Het is het reflecteren.
Gisteren las ik een dagboek uit 1991 en daarna een uit 1988: toen reflecteerde ik me al rot. Ik zocht naar boeken, tijdschriften, videoclips uit die tijd, maar ik vond een voortdurende bespiegeling van mezelf ten opzichte van alle mensen die ik op een dag tegenkwam.
Het hoort bij mij, dat reflecteren. Eerst kijk ik, voel ik en registreer ik, maar er komt altijd een moment dat ik er een analyse op loslaat. Dat ik ga reflecteren. En in het ergste geval hou ik er een mening op na.
Een weblog is niets anders dan een voor het publiek gestileerde reflectie van de auteur op het leven of ‘de dingen’. Daarom past het mij ook zo goed, een weblog.
Maar daarom word ik er ook zo gek van. Ik heb mezelf verplicht door te gaan met dat reflecteren zolang het weblog bestaat.
In het echte leven moet mijn reflectie soms een halt worden toegeroepen. Vraag maar aan m’n vriendje. Die zou er wat voor over hebben als ik het leven eens een dagje niét op de sofa zou leggen.
En ik zelf ook. Ik zou er ook veel voor over hebben om een dagje niet te reflecteren. De afgelopen zes jaar heb
To reflect or not to reflect
Kan iemand me even bijpraten over het algemeen belang?
Het is 1994, School voor Journalistiek, Ravellaan, Utrecht. Ik sta in een lokaal en moet iemand bellen voor een interview.
‘Goedemiddag, ik ben Maartje Luif, mag ik u wat vragen stellen over dit en dat en zus en zo’
Dat mag.
Ik vraag veel, noteer ijverig, ik bedank en ik hang op.
Achter mij staat een docent.
‘Heb je helemaal niet gezegd dat je journalist was?’
‘Nee, het was niet nodig, die man wilde zo ook wel praten.’
‘Één ding’, zegt hij, ‘we strijden altijd met open vizier. Dus we vertellen altijd dat we journalist zijn en voor welk medium we werken.’
Okee’, zeg ik.
Het is 1997, ik zit in het derde jaar van de School voor Journalistiek. Ik wil een verhaal schrijven over relatiebureaus, en een over het misbruik van stichtingen als rechtspersoon, en een verhaal over de toevoer van hasj naar coffeeshops. ‘Ga undercover! Bij allemaal. Als je dat niet doet ben je geen knip voor je neus waard.’ Een andere docent, een andere visie. Ik deed het niet.
Het is 1998. De hoofdredacteur van het vakblad zegt: ‘We doen het undercover.’
‘Kan dat wel?’ vraag ik.
‘Als je het niet kunt uitdiepen zonder undercover te gaan en het dient een algemeen belang, dan valt het te verdedigen.’
En dat
Had ik geweten dat de wereld weldra groter zou worden…
Vroeger ging ik bovenaan de trap zitten als mijn ouders bezoek hadden. Zij waanden mij in bed en ik zat dingen af te luisteren die ik niet begreep om maar niks te missen van het feest dat het leven voor me in petto had.
Met mijn knieën tot aan mijn kin in mijn Pink Panter-pyjama gevouwen, wachtte ik tot ik mijn ogen niet langer open kon houden. Pas als ik bijna in slaap viel met mijn hoofd tegen de leuning, pas als mijn voeten zo koud waren dat geen knuffelbeest daar nog verandering in kon brengen, pas als het bezoek bijna wegging en ik gesnapt dreigde te worden, klom ik stilletjes terug in mijn hoogslaper.
Overdag was alles anders. Dan wilde ik het liefst zo gauw mogelijk weer tv kijken als mijn ouders gasten hadden. Meeluisteren in het donker in je roze Pink Panter-pyjamaatje, terwijl je je tenen vergelijkt met de verfdruipers op de muur, is iets heel anders dan meeluisteren terwijl je bij het gezelschap aan tafel zit. Dat laatste vereist aanpassing (Niet zo klooien met die kurkentrekker!), geduld (Even wachten, jij mag zo iets zeggen.) en sociaal gedrag (En hoe gaat het met jou op school?).
Bovenaan de trap schikte de wereld zich naar mijn
Dit is het laatste lijstje
19 Dingen die ik had moeten schrijven in 2009, maar die ik niet schreef. En 1 bonusding.
1. In de categorie tsjakaa
Aan het begin van het jaar keek ik Wannes diep in de ogen en zei ik: “Ik wil een auto. En meer geld. En een ander huis.” In mei kochten we met hulp van buitenaf een auto, in juli verhuisden we naar een heel fijn huis en na een najaar op water en brood lijkt het erop dat we eindelijk de meeste schulden kunnen afbetalen. Wannes Daemen is me dankbaar voor mijn doelmatigheid.
2. In de categorie blabla
Aan het begin van het jaar vroeg ik me af of ik mijn slapende Twitteraccount zachtjes wakker zou maken. Nu staat mijn aantal tweets op 3650. Ik heb 496 followers en zelf volg ik er 420. Het Twitteraccount is met oorverdovend gerinkel wakker gemaakt.
3. In de categorie meen je dat echt, een zakje met drollen?
Er stond iemand voor de deur met een zakje met drollen. En dat ik een kattenbak moest nemen, en dat het verschrikkelijk was en dat ze het allemaal in haar tuin deden en dat ze al die drollen in dat zakje had gedaan en moet je eens kijken hoeveel er