We leerden er veel van.
Zo weten we nu dat vallende blaadjes rode vlekken bezorgen bij tekenaars, omdat ze moeilijk te animeren zijn.
We leerden dat het verdomd lastig is om angst voor water duidelijk te maken zonder woorden.
We staken op dat tweejarigen nog niet weten wat smelten is.
We vonden uit dat dieren een karakterontwikkeling kunnen doormaken.
We kwamen er door schade en schande achter dat je zonder tekst wel erg veel moet wijzen.
We ontdekten dat vallen te eng kan zijn voor tweejarigen.

In 2009 en 2010 schreven Wannes en ik mee aan scripts voor Uki.
Tegenwoordig is Uki elke dag te zien op Ketnet, RTL8 en youtube:

Met trots presenteer ik het omslag van mijn debuutroman Hier zijn we dan. In september is het boek verkrijgbaar, tot die tijd hou ik jullie hier op de hoogte.
Mijn roman wordt uitgegeven door Uitgeverij L.J. Veen, het omslag is ontworpen door Roald Triebels en de auteursfoto (klik) is genomen door Ilja Meefout.
Hoe het zo gekomen is, kun je hier lezen.
Mocht je op de hoogte willen blijven van alle faits divers rondom het boek, laat een reactie achter met je e-mailadres (wordt niet getoond), dan voeg ik je te zijner tijd toe aan de mailinglijst.

De (voorlopige) flaptekst:

Hier zijn we dan
Here we are now. Entertain us

Drie dagen voordat Nirvana zijn bekendste concert in Nederland geeft, in november 1991, hoort de zeventienjarige Noor dat haar klasgenoot Izzy zelfmoord heeft gepleegd. Het nieuws komt hard aan in het café in de Amsterdamse Pijp waar Noor met andere spijbelaars van het Montessorilyceum haar dagen slijt. In de achtenzeventig uren die volgen worden de grondvesten onder Noors wereldje weggeslagen. De dood van haar klasgenoot werpt een ander licht op haar leven en haar vrienden.

Hier zijn we dan schetst een even liefdevol als onthutsend beeld van een cultuur die begin jaren negentig tot bloei kwam. Een cultuur waarin zelfontplooiing en keuzevrijheid heilig zijn en waarin je alleen meetelt als je jezelf bent. Maar wat als je niet weet wie dat is?

Omdat ik de herinnering koester, plaats ik het verhaal van De Blije Bukster nog een keer.

Vandaag een jaar geleden was ik in staat van ex (let op, dit is een herhaling, het is al zes jaar geleden, u kunt niet meer bellen of sms’en). En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete hartstocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben.

En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat van ex liever niet voorbij gaan.

Daar zat ik, 14 februari 2005, met werk aan de winkel. Het was al laat in de avond, de tijd drong. En aangezien ik nog nooit eerder een Valentijnsproject ten uitvoer had gebracht, begon ik ‘m toch wel te knijpen; ik had geen routine. Mijn eerste probleem was: wie o wie? Ik was in staat van ex en nog niet verliefd geworden, zelfs niet stiekem. Er was niemand die ik stilletjes minde en ik had along the way geen lekkere dingen gespot die ik op een Valentijnsgeheim wilde trakteren.

Alleen leuke mensen kwamen in aanmerking. Een beetje leuke mensen, half leuke mensen en misschien leuke mensen vielen af, ik moest immers nog geïnspireerd worden. Binnen twee uur een Valentijnstruc in elkaar draaien, kan alleen als leuk ook echt leuk is.

En toen belandde ik bij Yuri (klik). Ik ben een fervent aanhanger van het toeval, dus ik zal niet bij u aankomen met ‘voorbestemd’ en ‘hoger hand’, maar ik weet toeval wel op waarde te schatten. Bij deze. Dit was mooi toeval.

Ik kwam niet vaak bij Yuri, eens in de paar weken, maar áls ik er kwam was ik altijd gecharmeerd. Door zijn twisted mind, door de lay-out van zijn website – met de toen nog handgeschreven linkjes – en door zijn waanzinnig romantische inborst.

Hij moest het zijn, besloot ik. Naarstig begon ik zijn laatste stukjes te lezen. Ik zocht een aanknopingspunt, een Valentijns-cue, iets waarop ik mijn kunstje kon baseren. Mijn ogen bleven hangen bij het zinnetje ‘Blij bukken maakt mensen blij. Mij in elk geval.’ (klik). En toen nam ik een merkwaardig besluit.

Ik besloot als Blije Bukster actie te ondernemen. Op zich nog niet zo raar, het is immers des Valentijns om je niet uit te geven voor wie je werkelijk bent. Maar ten eerste is zijn stukje een ode aan het driehoekje van een andere vrouw; het is maar wat je een Valentijns-cue noemt. En ten tweede: als u het stukje van Yuri heeft gelezen, zult u begrijpen dat er toch minimaal een decolleté aan te pas moet komen, alvorens er gesleed kan worden. En daarover kan ik in het geheel niet meepraten. Ik stond niet vooraan toen de driehoekjes werden uitgedeeld, zullen we maar zeggen.

Maar ik ben een lefgozer en dacht kennelijk niet aan de verwachtingen die ik bij mijn Valentijn zou kunnen wekken. Verwachtingen die ik geenszins zou kunnen inlossen – in mijn decolleté kun je hoogstens langlaufen. En en passant negeerde ik die vrouw over wie het stukje gà­ng ook nog even.

Kortom: in weerwil van alles zette ik mij aan het briefje van de Blije Bukster. Ik maakte een e-mailadres aan, deblijebuksteretdjziemeeldotkom, knipte mijn hoofd van een bukfoto en stuurde de onthoofde bukfoto naar meneer Maanzand. ‘Omdat blij bukken mensen blij maakt’, schreef ik eronder.

