Omdat ik het kut vind dat deze versie niet op internet staat om te blippen of om aan anderen te laten horen, zet ik ‘m er zelf even op. En omdat ik een schijterd ben, haal ik ‘m er binnenkort weer af.
Mijn geliefde gebruikte dit nummer in zijn theatervoorstelling Wij zijn geen rockgroep. Sindsdien vind ik dat iedereen het nummer zou moeten kennen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(moet hard)

Dingen die mij onlangs van mijn geloof deden vallen.

1. Het gorgelende doucheputje draait op het andere halfrond NIET de andere kant op.
Ik geloof dat ik het zag in een Twitterlesje van @govertschilling. Ik vond dat een bittere teleurstelling. Altijd had ik gevoel dat ik getuige was van een natuurwet in actie als ik het water weg zag draaien. Maar de invloed van de aarde schijnt te klein te zijn. Domper.

2. Je kunt WEL muizen hebben als je drie katten hebt.
‘Een muis!’ zeiden we in koor toen we een grijs beestje langs het bed zagen trippelen. Óp het bed lagen drie poezen doodgemoedereerd te slapen. We maakten ze wakker. Verdwaasd keken ze op, waarna ze hun kin weer op hun poten legden. Neem van mij aan: Tom en Jerry dat is niet echt, dat is alleen maar voor de film.

3. Spaarlampen. Dus.
Dit jaar zijn vier spaarlampen binnen drie maanden na aankoop overleden. 36 euro. En nee, die ticketjes bewaar ik niet, dus ik kan geen verhaal halen.

4. Zonnebloemen zijn niet per se geel.
Het lag voor de hand, en toch was ik verbaasd toen dit ineens in mijn tuin opdook.

5. Testaankoop: ‘een halve eeuw consumentenbescherming’. Haha.
Testaankoop wordt wel eens vergeleken met de Nederlandse Consumentenbond. Ik ging daarin mee tot bleek dat de Belgische ‘consumentenbond’ je enveloppen stuurt met teksten als ‘Open deze envelop direct! U bent één van de 25.000 winnaars!’ Om over de internetspam nog maar te zwijgen. Een wrange deceptie en een merkwaardige club.

Kreeg een vreemde mail en zag vlak daarna dat een vriend van Pietel een vergelijkbare mail had gekregen.

Hallo
Ik ben een tijdje niet meer online geweest vanwege een crash van mijn laptop maar vond op een backup
nog dit emailadres vandaar mijn zeer late reactie.

Tania

Klik op het plaatje voor de hele timeline.

Je zou zeggen dat Esther gelijk heeft als ze verzucht dat Matthijs van Nieuwkerk er in De Wereld Draait Door doorgaans wel een erg ouderwetse visie op Twitter op na houdt. Alsof het altijd gaat over ‘ik eet nu een appel’. Maar op het moment dat ze het zei waren er nog tien andere tweets zichtbaar in mijn timeline in Tweetie. Allemaal berichten die op datzelfde moment door Jan en alleman geplaatst waren. En zie: van de tien gingen er vier op de een of andere manier over eten (zie de roze gemarkeerde tweets). Zou Matthijs toch gelijk hebben?

Die cliffhanger had ik natuurlijk moeten gebruiken voor mijn reclameboodschappen, want zo gaat dat: je geeft het publiek een cliffhanger en ze zappen niet weg.
Maar goed, daarvoor is het nu te laat, dus ik waag het erop zonder cliffhanger.

Dit is mijn cursusaanbod voor dit najaar. Sommige cursussen zijn al bijna vol, dus haast je met inschrijven!

Schrijfvaardigheid bij Wisper in Leuven en in Gent
De basis van elk verhaal is een tekst die klopt. Verkeerde stijl, taal en tekstopbouw helpen de tekst zonder pardon om zeep. Daarom is deze cursus voor alle schrijvers die meer willen leren over taal, tekststructuren en stijlvol schrijven.
Waar mogelijk vertrekken we vanuit teksten die de cursisten zelf geschreven hebben, zodoende werk je aan je eigen pijnpunten en valkuilen. Tijdens de cursus leer je om fouten te herkennen, soepeler te formuleren en de puntjes op de i te zetten.
Tijdstip: 6 maandagavonden in Leuven (v.a. 5/10), 2 hele zaterdagen in Gent (28/11 en 5/12).
Voor meer informatie en inschrijvingen, klik hier of hier.

