daar verslikte de Leuvense gemeente-ambtenaar zich in. Hoe dat afliep kunt u hier lezen.
De ambtenarij verwachtte van mij nog tal van documenten, allemaal geldig verklaard door de rechtbank, allemaal om te bewijzen dat ik ooit getrouwd was, maar nu de handen vrij heb.
Ik schakelde middels een machtiging (’Bij deze machtig ik…’) mijn vader in, die vervolgens eindeloos heen en weer
Mijn meesterwerk vreet arbeidsuren
Wederom wat gemijmer op VPRO’s Café De Liefde in De Liefde vs. Zezunja.
Toen mijn vakgenoten werkten aan hun carrière, werkte ik aan de liefde. Zij klommen op, likten zich in en deden hun best op school en kantoor. Ik nam verkering, maakte het uit, nam nog eens verkering, maakte het weer uit, trouwde en maakte het maar weer eens uit.
Mijn carrière kwam op het tweede plan. Ik werkte wel, maar ging niet skyhigh, hoewel dat in mijn beroep gebruikelijk is. Ik had er gewoon geen tijd voor. Indruk maken op potentiële prinsen op het witte paard vergt namelijk eindeloos veel tijd. Zo duurt een liefdesbrief doorgaans ruim een uur, een verleidelijke foto mailen kost in het beste geval een half uur en bedenken met welke romantische actie je de man in kwestie het hof zult maken, kost dagelijks zeker vijf keer tien minuten. Het uitvoeren van die romantische acties laat ik dan even buiten beschouwing. De keer dat ik besloot een videoclip te maken, spande de kroon: drie volle dagen was ik daarmee kwijt.
Verder moet je natuurlijk bedenken wat je aan moet. Slecht zittende topjes aan- en uittrekken, neemt dagelijks ongeveer drie kwartier in beslag. En emmeren tegen vrienden en familie
Filters in disguise
In veel café’s in Portugal staan de dozen met grote vloeitjes en filtertips in het zicht achter de bar. Zonder omhaal en met nietsverhullende namen als JointTips en Smoking. Terwijl joints akelig strafbaar zijn in die hoek van de wereld.
In Nederland, waar joints iets minder taboe zijn, kocht ik een tijdje geleden in een coffeeshop bovenstaand ‘blokje’ filtertips.
Het trimesteriële Loeki-moment
Voor de reclamehaters: zap maar even door. Voor de anderen: ik heb nog allerlei amusante en zinnige cursussen voor u in de aanbieding. Hier een overzichtje.
Tweedaagse cursus Recensies Schrijven bij Wisper in Leuven
begindatum: 4 april 2009
Twee volle dagen werpen we ons op het genre ‘recensie’. De eerste dag maken we kennis met de haken en ogen van het genre en de rechten en plichten van de auteur. Natuurlijk verdiepen we ons dan ook in voorbereiding en schrijfregels. De tweede dag besteden we aan bespreken en herschrijven van de gemaakte recensies. Zin om een kunstwerk in perspectief te zetten? Om te schrijven, te argumenteren en te researchen? Go for it!
Tien weken Eindredactie bij de Miles Academy in Vilvoorde
begindatum: 26 maart 2009
Een zeer praktische cursus Eindredactie voor beroepsschrijvers. Tien avonden buigen we ons over taal, stijl, tekstopbouw en schrijfwetten. Omdat ik de beroepspraktijk van de cursisten als uitgangspunt neem, is elke deelnemer zeker van een grote mate van ‘bruikbaarheid’ van hetgeen er in de cursus voorbij komt.
Twaalf weken Basiscursus Journalistiek bij de Miles Academy in Vilvoorde.
begindatum: 21 april 2009
Twaalf weken, vijf genres, duizenden tips, adviezen, handreikingen en vingeroefeningen. De cursisten worden ondergedompeld in een journalistiek denkraam, gaan eropuit, schrijven verschillende genres en