Het duurde een week en tientallen e-mails voor Yuri erachter kwam wie de Blije Bukster was (klik). Dat had niet zozeer met beroerd detectiveschap te maken, als wel met het feit dat hij het stiekem wel leuk vond om in het ongewisse te verkeren. Toen ik hem na een paar dagen op de man af vroeg of hij eigenlijk wel wilde weten met wie hij te maken had, erkende hij dat hij daar niet echt haast mee had.
Tsja, kijk, en dát was natuurlijk niet de bedoeling. Een beetje Valentijn hoort als een gek te gaan gissen, graven en vragen, want dan heb je pas eer van je werk. Deze Valentijn ging doodleuk op zijn lauweren zitten rusten, de buit was immers binnen.

En wat wás die buit binnen zeg. Het e-mailverkeer zinderde dat het een lieve lust was. Een dag of vijf na mijn ontmaskering schreef hij:
kom morgen
asjeblief
ik wacht je op
en we doen enkel fijne dingen

Ik kocht een retourtje Leuven en ik kwam (zie klik en klik).
En nu, een jaar later, weet ik niet hoe ik dit stukje moet eindigen.
Omdat het niet eindigt.
Omdat het gewoon
echt
niet
eindigt.

Kijk ook bij mijn favourite work of art: KLIK

Ik fröbelde een sloom en toch swingend dancedeuntje, getiteld Hicks én een gitaardeuntje waarbij ik enige parlando niet schuw. Of een en ander hitpotentie heeft, mag u zelf beoordelen.
Alle muziek en stemmen zijn van mezelf (courtesy of mezelf). Behalve de stem van Bill Hicks, dat is Bill Hicks.

Hicks

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

How to

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Klik voor de hele foto.
Er was sprake van natuurverschijnselen dit jaar. Dit is de E429 op een moment van verveling mijnerzijds.

Klik voor de hele foto.
Ook waren er dit jaar lopende bomen te zien langs het treintraject Leuven-Genk. Als je me niet gelooft: klik op de vergroting.

Klik voor de hele foto.
Voor het overige veranderde Mike Loebas Boem in een garnaal.

Klik voor de hele foto.
Niet alles bleek wat het leek. Zo was dit geen plantje met kelkbloemetjes.

Klik voor de hele foto.
En hoewel het niet leuk is om met regen wakker te worden als je in augustus in de Bourgogne bent, maakte het uitzicht toen ik mijn ogen opendeed veel goed.

Klik hier voor Dit is geen eindejaarslijstje (1)

@inebenzine stelde een vraag op Twitter.

Het is geen grote hit geweest en als ik het hier stream, krijg ik vast boze brieven zoals die van de erven Bruna, die mij ooit in spierballentaal te kennen gaven dat ik inbreuk maakte op hun copyright.
Toch durf ik het voor een paar weekjes wel aan, omdat ik op geen enkele andere manier duidelijk kan maken welk nummer ik had willen componeren en waarom. Het arrangement had ik waarschijnlijk is iets strakker en groovier gemaakt (gitaar!), maar de compositie en de catchy tune: jaloersmakend.

Zet het luid en luister.
Before My Head Explodes – Caesar

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

NB Dit stukje schreef ik twee dagen geleden. Daarna kreeg ik een aanhoudende ruzie met Wordpress. Oud nieuws dus.
Update: het liedje is er weer af.

19 Dingen die ik had moeten schrijven in 2009, maar die ik niet schreef. En 1 bonusding.

1. In de categorie tsjakaa
Aan het begin van het jaar keek ik Wannes diep in de ogen en zei ik: “Ik wil een auto. En meer geld. En een ander huis.” In mei kochten we met hulp van buitenaf een auto, in juli verhuisden we naar een heel fijn huis en na een najaar op water en brood lijkt het erop dat we eindelijk de meeste schulden kunnen afbetalen. Wannes Daemen is me dankbaar voor mijn doelmatigheid.

2. In de categorie blabla
Aan het begin van het jaar vroeg ik me af of ik mijn slapende Twitteraccount zachtjes wakker zou maken. Nu staat mijn aantal tweets op 3650. Ik heb 496 followers en zelf volg ik er 420. Het Twitteraccount is met oorverdovend gerinkel wakker gemaakt.

3. In de categorie meen je dat echt, een zakje met drollen?
Er stond iemand voor de deur met een zakje met drollen. En dat ik een kattenbak moest nemen, en dat het verschrikkelijk was en dat ze het allemaal in haar tuin deden en dat ze al die drollen in dat zakje had gedaan en moet je eens kijken hoeveel er in dit zakje zitten. En dat de politie wel eens van deur tot deur was gegaan toen ze had geklaagd over kattendrollen en dat ik dat toch niet wilde, de politie aan de deur. En dat ik geluk had dat ze niet bij andere buren was gaan roddelen, maar dat ze gewoon naar mij was gekomen. Nog immer hield ze het zakje drollen dreigend over de drempel.

4. In de categorie freaky
’s Ochtends ben ik vaak doof. Dat komt door een chronische oorontsteking en het irreële verzet om mijn oren uit te laten spuiten. Ik vind het verontrustend hoe fijn ik het vind om een paar uur per dag doof te zijn.

5. In de categorie weblogs zijn dood, leve de weblogs
Ik ontdekte in 2009

http://bloemevanbon.punt.nl/

http://www.aliefka2day.com/

http://www.werktitel.be/

http://brievenaandepfaffs.com

En ik was er blij mee.

