Het is 1994, School voor Journalistiek, Ravellaan, Utrecht. Ik sta in een lokaal en moet iemand bellen voor een interview.
‘Goedemiddag, ik ben Maartje Luif, mag ik u wat vragen stellen over dit en dat en zus en zo’
Dat mag.
Ik vraag veel, noteer ijverig, ik bedank en ik hang op.
Achter mij staat een docent.
‘Heb je helemaal niet gezegd dat je journalist was?’
‘Nee, het was niet nodig, die man wilde zo ook wel praten.’
‘Één ding’, zegt hij, ‘we strijden altijd met open vizier. Dus we vertellen altijd dat we journalist zijn en voor welk medium we werken.’
Okee’, zeg ik.

Het is 1997, ik zit in het derde jaar van de School voor Journalistiek. Ik wil een verhaal schrijven over relatiebureaus, en een over het misbruik van stichtingen als rechtspersoon, en een verhaal over de toevoer van hasj naar coffeeshops. ‘Ga undercover! Bij allemaal. Als je dat niet doet ben je geen knip voor je neus waard.’ Een andere docent, een andere visie. Ik deed het niet.

Het is 1998. De hoofdredacteur van het vakblad zegt: ‘We doen het undercover.’
‘Kan dat wel?’ vraag ik.
‘Als je het niet kunt uitdiepen zonder undercover te gaan en het dient een algemeen belang, dan valt het te verdedigen.’
En dat

Lees meer…

Net als het Choco-verhaal heeft ook dit verhaal een aanloop nodig. Het verhaal van de auto is namelijk nauw verbonden met het verhaal van mijn rijbewijs. En het verhaal van rijbewijs, tsjongejonge-nounou, dat is me een verhaal.

Mocht u willen weten hoe de zaken ervoor stonden toen ik besloot mijn rijbewijs te gaan halen, lees dan eerst o-kut-o-kut-o-kut-o-shit-o-shit-o-shit en Ik ben een chauffeur. Ik las het zelf ook terug en in het eerste stukje staat: “Als alles volgens planning verloopt, heb ik in 2008 een rijbewijs.”
Au!

En dan te bedenken dat ik een meesterplanner ben. Echt een actieve agendaschrijver met doelen, middelen en resultaten. Maar dat mag niet altijd baten. Blijkt.

Want het is bijna 2010 en ik heb mijn rijbewijs nog steeds niet.

Bij het verhaal van de auto hoort dus het verhaal van mijn rijbewijs. Het combinatieverhaal bestaat uit drie delen:
Het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.
Het verhaal van de auto en hoe Paris Hilton niet te vertrouwen is
Het verhaal van het gehaalde theorie-examen dat niet meer geldig is

Morgen: het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.

We wilden ons werk achter ons laten als we klaar waren, we wilden niet per ongeluk de bliepjes van de mail horen, we wilden dat Het Eiland Neus een eiland werd en niet langer verlengstuk was van onze woonkamer. We wilden verhuizen.

Toen we dit huis zagen, waren we op slag verkocht. Al het hout, al die kamers, al die mogelijkheden. Maar er was één probleem: geen van de kamers was groot genoeg voor een bureel met twee driftig knutselende mensen. De woonkamer was dik in orde als woonkamer, de logeerkamer was dik in orde als logeerkamer, de badkamer als badkamer, de inloopkast, de slaapkamer, en nog ‘n ongebruikte kamer: allemaal dik in orde. Drie etages met een keur aan toffe kamers… maar geen bureel.

Tot ons oog viel op de kelder. Aan de straatkant is de kelder een echte kelder, maar aan de tuinkant is de kelder eigenlijk de begane grond, want straat en tuin verschillen enorm in hoogte. In die kelder is een grote kamer, die aansluit bij een serre (voor Vlamingen: veranda) die grotendeel bestaat uit glas. En die kamer was eigenlijk groot genoeg voor Het Eiland Neus.

