Lees eerst De tien geboden voor een onenightstand op VPRO’s Café De Liefde.

Ze vonden dat ik mannen onmenselijk maakte, ze onthoofdde, ze vonden dat als je zó keek naar een man voor 1 nacht, je beter een escortbureau kon bellen, ze vonden dat mijn stukje ten onrechte geen aandacht besteedde aan bijzondere onenightstands. Kortom: ze vonden mij veel te kort door de bocht.

Ik vond dat niet.

Ik weet niet hoe het bij andere mensen gaat, maar ik heb alleen onenightstands gehad in periodes dat ik redelijk kwetsbaar was. Relatietiepjes als ik hebben de neiging tot aandachtvragerij en als je het op relatiegebied zelfs niet tot een serieuze scharrel weet te schoppen, laat je je wel eens verleiden tot die zwerm eendagsvliegen. Ook al ben je kwetsbaar.
Gelukkig ben ik behalve een relatietiepje ook een avonturier, dus ik overleefde die onenightstands wel. Ik hield er mooie verhalen aan over en ik leerde mijn mannetje te staan.
Maar ik heb toch onevenredig veel moeten slikken in de luttele uren die ik doorbracht bij mannen voor 1 nacht. En dat terwijl ik mij voelde als een velletje strakgespannen crèpepapier: tik er iets te hard tegenaan en het scheurt.
Dus terwijl ik hunkerde naar een man voor misschien wel 2 nachten en me afvroeg of ik ooit de ware zou vinden, belandde ik in een vaalgrijs bed van een man die perverse dingen voor ogen had. Of in de klauwen van een man die me rozentuinen beloofde, maar er op kousenvoeten vandoor ging zodra hij had gekregen waarvoor hij kwam.
Ik moet bekennen dat ik een iets te stoere smaak heb als het op discovriendjes aankomt: ik val op van die George Michael-achtige types met ringbaardjes en te veel cool. Of surfboy-achtigen, met iets te veel blonde krullen. Ik sluit niet uit dat dat net die kleine groep is ‘die het voor de rest verpest’.
Maar ik denk dat ik niet de enige ben die op kwetsbare momenten bij zulke mannen achterop de fiets springt. Sterker, in de contreien waar ik vandaan kom, zag het zwart van de kwetsbare meisjes in amazonehouding op de bagagedrager van een jongen met te veel cool.
Voor die meisjes is mijn lijstje met tien geboden bedoeld. Voor mensen die zichzelf een rad voor ogen draaien door te geloven dat de kans op een relatie groter wordt door je te richten op zonnebrildragende studs uit Paradiso’s Noodlanding.
Voor mensen die als hoofdprijs hun lichaam inzetten, datgene waar vrouwen massaal onzeker over zijn, datgene waarop ze dus gemakkelijk ‘gepakt’ kunnen worden. Voor die groepen is een waarschuwing op zijn plaats.

En ik kan het weten.

Wat niet wil zeggen dat ik alleen maar bitter en teleurgesteld ben. Ik geloof in relaties, ik geloof zelfs in scharrels (relaties for the time being), ik geloof gewoon niet zo in de heilzame werking van onenightstands. Zonder die tien geboden is de kans op teleurstelling levensgroot. Er liggen veel gevaren op de loer

Maar om te bewijzen dat ik stiekem toch een romanticus ben, schrijf ik volgende keer De tien geboden voor een perfecte relatie.
En klim maar vast in de pen, want ook die lijst zal heel ongenuanceerd zijn.

Ik ben namelijk een buikdraaier. Als ik in bed lig en mij omdraai, doe ik dat via mijn buik.
Hoe doet u dat? Via uw buik of uw rug?
Ik zoek lotgenoten, want men zegt dat ik vreemd ben.

De reacties op dit stukje op VPRO’s Café De Liefde waren heftig. Hier mijn lijst met tien geboden voor onenightstands die ik daar publiceerde. Voor die reacties, kijk hier.

1. Gij zult niet verliefd worden.
En ik kan het weten. Bij het minste of geringste word ik verliefd. Bijvoorbeeld op de man wiens naam met een Q. begon. Hij schreef gedichtjes tijdens de onenightstand en hij woonde bij mij om de hoek. Wekenlang deed ik briefjes in de bus. Ik hoorde niets meer. Niet één gedichtje kon ik hem ontlokken. Toen ik mijn blinddoek eindelijk afdeed, was ik blij. Eigenlijk was ik ontkomen aan een freak met stinkvoeten wiens naam begon met een Q. en die mij lijmde met rijmelarijen.

