Luister naar Christiane Mouron – Le chemin de papier:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Lees dit:

Ik scherpte mijn punt. Tekende een huis, mijn huis. Gumde het uit. Veegde de gumfriemels weg. Wilde een droomhuis. Mijn droomhuis.
Het papier als hart. Mijn hart. Een hart zonder vlekken. Zonder gumfriemels. Met een huis. Een weg. Ernaartoe.
Ik tekende een weg. Mijn weg naar huis. Gebroken wit. Lichtjes groen. Een roze zee. Maar zonder mij.
Ik was niet thuis. Weg. Uitgegumd.
Een nieuw papier.
Ik zat erin. Geluk. Gescherpt. En wel. Eruit.
Nu is er blauw waarin ik zwem. Rood waarin ik vrij. Geel waarin ik baad. Een huis waarin ik leef.
Met een weg. Ernaartoe.

Ik schreef dit stukje op 15 oktber 2007.
De tekst van het liedje heb ik niet kunnen vinden.

Luister eerst Hole – Violet:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Lees dan dit:

Ik ben blij. Ze maken de lucht tegenwoordig van amethist. And all the stars look like little fish. Met verstuikte enkel. Handen kwijt. Enkel kwijt. Go on! Take everything! Ik ben nog slechts een romp. Maar o zo blij. Blij met waar ik ben. En met wie. Might last a day, well mine is forever. Lieten de spoorwegen me vrijdag gewoon voor de tweede keer in den lande vastzitten. Twee uur vertraging. En warm dat het was. Welja. Go on. Take everything. Everything. Het is moeilijk schreeuwen in je hoofd. Maar toch blij hè? Dat heb je wel eens. Ik tenminste. Ik denk na. Hoe wordt een mens dan écht relaxt? You should learn how to say no. O ja. Okee. Doen we. Het zijn fijne dagen. One above and one below. Het werd tijd. En ik wil nog, nog. Zo zeggen ze dat hier. I want it again. Zoiets bedoelen ze dan. En al die dagen dat liedje. Het liedje dat ik tien jaar geleden grijs draaide. In de Govert Flinckstraat. I told you from the start just how this would end. Je krijgt het niet meer uit je hoofd. En als je zo blij bent als ik, schreeuw je het uit. Dagenlang. Omdat het niet meer uit je kop gaat. Nooit meer. Go on, take everything, take everything I want you to.

Dit stukje verscheen eerder hier.
Ik schreef dit stukje op 27 juni 2005.
Voor de hele tekst van Violet: kijk hier.

Luister eerst Michelle Shocked – Anchorage:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Lees dan dit:

Hee meid,

Alles gaat goed hier. We gingen laatst een stukje rijden en maakten deze foto. Lopend met de neus in de wind, rug recht, richting het licht, de zon. We kregen het er warm van.
‘t Huis is zo goed als gekocht. Het koopcontract wordt maandag gesloten. Een dak boven mijn hoofd, iets van mij. Meid, ik ben er zo blij mee.
Het concert gisteren was mooi. Het samenzijn ook. Ja, het samenzijn ook.
Meid, ik heb veel aan je gedacht, maar ik heb nergens meer tijd voor. Voor niks en niemand. Sorry, meid.
Eergisteren meldde mijn directeur dat ik definitief niet meer op de boventalligenlijst sta. Hij kwam me daarvoor speciaal uit de klas halen. En ik werd nog bedankt. Voor weer iets anders. Ook door de directeur. Er staan twee flessen wijn op me te wachten.
Ja meid, alles goed hier. Beter dan eerst. Een warm hart en een horizon om naartoe te lopen. Wat is er veel veranderd. Niets blijft bij het oude en dat is maar goed ook, meid. Dat is maar goed ook.
Geef jouw lief een kus. Mijn meneer groet je. Hij is lief.
Meid, hou je taai.
Tot schrijfs.
En liefs.

Zezunja

Dit stukje verscheen eerder hier.
Ik schreef het op 1 oktober 2004.
Voor de tekst van Anchorage: klik hier.

Er is een nieuwe categorie geboren. De categorie ‘Zeer vrij naar’, waarin ik stukjes plaats die geïnspireerd zijn door liedjes, boeken, gedichten en andere hartekreten. Op mijn vorige weblog plaatste ik al eens een paar stukjes die ik rechtstreeks verbond aan een liedje. De lezer moest het liedje luisteren om het stukje tot zijn recht te laten komen. Omdat ik nu weer zo’n stukje leunend op een deuntje op de plank heb, besloot ik deze categorie in het leven te roepen. En omdat ik alle Zeer Vrij Naars op één plek wilde hebben plaats ik de vorige stukjes voor een tweede keer.