Zezunja en Toad, zoek de zeven verschillen
Ik ook met u.
Mijn Mii is 1204-2181-5846. Laat in de reacties of per mail even weten wie u bent, anders beschouw ik u als indringer.
Voor het overige: zoek de verschillen tussen Zezunja en Toad.
(En als dit allemaal een raadsel voor u is, dan heeft u waarschijnlijk geen Mario Kart.)
Ik besloot er niet langer doekjes om te winden. Een lifelog, zoals dit zo mooi heet, is natuurlijk niets anders dan een virtueel personality magazine. Ik lach heel hard om al die megalomane projectjes van de Oprahs, de Lindas, de Goedeles en de Jean Maries onder ons, maar ondertussen zijn wij lifeloggers natuurlijk geen haar beter. Vandaar en daarom. U mag zelf bepalen of u hier met een parodie of met een pretentieus en narcistisch medium te maken heeft.
Lieve lezers, werkt het allemaal?
Draait mijn site ook op uw aftandse browsertje? Op uw met stoom aangedreven internetverbinding?
Ziet u de plaatjes? Vallen er geen gekke gaten in de stukjes of in de zijbalk?
We hebben de webzijde namelijk in het Natuurhistorisch Museum op alle mogelijke fossiele surfapparaten uitgetest, maar er kan altijd een probleempje zijn dat wij over het hoofd hebben gezien.
Bij deze wil ik ook de firma Vlugge Vingers, eveneens bekend als wijlen Yuri, cq. mijn Weederhelft bedanken. Hij staat doorgaans garant voor het bewaken van de technische bruikbaarheid van mijn vormgeving en hij zet de puntjes op alledrie de i’s in ‘technische bruikbaarheid’.
Heeft u problemen? Meld dan het probleem en uw browser (plus versienummer) in het reactiedinges hieronder. Dankuwel.
In november 2006 kondigde ik een identiteitscrisis (1) aan op mijn weblog. Ik was verhuisd naar België, naar een ander internetdomein, naar een andere plek in mijn hoofd en ik maakte u daarvan deelgenoot door flink te schuren, te schilderen en te behangen. Mijn weblog werd groen, met kadertjes met ronde hoekjes, met veel ismen en tal van colorized foto’s.
De identiteitscrisis was voor even gesust, maar niet voor lang, want in 2007 gooide ik het interieur opnieuw volledig om, met een prominente plek voor De Een en De Ander en een overdaad aan functioneel wit.
En weer was dit medicijn maar net voldoende om mij een jaartje te kalmeren, want ik begon onlangs opnieuw met de bank te schuiven, de deurposten af te krabben en de gordijnen te wassen.
Deze keer heb ik wat risico genomen: ik heb het wit geskipt en ik heb mij in het keurslijf van ‘het ouderwetse’ gedrongen. Voordeel: alles is in delen weg te smijten. Dus met de nieuwe thema’s (het thema ‘zicht’ is een tijdelijk gegeven) kunnen er ook allerlei andere elementjes worden aangepast.
Afgelopen dinsdag bestond mijn weblog 5 jaar. Een goede reden om een nieuwe jurk te kopen, dunkt me.
…ben ik het een beetje aan het renoveren hiero. Er komt een jubileum aan.
Even geduld a.u.b.
Vandaag is mijn agenda leeg wegens voorziene kater.
De naamsuggesties die Firefox de laatste tijd geeft als ik ergens mijn naam wil invullen…
Het cadeautje voor de verjaardag van mijn vriendje, een Wii-Fit-dingesboard, vraagt bij het inloggen of ik niet zal vergeten een cadeautje voor de verjaardag van mijn vriendje te kopen.
(voor het vorige Droste-effect, zie hier)
Onze Fortis ging fuseren. Het ene kantoor met het andere kantoor. Ze stuurden me een foto van mijn bankteam waar Erik niet meer op stond. Ik was gehecht aan Erik. Hij was de man die ons zonder morren leningen gaf. Nu is-ie weg. Zoals als alles bij Fortis plotsklaps verdwijnt.
Op tv zag ik een reclame voor Immunofortis.
Ik moest meteen aan Erik denken.