Eindredactie bij Miles in Vilvoorde
De cursus draait om opbouw, taal en stijl van zakelijke en journalistieke teksten en om het aansturen van auteurs en het redigeren van hun tekstmateriaal. We leggen de nadruk op vaardigheden als taalfouten opsporen en corrigeren, schrijfstijl verbeteren, teksten waar nodig inkorten of verduidelijken en ze vervolgens persklaar maken met koppen, intro’s, onderschriften, quotes of andere elementen. De cursus sluit nauw aan bij het dagelijks werk van de cursisten en zal deels bestaan uit coaching.
Tijdstip: 10 donderdagavonden (v.a. 24/9)
Voor meer informatie en inschrijvingen, klik hier.

Non-fictie bij Wisper in Leuven
Een biografie van een vergeten dichter, een historisch verhaal over je grootouders in Congo of een reconstructie van de teloorgang van de acid-house. Alles is mogelijk tijdens deze cursus.
In zes zaterdagen schrijven we op basis van research een non-fictieverhaal. Dat kan een journalistieke reportage, een aanzet tot een biografie in boekvorm of een ludiek achtergrondverhaal zijn. Aan de hand van je onderwerp bepalen we welke vorm, toon en stijl het beste past.
We buigen ons vooral over research en schrijfstijl. Enerzijds zul je goed leren interviewen en opzoeken. Anderzijds draait het veelal om feit versus fictie: hoe schrijf ik mooi zonder de waarheid geweld aan te doen?
Tijdstip: 6 zaterdagen (v.a. 10/10)
Meer informatie en inschrijven kan hier.

Volgend voor jaar staan, naast deze cursussen ook nog Portretterend Interview, Columns Schrijven, Journalistiek Schrijven en Schrijven voor internet op het programma. In Gent, Leuven, Antwerpen en Vilvoorde. Die inschrijvingen beginnen pas eind dit jaar. Ik hou jullie op de hoogte.

Dan ga ik weer gewoon een beetje tikken. Tot die tijd probeer ik alles wat aan het gewone leven doet denken glad te vergeten.

Eigenlijk moest ik natuurlijk allang het vervolg op ‘Perikel 1: Choco’ schrijven, maar ik probeer te doen alsof ik nog vakantie heb. Het is namelijk niet helemaal duidelijk of ik dat ook daadwerkelijk heb.
Als je door alle fysieke inspanningen honderd kilo afvalt, je onvrijwillig suf bureaucratiet en daarnaast ook nog eens allerlei voorstellen en offertes de deur uit doet, kun je dat nauwelijks vakantie noemen, maar als je tijd hebt om de eerste helft van La Meglio Gioventú in een ruk uit te kijken – drie fokking uur – terwijl je vorige week ook al Benjamin Buttons relaas zag – eveneens drie fokking uur – dan is er wel iets van vrije tijd gaande.
Ik werp mij met liefde nog eens drie uur op Matteo, Nicola, Giorgia en Giulia. Choco moet helaas nog even wachten.

*en dan moet u zich nu een testbeeld met ‘even geduld’ voorstellen*

Voordat ik mijn perikelen aan jullie presenteer nog even een stukje tussendoor dat ik schreef voor VPRO’s Café De Liefde.

Als je ervanuit gaat dat verliefdheid meer over jezelf zegt dan over de ander, dan is het zinnig om de mannen door wie je ontvlamde eens onder de loep te leggen. Allez-hop, daar gaan we. Ik heb twee bijzondere gevallen uitgekozen.

De jongen die platen stal in de tijd dat Nick Kamen nog werd gehypet
Mijn allereerste echte vriendje leek op een stud uit de destijds mega-populaire groep The Pasadena’s. Met zijn baseballjekkie en Jackie Wilsonkuif was hij het anno 1988 hélemaal voor mij.
Wat zegt dat over mij? Dat ik hield van supergelikte nepsoulgroepjes en dat ik vooral koos voor uiterlijk bij verliefd worden.
Hij was twee jaar ouder en hing vaak rond in de buurt van mijn school. De meisjes om me heen zeiden vol afschuw dat hij zulke dikke lippen had. Ik hield het op jaloezie en ‘verkeerde’ ruim twee maanden met hem. Tot ik hoorde dat hij bij het Rembrandtplein was gesignaleerd. Arm in arm met een ander meisje. Mijn wereld viel in duigen, maar ik besloot hem alles te vergeven. Meteen.
Wat zegt dat over mij? Dat arm in arm lopen voor mij al een daad van vreemdgaan was en dat ik veel ontleende aan mijn verkering met hem. Zelfverzekerdheid vermoedelijk; die ik dus vakkundig weer teniet deed door me als voetveeg aan te bieden.
Ik wilde hem terug. Hij nam zijn telefoon echter niet meer op. En dát terwijl ik hem de langspeelplaten van mijn ouders had uitgeleend. Wel een stuk of 25. Mijn moeder noemde het stelen. Ik noemde het een pauze in onze relatie. Ik schaamde me diep toen ik met haar mee moest om de platen persoonlijk terug te halen. Niet tegenover haar, dat ik háár platen had uitgeleend, maar tegenover hem. Hij zou me wel een trutje vinden.
Het ging niet meer aan.
Wat zegt dat over mij? Dat ik op mijn veertiende liefde zag als een wedstrijd waarin je de best geklede man van het jaar uitkoos, desnoods met dikke lippen, en dat je die wedstrijd pas had gewonnen als je de man koste wat kost vast wist te houden. Ook al was hij een pubergangster die arm in arm liep met andere meisjes.

