Ik schreef er hier over. En vanavond is dat op tv.
Om 22.40. Bij mij zijt ge veilig.

Dat mag je verdomme niet missen.

Een jaar geleden zag ik dit stokjestukje op de LastFM-pagina van Semtex. Ik schreef toen dat ik begreep dat hij met PJ Harvey naar bed zou willen. Semtex probeerde mij daarop het stokje aan te smeren, maar om wat voor reden dan ook nam ik het stokje niet aan. Nu heb ik ‘m alsnog van de LastFM-pagina van Vrouw Polle geplukt. Gewoon omdat ik er zin in had. U weet: mijn apporteervrees zorgt ervoor dat ik stokjes niet doorgeef. Maar u bent vrij om ‘m over te nemen.

1. Naar welk nummer luister je nu?
Geen. Schrijven en muziek luisteren gaan voor mij 9 van de 10 keer niet samen.

2. Welk nummer maakt je verdrietig?
Telkens Weer van Willeke Alberti.

3. Wat is het irritantste nummer ter wereld?
De Macarena en de Lambada en aanverwanten.

4. Favoriete band?
Wisselend, maar nu is dat Eagles Of Death Metal, Queens Of The Stone Age, Elastica en Pixies.

5. Je laatste muzikale ontdekking?
Sigur Ros (ja, ik ben heul traag).

6. Mooiste vrouwelijke stem?
Oei, moeilijk. Mag ik er meer noemen? Billie Holliday, Eva Cassidy, Dulce Pontes, Joan Armatrading, Aretha Franklin en Peggy Lee.

7. Beste mannelijke stem?
Nat King Cole, Stevie Ray Vaughan.

8. Genre waar je het meest naar luistert?
Rock-achtige dingen.

9. Wat luister je als je actief bezig bent?
Rage Against The Machine, de cd Under A Blood Red Sky van U2, System Of A Down, Queens Of The Stone Age.

10. Waar luister je naar als je rustig wilt worden?
Bach, Hà¤ndel, Philip Glass.

11. Wat was het laatste concert waar je naar toe ging?
The Cinematic Orchestra in de Ancienne Belgique (AB) in Brussel.

12. Naar welke band luister je het meest op dit moment?
Eagles of Death Metal.

13. Meest verafschuwde band?
Alle Limp Bizkit-klonen.

14. Welke muziek zet je aan het denken?
Frank Zappa.

15. Mooiste videoclip?
Radiohead – Street Spirit.

16. Clip met het hoogste babe watch gehalte?
Robert Palmer – Addicted to Love
en deze van Omaha Bitch

17. Welke muziek draai je in de slaapkamer?
Betty Blue – 37°2 le matin.

18. Speel je een muziekinstrument?
Ja, blokfluit, dwarsfluit, djembé, gitaar en chicken shake. Niet allemaal even goed overigens.

19. Speel je in een band?
Niet meer én nog niet.

20. Ooit een muzikant gedate?
Ja, een stuk of tien.

21. Beste girlband?
Is Throwing Muses een girlband? Want die komen zéker in aanmerking. Sugababes.

22. Klassieke muziek?
Ja, Bach, Hà¤ndel en heel oude muziek van Allegri, Monteverdi etc.

23. Country?
O zeker! Van Dolly Parton tot de soundtrack van O Brother Where Art Thou (wat men folk noemt, maar ik vind het countryish).

24. Death metal?
Wel van de gitaren en de dubbele bass drum, iets minder van het gegrunt.

25. Ooit een big band live gezien?
Ja, maar vraag me niet waar en wanneer. Hoewel vraag 11 misschien het antwoord geeft.

26. Ben je een groupie?
Nee, hoewel vraag 20 anders doet vermoeden.

27. Met welke musicerende beroemdheid zou je het bed willen delen?
Taylor Hawkins, de tweede drummer van de Foo Fighters. Hij maakte mij stapelverliefd tijdens het concert van de Foo Fighters in Paradiso in 1997. Maar dan dus wel met de Taylor van tien jaar geledor. Ik heb sowieso een lichte seksuele voorkeur voor drummers, hoewel ik vooral een bassistendater ben geweest.

28. Slechtste concert ooit gezien?
The Black Crowes in Ahoy. Door Ahoy. Dus eigenlijk komt alles wat ik ooit in Ahoy zag in aanmerking voor bluh.

29. Grappigste moment tijdens een concert ooit?
Eerst dacht ik dat ik me niets grappigs kon herinneren. Maar het moment dat ik in 1998 met een memorecorder het concert van Portishead in Paradiso opnam, daarna twintig adressen kreeg toegestopt van mensen die een kopietje wilden en er vervolgens thuis achterkwam dat er meer ‘Dwarzand en Zezunja recenseren de billen van het meisje voor hen’ dan Beth Gibbons op stond: dat was tamelijk hilarisch. Die mensen wachten nog steeds op hun kopietje.

30. Wel eens verdrietig geweest tijdens een concert?
Toen ik 13 was en naar Whitney Houston ging (niet lachen!) en haar moeder mee kwam zingen, dat ontroerde me mateloos.

31. Beste Nederlandse band?
La Pat, niet echt een band, maar wel Nederlands. La Pat is verantwoordelijk voor de mooiste platenhoes uit mijn verzameling (klik op ‘t linkje onder La Pat).

32. Als je een instrument zou zijn, welk dan?
Mijn lief zegt dat ik een elektrische luit ben, ik zeg een elektrische gitaar wegens een allemansvriend en toch veelzijdig (*kuch*).

33. Luister je naar de radio?
Alleen tijdens de lunch, Studio Brussel.

34. Welk nummer beschrijft je stemming op dit moment het best?
Eerste Helmersstraat – Acda en de Munnik (lees die tekst!).

35. Welk nummer beschrijft je leven het best?
As time goes by – in de versie van Peggy Lee.

36. Heb je een favoriete soundtrack?
Meerdere.
De meeste soundtracks van Philip Glass
De meeste soundtracks van Michael Nyman
Betty Blue – 37°2 le matin van Gabriël Yared
O Brother Where Art Thou van diverse artiesten
Requiem for a Dream – Clint Mansell and The Kronos Quartet
Het meeste van John Barry (o.a James Bond en Enigma)
En hoewel lijdend aan overexposure: Yann Tiersens soundtracks van Amélie en van Goodbye Lenin!

37. Draag je t-shirts met bands erop?
Soms, als ze mooi zijn. Het eerste t-shirt dat ik kocht was van Jimi Hendrix. Dat kocht ik in 1988 en dat draag ik nog steeds om te schilderen. Het knalpaarse t-shirt dat ik kocht tijdens een concert van Maceo Parker had ik aan tijdens mijn allereerste date met Yuri. Er stond op Got funk? Nou, dat had-ie.

38. Nummer dat je niet uit je hoofd kunt krijgen als je het gehoord hebt?
Daar in dat kleine café aan de haven – Vader Abraham (ik hoef het niet eens te horen, door de titel nu op te schrijven, heb ik het alweer in mijn hoofd).

39. Zing je onder de douche?
Ja, heel luid.

40. Zo ja, wat?
Meestal sinterklaasliedjes met mijn huisgenoten als hoofdpersoon.

41. Hoe belangrijk is muziek in een relatie?
Redelijk belangrijk, maar ik ben een alleseter, dus ik kan met allerlei verschillende smaakjes leven.

Dingen die meer tijd kosten dan gedacht
1. Vlaams spreken
2. geld verdienen
3. de zangsporen van Smithereens op de juiste plek onder de gitaar zetten – na twee uur werk heb ik de eerste dertig seconden klaar, het nummer duurt vijf minuten…

Zinnen die ik gisteren in een mailtje schreef
1. ‘Ik heb al medelijden als een van de katten moet kotsen.’
2. ‘En dat van die blauwe ogen, dat was een gok.’
3. ‘Op bietjes in een envelopje en op verbouwde garages en stoere Chevrolets.’