Toen ik zag dat gisteren The King of Kong op tv was, de docu waarover ik een tijdje geleden schreef dat-ie super grappig was en dat u ‘m allemaal moet gaan zien, en toen ik me realiseerde dat ik daar dus niet eens een aankondiging van op mijn site had geschreven, toen werd het me ineens glashelder: ik verwaarloos mijn weblog en het weblog verwaarloost u.
Dus toen ik zojuist een zin van Jan Blokker over stupide reclames las (“Wie verzint zulke enigszins gestoorde spotjes? Interessanter is natuurlijk de vraag wie vervolgens de telefoon grijpt en het bijgevoegde 09-nummer draait. Ik denk de wethouders van Asten, Goes en Amstelveen, en iedereen die z’n hele hebben en houwen naar IJsland mailde.”) en ik die zin fantastisch vond, dacht ik: ik ga mijn weblog voor de gein eens even niet meer verwaarlozen.
Bij deze.
‘Ze belde mij, ze dacht dat haar vriendin vreemdging.’
‘Ai.’
‘Ja. En nu vreet ze zich op. Ze slaapt niet meer, is helemaal depressief en de sfeer daar in huis is om te snijden.’
‘Heeft ze het al eens aan haar gevraagd?’
‘Ja, maar haar vriendin ontkent.’
‘O.’
‘En ze gelooft ‘t niet.’
‘Hm.’
‘Dus vroeg ze of ik haar vriendin wilde schaduwen.’
‘Haha! Neee!’
‘Jawel, dat vroeg ze.’
‘En ga je dat doen?’
‘Uh… nou… ja… ik denk het wel.’
‘Haha! Neee!’
‘Jawel.’
‘Maar wat ga je dan doen?’
‘Ik ga met een lange regenjas en een hoed sigaretjes roken in een donker hoekje.’
‘Dat meen je niet?!’
‘Jawel.’
‘En dan?’
‘Als ik zie dat ze met iemand ergens naartoe gaat, dan fiets ik erachteraan.’
‘Haha! Echt?!’
‘Ja, zo ga ik het doen.’
‘Tsjonge, het lijkt wel een film.’
En zo geschiedde. Hij vermomde zich als private detective, croste een paar rondjes door Amsterdam en leverde zijn lesbische vriendinnetje het bewijsmateriaal waardoor haar partner bekende.
Het akelige aan dit verhaal is dat het nooit goed kon aflopen. In dit geval zorgde het overspel voor de breuk, maar het schaduwen van je levenspartner is zo’n daad van wantrouwen dat de relatie ook zonder overspel al op sterven na dood is.
Dit hoofdstuk van de reisgids van Onmin heet: De Omgeving. En daarin past slechts een waarschuwing: Blijf Er Verre Van. De Omgeving zorgt voor Onmin. Schoonmoeders, overspel, al dan niet misplaatste jaloezie. En zodra je de omgeving echt dichtbij laat komen, zal die de Eenzame Planeet van Onmin annexeren.
En dan ben je pas echt ver van huis.
Ik zal geen namen noemen, want daar hebben ze alleen maar belang bij, maar ik krijg dus elke dag spam van een begraafplaatsenaanbieder. Mijn doorgaans zeer moeilijk om de tuin te leiden spamfilter heeft er de handen aan vol. En ik vind het uitermate ongezellig.
In de Esta stond een ieniemienie-interviewtje met mij.
Nieuwsgierig? Kijk op de site van Het Eiland Neus.
En toen zat ik dus met ‘een clou van niks x 2′. Want zowel het verhaal van de hypnotiseur, als het verhaal van Sammy die omhoog kijkt, was een typisch geval van ‘En toen, en toen?’, ‘Nou, toen niks.’
Om te beginnen het verhaal van de hypnotiseur. Ik belde mijn vriendinnetje.
‘En? En? Hoe was het? Je bent toch wel geweest?’
‘Ja, ik ben geweest en het was…uhm… nou… ja, apart.’
‘En heb je je inschrijvingsbewijs?’
‘Nee.’
‘O, da’s shit.’
‘Ja.’
Kijk, dat is een clou van niks. Een open einde, een verhaal dat je laat zitten met een leeg McDonalds-gevoel, zoals bij films als Halloween 7.