De F-sider met wie ik vreemd ging
De F-sider was mijn collegakok in een eetcafé. Ik had een relatie die nodig uitgemaakt moest worden en hij had een relatie die hij volgens mij helemaal niet uit wilde maken. Maar dat belemmerde ons niet om te doen wat het gemiddelde Amsterdamse horecapersoneel begin jaren negentig deed als de keuken dicht was: uitgaan, vreemdgaan en een gat in de dag slapen.
Ik was negentien en ik viel doorgaans op muzikanterige types met een softe instelling. Mijn collega was een F-sider met een kale knikker. Hij hield van hardcore hakken, een lijntje coke op zijn tijd en Ajax.
Wat zegt dat over mij? Dat ik op mijn negentiende geen verregaande bezwaren had tegen een scharrel met een jongen die alles deed wat ik niet durfde. En vermoedelijk hield ik mezelf voor dat hij ‘vast nooit vocht’ en dat hij eigenlijk heel anders was dan die andere F-siders. Tegenover mijn ‘officiële’ vriendje vond ik het wel unfair, dus de relatie-die-nodig-uitgemaakt-moest-worden kwam abrupt tot een einde.
De F-sider was lief, hij was een goede kok, hij kon meesterlijk tekenen en hij had een leuk vriendinnetje.
Die niks van ons mocht weten.
Wat zegt dat over mij? Dat ik kennelijk geen morele bezwaren had tegen het flikflooien met andermans partner.
Om het voor voor mezelf te vergoelijken hield ik mezelf voor dat ik verliefd op hem was. En in liefde en oorlog is alles geoorloofd, toch? Dus ik zag het voor me: hij zou het uitmaken met zijn leuke vriendinnetje en ik zou voortaan elke zondag meegaan naar het voetbal, geroutineerd de ploertendoders ontwijkend. Een paar keer per jaar zouden we meereizen met de Champions League. Ik als ‘vrouw van’. Yeah, right.
Wat zegt dat over mij? Dat ik geen flauw benul had van wat de toekomst moest brengen en dat ik dus ook geen idee had van mijn eigen aanpassingsvermogen. Bovendien blijkt hieruit dat ik behoorlijk goed in staat was de blanke pit in al die ruwe bolsters te zien.
Maar op een dag meldde de ruwe bolster dat hij ‘t niet langer aan zichzelf kon verkopen, dat vreemdgaan. En dat hij zou proberen te regelen dat we nog zo min mogelijk samen moesten werken.
Ik kromp ineen, zag op mijn netvlies mijn zo zorgvuldig geromantiseerde bestaan als F-side-vrouw ineen donderen en ik rouwde wekenlang om het verlies van mijn vagebond.
Wat zegt dat over mij? Dat ik mezelf retegoed van alles wijs kan maken, dat ik op zoek ben naar avontuur en dat het maar goed is dat de omstandigheden me soms in de weg zitten. Ik prijs me nog dagelijks gelukkig dat mijn man nooit op weg is naar Beverwijk.

Heeft u ook van die exen die schrijnend veel van u blootleggen?