Zaken die mij goed doen dezer dagen
1. het album Peace Love Death Metal van de Eagles of Death Metal – damn, zo goed
2. vriendinnen – ik heb zomaar vriendinnen! en ze doen me goed!
3. te horen dat, wanneer die zangsporen van Smithereens eenmaal goed staan, het een waanzinnige mix kan worden

Dingen die ik onlangs afgezworen heb
1. strings, wegens altijd koude billen, ook in de zomer
2. mijn telefoonprovider – de naam noem ik pas als alles achter de rug is
3. nat kattenvoer

Mensen die recentelijk in mijn achting zijn gestegen
1. mijn ex, die grensoverschrijdend in het pubiek zat bij mijn huidige levensgezel – hij behoefde overigens geen enkele stijging in mijn achting
2. Josh Homme, wegens Peace Love Death Metal – ook hij was al razend populair bij mij voor hij in mijn achting steeg
3. de meisjes vrouwen van het collectief, die ik nog nooit heb ontmoet, maar waar ik een inniger contact mee onderhoud dan met menige tastbare vriend

Dingen die sinds een paar weken tegenzitten
1. de Wii-spelletjes die we huren – Japanners maken heel veel rare spelletjes
2. mijn werkgelegenheid en dientengevolge mijn financiën – zie verder het kruispunt
3. mijn zelfvertrouwen

Onderwerpen waar ik de komende week over moet schrijven
1. zelfstandig werkende pedagogen en psychologen
2. zelfverwonding
3. iets dat ik nog moet bedenken, want een column

Parels uit het tv-seizoen
1. die Jeroen van Koningsbrugge die in de Lama’s met de dag beter wordt
2. de Beauty en de Nerd – hoewel ik het belachelijk vind dat ze ervanuit gaan dat nerds niks van Pamela Anderson zouden weten, die doen niet anders dan internetsoloseks, dunkt me – mooiste uitspraak: nerd: ‘ik had niet verwacht dat er een beauty zou zijn die van zwarte comedy zou houden’ – beauty: ‘ja, met negers, lekker’
3. Op zoek naar Evita – ik, als musical- én galmstemhater, kan daar dus echt helemaal in wegzinken

Dingen die te moeilijk zijn om over te schrijven
1. de dood van een reageur – ik schaam me dat ik er niks moois over weet te schrijven
2. de dood van een reageur vorig jaar – ik schaam me dat ik er niks moois over wist te schrijven
3. dat mijn weblog soms best dwingend aanwezig is

Investeringen die we gaan doen
1. een digitale videocamera
2. een MacBook
3. een printscankopieerfaxding

Dingen die zonder logische reden om mij heen liggen
1. tien paddestoelen op een ijzerdraadje
2. vijf plastic dalmatiërs die piepen als je erin knijpt
3. een zak met honderd rambokes (in het Nederlands: kabelbinders)

Dingen die me een blij hart geven
1. het karaokedrummen op de Wii
2. de hoeveelheid aanwezige vrienden bij de voorstelling van Yuri Maanzand
3. het idee dat mijn ouders volgende week twee dagen komen

Dingen waar ik heilig in geloof
1. de nieuwe website van Het Eiland Neus – die bijna af is
2. dat het goed komt met mij
3. mijn relatie en het pretgehalte van mijn leven – en dat die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn

Zie ook:
Allegaartje (1)
Allegaartje (2)
Allegaartje (3)
Allegaartje (4)
Allegaartje (5)

Vorige week ramden we er weer wat mijlpalen in. Zoals daar zijn:

De post kwam mij mijn eerste betaling van het winkeltje brengen. Okee, okee, het is een schijntje vergeleken bij de flappen die ‘mijn klanten’ (proest) moesten trekken, maar toch. Een cheque – daar word ik heel zenuwachtig van – van een Californisch bedrijf. In dollars! Ik kan mij tijden herinneren dat je de dollar maal 2,4 moest doen om uit te rekenen wat het in guldens was. Nu is dat iets met een nul voor de komma. En in euro’s. Kortom: lucratief? Nee. Een mijlpaal? Ja. Weet ik wat ik met een cheque moet doen? Nee.

Op het bureel van Het Eiland Neus hangt sinds vorige week de inspiratiebron voor de naam van ons bedrijf aan de muur. Op 100 bij 70, in een lijst. U kunt het niet zien maar achterop de kikkerboot staat ‘neuseiland expres’ en Tom Tippelaar zit links voorin. Wij zijn blij. Eerst hing daar het hertje, maar de scanner bleef niet dicht. Bovendien hadden we een huisaltaar nodig om af en toe voor te gaan staan en te prevelen dat alles goed komt met Het Eiland Neus.

En last but not least at all: ik mag vijf jaar blijven. Pas in tweeduizendtwaalf mag men mij het land weer uitschoppen. Tot nu toe kon dat nog elke drie maanden, maar nu ben ik dus veilig voor de vreemdelingenpolitie en het Vlaams Belang. Wat een rust.

Weer een stokje. Een places to be-stokje dat de vermaarde i. mij toewierp. Eentje waarin je dient te vertellen welke winkels, restaurants en andere hete plekjes jouw stad te bieden heeft. En i. was zo sluw om mij niet Amsterdam – mijn stad! – maar Leuven toe te wijzen. Hah, Leuven! Ik ben hier een totale n00b (beginneling), dus ik val grandioos door de mand bij zoiets. Maar ik vind het wél een spannende exercitie. Kan ik nu, na een jaar, al een paar plekjes aanraden voor een My city, your city-stokje?
(O ja, de vragen waren in het Engels, omdat ze van een Engelstalig weblog kwamen en ik heb nog steeds vakantie, dus vragen vertalen behoort niet tot mijn contractuele verplichtingen dezer dagen.)

1. My favorite ‘grab-a-bite’:
De Komeet, op de Oude Markt, by far. Het personeel is weing sprankelend en de inrichting is iets te strak en te krap, maar de menukaart maakt dat meer dan goed. Als je een boterham tonijnsalade bestelt, krijg je twee ultradikke volkorenboterhammen met zaadjes en huisgemaakte tonijnsla met allerlei liflafjes. Ook de tapas, de croques en de dagschotels zijn altijd dik in orde. Verder hanteren ze naar Oude Marktnormen gemeten heel schappelijke prijzen. Bovendien is het ongeveer de enige toffe tent in Leuven waar je lekker kunt eten én nog mag roken. En dat is zolang ik niet gestopt ben best belangrijk.

2. My favorite shop in town:
Om te shoppen vind ik Leuven geen aanrader. Zo hier en daar zitten leuke winkeltjes hoor, dat zeker, maar alles in Leuven is duur. Er is bijzonder weinig concurrentie. Leuke winkeltjes zijn in Leuven en omstreken vaak enig in hun soort, dus de prijzen zijn grenzeloos. Overal. Schoenen, boeken, interieurdingen, leuke kleding, allemaal niet te betalen met mijn voorlopig nog krappe budget. Voor écht shoppen zijn we aangewezen op Brussel of zo.

3. My favorite restaurant:
Favorite qua eten: A Zamara in de Tiensestraat op de hoek met de Maria Theresiastraat. Ultiem lekker Italiaans eten. Qua sfeer, bediening, kookwijze en inrichting op en top Siciliaans.
Favorite qua heel dichtbij en heel betaalbaar: Bar del Sol in de Schapenstraat, dat zit voor ons op kruipafstand van ons huis. Ze hebben het pleintje ervoor ingepikt met een terrasje en het plein met naambordje en al omgedoopt tot Plaza del Sol. Je kunt er voor ongeveer 7,50 een goed maaltje naar keuze eten, dat met minimale middelen achter de bar in elkaar wordt gedraaid. Vanaf het terras heb je zicht op het Groot Begijnhof. Een fijn cafeetje om op kruipafstand te hebben. (klik vooral even door naar de site).