6. In de categorie hmz
Toen we in 2006 ons vorige huis betrokken, betaalden we drie maanden huur als waarborg. Dat was toen bij elkaar 1800 euro. Toen we bij vertrek onze borg terugvroegen, beweerde de huisbaas dat we ergens in 2006 twee maanden geen huur hadden betaald. Omdat ik toen nog geen geld op mijn Belgische rekening ontving, haalde ik destijds geld van mijn NL’se rekening en dan stortten we dat op de rekening van de huisbaas. De enige bewijzen daarvan zijn stortingsbewijzen. Die waren we na drie jaar kwijt à raison de 1200 euri.

7. In de categorie hup Holland hup
Vorig jaar ben ik hooguit vier keer in NL geweest, een absoluut record. Mijn vrienden kregen massaal kinderen, er werd verhuisd en gevierd, gefeest en gedeeld. Ook stierven er twee van mijn ooms. Ik was er niet bij. Ik kan het niet opbrengen om in twee landen te leven. En hoewel mijn Vlaamse sociale leven in niets lijkt op hoe het in Nederland was, laat ik het NL’se leven toch los. Boem.

8. In de categorie serieverslaving
Mad Men, dat was voor mij de klapper van het jaar. Drie seizoenen gezien en genoten van de overgestileerde beelden, de ultra-gladde acteurs en de mega-mooie fifties/sixtiessfeer. De verhaallijn was niet altijd even sterk, maar de rest maakte dat meer dan goed.
We zagen dit jaar twee seizoenen True Blood. Dat was een lollige serie, beetje oversekst en beetje puberaal, maar sappige scènes, sappig accentje, sappige verhaallijn en behoorlijk sfeerscheppend vermaak.
Ik zag dit jaar alle afleveringen van zeven seizoenen 24 in drie maanden tijd. Ik wil niet weten hoe ziek het daggemiddelde is als je de rekensom maakt. Een paar jaar geleden was ik al ‘n keer aan 24 begonnen, maar toen kon ik er nooit ‘inkomen’, dit jaar was het dan eindelijk zover. Het was veel spannender dan ik had verwacht, maar ‘t werd na verloop van tijd ook erg karikaturaal. Toch een topserie.
Hoewel de ontdekking van Dexter en Big Love al voor 2009 op een lijstje stonden, heb ik ook de seizoenen van dit jaar weer keihard verslonden, evenals van het – een na laatste! – seizoen van Lost. Smaken alle drie naar meer
Zonder ondertiteling misten we te veel jargon in The Wire en The West Wing, dus daar wachten we mee tot we een beetje behoorlijke ondertitels hebben gevonden.
Nu zitten we midden in In Treatment en Californication. Beide veelbelovend.

9. In de categorie niet-betrouwbaar keuringsrapport
Onze twee-weken-voordat-we-’m-kochten-gekeurde-nieuwe-auto heeft ons in een half jaar tijd nieuwe banden, een nieuwe accu, een vollledig nieuwe uitlaat, een nieuwe distributieriem, een nieuw stuk motor (wegens stukgaande distributieriem), een nieuwe rem en een nieuwe snelheidsmeter gekost. Volgende keer weten we waar we op moeten letten. Boer met kiespijn.

10. In de categorie kijk eens aan
De juiste persoon vroeg me op het juiste moment of ik een plan voor een roman had. Aangezien ik dat plan had en deze juiste persoon een serieus te nemen juiste persoon was, besefte ik dat plannen voor romans heel erg 2008 zijn en dat je roman afschrijven het helemaal ging worden in 2009. Zodoende vindt de serieus te nemen persoon binnenkort een eerste hoofdstuk in zijn mail. Een waar ik ook nog eens behoorlijk tevreden over ben. Misschien wil hij er wel serieus te nemen dingen mee doen, zoals uitgeven. Recht zo die gaat!

11. In de categorie huilend, huilend, helemaal alleen
Sinds de zomer heeft Wannes een halftijdse job op het gele kasteel van Koning Kevin. Dat betekent dat ik weer een halve week alleen zit in ons bureel. Ooit had Wannes een voltijdse baan en toen vulde ik moeiteloos mijn dagen met keiharde zelfdiscipline. Daarna stond hij twee jaar aan mijn zijde en voerden we een keihard gezamenlijk regime. Nu ben ik al zeven maanden aan het zoeken naar het juiste ritme. Goddank dat er Twitter is.

12. In de categorie oen
Op mijn Voorlopig Rijbewijs stonden twee data. Die van het behalen van mijn Voorlopig Rijbewijs en die van de dag dat ik zakte voor mijn Definitieve Rijbewijs. Verlengen moest voor de ene datum. Ik schreef de andere datum in mijn agenda. Gevolg: ik moet mijn theorie-examen opnieuw doen.

13. In de categorie grote teen in het water
Ik deed dit jaar veel dingen voor het eerst. Offertebesprekingen bij Corelio en de Persgroep, lesgeven bij de Persgroep, lesgeven aan meer dan 250 toekomstige leerkrachten over creatief schrijven, lesgeven aan een klas vol meisjes met niqaab, schrijven voor een project onder supervisie van de bedenkster van Bob de Bouwer en daardoor over de vloer komen bij Universal, lesgeven met twee Franse collega’s en daarom veel Frans lezen en spreken, lesgeven aan mensen die van plan zijn een non-fictieboek te schrijven, een workshop powerwebloggen bedenken en geven, lesgeven in het prachtige poëziecentrum in Gent, lesgeven in de Vooruit in Gent, lesgeven op de heuvel bij Wisper en daar zorgen dat de cursisten niet afgeleid raken door eekhoorntjes, meeschrijven aan een boek en pagina’s lang informatie geven over een plek waar ik nog nooit geweest ben, boos worden op verschillende opdrachtgevers, jurylid zijn in een een Kunstbendewedstrijd voor beginnende schrijvers en uitgenodigd worden om in 2010 betaald een week naar ‘n klooster in Zuid-Frankrijk te gaan.

