Die cliffhanger had ik natuurlijk moeten gebruiken voor mijn reclameboodschappen, want zo gaat dat: je geeft het publiek een cliffhanger en ze zappen niet weg.
Maar goed, daarvoor is het nu te laat, dus ik waag het erop zonder cliffhanger.

Dit is mijn cursusaanbod voor dit najaar. Sommige cursussen zijn al bijna vol, dus haast je met inschrijven!

Schrijfvaardigheid bij Wisper in Leuven en in Gent
De basis van elk verhaal is een tekst die klopt. Verkeerde stijl, taal en tekstopbouw helpen de tekst zonder pardon om zeep. Daarom is deze cursus voor alle schrijvers die meer willen leren over taal, tekststructuren en stijlvol schrijven.
Waar mogelijk vertrekken we vanuit teksten die de cursisten zelf geschreven hebben, zodoende werk je aan je eigen pijnpunten en valkuilen. Tijdens de cursus leer je om fouten te herkennen, soepeler te formuleren en de puntjes op de i te zetten.
Tijdstip: 6 maandagavonden in Leuven (v.a. 5/10), 2 hele zaterdagen in Gent (28/11 en 5/12).
Voor meer informatie en inschrijvingen, klik hier of hier.

Eindredactie bij Miles in Vilvoorde
De cursus draait om opbouw, taal en stijl van zakelijke en journalistieke teksten en om het aansturen van auteurs en het redigeren van hun tekstmateriaal. We leggen de nadruk op vaardigheden als taalfouten opsporen en

Lees meer…

Eigenlijk moest ik natuurlijk allang het vervolg op ‘Perikel 1: Choco’ schrijven, maar ik probeer te doen alsof ik nog vakantie heb. Het is namelijk niet helemaal duidelijk of ik dat ook daadwerkelijk heb.
Als je door alle fysieke inspanningen honderd kilo afvalt, je onvrijwillig suf bureaucratiet en daarnaast ook nog eens allerlei voorstellen en offertes de deur uit doet, kun je dat nauwelijks vakantie noemen, maar als je tijd hebt om de eerste helft van La Meglio Gioventú in een ruk uit te kijken – drie fokking uur – terwijl je vorige week ook al Benjamin Buttons relaas zag – eveneens drie fokking uur – dan is er wel iets van vrije tijd gaande.
Ik werp mij met liefde nog eens drie uur op Matteo, Nicola, Giorgia en Giulia. Choco moet helaas nog even wachten.

*en dan moet u zich nu een testbeeld met ‘even geduld’ voorstellen*

‘Heb je nog geneukt?’, vroeg hij steeds. Of: ‘Heb je ‘m nog ergens in gehangen?’ Hij was geen echte lullo, want het jasje-dasje-aardappelindekeel-element ontbrak. Hij was meer een strandstoot, zo’n life guard uit Baywatch.
We kromden allemaal onze tenen als hij dat zei. Maar we vergaven het hem. We wisten dat hij zelden echt van bil ging en twintigers bij wie ‘het jeukt’, kunnen nu eenmaal bronstig voor de dag komen.
We zaten het uit, die testosterontijd van onze eeuwige vrijgezel. We hadden geduld met hem en we probeerden er niet op te reageren. We hoopten dat het tijdelijk zou zijn. Dat hij op een dag met een andere begroeting zou komen. Iets als ‘Hoe is ‘t ermee?’ of zo.
Die dag brak aan. Zo’n drie maanden na het begin van zijn vaste verkering. De eerste maanden was het alleen maar erger geworden, omdat hij toen in het stadium van drie keer per dag verkeerde. Maar toen zijn relatie op z’n plaats viel en hij het tempo van de begintijd niet langer kon bijhouden, hield hij zich hij steeds vaker in. Over vrouwen zei hij niet langer ‘Zó, die hangen er goed bij’ en de vraag hoe vaak je het deed werd steeds

Lees meer…

Ik ben namelijk een buikdraaier. Als ik in bed lig en mij omdraai, doe ik dat via mijn buik.
Hoe doet u dat? Via uw buik of uw rug?
Ik zoek lotgenoten, want men zegt dat ik vreemd ben.