4. My favorite ‘take my friends when in town’:
Mijn Nederlandse vrienden neem ik mee naar eetcafé De Werf (voor de Nederlanders: dat betekent ‘de bouw’). Ik ga maar even voorbij aan het feit dat ze zichzelf op de site een babbel- en knabbelcafé noemen – daarvan kijg ik rillingen. Maar verder is het er echt heel plezierig zitten en eten. De menukaart is verrassend, zowel qua taalgebruik (een eike en nog wat van die typisch Vlaamse woorden) als qua gerechten (bijvoorbeeld: chowders, dat zijn grote uitgeholde broden met daarin onder meer chili con carne).
En de wijze van serveren is altijd origineel, variërend van thermoskannen tot broodtrommeltjes en van papieren zakken tot enorme schalen ter grootte van een afwasteil. Verder kun je er sinaasappelsap bestellen met een handpers erbij, die veel goedkoper is dan de sinaasappelsap die al voor je uitgeperst is. Het Hogeschoolplein waar De Werf aan ligt is mooi en het terras is groot, maar bijna altijd bomvol.

5. Other 5 things to mention:
I. De abdij van ‘t Park.
Een stukje natuur tussen Leuven en Heverlee. De abdij met veel gebouwen, poorten, en torentjes is oud en indrukwekkend, het park waar de abdij naar genoemd is, is rustig en glooiend. En als kers op de taart kun je op sommige plekken in het park de oprukkende stad nauwelijks zien liggen. De illusie van natuur midden in Leuven.

II. De nachtwinkelmuur en de huurmuur.
Als Amsterdammer ben ik op zich best veel automaten gewend. Vroeger had je overal sigarettenautomaten op straat en ik wist dat er een condoomautomaat op de Overtoom zat en een broodautomaat elders in Oud-West. Maar qua automaten verslaat Leuven Amsterdam ruimschoots. Er zijn broodautomaten te over en op niesafstand van ons huis zit zowel een huurmuur (met dvd’s) als een nachtwinkelmuur (met van alles en nog wat, maandverband, snoep, wijn, kant-en-klaar-maaltijden). In Leuven heerst verre van een 24-uurseconomie, maar in sommige straten zitten kastjes die de stad ver vooruit zijn.

III. Bibliotheek Tweebronnen.
Een gebouw dat me enerzijds een beetje thuis doet voelen, omdat de architectuur van de gevel me een Berlage-achtig Amsterdamse Schoolgevoel geeft. Tegelijkertijd is het in het geheel niet Nederlands: het gebouw en de bijgebouwen zijn bergaf gebouwd. De bibliotheek, een café, een tentoonstellingszaal en wat overheidsdiensten zitten allemaal op verschillende verdiepingen. In het café heb ik vaak zitten lezen als ik hier op bezoek was als Yuri moest werken.

IV. Stuk.
Een kunstencentrum bij ons om de hoek dat ervoor heeft gezorgd dat ik in het ietwat krap bedeelde culturele circuit van Leuven in ruim twee jaar meer verrassends en vernieuwends heb heb gezien dan in de vijf jaar daarvoor in Amsterdam. In Amsterdam is zoveel te doen dat ik door bomen het bos niet meer zag en drempelvrees kreeg omdat alles altijd maar nieuw, duur, ver weg en anders was. Het Stuk daarentegen is altijd dichtbij en altijd hetzelfde: een prachtig gebouw, wederom met alle bijgebouwen tegen een helling gebouwd, met een groot en groots café erbij met live-perfomances. Het biedt in vergelijking met Amsterdam natuurlijk niet erg veel keus , maar wat er ook wordt geprogrammeerd: muziek, film, beeldende kunst of theater, het is bijna altijd verrassend en vooruitstrevend.

V. De Molens van Orshoven.
Een oud industrieel pand met (of naast) een stel enorme fabriekspijpen. Er zitten allerlei kunst- en cultuurbureautjes en -zaaltjes. Yuri koos die prachtige plek vaak om alleen of met een theatergroep voorstellingen te geven. Twee van die voorstellingen heb ik daar mogen meemaken, inclusief premierefeestje en zulks op het binnenplein. Ik was verkocht. De industriële sfeer die het terrein uitademt: geweldig!

Normaal gooi ik stokjes liever niet verder wegens apporteervrees (vrees dat mensen het stokje massaal terug komen brengen). Maar nu wil ik wel een suggestie doen. Omdat ik als n00b Leuven natuurlijk nog beter moet leren kennen, smijt ik dit stokje ‘t liefst naar vijf mensen voor wie Leuven bekend terrein is. Zoals daar zijn:
Mijn meneer maanzand.
De zich in een slecht getimede winterslaap bevindende Sunnymoon.
Lilimoen de Pelgrim, ik wacht rustig tot ze terug is van haar bedevaartstocht.
Yab van YAB.
En Herman van Oogsnoep.

Open mij de ogen! Laat mij Leuven zien!

Redenen om toch een Allegaartje te schrijven.
1. het is niet áltijd leuk om te doen alsof je er niet bent
2. hoe meer ik mezelf de tijd gun om niet te schrijven, hoe meer zin ik krijg om te schrijven
3. de overgang van stress naar vakantie is altijd interessant

Dingen die ik deze vakantie vrees.
1. dat er misschien geen geschikte plek zal zijn om ’s nachts halfblind te piesen
2. dat de vrouw van de dove meneer veel aanspraak nodig heeft
3. dat de rivier, die er op het oog redelijk breed uitziet, overal te ondiep zal zijn om te zwemmen (ik – wil – zwemmen)

Kenmerken van een vakantie die onbedoeld thuis begon.
1. vier enorme kussens die ik bij Zeeman scoorde – van die kussens waar een normaal mens op slaapt – zodat de bank eindelijk de bank to end all banken kan worden
2. in slaap vallen bij de Tour de France – een oude gewoonte
3. niet webloggen

Waarom een Allegaartje zo prettig is om te schrijven.
1. het stiekeme voornemen om over elk van de punten in de Allegaartjes ((1), (2), (3), (4)) ooit eens een serie stukjes van 500 woorden te schrijven – ik krijg best 500 woorden vol over een geschikte piesplek
2. ik vat mijn weken samen en samenvattingen doen het altijd goed bij mijn neurotisch archiverende kant
3. ik kan mijn woordendiarree de loop laten – alles wat ik bedenk, mag opgeschreven worden: luier kan bijna niet (maar let wel: het is vakantie!)

Dingen die nog moeten gebeuren voor de vakantie.
1. uitzoeken hoe het zit met het snoeien van pompoen (foto volgt later – impressive!)
2. poezeninstructies schrijven die lezen als een spannend jongensboek
3. inpakken en mijn verleden als autokampeerder van me afschudden bij het selectiebeleid

Artikelen die ik in een vlaag van Soldenkoopzucht aanschafte.
1. stoeltjes voor vóór de tent die veel te zwaar zijn – maar dat kwam eigenlijk door Yuri
2. niet één maar twee zwarte bikinibroekjes
3. twee mega-zwembanden, snorkels en duikbrillen – u begrijpt: ik verwacht veel van die Semois (en van het weer)

Zaken die ik nu al van deze vakantie heb geleerd.
1. in de Gaumevallei is het gemiddeld mooier weer dan elders in België, maar statistieken bestaan bij de gratie van de uitzondering die de regel bevestigt – zie verder het uitstellen van onze vakantie
2. als het luchtbed niet opgeblazen raakt, is het niet altijd het luchtbed dat lek is – soms is het de voetpomp
3. ook als je alles tot in de puntjes plant, lopen er dingen in de soep, dus je kunt er maar beter aan wennen

Dingen die ik de afgelopen jaren op mijn weblog schreef als ik op vakantie ging.
1. niets – ik liet u gewoon schrijven (en u? u deed dat!)
2. niets – ik liet u gewoon wéér schrijven (en u? u deed dat! ik ook trouwens)
3. niets – ik liet u gewoon voor de zoveelste keer schrijven (en u? u deed dat, al was het minder massaal)