14. In de categorie machteloosheid sucks
Mike krabt, en bijt. En krabt en bijt. En hij krabt en bijt, en krabt en bijt. We laten hem testen, hij krijgt spuitjes, we stoppen hem steeds weer in dat doosje in de auto naar de dierenarts. Nog steeds krabt en bijt hij. Anti-allergisch voer: nog immer krabben en bijten. Het project ‘Waar is de allerliefste poes van de wereld nu eigenlijk allergisch voor?’ houdt helaas niet op bij 2009.

15. In de categorie meta
Omdat ik geen metablogs meer wil schrijven, schreef ik in 2009 minder. Bloggen over bloggen is een goede manier om de stroom gaande te houden. Ik was het beu, maar bleek ook niks anders te vertellen te hebben. Punt 15 is de buitenste matroesjka.

16. In de categorie Cocooners Anonymous
Een nieuw huis. Voordelen: prachtig licht, eindelijk gaskachels, allerlei mooie planten in de tuin, veel meer kamers dan we kunnen gebruiken, een super romantische slaapkamer, een heel gezellige badkamer met een houten vloer, een apart bureel zodat we werk en privé beter gescheiden houden. Nadelen: veel condens in de zomer, een buurvrouw die niet zo dol is op poezen, bakker/sigaretten/café iets te ver weg, betaald parkeren, weinig privacy in de tuin en een regenput met een putlucht.
De weegschaal valt wel ruim naar de goede kant. Dat dan weer wel.

17. In de categorie liefde voor muziek
Schraalhans was keukenmeester dit jaar. In 2009 had ik het veel te druk om veel naar muziek te luisteren. Als ik niet thuis ben, luister ik vrijwel geen muziek, omdat mijn iPod mij in een klap volkomen autistisch maakt. Eerst muziek luisteren en dan gelijk lesgeven, is voor mij onmogelijk. Thuis, als ik denk of schrijf, luister ik veel instrumentale muziek, veel Bach, Sigur Ros, John Zorn. Die kende ik allemaal ook al voor 2009. Ja, Schraalhans had de wind er goed onder.

18. In de categorie nooit meer
Na 2009 weet ik: vlees uit de Lidl is vaak drie weken over datum als je het koopt. Naar de verkeerde datum kijken als je van plan bent om je rijbewijs op tijd te verlengen, blijft niet zonder gevolgen. ’s Avonds stranden op Brussel-Noord en niet weten of je ooit nog thuis komt, is voorgoed verleden tijd als je een auto hebt. Als je dingen niet zwart op wit kunt bewijzen heb je geen poot om op te staan, dan kun je dus alleen maar kwaad worden.

19. In de categorie oefening baart kunst
Ik stopte voor de tiende keer met roken. Ik begon voor de elfde keer weer. Voor 2010 durf ik geen voorspellingen te doen.

(bonus)
20. In de categorie voornemens voor 2010
Geen lijstjes meer publiceren.

Ik zit nog in een doos, maar zij schrijft ineens heel veel. En fijn.

http://manonsikkel.wordpress.com

Ik schreef eerder De 10 geboden voor een onenightstand waardoor de bezoekers van het stukje op de VPRO-site vonden dat ik cynisch was. Ik wilde het tegendeel bewijzen, ik heb immers de beste relatie die je kunt bedenken. Bij deze.

1. Gij zult in perfectie geloven
In de perfectie ligt verankerd dat je er ten volste in gelooft. Een moment kan nooit perfect zijn als je daarna ginnegapt dat perfectie ‘toch niet bestaat’. Perfectie veronderstelt een gedegen portie naïviteit. En zo komt het dat ik, als gescheiden vrouw die meer dan eens dacht dat ze de liefde van haar leven had gevonden, er ook nu weer heilig van overtuigd ben dat ik de liefde van mijn leven heb gevonden.

2. Gij zult iets te doen hebben
Een vriend zei eens tegen mij: “Maar ze doet niks. Ze doet gewoon helemaal niks!” Ziedaar het recept voor een fijn fundament: doe iets.
Een andere vriend zei eens tegen mij: “Die vrouw had niks te vertellen, alleen dat ze een relatie wilde. Daar kreeg ik de kriebels van!” En ik kon me dat voorstellen. Het idee. Dat je een relatie hebt met iemand die alleen maar met jou bezig is. Die niet ook nog een weblog bijhoudt, reclames inspreekt of trostomaten teelt, maar die enkel en alleen bezig is met wij, met ons en met hoe laat ben je thuis vanavond. Terwijl het zo simpel is: doe iets.

3. Gij zult op tijd beseffen dat het niks wordt
Zelf moest ik hier door schade en schande achter komen. Ik klampte mij ooit vast aan een klassieke knipperlichtrelatie en ik kan niet anders zeggen: dat vreet energie. Achteraf gezien heeft het ook nog eens nooit iets opgeleverd, dat vasthouden aan de illusie van de knipperlichtman als perfecte man. De topdrie van perfecte mannen in mijn leven wordt volledig ingenomen door mannen bij wie ik in het geheel niet moest vechten voor de verstandhouding. Dat zijn stuk voor stuk mannen bij wie ik snel besefte: dit is er eentje die past.