2. Gij zult veilig vrijen.
Onveilig vrijen met iemand van wie je houdt, geeft stress en gedoe. Onveilig vrijen met iemand van wie je na één nacht al wist: ‘eens maar nooit weer’, geeft een dagenlange superfreak. Kinderen of hiv van een jongen die zich met veel te veel borsthaar over je boog toen het al te laat was om nee te zeggen? Nee.

3. Gij zult zijn lieve woorden niet geloven.
Regelmatig lag ik met open mond te luisteren naar lieve woorden van mannen voor één nacht. Ze hielden van me, vonden me de mooiste vrouw die ze ooit hadden gezien en maakten soms al plannen voor de toekomst. Niet zelden sneakten diezelfde mannen na de de daad weg in de veronderstelling dat ik sliep. Ze ontvluchtten de vrouw van wie ze zielsveel hielden. *trekt ooglid omlaag*

4. Gij zult goed nadenken over het te delen bed.
Je wil niet terechtkomen in een vaalgrijze lap waarvan je vermoed dat het ooit een wit laken was. Oplossing: bodybuilders, straatmuzikanten en getrouwde mannen zijn schoner dan je denkt. Daar staat tegenover dat bij schakers, populaire uitgaanstypes met een mooie kop en beroepsvrijgezellen met een drankprobleem het risico op de vaalgrijze lap enorm is.

5. Gij zult zorgen dat ge wegkunt.
Mannen weten niet van ophouden. Dat is een fact of life. Veel mannen gaan gewoon niet weg als je het vraagt (‘Ik heb geen vervoer, sorry.’), veel mannen laten jou niet vertrekken als je dat wilt (‘Ach nee, blijf nog even, ik weet niet waar de sleutels van de voordeur liggen, dus je kunt ook eigenlijk niet weg.’), veel mannen komen met emotionele chantage (‘Je kunt me nu niet alleen laten, je moet nog even blijven.’). Kortom: zorg dat de deur niet op slot gaat, dat je de man in kwestie aankunt en dat je je rug recht houdt.

6. Gij zult uw benen scheren.
Dus je gaat uit, maar je hebt je benen en je oksels niet geschoren. Iemand die van je houdt vindt dat vast geen probleem. Mannen die onenightstands aangaan daarentegen zijn van het lompste soort. Die bekijken je keurend en presteren het om naar je scheerschema te vragen. Een onenightstand is niet leuk genoeg om beledigd te worden, dus je kunt er maar beter voorbereid aan beginnen.

7. Gij zult niet meegaan in bizarre spelletjes.
Als mannen zich vrij wanen komt het beest naar boven. Tijdens onenightstands willen ze kontneuken omdat dat thuis niet mag en ze willen rare dingen in je oor roepen. Wees niet verbaasd, dat is helemaal des eennachtsmannen. Wees wel kordaat en zeg dat-ie normaal moet doen. Tenzij je graag hebt dat mensen scheldwoorden in je oor fluisteren. Dan zijn eennachtsmannen helemaal jouw ding.

8. Gij zult niet de meest populaire man mee naar huis nemen.
De zegetocht achterop de fiets bij de populairste man van het bal voelt altijd glorieus, dat geef ik gelijk toe. Maar wat volgt is meestal een nacht met een luiwammes van formaat. Iemand die altijd geprezen is om zijn coole looks en zijn goeie grappen, een verwend nest dat nooit de handen uit de mouwen heeft hoeven steken. Onnodig te zeggen dat het hard werken is om daar nog wat van te maken.

9. Gij zult beseffen dat het een overeenkomst voor één nacht is.
Als je het eerste gebod (Gij zult niet verliefd worden) braaf opvolgt, ligt er nog een andere valkuil in het verschiet. Je kunt namelijk hopen op een nieuwe scharrel. Maar onenightstands zijn nachtdieren. Natuurlijk kun je een tijdje scharrelen met een nachtdier, maar wees niet verbaasd als je er een alcoholverslaving, een soa, een chronisch slaaptekort en een lege bankrekening aan overhoudt. Scharrelen met een nachtdier is razend ongezond.

10. Gij zult sterk in de schoenen staan.
Je kunt alle negen geboden kennen en toch nog grandioos gekwetst, bedoezeld en gekraakt uit een onenighstand komen. Als je niet sterk in je schoenen staat, trek je het niet dat hij vijf minuten nadat-ie klaarkwam al zijn veters zit te strikken. Als je niet in jezelf gelooft, durf je geen stap in zijn slaapkamer te zetten. En als je geen vuist kunt maken, is een onenightstand ronduit tricky. Gelukkig is een onenightstand een zelfgekozen illusie. Eentje die je met gemak kunt voorkomen door simpelweg je slipje aan te houden.