Dingen die ik ga missen zodra ik de deur achter me dichtdoe.
1. Mike, omdat hij standaard elke avond op mijn buik springt en begint te kwijlen.
2. Choco, omdat ze standaard elke avond een uurtje naast de bank naar me gaat zitten staren (over Choco en haar psychiatrische aandoeningen zal ik ook nog eens een spannend relaas schrijven)
3. Sjeik, omdat hij me elk moment het gevoel geeft dat ik de belangrijkste andere poes op aarde ben

Dingen waaruit blijkt dat ik een neurotische kant heb.
1. mijn voornemen om poezeninstructies te schrijven die lezen als een spannend jongensboek – een briefje zoals de briefjes op Waar is mijn melk? zou volstaan
2. dat ik voor Yuri bedenk hoe hà­j zijn spullen moet gaan inpakken
3. dat ik het leuk vind dat een psychotische kat elke avond een uurtje naar me zit te staren

Zaken die ik nu moet doen met als gevolg dat dit stukje ten einde loopt.
1. jongensboek schrijven poezeninstructies schrijven
2. proberen Yuri niet te vertellen hoe hij zijn spullen moet inpakken
3. de verhuizing van het NietLief-Collectief naar een eigen domein aankondigen

Dit stukje verscheen op 14 juni 2007 op nietlief.com. Polle zwengelde het aan met de volgend inleiding:
“Ik bijt het spits af in de zomergastenreeks. We hebben afgesproken maximaal vijf fragmenten uit te kiezen. Geen gemakkelijke opgave, toch een poging. Zet de olijven, het stokbrood en de pesto op tafel. Ontkurk de wijn. Kijk en geniet mee.”

Weet u wat lastig is? Dit. Dit is lastig. Fragmenten verzinnen met een gatenkaasgeheugen en een sluimerende tv-verslaving. Er is zoveel moois en tegelijkertijd is mijn harde schijf van tv-momenten korzakovachtig leeg. Ik had graag gehad dat de redacteur van Zomergasten bij me langs was gekomen. Met een lijst, zoals ze dat naar verluidt bij de echte Zomergasten doen. Een lijst met wat er zoal te zien was toen je jong was, met suggesties en fragmenten die aansluiten bij je werk of je hobby’s, met spectaculaire, spraakmakende tv-fragmenten die niemand ooit zal vergeten. Maar nee, er kwam niemand langs met een lijst.

Geen mietje
Dus ik heb mijzelf geen mietje genoemd en ben wat gaan verzinnen. Het eerste dat ik bedacht toen ik mijzelf geen mietje noemde, was J.J. De Bom voorheen De Kindervriend. Ik was fan. Maar helaas was daar niets van te vinden in de youtubewinkel. Domper.

Zodoende ben ik doorgezapt naar toen ik al tien was. Een hele meid. Met tientallen Doe Maarposters boven mijn bed. Met Doe Maarzweetbandjes, -zonnekleppen, -buttons, -tasjes, -plakboeken en wat dies meer zij. Ik wachtte al sinds mijn zevende tot het moment dat ik oud genoeg was dat ik naar een concert van ze mocht. Groot was dan ook mijn verdriet toen ze ermee ophielden nog voor ik de wettelijke leeftijd van Doe Maarconcerten mogen bezoeken had bereikt. Op de dag dat het afscheidsconcert werd uitgezonden, moest ik naar een familiefeest en ik herinner me dat ik mijn vader eindeloos aan zijn kop heb gezeurd om een videoband van vier uur om het op te nemen. Want op een twee-uursband zou het niet passen.

Good ol’ Diewertje Blok
In die vermaledijde youtubewinkel was ook geen fragment van het concert te vinden, maar wel een interview van good ol’ Dieuwertje Blok met de heren, vlak voordat ze het podium opgingen. Het slechtste interview uit de tv-geschiedenis welteverstaan. Maar goed. Nostalgie boven alles.
(Update – Filmpje lijkt in 2008 niet meer beschikbaar… that sucks.)

Mijn tweede fragment is een stukje uit een interview dat Jeremy Paxman van de BBC had met voormalig minister Michael Howard. Ik hou van interviews, ik hou van praatprogramma’s en ik hou van geneuzel. U begrijpt: ik kan mijn lol niet op met de hedendaagse tv-cultuur. Dit fragment heb ik jaren getoond in de lessen Interview die ik gaf. Omdat het zo mooi duidelijk maakt wat doorvragen eigenlijk is. Omdat het zo mooi duidelijk maakt wat doorvragen kan doen met een gesprek. En omdat het zo mooi duidelijk maakt hoe gezagsdragers rond de pot kunnen draaien. (Let niet op het muziekje.)

En dan, tatatataaaaa, mijn lievelingsseries. Eerst dacht ik: hmz, beetje flauw om twee actuele series te nemen, maar als ik denk aan wat ik écht, écht mooi vind, dan kom ik altijd hierop. Altijd.
Eerst Six Feet Under. Prachtvol. Wonderschoon. Jarenlang ben ik er langsgezapt zonder het een blik waardig te keuren, maar toen de dvd-box voorhanden was, was het gebeurd. Ik was verkocht. Ik hield van de familie Fisher als geen ander. De schoonheid van ellende. De tragiek van taboes. De lyriek van de leugen. En huilen toen het afgelopen was. Dit fragment is een van de vele scenes die ik nooit zal vergeten.

En dan The Soprano’s. Waarom The Soprano’s zo’n waanzinnige serie is? Het is een straatschoffiessoap met de diepgang van Plato. Het is poëzie van het fuck this fuck that-kaliber (zie de quotes in de imdb). Het is comedy met karakterontwikkelingen zoals je zelf zou willen ontwikkelen: geloofwaardig, stoer en ontroerend. Het is gewoon fucking cool.

Als film kon ik kiezen uit duizend dingen. Films van heel vroeger, zoals De Reddertjes en The Dark Crystal. Of uit de tijd dat films echt veel impact hadden: toen ik tiener was en verliefd op Rob Lowe. Of iets later toen ik Betty Blue twintig keer zag in de Amsterdamse bioscoop Kriterion. Maar ik koos een film van de laatste jaren. Magnolia. Omdat ik de hele film, maar bovenal dit fragment hartverscheurend mooi vind. Tranen.

Dingen die deze week vies tegenvielen.
1. de begroting van Het Eiland Neus
2. het einde van het eerste seizoen van Heroes
3. de communicatie tussen twee ziekenhuizen in Leuven en mijn huisarts

Dingen die deze week enorm meevielen.
1. de begroting van Het Eiland Neus per 1 oktober 2007
2. een klant die met mijn uurprijs akkoord ging, terwijl ze zo lang niets van zich had laten horen dat ik bijna zeker wist dat ze niet akkoord zou gaan
3. dat de vooroorlogse scanner het nog deed

Dingen waarvan het maar goed was dat Sjeik ze niet kon verstaan.
1. ‘Gaan we morgen jouw balletjes eraf laten knippen? Hè? Lieve poes.’
2. ‘Ja, toon ze nog maar eens goed aan de wereld, die kloten van je. Morgen zijn ze weg.’
3. ‘Lik ze maar lekker, meneerke, morgen worden ze er namelijk uitgehaald.’

Dingen waarvan het jammer was dat de poezen ze niet konden verstaan.
1. ‘Arme Choco. We moeten dit echt even in je oor spuiten, dan heb je daarna veel minder jeuk.’
2. ‘Lieve lieve Sjeik, we gaan nu naar huis. Deze doos gaat vaak naar de dokter, maar hij gaat ook altijd weer terug hoor.’
3. ‘Morgen mag je weer naar buiten, poes. Maar eerst moet je wond genezen.’