4. Gij zult humor hebben of ontwikkelen
Zonder humor ben je verloren. Ik moest het ooit zonder humor doen, toen ik verstrikt zat in post-pubergedachten. Ik nam het leven bloedserieus en benaderde mijn relatie met evenveel ernst. Elk romantisch hoogtepunt was ‘de dag van mijn leven’, maar elk dieptepunt kon leiden tot dagen durend drama met mezelf als enige toeschouwer. Maar vanaf het moment dat ik in staat was te lachen om onzekerheid, om slechte eigenschappen van de ander en om mijn liefdesleven in het algemeen werd ik ook gelijk een leuker mens. Lach, mensen! Lach!

5. Gij zult iets gemeen hebben met uw partner
Ik en mijn wederhelft hebben veel gemeen. We zijn allebei geboren in 1974 en we zijn beiden 174 centimeter lang – we kunnen elkaars kleren aan. We houden allebei enorm van gembersiroop en Magnums. We zitten graag uren samen naar The Soprano’s te kijken of een te muziekquiz doen. We willen beiden het liefst slapen met het raam open en vinden allebei dat de poezen soms best een uurtje in de slaapkamer mogen. We hopen alle twee dat we ooit onze zelfdiscipline op een hoger plan krijgen, maar kunnen ook gezamenlijk vergoelijken, wegwuiven en ontspannen. Ik zeg het u: deel iets. Het werkt echt!

6. Gij zult een gezamenlijk doel hebben
Een doel klinkt natuurlijk heel groot en ronkend, maar zelfs kleine doeltjes volstaan. Tot doel hebben dat je samen een reisdagboekje volschrijft, of dat je vaker naar een rommelmarkt zult gaan. Baby’s zijn ook een optie. Of samen oud worden. Ik stelde ooit aan mijn vriendje voor om samen een bandje te beginnen. Hij keek alsof ik zojuist een verhaal over groene spetterpoep had verteld. Toen hij later nog geen eetafspraak met mij in zijn agenda wilde zetten, wist ik het: deze zal het wel niet zijn.

7. Gij zult niet al te onzeker zijn
Mijn motto is: “Als alles in de soep loopt is het vroeg genoeg om me zorgen te maken.” In een relatie is dit een waarheid als een koe. Hoe vaak wordt een relatie niet verziekt door de vraag: hou je wel genoeg van mij, vind je mij nog wel leuk, blijven we wel bij elkaar? Laat dat los! Als iemand je niet leuk meer vindt, merk je dat snel genoeg. Je bent toch niet gek?
Ik moet bekennen dat ik zelf niet zo goed ben ik het navolgen van dit gebod. Gelukkig heb ik een man die zoveel bevestiging geeft dat het potsierlijk en schaamteloos koket is om er nog om te vragen. Wat niet wegneemt dat ik het toch nog af en toe doe. Niemand heeft hem ooit beloofd dat ik perfect zou zijn, niet?

8. Gij zult het gras bij de buren langs de kleurkaart houden ALVORENS aan een relatie te beginnen
Het aardige van het gras bij de buren, is dat het anders is. Dat is natuurlijk aanlokkelijk, avontuurlijk en de moeite van het grazen waard. Maar dat behelst ook dat zij die houden van avontuurlijk en anders misschien eerst even moeten uitrazen voordat ze allerlei beloften maken die ze niet na kunnen komen. Zoals je honden flink moet laten uitrennen alvorens ze in staat zijn als een brave loebas naast het haardvuur te gaan liggen, zo moeten avonturiers zich geen illusies maken: zorg dat je het avontuur ten volle benut vóórdat je neerploft in een relatie met valse beloften. Ik kan het weten.

9. Gij zult beseffen dat ge zelf niet de maat der dingen zijt
Een relatie vergt altijd iets dat lijkt op opoffering. Al is het maar omdat er iemand aan je dekbed trekt, of omdat er iemand op de plee zit als jij heel nodig moet. Maar ook op het gebied van smaak, opvattingen en gedrag valt in een relatie vaak veel te slikken. Compromissen sluiten is de enige optie voor mensen die geen zin hebben in een eeuwigdurende burgeroorlog over de plek waar de afstandsbediening hoort te liggen of de hoeveelheid tijd die je met je vrienden doorbrengt. Berusting, dat is het hele eieren eten.

10. Gij zult goed zoeken
Voor de perfecte relatie heb je de perfecte man of vrouw nodig. Die man of vrouw komt niet door het plafond in de stoel tegenover je gevallen, die persoon moet je gaan zoeken. Ga de deur uit, spreek mensen aan, schrijf, dans, lach en bewonder. Ik veroverde mijn geliefde door een anonieme brief aan hem te schrijven. Als ik dat niet had gedaan, was ik hem misgelopen. Relaties krijg je door er te zijn, door iets te doen. Ga die wachtkamer uit en maak vuur. Laat die vonken knetteren.

Wat een verrassing. Ik ben niet vreemd. Helemaal niet zelfs. Ik ben zo gemiddeld als wat. Maar u ook, u bent ook zo gemiddeld als wat.
De vraag of u rug- of buikdraait, is namelijk grofweg geëindigd in een gelijkstand voor alle opties.
Er waren 37 respondenten die ik elk bij een categorie heb ingedeeld: buikdraaien, rugdraaien of beide.
Hier zijn de cijfers:
Buikdraaien: 13 mensen
Rugdraaien: 13 mensen
Beide: 11 mensen

Kortom: wat u ook doet, u bent niet vreemd. Toch is dat voor velen moeilijk voor te stellen. Veel mensen schreven iets bij hun antwoord als ‘natuurlijk’ of ‘hoe anders?’. En de redenen waarom op een andere manier draaien onplezierig of zelfs levensgevaarlijk zou zijn, waren ook niet van de lucht.