‘Heb je nog geneukt?’, vroeg hij steeds. Of: ‘Heb je ‘m nog ergens in gehangen?’ Hij was geen echte lullo, want het jasje-dasje-aardappelindekeel-element ontbrak. Hij was meer een strandstoot, zo’n life guard uit Baywatch.
We kromden allemaal onze tenen als hij dat zei. Maar we vergaven het hem. We wisten dat hij zelden echt van bil ging en twintigers bij wie ‘het jeukt’, kunnen nu eenmaal bronstig voor de dag komen.
We zaten het uit, die testosterontijd van onze eeuwige vrijgezel. We hadden geduld met hem en we probeerden er niet op te reageren. We hoopten dat het tijdelijk zou zijn. Dat hij op een dag met een andere begroeting zou komen. Iets als ‘Hoe is ‘t ermee?’ of zo.
Die dag brak aan. Zo’n drie maanden na het begin van zijn vaste verkering. De eerste maanden was het alleen maar erger geworden, omdat hij toen in het stadium van drie keer per dag verkeerde. Maar toen zijn relatie op z’n plaats viel en hij het tempo van de begintijd niet langer kon bijhouden, hield hij zich hij steeds vaker in. Over vrouwen zei hij niet langer ‘Zó, die hangen er goed bij’ en de vraag hoe vaak je het deed werd steeds minder een issue.
Aan onze life guard moest ik denken toen ik de uitslag las van het onderzoek dat Café De Liefde liet doen naar onze vrijfrequentie: we doen het minder vaak dan vroeger. En dat terwijl we er volgens mij wel meer over lullen. Zie verder de discussie over de pornoficatie van de samenleving.
En ineens is daar de oplossing voor die eeuwige pornoficatie: als we de overdaad aan seks in de massamedia en in het straatbeeld willen tegengaan, dan is er geen betere manier dan het gewoon wat vaker te doen. Onze Baywatch-boy is het levende bewijs: als je het te weinig doet, lul je er te veel over.

* Kijk vanavond (maandag) naar de eerste aflevering van dit seizoen van Café De Liefde, om 22:50 uur op Nederland 2.
** Dit stukje staat ook als column op VPRO’s Café De Liefde.

Ineens wist ik wat ik met Gargamel moest.

De twintig smurfenpostzegels kwamen namelijk moeilijk op. Van de dansende en trommelende smurfen wist ik uiteindelijk wel verlost te raken. De boze Gargamels daarentegen…
En telkens weer waren dát de enige twee postzegels in huis op het moment dat ik droeve, mooie of lieve brieven wilde sturen. En telkens dacht ik: nèh, daar kan ik geen Gargamel opplakken.
Maar toen twee weken geleden zag dat ik mijn stembiljet in een oranje envelop moest stoppen, wist ik ineens wat ik met Gargamel moest. Ik bedoel: fokking vaderlandslievend oranje!

Ik ben namelijk een buikdraaier. Als ik in bed lig en mij omdraai, doe ik dat via mijn buik.
Hoe doet u dat? Via uw buik of uw rug?
Ik zoek lotgenoten, want men zegt dat ik vreemd ben.

Het had iets te maken met iemand die tegenover mij zit en die maar blijft knutselen, knutselen en knutselen. En zien knutselen, doet knutselen, zo gaat dat.
Maarrem, allemaal goed en aardig hoor, dat knutselen, maar waar blijft die wederopstanding? Het volk mort en ik mis hem, de man die ik ooit versierde. Wat mij betreft: no more rest in peace. Maanzand is dood, leve Maanzand. Neem een voorbeeld aan mij: een dagje schuiven en de meubels staan in een heel ander licht.

Zegt u er eens wat van!

(Voor de andere redenen om om te katten, zie dit stukje)

Kom eens kijken, klik eens door. ‘t Is nieuw hier.

Er was ooit een plan. Een jaar geleden. Voor een nieuwe website. Drie keer krabben. Zo zou die site gaan heten. Een site waarop we al onze kattenfoto’s konden dumpen, een site met als enige bedoeling: zezunja.nl en wijlen maanzand.com vrijwaren van al te veel katten en katachtigen.
Maar er was ook al een site die Waar is mijn melk? heette en die een zachte dood stierf wegens te weinig tijd. Én er was nog de website van Het Eiland Neus die beschamend weinig aandacht kreeg.
Kortom: er was eens een tijd dat ik voor elk nieuw plan een nieuwe website in het leven riep. Deze keer was driekeerkrabben.com al zo goed als af, toen ik aan de keukentafel een goddelijke ingeving kreeg: weg met al die sites! Ik zet voortaan alles op zezunja.nl. Beter veel reuring op weinig sites, dan weinig reuring op veel sites.
Kortom: beware! De katten komen terug! En aangezien ik er een hoop had opgespaard om driekeerkrabben.com te kunnen lanceren, valt er nog een hoop in te halen.