NB Ik sluit niet uit dat mannen sommige zaken een tikkeltje anders moeten aanpakken.

Ze had een hamster in haar handtas, de mevrouw van wie we de auto kochten. Dat verklaarde een hoop.
Zo verklaarde het onder andere de kleur van de auto’s op het terrein. Wij kochten een appelblauwkermisgroene, maar er stond ook nog een surfboyblauwe en haar hemdje was appelshampoogroen.
In haar knalrode handtas had ze een hamster onder een servetje en meer nog dan het keuringsbewijs en de carpass wilde ze ons het beestje onder het servetje laten zien. Haar fiets was roze met wit.
We hadden de auto op internet gevonden. Eentje die de afgelopen veertien jaar maar tienduizend per jaar had gereden. Ik geloof dat ze dat een boodschappenkarretje noemen. Dit was een echte.
Ik vond haar een Limburgse Paris Hilton met haar hamster in haar tasje. En ze was al veertig of zo.
Er zaten geen nummerplaten op. Klein probleem voor een testrit. ‘Geen probleem’, zei ze. ‘Ge kunt hier over het terrein.’ We keken, en ja… het landgoed had een rondweg.
Dus daar vlogen we. In het hysterische autootje. Langs het landhuis, langs de pony’s, langs de jachthonden en langs de elektronisch bestuurbare Dynasty-poort.
We keurden hem goed, hij reed soepel, en de auto zag er van binnen uit alsof er al jaren lakens over de meubels lagen. Dat de radio niet aangesloten leek, was een minor problem.
Maandag gaan we hem halen, met nummerplaten. Gisteren hadden we haar aan de telefoon: ze had een mannetje laten komen om de radio aan te laten sluiten.
Nooit gedacht dat ik Paris Hilton een betrouwbare autoverkoper zou vinden.

Klik voor een groter exemplaar.

Vandaag kwam mijn stembiljet van de Europese Verkiezingen. Als ik de knaloranje (!) envelop op de bus doe, heb ik gestemd. Maar ik dub nog over mijn keuze. De mooiste naam is die van een dame op de Europese Klokkenluiderspartij, Engel Vrouwe uit Warga. Maar die zit niet bij GroenLinks.

Omdat je in deze stad maar één keer in de twee maanden je grof vuil buiten mag zetten, zijn we genoodzaakt om alle spullen die we niet meer willen hebben en die te groot zijn voor een vuilniszak nu al weg te doen. Zes weken vóór de verhuizing.
Er is dus vanaf nu geen sprake meer van languit op de bank. Terwijl ik dat de komende weken hard nodig zal hebben. Met andere woorden: het is begonnen.

Een tekeningetje. Een ruimteschip.
(klik voor een groter exemplaar)
Update: En nog meer tekeningetjes op mijn twitterpagina.
http://twitter.com/Zezunja

Dingen in het nieuwe huis waar ik me nu al op verheug:
* Geen sluipverkeer dat om zes uur ’s ochtends door de straat raast.
* Een te warm huis in plaats van een te koud huis.
* Dat het vliegengordijn nooit meer in het kattenluikje vast kan zitten, omdat het luikje niet in een deur komt.
* Nooit meer drie weken lang elk uur Zie ginds komt de stoomboot uitgevoerd door het carillon van de Begijnhofkerk.
* Dat de wasmachine niet meer door mijn favoriete tv-programma dendert, omdat die voortaan een verdieping lager zal staan.
* Plaats voor een fatsoenlijk tijdschriftenkastje op de plee.
* Nooit meer bang hoeven zijn dat je je huis niet meer inkomt, omdat het postvakje aan de binnenkant van de deur op zo’n manier openstaat dat de deur niet meer openkan.
* Geen uiterst illegale fietsenstalplek meer hoeven zoeken als ik met de trein reis – het station is op loopafstand.
* Alle kanten op kunnen zwieren met de Wii, omdat we een vierkante huiskamer zullen hebben in plaats van een smalle strook.
* Nooit meer in de wasbak hoeven piesen, omdat we voortaan een wc op onze slaapkamer (!) hebben.
* Geen exhibitionist meer aan de overkant hebben.
* De Hema, die zo dichtbij zit dat ik een gouden impulsaankopentoekomst voorzie.
* Dat de katten niet meer in de buurt van de Quintenskerk wonen, waar kattenaids heerst.
* Mijn collega verliefd in de ogen kunnen blikken, omdat onze beeldschermen niet langer recht maar schuin tegenover elkaar zullen staan.
* Een keukentafel in de zon waardoor mijn cappuccino langer warm zal blijven.
* Nooit meer over vijf schuttingen hoeven klimmen, omdat de sleutel voortaan bij vrienden om de hoek ligt.
* Wakker worden met de zon op je lijf.