Over buikdraaien
“Buikdraaien is net zoiets als verdrinken.”
“Als ik eens flink wil zuchten dan ga ik via mijn buik.”
“Via mijn buik, dat is zo’n lekker warm en veilig gevoel.”
“Wanneer ik het koud heb, neem ik de buikweg, die is warmer.”
“Buik, zelfs al wordt er dan zeer on-economisch driekwart gedraaid!”
“Als ik over mijn buik omdraai dan betekent dat, dat ik niet kan slapen.”

Over rugdraaien
“Dat is makkelijker, en/want minder hobbelig.”
“Rugdraaien is net zoiets als over de kop gaan: het voelt raar.”
“Denk dat het is omdat ik dan niet met mijn gezicht door het kussen moet tijdens het draaiproces.”
“Wanneer ik het te warm heb, neem ik de rugweg, want dan kom ik lekker veel frisse lakens tegen.”
“Dan kan je ook beter je dekbed in bedwang houden.”

Over het afwisselen van beide
“Ik neem namelijk steeds de kortste weg.”
“Sorry hoor, maar dit hangt er maar helemaal van af aan welke kant van het bed je ligt.”
“Ligt eraan hoe lui ik ben, geloof ik.”
“Ik draai namelijk rondjes.”
“Als je ‘lepeltje lepeltje’ in slaap valt, dan kan de ene alleen via zijn/haar buik draaien en de ander via de rug.”

Hoewel veel mensen die buikdraaien ook buikslapen, lijkt er geen direct verband te zijn. Er zijn ook mensen die buikdraaien en rugslapen, en voor mij geldt: ik slaap alleen op mijn zij en ik draai altijd langs mijn buik. Sommige mensen draaien helemaal niet, dat is ook wonderlijk. En sommige mensen laten het afhangen van hun energiepeil, hun temperatuur of de geometrische verhouding tot bedrand of lief. Razend interessant!

Bedankt voor al jullie reacties.

Omdat ik meer dan de helft van de tijd luister naar wat mijn compagnon, meewerkende echtgenoot, partner c.q. Wannes Maanzand, uh Yuri Daemen opzet, staat voor de gein ook zijn playlist voortaan onderin de zijbalk rechts. Enjoy!

Klik voor een groter ôtootje.

De motor van onze auto heeft slechts 66 x meer vermogen dan de speakers die erin zitten. Dat zegt iets over ‘t ôtootje én iets over de speakers. Het ôtootje, een Volkswagen Polo uit 1995, zit in de allerlaagste categorie trekkracht. Je kunt in de bebouwde kom in zijn 4 rijden, ik bedoel maar. De speakers daarentegen trekken op met 500 per uur. Ik heb al voorgesteld om met onze vierdubbel-cd met Franse rap en de loudness aan door Luik of Charleroi te gaan crossen.
Het ôtootje heeft bijna geen minpunten. Behalve dan dat de ramen in de achterkant niet open kunnen, waardoor je dus nooit je 500 watt-luidsprekers kunt showen zonder de achterklep open te doen. Dat is lastig flaneren in Charleroi.
Een ander nadeel is de kilometerteller. Eens in de paar dagen geeft die er de brui aan. Dan moet je een ros geven tegen het ruitje van het dashboard. Maar het ruitje van het dashboard loopt onderaan schuin naar achteren. Een ferme hengst geven tegen een oppervlakte dat achter het stuurwiel van je afbuigt, is razend ingewikkeld. Zeker als je tegelijkertijd op gevoel (of eventueel op aardstralen) moet proberen vijftig te blijven rijden, omdat je anders een boete aan je broek hebt.
Ons ôtootje moet dus even naar een garagist, zodat die ‘m mores kan leren. Maar daarna is ons ôtootje een perfect ôtootje. Ons ôtootje heeft nog geen tienduizend kilometer per jaar gereden, waardoor we hopen dat-ie misschien nog wel twee keer zou oud kan worden.
Het is een barbie-auto met een stereo-installatie die zich met gemak kan meten met die van ‘n Waalse hangjongere in Charleroi. En toch voel ik me door deze wagen volwassener dan ik me ooit heb gevoeld.

Yuri Maanzand is gereïncarneerd. Hij heet Wannes. U moet gauw gaan kijken. Het is mooi
http://wannesdaemen.com

Dingen in het nieuwe huis waar ik me nu al op verheug:
* Geen sluipverkeer dat om zes uur ’s ochtends door de straat raast.
* Een te warm huis in plaats van een te koud huis.
* Dat het vliegengordijn nooit meer in het kattenluikje vast kan zitten, omdat het luikje niet in een deur komt.
* Nooit meer drie weken lang elk uur Zie ginds komt de stoomboot uitgevoerd door het carillon van de Begijnhofkerk.
* Dat de wasmachine niet meer door mijn favoriete tv-programma dendert, omdat die voortaan een verdieping lager zal staan.
* Plaats voor een fatsoenlijk tijdschriftenkastje op de plee.
* Nooit meer bang hoeven zijn dat je je huis niet meer inkomt, omdat het postvakje aan de binnenkant van de deur op zo’n manier openstaat dat de deur niet meer openkan.
* Geen uiterst illegale fietsenstalplek meer hoeven zoeken als ik met de trein reis – het station is op loopafstand.
* Alle kanten op kunnen zwieren met de Wii, omdat we een vierkante huiskamer zullen hebben in plaats van een smalle strook.
* Nooit meer in de wasbak hoeven piesen, omdat we voortaan een wc op onze slaapkamer (!) hebben.
* Geen exhibitionist meer aan de overkant hebben.
* De Hema, die zo dichtbij zit dat ik een gouden impulsaankopentoekomst voorzie.
* Dat de katten niet meer in de buurt van de Quintenskerk wonen, waar kattenaids heerst.
* Mijn collega verliefd in de ogen kunnen blikken, omdat onze beeldschermen niet langer recht maar schuin tegenover elkaar zullen staan.
* Een keukentafel in de zon waardoor mijn cappuccino langer warm zal blijven.
* Nooit meer over vijf schuttingen hoeven klimmen, omdat de sleutel voortaan bij vrienden om de hoek ligt.
* Wakker worden met de zon op je lijf.