Kom eens kijken, klik eens door. ‘t Is nieuw hier.

Wegens slecht geluimd en niet goed gemutst gewoon even een linkje naar een stukje dat ik afgelopen week schreef over De Schrijfdag van vorige week. Voor het stadsblog Leven in Leuven.

O, en toen was het dus pardoes gisteren op de radio. Ik kan u niet meer waarschuwen, vergeef me. Ik kan wel het mp3′tje plaatsen.
Dit is wat An Olaerts er in een mailtje over zei: ooh wat praat gij lekker vol hollands.
Dit is wat ik ervan denk: ik klink als Barry White, ik heb het woord ‘bil’, ‘blote kont’ en ‘Ivo Victoria‘ gebruikt: is er allemaal uitgeknipt, en ik heb gelogen op de radio, want ik wil helemaal niet beroemd worden.
Kortom: 1. gelukkig luisteren maar weinig mensen ’s avonds naar de radio, 2. het zijn fatsoensrakkers bij StuBru, 3. zoveel uh zeggen is absoluut niet cool, 4. is ‘lekker vol Hollands’ een compliment? en 5. waar is mijn man gebleven? (die laatste is een goede kwisvraag – wie het goed heeft wint eeuwige roem en een kus van de kwismaster)

Update: hier staat een berichtje met het item én een foto van de blogger en de sneltijper on tour.

Update: de workshop begint pas om 13:15, dus de berichten verschijnen pas vanaf 13:45 uur op http://schrijflegioen.wordpress.com. Excuses!

Koos van Zomeren vertelt over hoe de tijd steeds sneller verandert. Hoe zijn grootvader op zijn negentigste vond dat de wereld zo was veranderd, hoe hij dat op zijn vijfenvijftigste vond en hoe zijn kinderen dat op hun dertigste al vinden.
In een volgend shot steekt hij een sigaar op.
In de trein.

In veel café’s in Portugal staan de dozen met grote vloeitjes en filtertips in het zicht achter de bar. Zonder omhaal en met nietsverhullende namen als JointTips en Smoking. Terwijl joints akelig strafbaar zijn in die hoek van de wereld.
In Nederland, waar joints iets minder taboe zijn, kocht ik een tijdje geleden in een coffeeshop bovenstaand ‘blokje’ filtertips.

Één van de mooiste programma’s van de afgelopen weken is Classic Albums op Canvas, voor zover ik weet een BBC-productie (ik heb een vrije ochtend dus ik doe even geen research).
En hoewel u al drie fantastische uitzendingen heeft gemist, raad ik u aan de komende weken elke donderdagavond om half twaalf op Canvas af te stemmen (België 2 voor de ouderwetse zielen onder ons).

Het idee van het programma is heel simpel: je neemt een lp die men nu een klassieker noemt, je zet de toenmalige producers achter de knoppen van de oorspronkelijke opnamesporen en je laat ze alle nummers van top tot teen uitkleden. Gedurende het uitkleden van de nummers (”Luister, die toetsen zijn van Brian Jones, de Rolling Stone kwam even aanwippen tijdens de opnamen van Jimi Hendrix’s Electric Ladyland, maar zijn partij hebben we helemaal weggelaten.”) krijg je van allemaal insiders anekdotes over de opnameperiode, over het humeur van de muzikanten (”Jimi was not amused toen hij zag dat op de proefpersing de titel ‘Electric Landlady’ stond”) en over de tijdgeest waarin die plaat werd gemaakt (de Britse uitvoering van Electric Ladyland, die met de blote vrouwen op de hoes, was een marketingtruc waar Jimi zelf he-le-maal niet blij

Lees meer…