De studenten die in ons huis hadden gewoond, hadden de kelder ingericht

Lees meer…

Ooit schreef ik iets over een gasvergiftiging, die ik opliep door een aardgaslek in de bossen. Jaren later schreef ik eens iets over mijn bizarre geurvermogen en dat dat gelukkig een beetje was ingetoomd.

Welnu, voeg die twee samen en herstel dat stukje over ‘ingetoomd’ – mijn geurvermogen was weer als vanouds.

Dwaal vervolgens met mij mee door het nieuwe huis: er is een regenput onder de dichte veranda. Dat geurt. Er is overal hout dat stevig ingeboend is, waardoor je je soms in de sauna waant. Er is een nieuwe badkamer met nieuwe geuren van oud sanitair en douchegel. En er is een bedorven geurtje, dat lijkt op de lucht van het stilstaande water in de regenput, maar dat onmiskenbaar iets anders is. Een geurtje dat me bezighoudt.

Kook met me mee, in het nieuwe keukske, zo klein dat je alles vanaf een centraal gepositioneerd been kunt bereiken.
Ruik het gas. Snuif het op. Na jarenlang koken op een elektrisch toestel in een huis zonder gasleiding, eindelijk koken op gas! Wat een genot. En besef: het Belgische gas ruikt to-taal anders dan het Nederlandse gas. Dus alle ooit aangeleerde alarmbellen onder het kopje: ‘hela, dit is gas!’, daar heb je niks meer aan.

Denk

Lees meer…

Ze had een hamster in haar handtas, de mevrouw van wie we de auto kochten. Dat verklaarde een hoop.
Zo verklaarde het onder andere de kleur van de auto’s op het terrein. Wij kochten een appelblauwkermisgroene, maar er stond ook nog een surfboyblauwe en haar hemdje was appelshampoogroen.
In haar knalrode handtas had ze een hamster onder een servetje en meer nog dan het keuringsbewijs en de carpass wilde ze ons het beestje onder het servetje laten zien. Haar fiets was roze met wit.
We hadden de auto op internet gevonden. Eentje die de afgelopen veertien jaar maar tienduizend per jaar had gereden. Ik geloof dat ze dat een boodschappenkarretje noemen. Dit was een echte.
Ik vond haar een Limburgse Paris Hilton met haar hamster in haar tasje. En ze was al veertig of zo.
Er zaten geen nummerplaten op. Klein probleem voor een testrit. ‘Geen probleem’, zei ze. ‘Ge kunt hier over het terrein.’ We keken, en ja… het landgoed had een rondweg.
Dus daar vlogen we. In het hysterische autootje. Langs het landhuis, langs de pony’s, langs de jachthonden en langs de elektronisch bestuurbare Dynasty-poort.
We keurden hem goed, hij reed soepel, en de auto zag er van binnen uit alsof er al jaren lakens

Lees meer…

Omdat je in deze stad maar één keer in de twee maanden je grof vuil buiten mag zetten, zijn we genoodzaakt om alle spullen die we niet meer willen hebben en die te groot zijn voor een vuilniszak nu al weg te doen. Zes weken vóór de verhuizing.
Er is dus vanaf nu geen sprake meer van languit op de bank. Terwijl ik dat de komende weken hard nodig zal hebben. Met andere woorden: het is begonnen.

Ik ben het even helemaal kwijt. Ik moest u nog van alles vertellen, maar er kwam van alles tussendoor.

Dingen die er tussendoor kwamen.
1. Dat stoppen met roken
Men-o-men, dat stoppen met roken, wat kwam dat er tussendoor. Met als hoogtepunt een feestdag waarop we misschien twee uur feest hebben gevierd en voor de rest hebben gewacht, gewacht, gewacht en gewacht. Wachten en stoppen met roken is, let op mijn woorden: een HEUL slechte combi.

