Voor wat er aan vooraf ging: lees mijn aankondiging van gisteren.
De dag van mijn rijbewijs was het zonnig, veel meer dan dat weet ik niet – ik heb alles verdrongen. Dat er zon geweest moet zijn, weet ik vanwege de titel van dit stukje.
Het examencentrum in Alken (Hasselt) is gevestigd op een industrieterrein en mijn instructrice (die met een andere pet op de moeder van Wannes is) was paraat. Ik was er helemaal klaar voor: 20 uur les en daarnaast nog meer dan 1000 kilometer ‘vrij’ gereden. Ik twijfelde niet.
Voordat we de weg op gingen, liet de examinator mij de motorkap openen, waarna ik moest zeggen welke tank voor de koelvloeistof was. Omdat het donker was onder de motorkap legde ik mijn zonnebril op het dak van de auto. Daarna wees ik feilloos het reservoir van de koelvloeistof aan.
Vervolgens mocht ik instappen. Ik zette alles nog eens goed: stoel, stuur (ik heb last van lange benen) en binnen- en buitenspiegels. Toen draaide ik de sleutel om en reed ik weg, de rust zelve.
Iets buiten het examencentrum hoorde ik wat getik op het dak. Rikketik, rikketik, rikketik. De moeder van Wannes zat naast me en de examinator zat achterin gezellig tegen haar
Lees meer…
Net als het Choco-verhaal heeft ook dit verhaal een aanloop nodig. Het verhaal van de auto is namelijk nauw verbonden met het verhaal van mijn rijbewijs. En het verhaal van rijbewijs, tsjongejonge-nounou, dat is me een verhaal.
Mocht u willen weten hoe de zaken ervoor stonden toen ik besloot mijn rijbewijs te gaan halen, lees dan eerst o-kut-o-kut-o-kut-o-shit-o-shit-o-shit en Ik ben een chauffeur. Ik las het zelf ook terug en in het eerste stukje staat: “Als alles volgens planning verloopt, heb ik in 2008 een rijbewijs.”
Au!
En dan te bedenken dat ik een meesterplanner ben. Echt een actieve agendaschrijver met doelen, middelen en resultaten. Maar dat mag niet altijd baten. Blijkt.
Want het is bijna 2010 en ik heb mijn rijbewijs nog steeds niet.
Bij het verhaal van de auto hoort dus het verhaal van mijn rijbewijs. Het combinatieverhaal bestaat uit drie delen:
Het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.
Het verhaal van de auto en hoe Paris Hilton niet te vertrouwen is
Het verhaal van het gehaalde theorie-examen dat niet meer geldig is
Morgen: het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.
Dit huis is om een druivelaar heen gebouwd (of om een wijnrank, zoals ze Nederland zeggen). Dat klinkt vreemd, en dat is het ook. De veranda (serre voor Nederlanders) die aan ons bureel vastzit heeft een naar binnen groeiende druif.
Kijk maar op de foto: de stam en de wortels staan buiten, de druiven hangen binnen. De huiseigenaar heeft bij de bouw van de serre de stam keurig in een uitsparing bij de dakbalken gemanoeuvreerd. De druiven die eraan groeien zijn heel zoet en sappig, omdat het in de serre natuurlijk altijd luw en zonnig is.
Klik voor de hele foto.
Een trosje druiven kunnen plukken als je hard aan het werk bent, is tof. De bladeren horen vallen als je hard aan het werk bent, is ook tof.
Maar als het echt herfst wordt, is het toch iets minder tof. Kijk maar op de foto.
Klik voor de hele foto.
Maar het valt op te lossen, kijk maar op de foto.
Klik voor de hele foto.
We zouden ‘m ook niet kwijt willen. Zicht op de tuin terwijl je stukjes tikt, is één ding, maar een beetje natuur in huis is de kers op de taart. Dus we zullen keihard dealen met het gebladerte. En dan heb ik
Lees meer…
We wilden ons werk achter ons laten als we klaar waren, we wilden niet per ongeluk de bliepjes van de mail horen, we wilden dat Het Eiland Neus een eiland werd en niet langer verlengstuk was van onze woonkamer. We wilden verhuizen.
Toen we dit huis zagen, waren we op slag verkocht. Al het hout, al die kamers, al die mogelijkheden. Maar er was één probleem: geen van de kamers was groot genoeg voor een bureel met twee driftig knutselende mensen. De woonkamer was dik in orde als woonkamer, de logeerkamer was dik in orde als logeerkamer, de badkamer als badkamer, de inloopkast, de slaapkamer, en nog ‘n ongebruikte kamer: allemaal dik in orde. Drie etages met een keur aan toffe kamers… maar geen bureel.