Mensen die iets over mij schreven.
1. Lilith, die schreef dat ik een babe was – nou, zij kan er ook wat van
2. Sunnymoon die mij gelijk herkende – dat komt niet vaak voor sinds ik mijn dreads kwijt ben
3. een journalist van Het Nieuwsblad die zijn research doet op zezunja.nl

Dingen die tof zijn.
1. BNN’s Donorshowhoax
2. Mijn tas.
3. Lilith, Sunnymoon en aanhang

Dingen die helemaal niet grappig zijn.
1. de student die – toen we met een van angst kwijlende Sjeik in een doos over straat liepen – een emmer water over ons heen gooide
2. de Vlaamse Gemeenschapscommissie die je pas werk verschaft als je een lettertype van 800 euro aanschaft
3. de trein naar Antwerpen die niet reed toen mijn schoonzusje in Antwerpen ging trouwen

Dingen die juist ontzettend grappig zijn.
1. de jongen die bij Het Eiland Neus wilde stage lopen en in een mail van vijf zinnen drieëntwintig taal- en tikfouten maakte
2. Piet Huysentruyt die probeert helder te argumenteren
3. dat Yuri en ik allebei deze week onze jas in iemands auto lieten liggen

Websites die mij verbazen.
1. justin.tv, een jongen uit San Fransisco die dag en nacht een camera op zijn pet draagt en zodoende zijn leven in livestream op internet gooit
2. meyepop.com, waar ik via blunt terechtkwam en waar je eindeloos veel series gratis kunt kijken en, als je betaalt, kunt downloaden
3. runningfromcamera – hoe komt iemand op het idee?

Dingen die ik onlangs vergat.
1. op zijn tiende sterfdag Herman de Coninck vereren
2. mijn jas in de auto van ex-buurvrouw
3. als vanouds: mijn boeken terugbrengen naar de bibliotheek

Dingen waar we ons erg op verheugen.
1. de oogst van de broccoli, de pompoen en de tomaat
2. onze vakantie in een boomgaard aan een rivier bij een dove meneer
3. het laatste seizoen van The Soprano’s, het derde seizoen van Lost, het tweede seizoen van Heroes, het derde seizoen van The 4400, het tweede seizoen van Prison Break

Dingen die ik niet had verwacht.
1. dat er op tien dooie slakken ongeveer honderd heel vieze vliegen zitten
2. dat een bobo die ik interviewde mijn tekst niet wilde wijzigen
3. dat Sjeik midden in de nacht op onderzoek uit ging in het pornokastje

Dingen die pijn doen.
1. de slijmbeurzen in mijn schouder die sinds mijn nachtelijke escapade opgezwollen zijn
2. de akelige dingen die Vlamingen dagelijks over Nederlanders zeggen
3. een biopsie op de meest gevoelige plaats van je lichaam

Zie ook:
Allegaartje (1)
Allegaartje (2)
Allegaartje (3)

(lees verder)

Culinaire zaken die de week een zweem van magie gaven.
1. de bloempotjes met dille en peterselie die spoorloos verdwenen en die nog immer niet teruggevonden zijn
2. het dopje van de oliefles dat er zonder waarschuwing af plopte
3. het proberen te verhinderen dat onze huisgenoot een exquise vleermuis zou verorberen

Dingen die deze week een diepe zucht teweeg brachten.
1. de mail die ik beroepsmatig in mijn mailbox moest dulden, waarin stond: ‘Hartelijk bedankt voor uw interesse. Uw bericht is doorgestuurd naar Geert Wilders.’
2. en de mail waarin stond: ‘De D66-fractie bestaat sinds de laatste Kamerverkiezingen uit slechts drie Kamerleden (en drie medewerkers). Hoe jammer we het ook vinden, betekent dit dat we niet meer op alle verzoeken kunnen ingaan. Desalniettemin wens ik u veel succes met het schrijven van uw artikelen.’
3. en die waarin stond: ‘…maar af en toe loopt het administratief wel eens mis…’

Dingen die ik zag waardoor ik vrees dat mijn liefde voor pulp-tv eeuwigdurend zal zijn.
1. de man die in Schoondochter Gezocht nogal hard van stapel loopt en zijn ‘kandidate’ ten huwelijk vraagt en de onweersblik van zijn moeder als ze dat hoort, maar alle mannen in dat programma lijden aan die tenenkrommende eagerness – ik kijk met verbijstering
2. de makers van Temptation Island die immorele, domme tv willen maken en de kandidaten die de ultieme droom zijn van zulke grenzeloze producenten – wat een lol
3. het fragment dat ik zag in De Wereld Draait Door waarin Froukje de Both zegt niet geforceerd op zoek te zijn naar een man – voor de Vlamingen: dat is de spil waar het in de Nederlandse versie van Wie wordt de man van Wendy? om draait, de Nederlandse Wendy van Wanten dus

De meest teleurstellende culinaire voorvallen van de voorbije weken.
1. dat ik de asperges liet droogkoken
2. dat ik de aardbeien schimmelgewijs te lang liet liggen, omdat ik vergat slagroom en/of roomijs te kopen en niet op het idee kwam ze zonder slagroom en/of roomijs te eten
3. de boter die eerst in de magnetron was ontploft en die daarna in mijn thee dreef, omdat ik was vergeten het plafonnetje van de magnetron schoon te maken

Dingen die ik onlangs leerde die ik nog niet wist.
1. dat drooggekookte asperges heel bitter smaken
2. hoe je een action aanmaakt in Illustrator en Photoshop
3. dat de woorden rapunzel en rapaillepoliticus in het Groene Boekje staan

Dingen die Sjeik nog moet leren.
1. dat Mike het niet plezierig vindt als hij 24 uur per dag, 7 dagen per week een puber in zijn nek heeft hangen
2. dat vleermuizen hondsdolheid verspreiden
3. door een brandende hoepel springen

Dingen die mij gelukkig maakten.
1. mijn kersverse lidmaatschap van de Leuvense bibliotheek en dat ik daardoor nu ga weten hoe het tegenwoordig met Adrian Mole gaat
2. de gele bloemen in onze Zuid-Franse muur
3. dat ik zomaar wat beginnende vriendschappen lijk te krijgen in België

Dingen die ik bij de Hema zou willen kopen sinds dat foldertje op de plee ligt.
1. de stretcher
2. het roze behaatje
3. de tuinslang

Dingen die ik me kort geleden voornam.
1. binnenkort weer eens een ontlurkingsweek organiseren, waarin lurkers uitgedaagd worden zich bekend te maken
2. een Wilde Wingerd planten
3. alle instrumenten naar de logeerkamer slepen en daar als een mensenschuwe componist een meesterwerk maken

Dingen die mensen onlangs tegen mij zeiden.
1. ‘Gij zijt just zo’n zottenazzik.’
2. ‘O ja, ik had u moeten afbellen. Ge staat zeker voor de deur?’
3. ‘Ik heb je aanbod grondig doorgenomen en vind het zeeeeeeeer interessant.’

Dingen die me verbaasden.
1. dat ik er dankzij een andere blogster achter ben gekomen hoe weinig stijf mijn overbuurkapster van het kaliber watergolf blijkt te zijn – ze heeft gevoel voor humor, draagt Nikes en haar man verkoopt mooie forellen voor één euro per stuk
2. dat je voor een samenlevingscontract gewoon met een identiteitsbewijs naar het loket moet komen en dat een en ander daarna in een paar minuutjes gepiept is
3. dat ik tegenwoordig kennelijk zeventig procent van mijn lunches en diners die ik door de week buiten de deur nuttig van de belasting kan aftrekken

Zie ook: Allegaartje (1)

autostrade = snelweg
smossen = morsen
broodje smos = broodje gezond
schol = proost
boeleke = baby’tje
ik ben mottig = ik ben misselijk
melig = corny/kitcherig
zagen = zeuren
sjieken = kauwgom kauwen
kremmeke = ijsje
mazout = stookolie
boke = boterham

Zie ook de parade van mooie Vlaamse woorden in Unidentified Flying Flemish (1) en Unidentified Flying Flemish (2) en Unidentified Flying Flemish (3)

Ik lees wel eens iets moois. Iets treffends. Iets ontroerends. Iets eervols. Iets memorabels. En welopgevoed als ik ben: eerlijk zullen we alles delen.

Dus daar gaan we.