2. Visite, visite, een huis vol visite
Men kwam over uit Amsterdam en men stortte zich op het Tiger Woodsgolfspel op de Wii, met als gevolg een weekend waarin alles draaide om birdies, bogeys en chip-ins. Maandag had ik spierpijn en een mooie gedeelde tweede plaats. Doe mij een toernooi van ‘t een of ander en ik ben tevreden.

3. De NMBS
Natuurlijk kwam de NMBS er ook weer tussendoor. Deze keer was het bijna net zo wonderlijk als de vorige keer. Misschien nog wel wonderlijker. Zo waren we in de buurt van station Schaarbeek toen de trein tot stilstand kwam, en toch mochten we er niet uit. En toen kwam het wonderlijkste. De conducteur riep om: “Is er een treinbestuurder aanwezig in de trein?” Waarmee ik gelijk iets te doen

Lees meer…

In Nederland kon ik bizarre treinreizen beschrijven aan de hand van mededelingen van de NS door de luidsprekers. Die waren een mooie leidraad voor een stukje over onrecht en de NS. In België is dat lastiger. De NMBS blinkt uit in het doen van geen mededelingen. Ooit had de trein van Brussel naar Amsterdam volgens het bord 25 minuten vertraging. Na 40 minuten veranderde er niets aan die mededeling. Na een uur verdween de trein naar Amsterdam van het bord en verscheen de volgende erop. De trein werd geannuleerd, maar niemand die de moeite nam dat om te roepen.
Gisteren zat ik in een trein die bijna twee uur stilstond. De omroepster liet pas na ruim twintig minuten van zich horen. Vervolgens kwam ze met een heel on-NMBS-achtige mededeling, want heel direct en concreet: “Deze trein mag pas doorrijden als een andere ons gepasseerd is, want tussen Mechelen en Leuven hebben we maar één spoor.” Kijk, zo mag ik het graag horen.
Maar toen de tegenligger eenmaal gepasseerd was, bleven we nog eindeloos stilstaan. Na een half uur zei ze: “De trein mag pas door als een andere ons gepasseerd is.” Pardon? Alweer?
Uiteindelijk duurde de reis van Mechelen naar Leuven in plaats

Lees meer…

We gaan vandaag proberen de bureaucratie eronder te krijgen.
Zie ook Vrijdag de 13e en Nu ben ik definitief bijgelovig.

Het is ingewikkeld, want kafkaësk. Maar simpel gezegd komt het hierop neer: ik heb in Nederland destijds voor een flitsscheiding gekozen. Dat betekent dat je je huwelijk laat omzetten in een geregistreerd partnerschap en dat je dát vervolgens laat ontbinden. Die manier van scheiden was destijds goedkoper, sneller en minder omslachtig, omdat je niet naar de rechtbank hoeft.

Om mijn Weederhelft meewerkende echtgenoot te kunnen maken, moesten wij ons op de een of andere manier aan elkaar verbinden. We besloten dat te doen met een wettelijk samenwooncontract. Maar ‘geen van beiden mag gehuwd zijn of gebonden door een andere wettelijke samenwoning‘. Kortom, ik moest bewijzen dat ik niet al ergens een lekkere vent had zitten.

Dat ‘bewijs van ongehuwd zijn’ moest ik in Amsterdam halen, met stempels van de rechtbank om de echtheid te garanderen. Op dat document staat:
burgerlijke stand: gescheiden geregistreerd partner
En daar verslikte de Leuvense gemeente-ambtenaar zich in. Hoe dat afliep kunt u hier lezen.

De ambtenarij verwachtte van mij nog tal van documenten, allemaal geldig verklaard door de rechtbank, allemaal om te bewijzen dat ik ooit getrouwd was, maar nu de handen vrij heb.

Ik schakelde middels een machtiging (’Bij deze machtig ik…’) mijn vader in, die vervolgens eindeloos heen en weer

Lees meer…