Zoals het er nu bij hangt.

Ooit vonden we in de kringloopwinkel voor 1,50 een prachtig schilderij met een hoek af. Voor de Nederlanders: ‘een hoek af hebben’ is niet alleen een aanduiding van een vorm, het is ook ‘een steekje los hebben’. De grote vraag was tot nu toe: wie heeft die hoek er waarom afgezaagd? Nu is de grotere vraag: waar in ons nieuwe huis hangen we het, zodat we ‘het hoekloze’ optimaal benutten?

Vorige week filmde ik de helicopter die eindeloos boven onze tuin cirkelde om de Europese ministers van Onderwijs te beschermen, die hun Bolognaconferentie boempatat midden in Leuven hadden gepland. Wat de helicopter boven onze achtertuin deed is de vraag. De universiteitsbibliotheek ligt niet echt om de hoek. Ik verdenk de ministers ervan even een frisse neus te hebben gehaald op het Begijnhof, hier om de hoek. Onder begeleiding van een helicopter.

De week daarvoor filmde ik de opstelling van de start van de Scheldeprijs, die vertrok vanaf de Grote Markt in Antwerpen. Ik was die dag aan het werk in het Internationaal Perscentrum en besloot het gedoe onder mij vast te leggen. Toen de fietsers uiteindelijk echt startten, was ik zo druk bezig dat ik in de glimp die ik opving geen tijd had om mijn camera erbij te pakken. Ik heb wel ’s ochtends een snapshot gemaakt van het onvoorstelbaar smalle parcours dat van de Grote Markt naar de Groenplaats liep. Bizar dat ze daar 228 renners tegelijk doorheen persen.
By the way: Petacchi won.

Het smalle parcours van de Scheldeprijs – van de Grote Markt naar de Groenplaats, met een grote paal in het midden.

Dat à­k een ander jasje aan heb, begint al gewoon te worden. Het is nog maar vier maanden geleden dat ik mijn laatste make-over onderging.
Maar mijn twee ex-compagnons van het NLC zijn niet zulke manische meubelverschuivers. Toch gingen ook zij als een razende tekeer op hun beider webzijdes.
Kijk hier voor Vrouw Polle die eindelijk op eigen benen staat. En hier voor Kaat die op Desalniettmin de boel ook stevig omgooide.

Het had iets te maken met iemand die tegenover mij zit en die maar blijft knutselen, knutselen en knutselen. En zien knutselen, doet knutselen, zo gaat dat.
Maarrem, allemaal goed en aardig hoor, dat knutselen, maar waar blijft die wederopstanding? Het volk mort en ik mis hem, de man die ik ooit versierde. Wat mij betreft: no more rest in peace. Maanzand is dood, leve Maanzand. Neem een voorbeeld aan mij: een dagje schuiven en de meubels staan in een heel ander licht.

Zegt u er eens wat van!

(Voor de andere redenen om om te katten, zie dit stukje)

Ik ben ontheemd en onthecht. Ik heb me losgemaakt van wat ik vroeger over mij dacht. Zo dacht ik dat ik het beste gedijde bij een vaste job, bij zekerheid. Ik dacht dat ik voor altijd in Amsterdam zou wonen en dat ik alleen maar beter gitaar zou leren spelen. Ik dacht dat ik iemand was die ‘vrienden voor altijd’ maakte. Ik dacht tot ik het einde der tijden iedereens telefoonnummer zou onthouden en dat ik voorgoed een huilebalk zou blijven. Ik dacht dat ik niet kon tekenen en dat ik totaal ongeschikt was voor het freelancebestaan. Ik dacht dat ik nooit zou stoppen met roken en dat ik steeds maar meer zou gaan verdienen. Ik dacht dat ik mijn leven zou beteren en dat niets voor de eeuwigheid was. Ik dacht dat ik ooit een mevrouw zou worden en dat ik zou overschakelen op rode wijn. Ik dacht dat ik nog steeds wekelijks Risk zou spelen en dat ik nooit een auto zou kopen. Ik dacht dat ik zou bezwijken onder het gewicht van een eigen bedrijf en dat ik nooit Vlaamse zinsconstructies zou gebruiken. Ik dacht dat ik zou blijven zingen en dat ik eerder nieuwe vrienden zou hebben gemaakt. Ik dacht dat ik nooit zo gelukkig zou kunnen zijn als ik nu ben.
Wat ik nu denk, weet ik niet.