Soes plaatste vandaag een tekst van Willem Wilmink die mij, hopla, minstens 25 jaar terug in de tijd wierp. Nickelodeon en Villa Achterwerk bestonden nog niet, cd’s waren nog gewoon langspeelplaten en mijn helden waren Dikkertje Dap en JJ de Bom Voorheen De Kindervriend. Dus zat ik elke zondagochtend luid mee te jengelen met de koptelefoon op mijn hoofd, tot groot verdriet van mijn ouders die graag wilden uitslapen. Op één van de platen die ik vaak draaide, stond het liedje Grammatica, waarvan de tekst nu op Soes’ website staat.
Minstens 25 jaar geleden; mijn god, wat een sentimental journey…
Klik door naar het stukje bij Soes.

Quote Sargasso: “Maar een nadere bestudering van al deze kamervragen laat zien dat 73% van de kamervragen gesteld zijn naar aanleiding van een publicatie in de traditionele media. Het gebruiken van de media is natuurlijk geen ramp. Maar als de ruime meerderheid van de kamervragen daardoor bepaald wordt, is het slimmer om journalisten wat extra te betalen om in de Tweede Kamer te zitten.”
Need I say more?
Klik door naar het hele artikel bij Sargasso.

De website Geekologie volg ik met grote graagte. Niet alleen de maffe gadgets die m’neer Geekologie op zijn site plaatst, vind ik vaak ultrasupermegacool (op de een of andere manier weet ik zeker dat m’neer Geekologie een m’neer is). Ook de tekstjes die hij erbij schrijft, zetten mij vaak aan tot hardop brullen dan wel piesen in string. Een voorbeeld van zo’n tekstje vind je hier. Maar vandaag moest ik hier erg hard om lachen. Vooral dat I’m pretty sure they’re breaking one or two laws of physics.
Klik en bekijk de hele site van m’neer Geekologie.

Ik schreef al eens Martin Bril for president. En aangezien nog steeds voor een republiek ben, blijft dat punt overeind. Maar het zou wel heel verschrikkelijk zijn als Martin geen stukjes meer zou schrijven wegens verplichtingen elders. Zo las ik van de week het stukje Huishoudelijke Zaken en ik genoot tot in mijn tenen. Die zinnetjes. Dat ritme (‘Hadden we jarenlang’ – zucht, zo mooi geplaatst). De herkenning. Ook wij hebben een vuilnisbak die stinkt doordat-ie gauw te vol zit en waar je de zak nooit uitkrijgt omdat-ie (ik herhaal) vaak te vol zit. Maar we hebben dat eveneens met een kapstok die niet functioneert, nooit zal functioneren en die we toch niet wegdoen. Kijk, dát zijn pas stukjes. Daar kan ik nog wat van leren.
Klik en lees het stukje Huishoudelijke Zaken of bekijk de hele site.

Karin is altijd vaag. Ze schrijft met ‘ze’ in plaats van ‘ik’, waardoor je nooit weet of de stukjes die ze schrijft over haarzelf gaan. Reageren wordt dan lastig, ik heb me al eens vergist door ’sterkte’ te schrijven in haar reactiedinges, zonder dat ik zeker wist dat het over haar ging. Stukjes met ‘ze’ scheppen afstand. Stukjes met ‘ze’ vergen een omweg. Ik ben meer van bam. Van midden in het gezicht. Van direct, hup, zonder omweg. Ik zit mensen graag op de huid, dus doorgaans hou ik niet van stukjes met ‘ze’. Maar ik hou wel van Karin. En van haar stukjes. En van het feit dat ook zij leuke Vlaamse mannen eindeloos ver laat rijden.
Klik door en lees het stukje waaruit dat blijkt. Of lees alles van Karin.

Een van mijn laatste ontdekkingen is Als Ik Er Ben Dan Bel Ik. Een paar maanden geleden klikte ik argeloos door, ik meen vanaf het weblog van deze m’neer, en yes! Eindelijk weer een voor mij onbekend weblog waar pareltjes te vinden zijn. Bij dit stukje kreeg ik kippenvel. En bij dit stukje ook. En bij dit. En toen ik zag dat de-m’neer-die-
als-ie-er-is-zal-bellen mij linkte was ik danig in mijn nopjes. Ik ben fan.
Klik door en volg dit weblog.

Tot slot: ik ben het hartgrondig eens over De Wouter Tapes met Pluk De Nacht, een weblog dat ik ook graag lees. Ik ben heel benieuwd hoe het met Gin van The Vault gaat, die ik ook op de voet volg. Ik vind het heel tof dat de dames ‘Nie en ‘Lie een Aanmoedigingsbloggie hebben gehad en ik zou zielsgraag willen dat Aagje in het verre New York wat meer van zich zou laten horen, al was het maar omdat ik dan vaker naar haar kan linken.
Update: Wat ik nog vergeten was te zeggen: het is fijn om elke dag iets over boeken te lezen. Kom daar maar eens om.

Zo. Durf nu nog maar eens te zeggen dat linkdumps gemakzuchtig zijn.

Aan het einde van het dagelijkse uurtje etiketten lezen aan de lunchtafel vond ik deze de mooiste.

‘Zuiver Zuivel de qualité Demeter est le résultat délicieux et sain d’un cycle fermé au maximum.’

Dingen die ik zaterdag cadeau kreeg.
* een boek met foto’s van Amsterdam vanuit de lucht
* de cd The Early Years van Roxy Music
* een plectrum

Gewoon wat zinnen die ik de laatste tijd schreef.
* ‘Ik ben veel, maar niet eng.’
* ‘En jij bent ook een speurneus, want ik ben inderdaad Zezunja.’
* ‘Let maar op, ik word nog wel eens een held.’

Dingen waarover ik me onlangs verbaasde.
* Amsterdam, en hoe snel je vergeet hoe het daar is
* hoe makkelijk het is om met Keynote een presentatie te maken en hoe snel ik InDesign en beetje begreep
* hoe fanatiek mijn vrienden zijn als ze quizen

De beste muziek om het Wii-racespel Excite Truck op te spelen.
* System of a Down
* Fatboy Slim
* Queens of the Stone Age

Dingen die ik de afgelopen week aanschafte.
* 200 knikkers (yoghurtjes en van die paarlemoeren)
* 15 opschrijf- en wegveegbordjes
* Amy Winehouse, de Kaiser Chiefs en Antony and the Johnsons, om weg te geven

Dingen waar ik ook nog aan moest denken.
* dat ik misschien wel niet naar Lowlands ga
* dat ik vanavond naar We feed the world ga en dat dat vrijwel zeker het laatste zetje is dat ik nodig heb om de Delhaize voorgoed te verruilen voor de natuurvoedingswinkel hier om de hoek
* dat de meester zich toont in de beperking en dat ik al heel aardig in staat blijk op de vierkante centimeter een gelukkig leven te leiden

Dingen waarvan ik sinds kort weet: die moet je niet doen.
* goedkope vaatwastabletten kopen
* de diepgewortelde wens een Makrokaart te bezitten eindelijk in vervulling zien gaan, terwijl je auto noch rijbewijs hebt
* vage stukjes op internet zwieren

Dingen die ik dit jaar nog wil doen.
* een feestje geven met tentjes in de tuin
* de een en de ander-mokken maken
* een mega-opdracht binnenslepen

Dingen die lekkerder zijn bij de natuurvoedingswinkel.
* vanillevla
* courgettes
* jam

Dingen die ik deze week leerde en die ik nog niet wist.
* van alles over Elsschot
* dat er ooit een voetbalwedstrijd eindigde in 149-0
* dat de ene tulpstekker de ander niet is

Dingen die ik me ook nog afvroeg.
* hoe het toch kan dat maar 2 procent van mijn vrienden mijn weblog leest
* of ik naar The Police wil
* waarom ik nooit eerder venkel heb klaargemaakt

Nog meer dingen die je niet moet doen.
* je telefoon opladen in een stekkerbak die uitstaat
* vervelende klusjes uitstellen als je zeker weet dat ze toch moeten gebeuren
* te veel paaseitjes achter elkaar eten

Dingen die me verder nog verbaasden.
* dat ik niet naar de dokter kon, omdat die ziek was, en de loop waar de dokter en ik toen in belandden
* dat er plannen zijn om de intercity Brussel-Amsterdam af te schaffen
* dat ik een sollicitatiebrief van iemand ontving die mij uit de Gouden Gids had geplukt en die bij mij wilde werken

Dingen die ik van plan ben.
* de volgende uitzending van De Wouter Tapes ook bekijken
* meer foto’s en tekeningen op mijn weblog plaatsen
* besluiten dat het lente is

Dit is een stukje in het kader van de beloofde gemakzucht.