Tot ons oog viel op de kelder. Aan de straatkant is de kelder een echte kelder, maar aan de tuinkant is de kelder eigenlijk de begane grond, want straat en tuin verschillen enorm in hoogte. In die kelder is een grote kamer, die aansluit bij een serre (voor Vlamingen: veranda) die grotendeel bestaat uit glas. En die kamer was eigenlijk groot genoeg voor Het Eiland Neus.
De studenten die in ons huis hadden gewoond, hadden de kelder ingericht
Lees meer…
Dus ik word op een dag wakker en ik denk: IK-MOET-NU-MIJN-WEBSITE-VERBOUWEN. Dat ik midden in de drukste periode van het jaar zit, maakt niet uit, dat ik bijna in het vliegtuig naar Barcelona stap, doet niet ter zake en dat ik zo overspannen als een ei ben: so be it. IK-MOET-MIJN-WEBLOG-VERANDEREN.
NU.
Dus mijn lief wordt wakker en kijkt niet begrijpend naar mijn maintenance-pagina. Hij zegt niks, want hij is allang blij dat ik in mijn veranderwoede niet mijn biezen pak. IK-WIL-HET-HE-LE-MAAL-ANDERS, zeg ik dwingend. Uh, ja, ik weet het niet, zegt hij, nauwelijks onder de indruk. Hij weet ook dat ik in het 6-jarig bestaan van mijn website al 17 x alles HE-LE-MAAL-ANDERS wilde.
Dus ik zet een asbak tussen ons in op de keukentafel. En ik steek van wal. Ik wil dat die website helemaal uitdraagt wie ik ben. MAAR-WIE-BEN-IK-IN-HEMELSNAAM-? vraag ik hem. Uh, ja, stamelt hij. NOU-?, vraag ik ongeduldig. Uh, ja, zegt hij weer. IK-HEB-EEN-BRILJANT-IDEE-NODIG, zeg ik. Om de druk wat te verlagen.
Dus ik begin wat te knutselen. Tong tussen mijn tanden, voortdurend het spoor bijster. ER-KLOPT-IETS-NIET, zeg ik tegen hem. DIT-BEN-IK-HELEMAAL-NIET. Maar het is toch mooi?, zegt hij. Ik val stil. Voor even. NEE-HET-MOET-HE-LE-MAAL-ANDERS. En ik zwijg.
Klik voor een
Lees meer…
U wilde perikelen (dat bleek hier) maar u wilde ook het verhaal van altijd warme voeten en de daarbij behorende foto’s.
Welaan, bij deze.
Klik voor een grotere foto.
Het verhaal van de… altijd zichtbare toren
Toen ik voor het eerst in Leuven kwam, vond ik het een schattig stadje. Mooi, levendig, maar niet echt serieus te nemen als stad. Een ring waar je maar 50 mag, geen buitenzwembad en in vakanties maar 60.000 inwoners, neuh, dat viel niet serieus te nemen.
Het allerschattigst vond de enige wolkenkrabber die Leuven rijk was: Sint-Maartensdal.
Sint-Maartensdal is in meerdere opzichten schattig. Ten eerste is het een flat met een futuristische barbecuespies op het dak, waarschijnlijk om daadwerkelijk de wolken te krabben. Dat heeft iets over-ambitieus, wat het gebouw in het geheel niet waarmaakt.
Want het is een flatje van niets. Zoals de naam al zegt: hij staat in een dal, waardoor de toren nog niet eens een vliegtuiglichtje nodig heeft. Daar is weinig wolkenkrabben aan, me dunkt.
En dan de kleuren, die zijn wel het allerschattigst. In België hebben ze de neiging om – net als in Frankrijk – de pijn van armoede te verzachten door de getto’s zalmroze te schilderen. Sint Maartensdal is naar Leuvense maatstaven zo’n getto: het
Lees meer…
Klik op het plaatje voor de hele timeline.
Je zou zeggen dat Esther gelijk heeft als ze verzucht dat Matthijs van Nieuwkerk er in De Wereld Draait Door doorgaans wel een erg ouderwetse visie op Twitter op na houdt. Alsof het altijd gaat over ‘ik eet nu een appel’. Maar op het moment dat ze het zei waren er nog tien andere tweets zichtbaar in mijn timeline in Tweetie. Allemaal berichten die op datzelfde moment door Jan en alleman geplaatst waren. En zie: van de tien gingen er vier op de een of andere manier over eten (zie de roze gemarkeerde tweets). Zou Matthijs toch gelijk hebben?