De tekeningetjes in de header maakte ik speciaal voor Drie keer krabben, maar die zijn nu dus naar het hoofdkantoor gepromoveerd. Voor het overige is er niet veel veranderd, behalve dat ik niet langer goede-ideeën-obstipatie zal hebben: ik hoef voortaan niet eerst een nieuwe site te beginnen, een nieuwe domein te claimen en de lay-out in orde te brengen. Ik kan gewoon doen alsof ik al een site heb.

Wegens slecht geluimd en niet goed gemutst gewoon even een linkje naar een stukje dat ik afgelopen week schreef over De Schrijfdag van vorige week. Voor het stadsblog Leven in Leuven.

O, en toen was het dus pardoes gisteren op de radio. Ik kan u niet meer waarschuwen, vergeef me. Ik kan wel het mp3′tje plaatsen.
Dit is wat An Olaerts er in een mailtje over zei: ooh wat praat gij lekker vol hollands.
Dit is wat ik ervan denk: ik klink als Barry White, ik heb het woord ‘bil’, ‘blote kont’ en ‘Ivo Victoria‘ gebruikt: is er allemaal uitgeknipt, en ik heb gelogen op de radio, want ik wil helemaal niet beroemd worden.
Kortom: 1. gelukkig luisteren maar weinig mensen ’s avonds naar de radio, 2. het zijn fatsoensrakkers bij StuBru, 3. zoveel uh zeggen is absoluut niet cool, 4. is ‘lekker vol Hollands’ een compliment? en 5. waar is mijn man gebleven? (die laatste is een goede kwisvraag – wie het goed heeft wint eeuwige roem en een kus van de kwismaster)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Update: hier staat een berichtje met het item én een foto van de blogger en de sneltijper on tour.

Update: de workshop begint pas om 13:15, dus de berichten verschijnen pas vanaf 13:45 uur op http://schrijflegioen.wordpress.com. Excuses!

Jawel, zaterdag is het zover! Dan rukt de frontlinie van het Schrijflegioen op naar het STUK in Leuven. Van 10:30 tot 12:30 publiceren ruim vijftig Schrijfdagdeelnemers meer dan honderd stukjes over schrijven, lezen en gelezen worden. Onze sneltyper Wannes slaat bij elk stukje drie keer tegen zijn pet en tikt het tekstje vervolgens razendsnel in op het geannexeerde internetdomein dat u alhier kunt vinden.

Doe mee, lees mee, schrijf mee: val aan!
U kunt zich nog aansluiten bij Het Schrijflegioen door u in te schrijven voor de Schrijfdag bij Creatief Schrijven. De Schrijfdag biedt nog veel meer dan alleen powerbloggen met de Maanzand/Zezunja-connection. U kunt u ook op sleeptouw laten nemen door An Olaerts, in het sijberse beter bekend als Tante Annie. U kunt aan de lippen hangen van Ivo Victoria, of aan die van Geertrui Daem en Annelies Verbeke. En u kunt schrijven. Een dag lang schrijven.

Maar u hoeft uw huis natuurlijk niet uit te komen. Vanuit uw luie stoel kunt u alle wijze woorden van het Schrijflegioen tot u nemen. Ga zaterdag rond een uur of elf naar schrijflegioen.wordpress.com en zie daar live de schrijfsels verschijnen. Of kijk aan het eind van de dag wat het resultaat is van onze strijdlust.

Vanmiddag gaan de sneltyper en ik the word spreaden bij het cultuurprogramma Mekka van Studio Brussel. Later deze week komt dat op de radio. Ik hou u op de hoogte.

Update: de workshop begint pas om 13:15, dus de berichten verschijnen pas vanaf 13:45 uur. Excuses!

Koos van Zomeren vertelt over hoe de tijd steeds sneller verandert. Hoe zijn grootvader op zijn negentigste vond dat de wereld zo was veranderd, hoe hij dat op zijn vijfenvijftigste vond en hoe zijn kinderen dat op hun dertigste al vinden.
In een volgend shot steekt hij een sigaar op.
In de trein.

Eergisteren hees iemand een spandoek op met daarop Tom = homo. Terwijl ik langsliep hoorde ik de ophijser zeggen: “Zou hij gaan wenen, als hij het ziet?”
Toen moest ik aan Sam denken, die in dezelfde straat al veel langer onderwerp van gesprek is. En ik vroeg me af of Sam ooit geweend heeft. Ik denk van niet.