Wat heb ik hiervan geleerd?
1. Size does matter en 39 centimeter, met pot, is net iets te groot.
2. Zolang er geluk in het spel is, moet je niet per se willen winnen. Ook niet als je per se wél wilt winnen.
3. Met die speelgoed-stoffer en blik kan ik heel goed een bakplaat invetten. Als ik die zou hebben.
4. Alles van U2 lijkt op elkaar.
5. Begin nooit een zegetocht als je ‘m niet af kunt maken.
6. M&m’s zijn de perfecte fundamenten voor een derde onderkin.

Voor het hele verhaal, klik op Narcisme.

1. Bij mij zijt ge veilig – Wim Helsen

Een weergaloos humorvacuüm van pak ‘m beet anderhalf uur, waarin de meester met een minimum aan licht, geluid en decor de zaal aan zijn voeten krijgt. Ik heb nog nooit zoiets pakkends gezien, terwijl ik behoorlijk thuis ben in hedendaags cabaret.

2. De helaasheid der dingen – Dimitri Verhulst

Het boek leest als een trein en ik las het in de trein. In drie uurtjes had ik het uit. De stijl, de humor, de vaart en de mistroostigheid van de hoofpersoon en zijn omgeving: wow! Als ik ooit zo’n eigen stijl ontwikkel, ben ik zielsgelukkig.

3. Lama Gezocht – BNN

Okee, okee, ik kijk graag naar afvalraces zoals Idols/Idool, maar dat is doorgaans om redenen van hilariteit en leedvermaak. Daar komt nog bij: ik kijk eigenlijk helemaal niet zo vaak naar de Lama’s. Maar dit was heus een goed programma. Goed en serieus gemaakt (wel iets te kort, een half uur per aflevering), enorm spannend vanwege het improvisatie-element en uiteindelijk leverde de zoektocht een terechte winnaar op. Maar hoe terecht ook, ik had liever gehad dat er geen winnaar was, want dan was het programma nog niet afgelopen.

3. Midden op de weg zo hard mogelijk – Arthur Umbgrove

Een boek waar ik niks van verwachtte, ik had het cadeau gekregen zonder uitleg. Umbgrove kende ik als cabaretier en heel eerlijk: veel indruk maakte hij niet. Het boek daarentegen wel. Afgezet tegenover Verhulst was het stilistisch niet zo sterk en inhoudelijk misschien iets te gekunsteld, maar voor een boek waarvan ik niks verwachtte, gooide het hoge ogen. De zelfspot, de actualiteit, de historische elementen en de spanning vormen een combinatie waardoor ik pagina na pagina doorlas. Eveneens een drie uur-boek, terwijl ik ondanks mijn talent in snellezen doorgaans zo kritisch ben dat ik een boek na een uurtje wegleg.

4. Yours Truly, Angry Mob – Kaiser Chiefs

We hebben al na de tweede keer luisteren heel hard meegezongen; het was feest in huize Yuri en Zezunja

5. Heavenly Creatures – Peter Jackson

Geen ultieme film, maar wel zo een die nog even doorspeelde in mijn hoofd. De film is al in 1994 verschenen, maar ik zag ‘m nu pas en ik vond het een mooi en waarachtig gegeven. Ooit was ik ook zo’n meisje dat monsterverbonden aanging met andere meisjes. Nooit kwamen daar echt erge dingen van zoals moord en doodslag, maar toch, stiekem, herkende ik me in Pauline en Juliet.

6. Pulp-tv: Idool en Schoondochter Gezocht – VTM en VT4

Ik kan alleen maar zeggen: yeah! Maar goed, na de voorronden wordt Idool al gauw heel stom en sinds die malle middeleeuwenfreak met zijn voorliefde voor veel te lange Latijnse citaten zichzelf uit de serie schreef, zal ook Schoondochter Gezocht niet meer zijn wat het geweest is. Maar toch, al was het van korte duur: ik heb genoten!

7. Excite Truck – Wii

Een fantastisch racespel op de Wii. Ik ben niet zo goed in op de weg blijven, maar gelukkig krijg je voor ‘nice crashes’ ook veel punten, dus ik win toch regelmatig. Heeft u een Wii? Houdt u van racen? Koop dit spel!

Picture this:

Je kijkt met zijn tweeën naar zo’n pulpprogramma waar twee dames op leeftijd ranzige mensen in ranzige huizen leren hoe ze die enorme teringzooi kunnen opruimen (in dit geval de Vlaamse versie, een tijdje geleden).

Doorgaans komen de dames aan met tandpastatips of cola in de plee, deze keer is het devies: als je ’s ochtends wakker wordt, klap je het raam én het dekbed open om zo het bed van binnen te luchten.

De volgende dag kom je de slaapkamer binnen en zie je dat het dekbed opengeklapt ligt, in plaats van opgemaakt. Met een brede grijns confronteer je je geliefde ermee. Die bloost. Je zoent hem en je wil hem blijven zoenen, wegens ongeëvenaarde schattigheid.

Dames en heren, wegens werk aan de winkel, geen hoogstaande stukjes (ik bedoel, dat is een uitzondering op de regel, anders staan hier namelijk áltijd hoogstaande stukjes) maar een arbeidsextensief lijstje.

* Ik heb 84 punten uit 100 gehaald voor mijn examen Frans. Hoera, ik kan het nog. Examens maken, is net als fietsen, je verleert het niet.

* Ik stop er maar gelijk mee. Niet omdat ik zo waanzinnig goed Frans spreek, maar tijd = geld en examens kosten tijd. Net als fietsen trouwens.

* Ik heb mijn lerares Frans aan het huilen gebracht door haar per brief aan haar werkgever enorm te prijzen. Yay!

* Na drie keer met ‘ik’ beginnen, is het wel weer mooi geweest met dat ge-ik.

* Deze week stuitte iemand van Psychologie Magazine op mijn oude weblog en maakte daaruit op dat ik goed overweg kan met mijn exen. Ze wilde me graag interviewen en foto’s maken van mij met mijn jachttrofeeën. Jammer, maar helaas, de enige die over mijn privéleven mag schrijven ben ik zelf. Maar dat vond ze niet zo’n goed plan.

* In mijn mailbox vond ik ook een briefje van iemand die vermoedelijk eveneens via mijn oude weblog bij mij kwam met de vraag of ik nog vingerfluiters ken die mee willen doen aan het tv-programma Supertalent in Vlaanderen. Door een stukje dat ik ooit schreef over vingerfluiten ben ik een expert geworden. Van het FOK-forum tot Vlaamse tv-programma’s: ze komen allemaal bij Zezunja om te leren vingerfluiten. Yay! Dat is trouwens een van de redenen dat mijn oude weblog nog steeds bijna evenveel (of soms meer) bezoekers haalt dan mijn huidige. (Dat is iets minder yay!) Hoe dan ook, wilt u beroemd vingerfluiter worden? Ik heb de gegevens van de redactie.

* Een envelop uit Nederland met een priorityzegel doet er twee dagen over om hier te komen. Zonder priority is dat twee tot drie weken! Bear with me!

* Vanaf juli 2007 heb ik voor vijf jaar een verblijfsvergunning. Hoera!

* Vlaanderen is een andere wereld. Als journalist, that is. Men is een stuk minder graag bereikbaar en een stuk argwanender. Daarover later meer.

* Mijn lief zei van de week over een tekstje: ‘Weet je wat het erg Nederlands maakt? Dat nouw.’ Als mijn lief het woordje ‘nou’ uitspreekt klinkt het gelijk heel SBS. Dat heb ik dus maar geschrapt, indachtig dat mijn stukje in de mind of the beholder erg SBS zou worden.