Dat à­k een ander jasje aan heb, begint al gewoon te worden. Het is nog maar vier maanden geleden dat ik mijn laatste make-over onderging.
Maar mijn twee ex-compagnons van het NLC zijn niet zulke manische meubelverschuivers. Toch gingen ook zij als een razende tekeer op hun beider webzijdes.
Kijk hier voor Vrouw Polle die eindelijk op eigen benen staat. En hier voor Kaat die op Desalniettmin de boel ook stevig omgooide.

Dat schreef ik ooit over hem. En meer.
Lees hier de rest.

Voor de gein een stukje op herhaling. Gewoon omdat ik er belandde via de Zijdelings hiernaast -> en ik dacht: waarom niet?
Dit stukje verscheen op 8 januari 2006 op zezunja.punt.nl.

Ik ben in een hopladiejee-stemming. Kijk, een tropische vakantie is leuk, maar je twee weken lang helemaal rot kwissen met schoonfamilie en ander vers bloed is ook niet mis. Qua schoonfamilie val ik namelijk met mijn neus in de boter en dat geldt ook voor dat verse bloed. Hè gets, het wordt een beetje een smurrie met al die metaforen van bloed en boter. Ik wilde eigenlijk gewoon zeggen: kwisjes zijn leuk, mijn schoonfamilie ook en winnen ook.

De olympische gedachte is mij vreemd. Ik speel om te winnen. Altijd. Nooit niet.
Wat dat betreft kon ik deze vakantie mijn hart ophalen. Met tassen vol trofeeën kwam ik thuis. En ook nog met een klein beetje eeuwige roem. Hopladiejee hopladiejo.

Eigenlijk begon het al met de boom van Jessie van Appelblauwzeegroen (klik). Zij schreef een prijsvraag uit en ik gokte goed. De boom was 38,9 centimeter, inclusief pot. Ik zei 39.
Tot mijn grote vreugde ontving ik vorige week een Appelblauwzeegroen-kerstpakket met allerlei merkwaardige dinsigheidjes. Een soldaatje voor mijn soldaatjesverzameling, een Zeke-(klik)-look-a-like met zuidwester, Mariah Carey op een appelblauwzeegroen ceedeetje, een plat steentje ‘om mee over het water te keilen, dat al ettelijke jaren boven in de rommelkamer ligt’ en chocola. Veel chocola. (de vereiste foto volgt nog – update: klik)
Mijn verbazing was groot, mijn dank nog groter en mijn eerzucht het grootst.

In al mijn overmoed besloot ik dat dit het begin zou zijn van mijn kerstzegetocht. Met een schoonfamilie en schoonvrienden die er een handje van hebben de ene na de andere kwis te organiseren, leek me dat een mooie besteding van mijn kerstvakantie. Vooruit met die geit, winnen!

De eerstvolgende mogelijkheid deed zich voor op kerstavond. De ouders van mijn lief hadden een wonderlijke zelfbedieningskwis georganiseerd. We hadden alle zeven een deel van de vragen bedacht en die werden tijdens een verrukkelijk kerstmaal at random uit een stekelvarken geplukt. De vragen varieerden van ‘Wat is het belangrijkste exportproduct van Tenerife?’ tot ‘Speel drie potjes Uno en win minstens één keer’. Ik bedoel maar: mijn zegetocht voortzetten was geen sinecure. Tel daarbij op dat de bakjes met punten zo nu en dan werden doorgeschoven, omdat sommige vragen doorschuifvragen bleken en ziedaar: mijn zegetocht kwam piepend en krakend tot stilstand.

Maar niet getreurd. De kwis was zó willekeurig dat men op elk moment mocht roepen dat het beantwoorden van een vraag een trofee waard was. Oftewel: als verliezer kon je met meer trofeeën naar huis gaan dan de uiteindelijke winnaar.
Ik beantwoordde de vraag over het gambiet bij schaken goed en won een Max’àštil-stofroller. Ik wist de strik in een strikvraag over Sinjoren met succes te ontwijken en won een brillenreparatiesetje. Ik gokte nog een voortplantingsvraag goed en scoorde een speelgoed-stoffer en blik. Later won ik bij het daadwerkelijke cadeautjes uitpakken nog een lekkere lunch in de supermarkt van Stevoort en zo viel er toch nog wat te lachen.

Sterker: ik had het enorm naar mijn zin. Want ik ben niet gek. Ik weet ook wel dat als er ook maar één dobbelsteen of andere random-factor aan te pas komt, winnen niet veel meer voorstelt. Dan komt die olympische gedachte goed van pas: meedoen is belangrijker dan winnen. We hebben het toch gezellig gehad? En wie wil er geen stofroller?