Zoals u kunt lezen in ‘De Manische Meubelschuiver verantwoordt zich‘ was het de bedoeling dat al ons poezenmateriaal op één site zou verschijnen (Drie keer krabben), maar een mens bedenkt zich wel eens en dus moet onze verzameling kattencuriosa hier een plaatsje vinden.
Aangezien er drie hoofdrolspelers zijn die elk uitblinken in een aantal zeer specifieke theatrale eigenschappen leek het mij handig het poezenprofiel van Drie keer krabben hier door te plaatsen. Mocht u willen weten waarom die grote dikke altijd ligt op foto’s en filmpjes en waarom die zwarte altijd zo hysterisch uit haar ogen kijkt? Hieronder vindt u het antwoord in een korte profielschets.

1983
Het was een wereld met roze en groene zweetbandjes, 4-us-zonnekleppen en posters van Henny Vrienten boven je bed. Een wereld waarin ik en zijn dochter van ‘heroïne godverdomme’ brulden, terwijl we pas acht waren. We zongen als we samen hurkten in de schuur vol cavia’s en als we samen een fikkie stookten onder de keukentrap. En hoewel die wereld later moedwillig in de vergetelheid werd gedrukt, was dat de wereld waarin ik was en waarin hij was, als de vader van het meisje met wie ik zong.

1986
Het was een wereld met zwarte schermen, vol met groene of witte letters die haastig achter de fel knipperende cursor aanholden. Een wereld waarin men Pong serieus nam; Pong was innovatief, Pong was de toekomst.
In die wereld mocht ik af en toe schaken tegen de slimheid zelve: de computer. Ik mocht babbelen met zijn zelfgefabriceerde sprekende computer. Ik mocht spelletjes spelen die niemand speelde, omdat hij ze zelf gemaakt had. In die wereld was hij de aanstichter van mijn huidige voorliefde voor computers.

1988
Het was een wereld van op het kroost letten, wachten tot de ouders thuiskwamen en de koelkast leegeten. Een koelkast met magische Indische potjes, en tig soorten ingelegd zuur. Een wereld van zitten op hun bank, kijken op hun klok en waken over hun kinderen. In die wereld was hij een van mijn eerste opdrachtgevers ooit. Ik was toen freelance babysitter.

2003
Het was een wereld vóór web 2.0, een wereld vol pioniers en beginnelingen. En hoewel hij een andere generatie was, was hij de next generation. Hij had een weblog, ik had een weblog, en daarmee deelden we een wereld in het sijberse. We linkten naar elkaar en merkten elkaar op in onze statistiekentellers. Het was de wereld waarin ik kon zeggen dat ik een oom had met een weblog.

2009
Het was een wereld waarin hij veel pijn had en waarin hij pas kort wist dat die pijn hem fataal zou worden. Hij overleed vannacht, toch nog onverwacht, want erg snel. Hij nam daarmee afscheid van de wereld waarin hij mijn oom was.

(let op de plotwending 1.20 min.)

Kom eens kijken, klik eens door. ‘t Is nieuw hier.

Er was ooit een plan. Een jaar geleden. Voor een nieuwe website. Drie keer krabben. Zo zou die site gaan heten. Een site waarop we al onze kattenfoto’s konden dumpen, een site met als enige bedoeling: zezunja.nl en wijlen maanzand.com vrijwaren van al te veel katten en katachtigen.
Maar er was ook al een site die Waar is mijn melk? heette en die een zachte dood stierf wegens te weinig tijd. Én er was nog de website van Het Eiland Neus die beschamend weinig aandacht kreeg.
Kortom: er was eens een tijd dat ik voor elk nieuw plan een nieuwe website in het leven riep. Deze keer was driekeerkrabben.com al zo goed als af, toen ik aan de keukentafel een goddelijke ingeving kreeg: weg met al die sites! Ik zet voortaan alles op zezunja.nl. Beter veel reuring op weinig sites, dan weinig reuring op veel sites.
Kortom: beware! De katten komen terug! En aangezien ik er een hoop had opgespaard om driekeerkrabben.com te kunnen lanceren, valt er nog een hoop in te halen.

De tekeningetjes in de header maakte ik speciaal voor Drie keer krabben, maar die zijn nu dus naar het hoofdkantoor gepromoveerd. Voor het overige is er niet veel veranderd, behalve dat ik niet langer goede-ideeën-obstipatie zal hebben: ik hoef voortaan niet eerst een nieuwe site te beginnen, een nieuwe domein te claimen en de lay-out in orde te brengen. Ik kan gewoon doen alsof ik al een site heb.