* Een stukje stuff halen in Maastricht kan leiden tot in je nakie staan tegenover een agente. Zonder stuff. Bummer! Daarover ook vast later meer.

* Stoppen met roken is voor bikkels. Ik ben een mietje. Volgende week stop ik weer.

* Als u een cursus Beeldend Schrijven of Interviewen bij mij wilt volgen: hou deze site dan in de gaten. Ik heb namelijk reclamezendtijd bij mijzelf gekocht.

* Als u een andere cursus bij mij wilt volgen, dan kan dat ook, maar het is nog niet duidelijk waar en wanneer u dat kunt doen. En dat is wel essentieel voor een goeie reclame.

* Verder in mijn mailbox: iemand die mij als gastcolumnist wilde. Gratis! Ja, hee, hallo, it’s a job! Ik schreef terug: ‘Mijn bankrekening en ik hebben afgesproken dat alleen financiële beloningen reden mogen zijn om in de pen te klimmen.’ Dus dat u het even weet.

* Mijn moeder zei midden in een telefoongesprek met veel gekeuvel: ‘Jij wist nog niet van papa’s kanker hè?’.

* Ik nam het mijn moeder uiteindelijk niet kwalijk, omdat het echt niet zo erg bleek.

* Maar ik schrok wel.

* Verder is het vandaag weekend. Dat kan mijn redding zijn.

Omdat ik de herinnering koester, plaats ik het verhaal van De Blije Bukster nog een keer.

Vandaag een jaar geleden was ik in staat van ex (let op, dit is een herhaling, het is al twee jaar geleden, u kunt niet meer bellen of sms’en). En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete hartstocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben.

En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat van ex liever niet voorbij gaan.

Daar zat ik, 14 februari 2005, met werk aan de winkel. Het was al laat in de avond, de tijd drong. En aangezien ik nog nooit eerder een Valentijnsproject ten uitvoer had gebracht, begon ik ‘m toch wel te knijpen; ik had geen routine. Mijn eerste probleem was: wie o wie? Ik was in staat van ex en nog niet verliefd geworden, zelfs niet stiekem. Er was niemand die ik stilletjes minde en ik had along the way geen lekkere dingen gespot die ik op een Valentijnsgeheim wilde trakteren.

Alleen leuke mensen kwamen in aanmerking. Een beetje leuke mensen, half leuke mensen en misschien leuke mensen vielen af, ik moest immers nog geïnspireerd worden. Binnen twee uur een Valentijnstruc in elkaar draaien, kan alleen als leuk ook echt leuk is.

En toen belandde ik bij Yuri (klik). Ik ben een fervent aanhanger van het toeval, dus ik zal niet bij u aankomen met ‘voorbestemd’ en ‘hoger hand’, maar ik weet toeval wel op waarde te schatten. Bij deze. Dit was mooi toeval.

Ik kwam niet vaak bij Yuri, eens in de paar weken, maar áls ik er kwam was ik altijd gecharmeerd. Door zijn twisted mind, door de lay-out van zijn website – met de toen nog handgeschreven linkjes – en door zijn waanzinnig romantische inborst.

Hij moest het zijn, besloot ik. Naarstig begon ik zijn laatste stukjes te lezen. Ik zocht een aanknopingspunt, een Valentijns-cue, iets waarop ik mijn kunstje kon baseren. Mijn ogen bleven hangen bij het zinnetje ‘Blij bukken maakt mensen blij. Mij in elk geval.’ (klik). En toen nam ik een merkwaardig besluit.

Ik besloot als Blije Bukster actie te ondernemen. Op zich nog niet zo raar, het is immers des Valentijns om je niet uit te geven voor wie je werkelijk bent. Maar ten eerste is zijn stukje een ode aan het driehoekje van een andere vrouw; het is maar wat je een Valentijns-cue noemt. En ten tweede: als u het stukje van Yuri heeft gelezen, zult u begrijpen dat er toch minimaal een decolleté aan te pas moet komen, alvorens er gesleed kan worden. En daarover kan ik in het geheel niet meepraten. Ik stond niet vooraan toen de driehoekjes werden uitgedeeld, zullen we maar zeggen.

Maar ik ben een lefgozer en dacht kennelijk niet aan de verwachtingen die ik bij mijn Valentijn zou kunnen wekken. Verwachtingen die ik geenszins zou kunnen inlossen – in mijn decolleté kun je hoogstens langlaufen. En en passant negeerde ik die vrouw over wie het stukje gà­ng ook nog even.

Kortom: in weerwil van alles zette ik mij aan het briefje van de Blije Bukster. Ik maakte een e-mailadres aan, deblijebuksteretdjziemeeldotkom, knipte mijn hoofd van een bukfoto en stuurde de onthoofde bukfoto naar meneer Maanzand. ‘Omdat blij bukken mensen blij maakt’, schreef ik eronder.

Het duurde een week en tientallen e-mails voor Yuri erachter kwam wie de Blije Bukster was (klik). Dat had niet zozeer met beroerd detectiveschap te maken, als wel met het feit dat hij het stiekem wel leuk vond om in het ongewisse te verkeren. Toen ik hem na een paar dagen op de man af vroeg of hij eigenlijk wel wilde weten met wie hij te maken had, erkende hij dat hij daar niet echt haast mee had.
Tsja, kijk, en dát was natuurlijk niet de bedoeling. Een beetje Valentijn hoort als een gek te gaan gissen, graven en vragen, want dan heb je pas eer van je werk. Deze Valentijn ging doodleuk op zijn lauweren zitten rusten, de buit was immers binnen.

En wat wás die buit binnen zeg. Het e-mailverkeer zinderde dat het een lieve lust was. Een dag of vijf na mijn ontmaskering schreef hij:
kom morgen
asjeblief
ik wacht je op
en we doen enkel fijne dingen

Ik kocht een retourtje Leuven en ik kwam (zie klik en klik).
En nu, een jaar later, weet ik niet hoe ik dit stukje moet eindigen.
Omdat het niet eindigt.
Omdat het gewoon
echt
niet
eindigt.

Kijk ook bij mijn favourite work of art: KLIK

Als je het eervol vindt dat je vermeld wordt, spreken we dan van een eervolle vermelding?
Ik vind het namelijk drie keer eervol. Deze, deze, en deze. Drie net-niet-nominaties en ik ben blij als een kind.
En verbaasd. Zeker over deze. Bijna-maar-net-niet genomineerd voor de Beste Vormgeving? Moi? Ik geef het door aan de afdeling ontwerp (ikzelf), de afdeling uitvoering (ikzelf en Yuri) en de afdeling grondstoffen (dinges, die het Wordpressthema heeft ontwikkeld).

Kijk, net niet is helemaal niet, daar kunnen we kort over zijn. Maar ik moet tóch hardop blozen. Ik was dus niet enige die op mijzelf stemde (niet in de vormgevingscategorie hoor, ben je gek!). En ik was dus zozeer niet de enige dat ik qua percentage vermeldenswaardig ben. Dat is eervol.

Maar dan, op wie moeten we stemmen? Waar is Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt? Waarom staat Cockie niet in de categorie Briljant en Bondig? Waarom kan ik Gin van The Vault niet vinden tussen de themaweblogs? En waarom krijgt Geachte mevrouw Smits geen nominatie in de categorie Schop Onder De Kont? Waarom worden deze mensen verdomme niet óók eervol vermeld. Waar zat u?

En toch ben ik u dankbaar hoor. Want ondanks net-niet, juicht het vandaag in mij.

Mijn (incomplete) stemadvies, zonder bovenstaande missing links?
Spunk bij Beste Weblog.
Marten Hoepla bij Best Geschreven Weblog.
Thomas Schlijper bij Beste Fotolog.
Brechtjesblogje bij Beste Politieke Weblog.
Marten of Nynke bij Beste Persoonlijke Weblog.

(en verder kunt u zo hier en daar nog wat Sargasso en FileUnder invullen)