Bij Sammy was het van hetzelfde laken een pak. Resumé: lieve, stekeblinde Sammy, een kater van twintig, gaat plots op trot in Amsterdam. Niemand weet of hij ooit nog zal terugkeren. Een spannend gegeven, zo’n oude, terugdeinzende kater tusssen auto’s, uitlaatgassen, belletjes van de tram en grote Duitse herders. Maar van Sammy’s belevenissen op straat weten we nagenoeg niets. We weten alleen dat hij na acht dagen naar het asiel is gebracht, waar mijn ouders hem helemaal verzwakt aantroffen.
Het is heus wel een mooi verhaal hoor, dat van Sammy. Een kat met een onwaarschijnlijke leeftijd trotseert zonder blindenstok tal van obstakels en keert na een week heelhuids terug. Maar als clou is het niks. Het is een clou als in Danielle Steel’s Real Story’s, of als in de ergste films van Meryl Streep.
En toen zat ik dus met twee clou’s van niks. Het spijt me.
Zij van Kerygma schreef dat ze ootmoedig het hoofd boog, Ik vond dat mooi.
Maar ik vroeg me ook af of ik in zo’n geval niet deemoedig het hoofd zou buigen.
Dus ik zocht beide woorden op.
oot·moed (de m)
1 onderworpen nederigheid
dee·moed (de m)
1 nederige onderworpenheid
En toen wist ik het helemaal niet meer.
Op de fiets na een werkoverleg voer ik altijd het gesprek dat ik had wíllen voeren.
Al weken probeer ik nergens mismoedig neer te pennen dat ik baal dat ik te arm en te drukbezet was voor Lowlands. Nergens probeerde ik te miezeren dat het lijkt alsof mijn afwezigheid nog betere bands aantrok. Nergens probeerde ik jaloersig te doen dat de hele blogosfeer ging Flevopolderen behalve ik. Nergens probeerde ik zoiets te schrijven en het lukte me tot nu toe heel goed.
Tot ik het ooggetuigenverslag las van het meisje dat altijd maar bier blijft schenken.
Toen was het gedaan. Toen schreef ik het. Hier.
Fok, wat had ik daar graag bij geweest.
En wat had ik graag ook zo’n mooi stuk geschreven.
Omdat er veel cursussen al in september beginnen en jullie vast niet dagelijks de site van Het Eiland Neus herlezen, even een overzichtje van alle cursussen die jullie bij mij kunnen volgen dit najaar:
Cursus Columns Schrijven bij de SchrijversAcademie in Antwerpen
Vijf zaterdagen (namiddagen) in september. We schrijven, schrappen, schaven en lakken. Na vijf weken heb je vier columns, een hoop ideeën en hopelijk nog meer zin in schrijven. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van de SchrijversAcademie.
Cursus Columns Schrijven bij Wisper in Leuven
Vijf donderdagavonden in oktober en november. Zie de beschrijving van de cursus in Antwerpen. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.
Cursus Journalistiek Proza – Reportage Schrijven bij Wisper in Leuven
Vijf zaterdagen in oktober en november (hele dag). Zin om mooie lange verhalen met een kern van waarheid te schrijven? Volg dan de cursus reportage schrijven. Het eerste deel van de cursus is gericht op research: eropuit gaan, inlezen, navragen, plannen. Dan volgt de gebeurtenis waarover je een reportage gaat schrijven. De laatste drie weken schrijven, lezen en herschrijven we de verhalen. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.
Cursus Webloggen bij Wisper in Leuven
Tien maandagavonden in september, oktober en november. De cursus bestaat uit twee delen. Enerzijds het bouwen van het weblog, de lay-out en het toevoegen van beeld, geluid en andere toepassingen. Anderzijds, en daar kom ik in the picture, het bedenken van het concept, de inhoud, de schrijfstijl en de beeldtaal. Vijf avonden verzorg ik lessen over content op basis van mijn ervaring als tijdschriftdenker en weblogkenner. Voor meer informatie en inschrijvingen kun je terecht op de site van Wisper.
Er volgen vermoedelijk nog meer cursussen, daarover zal ik jullie op de hoogte houden.
