De bultjes van Lodol de Podol
- zondag 22 februari 2009
- superpersoonlijk
- 15 reacties
- reageren?
Ze heten bij ons thuis ‘de bultjes van Lodol de Podol’.
Lodol de Podol is de beste vriend van mijn Weederhelft en hij komt regelmatig chillen aan de keukentafel op de berg.
Tijdens zo’n chillsessie bracht hij het onderwerp ineens ter sprake. ‘Die kleine bultjes op je bovenarm, die stukjes die als je eraan krabt elders in je lichaam een steekje of wat gekriebel voortbrengen.’
Wij keken hem aan en streken eens over onze bovenarmen. Verrek ja, die bultjes, met inderdaad: lijntjes naar andere plekjes. Onzichtbare stroomdraden, waardoor een nagel op je bovenarm leidt tot wat vrolijk geprikkel op je scheenbeen of grote teen.
‘Heeft iedereen dat dan?’, vroeg ik. We wreven gedrieën nog eens over onze bovenarmen en stelden vast: in dit gezelschap was er bij 100 procent van de mensen sprake van de bultjes van Lodol de Podol.
Hoe zit dat bij u? Heeft u ook bultjes van Lodol de Podol?
15 reacties:
Moest ik natuurlijk meteen proberen. En verdomd!Het klopt!
Die steekjes of kriebels elders komen doordat er dan een segmentale verbinding is tussen die twee plekken.
Zo. Heb ik weer genoeg kennis geacteerd voor vandaag.
@ Polle: Maar dat past niet meer in mijn onderkop!
Ja! Maar nu ik erover nadenk… Volgens mij ook alleen op m’n (boven)arm(en).
Jahoor! En heb sinds mijn 16e een oogbeschadiging die zeer doet en dat zeer loopt door naar mijn linkeroksel. Iedereen die ik dat ooit verteld heb kijkt me aan of ik gek ben, maar ik voel het en weet het zeker- daar zit een zenuwverbinding tussen.
Ik vind geen bultjes op mijn bovenarmen…
Ik heb mijn bovenarmen ongeveer blauw geknepen, maar niks hoor……
als ik links onder op mijn kin knijp voel ik het rechts! verkeerde bedrading, volgens mij. en eindelijk kan ik dit interessante feit aan iemand kwijt, he he.
straks moet ik nog mijn bovenarmen proberen die zitten nu heel erg ingepakt tegen de kou.
Ik knijp. Ik krab. Ik voel.
Maar niks hoor.
Bultjes is misschien ook het verkeerde woord, het zijn meer héél kleine oneffenheidjes, schilfertjes, opstaande porietjes, dat idee.
En knijpen heeft geen zin, met wrijven kom je verder – en dan een beetje pulken.
Haha, dit klinkt zóóó ranzig. Maar dat is het helemaal niet hoor.
Hahaha, man, ik ben zoooo glad.
Maar ik zal er op letten.
Heel interessant dit.
Ik heb er een op m’n bil die ik voel in m’n schouder :-)
Ha, wat grappig, ik vroeg dit een paar dagen geleden aan mijn vriend!
(en ja, wij hebben allebei ook van die verbindinkjes)
*kijkt verbaasd*
heet die vriend echt zo??
@ Impa: Ja, ik heb er ook zo een op mijn bil. Volgens mij zijn billen en bovenarmen wat dat betreft uit hetzelfde hout gesneden. Die van ons dan toch!
@ Marijn: Echt? Zie je, ik heb gevoel voor maatschappelijke issues. *kijkt nog steeds verbaasd*
@ Kuikentje: Bijna… ;)