Goed, een week later was het de hoogste tijd voor de rebound. Oudejaarsavond. De Groote Kloote Eindejaarsquiz. De organisatie lag in handen van mijn eigen Groote Klootzak die er alles aan deed om mij niet te bevoordelen.
Maar dat was niet het enige obstakel op de weg naar victorie. Natuurlijk was daar weer die verdomde dobbelsteen, het integratieprobleem en een enorm sterk deelnemersveld. Én natuurlijk moesten we weer te pas en te onpas bakjes doorschuiven. Gék werd ik ervan. Wist ik zonder haperen achtereenvolgens de maker van een vunzige limerick goed te raden, een lichaamsdeel van Tatjana Simic juist te benoemen en een vedette-omelet snel te ontwarren, ging mijn zo zorgvuldig bij elkaar gescoorde scorebordje zonder pardon in zijn geheel naar een halvegare medekwisser.

En als je grote pech had, kreeg je daar het bordje van een hongerige deelnemer voor terug. Een deelnemer die besloten had een paar punten op te eten. Elk goed antwoord leverde namelijk één m&m op en hoewel ik me sterk heb gehouden, kan ik me goed voorstellen dat gedurende zes uur een bakje m&m’s onaangeroerd laten voor sommige kwissers een brug te ver was.

Hoe dan ook: ik won niet. De gedoodverfde winnaar won. De cd met pornoliedjes en die ééuwige ‘eeuwige roem’ gingen aan mijn neus voorbij. Ik bleef achter met een olympische gedachte en een week lang m&m’s als ontbijt.

Toen mijn lief en ik op 5 januari werden uitgenodigd voor een muziekkwis moest het er toch echt van komen. De grote revanche voor mijn mislukte zegetocht.
Maar het begon al niet goed. Het merendeel van ons team kwam niet opdagen, dus we namen het met zijn tweetjes op tegen teams van drie of vier. Daarnaast was onze inschatting dat de muzieksmaak van de quizmaster deels buiten ons spectrum zou liggen, dus onze kansen leken gering.

Op goed geluk gingen we toch maar voor de winst. Mijn lief herkende Missy Elliot en Apocalyptica. Ik raadde de titel van een liedje van Gérard Lenorman en zette ons op het juiste spoor bij de vertaling van Raymond van het Groenewoud. En hoewel we heel stom Mysterious Ways hadden verward met Even better than the real thing en maar niet konden komen op de naam van de voorman van Green Day was-ie daar dan tóch. Eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk. De tweede en laatste zege van mijn tocht. Hopladiejee.

Wat heb ik hiervan geleerd?
1. Size does matter en 39 centimeter, met pot, is net iets te groot.
2. Zolang er geluk in het spel is, moet je niet per se willen winnen. Ook niet als je per se wél wilt winnen.
3. Met die speelgoed-stoffer en blik kan ik heel goed een bakplaat invetten. Als ik die zou hebben.
4. Alles van U2 lijkt op elkaar.
5. Begin nooit een zegetocht als je ‘m niet af kunt maken.
6. M&m’s zijn de perfecte fundamenten voor een derde onderkin.

De documentaire This film is not yet rated lijkt op een spannende detective, is tenenkrommend goed en wordt helaas vanavond pas heel laat uitgezonden (Nederland 2, VPRO’s Import). Over creepy praktijken in de Amerikaanse filmkeuring. Gaat dat zien.

Klik op de foto’s voor een groter exemplaar.

Je zou 2008 kunnen vergelijken met een lucht vol schapenwolkjes: het leven was een aaneenschakeling van rustig voortsukkelende omstandigheden. Ik aardde nog meer, ik werkte nog meer, ik ontspande nog meer. En hoewel zich om mij heen donderwolken verzamelden, sukkelde de boel bij mij rustig voort. In de tuin, kijkend naar de wollige donsjes vroeg ik me af waarom je het strakblauw zou willen.

De website drie keer krabben (3xk) is bijna klaar. Gelukkig maar, want ondanks kaduke fototoestellen zwelt de verzameling malle poezenfoto’s aan. Deze wilde ik u niet onthouden. Sjeik deed in 2008 aan levitatie.

Zomer 2008, locatie: op de berg in de tuin, temperatuur: 19 graden, tijdstip: nulnuluurnogiets, aanwezig: twee weederhelften (= samen 1), besluitenlijstje: we’ll meet again, same time same place.

In de zomer van 2008 liep ik elke week twee keer de tuin in om bloemen te knippen voor op de keukentafel. Op mijn netvlies zag ik dan een Bona-reclame en in mijn hoofd hoorde ik Crosby, Stills, Nash & Young Our House zingen. De witte bloemetjes ontstaan als je radijsjes laat groeien tot ze je middel bereiken.

Meestal werk ik thuis, maar er zijn periodes dat ik dagen bij een opdrachtgever op de redactie of in een lokaal moet vertoeven. Ik prijs me gelukkig met mijn opdrachtgevers en hun stulpjes. Bij Wisper in Gent is de tuin zomers weelderig. Ik herinner me van 2008 het geschuif met stoelen om met tien man binnen de schaduw te blijven.

Vrije tijd moet je plannen. In 2007 had ik meer vrije tijd dan ik gepland had, de business moest nog even op stoom komen. In 2008 had ik minder vrije tijd dan ik gepland had, elke opdrachtgever is er één, dus nee zeggen was nog geen optie. 2009 moet het jaar worden waarin ik controle krijg over mijn vrije tijd. Het jaar waarin ik opschrijf in mijn agenda dat ik met Mike in het gras ga liggen en dat ik dat dan ook doe. Zonder stress, schuldgevoel en achterstallig werk.

Leuven is de thuisbasis van Stella Artois (zulke dingen moet ik voor de Nederlanders opschrijven). Toen ik dit najaar na een lange dag werken in Antwerpen van het station in Leuven naar mijn fiets liep, zag ik dit bordje. Ik kreeg de onbedwingbare neiging het te fotograferen. Ik wilde vastleggen dat het klopte, dat ik thuis was. Dat Leuven thuis is.