De naamsuggesties die Firefox de laatste tijd geeft als ik ergens mijn naam wil invullen…

Het cadeautje voor de verjaardag van mijn vriendje, een Wii-Fit-dingesboard, vraagt bij het inloggen of ik niet zal vergeten een cadeautje voor de verjaardag van mijn vriendje te kopen.

(voor het vorige Droste-effect, zie hier)

Onze Fortis ging fuseren. Het ene kantoor met het andere kantoor. Ze stuurden me een foto van mijn bankteam waar Erik niet meer op stond. Ik was gehecht aan Erik. Hij was de man die ons zonder morren leningen gaf. Nu is-ie weg. Zoals als alles bij Fortis plotsklaps verdwijnt.

Op tv zag ik een reclame voor Immunofortis.
Ik moest meteen aan Erik denken.

Zij van Kerygma schreef dat ze ootmoedig het hoofd boog, Ik vond dat mooi.
Maar ik vroeg me ook af of ik in zo’n geval niet deemoedig het hoofd zou buigen.
Dus ik zocht beide woorden op.

oot·moed (de m)
1 onderworpen nederigheid
dee·moed (de m)
1 nederige onderworpenheid

En toen wist ik het helemaal niet meer.

Op de fiets na een werkoverleg voer ik altijd het gesprek dat ik had wí­llen voeren.

Het was mijn eigen zin.
Er stond ‘…om dit te beamen…’.
Pas na drie keer lezen begreep ik ‘m.

Be-amen

Er is een grote norse Limburger in je neergedaald.

Ik ben nog even elders bezig, maar ik zal hier spoedig terugkeren.

Gedurende het wachten, kunt u vanavond The Yes Men zien. Doen!
Deze documentaire laat zien waartoe een simpele claim van het GATT-internetdomein kan leiden: een hilarische tournee van twee listige grappenmakers, langs murw gepraatte naïevelingen in een parallel universum. Of zoiets. Binnenkort is bij Het Eiland Neus ook een Yes Man te huur. Hold that thought.

“…en dien die ideeën in.”

Tijdens de eindredactie van een artikel van iemand anders kwam ik het woord ‘gebenadigd’ tegen.

Daar moest ik even over nadenken.

Is heel korte stukjes schrijven beter dan helemaal geen stukjes schrijven?
De meeste stemmen gelden.

Ik ben ff weg, want er moet ff een andere site af. En er moet ff worden gestopt met roken. En ik wist me ff helemaal geen raad met Zezunja’s Zotisch Weblog. Dus ik heb mezelf ff vrijaf gegeven. Maar wees gerust: het duurt maar ff. Maar héél ff. Tot die andere site klaar is. Ongeveer.

…gaat Buddy Miles dood.

En dan weet je weer hoe ontoereikend zo’n singletopvijftig is. Ik gok dat deze nummers nooit op single zijn verschenen. Ze zouden er beiden in moeten. Kuttopvijftig.

Who Knows – Band of Gypsys (Jimi Hendrix, Buddy Miles, Billy Cox)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Them Changes – Buddy Miles

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Goddank, ik kreeg een stokje. Na een etherstilte van bijna twee weken moest ik echt even aangeduwd worden. En als door god gegeven: daar was reddende engel Tante Annie. Ik zeg: een standbeeld.

Tante Annie had een nogal vaag stokje in de aanbieding: namelijk ‘plaats een jeugdfoto van jezelf’. Pardon? En dan? Wat dan met die foto? Nou, niets dus.

Welaan, hier is-ie. Een van de weinige foto’s zonder mijn metgezel: de snottebel. En een van de weinige foto’s waarop ik niet lief en plofferig sta, maar dwars en plofferig. Uitzonderingen die de regel bevestigen, daar doe ik het voor.

Qua doorgooien: ik heb apporteervrees (bang dat men het stokje braaf komt terugbrengen). Maar ik wil wel wat suggesties doen. Zou Lilith ons willen verblijden met zo’n blik in denoudedoosch? Of Esther? Of Polle misschien? Pfoei, van namen noemen krijg ik al rode vlekken in mijn nek.
Hoe dan ook, ik ben weer aangeduwd.

Ik ben Zezunja, ik ben vandaag jarig, ik ben 34 jaar en ik weet even helemaal niks om te schrijven, maar ik wil wel graag uw felicitaties in ontvangst nemen en dus plaats ik, heel doorzichtig, een foto waarop ik u aankijk als een hond die al dertig dagen niks te eten heeft gehad.

Oei, een identiteitscrisis. Alweer.

Een ingewikkelde deze keer, want het gaat over ‘winnen’. Ik heb al vaker gezegd dat de Olympische gedachte mij wezensvreemd is. Ik doe mee om te winnen. Altijd. Nooit niet. Neem Kolonisten van Catan. Kom bij mij niet aan met één schaap tegen één hout, ik doe het alleen voor twee schapen, en als ik echt bloeddorstig ben voor drie. Dat werkt. Ik eindigde bij de meeste Catantoernooien toch op zijn minst in de finale, terwijl de mensen die met een slijmerige glimlach hun tegenstander verder hielpen met een ruil van één tegen één na de eerste ronde slechts als klapvee mochten dienen.

Goed, tot zover mijn toelichting op mijn hoogst eigen aversie tegen de Olympische gedachte. Dan nu het dilemma.
A. Ik ben tegenwoordig een halve Belg en onbescheiden zijn past niet zo in mijn inburgering. Ik doe amechtige pogingen terughoudend en bedeesd over te komen – waarmee ik niet wil zeggen dat dat lukt, maar mijn pogingen zijn prijzenswaardig, al zeg ik het zelf. Ik slik de helft van mijn verhalen in om niet het hoogste woord te voeren (want dat is zó Nederlands), ik ben zelden nog Himmelhoch jauchzend en zelden zum Tode betrübt, ik laveer, ik balanceer en ik nuanceer dat het een lieve lust is. Kortom: ik ben voor mijn doen heel erg timide en bescheiden. En dan breekt daar ineens de tijd van de weblogawards aan. Awards waar je jezelf voor moet of mag aanmelden. Nou, en daar zit je dan dus met je bescheiden gedrag. Lekker dan. Zucht.
En voorts B. Ik noem mijzelf een halve Belg, wat natuurlijk niet zo is. Ik ben door mijn paspoort een volbloed Nederlander en door mijn woonplaats en verblijfsvergunning onomstotelijk een inwoner van België. Hoe je zoiets noemt: ik weet het niet. Maar nu is dus de grote vraag die ik mijzelf stel tijdens het jassen der patatten: voor welke award kom ik in aanmerking? Een Nederlandse Dutch Bloggie of een Belgische Bward?

Voilà , daar is-ie dan: de identiteitscrisis. Er rest mij niet veel meer dan te schipperen tussen bescheiden en Nederlands (ik zet die twee maar even als tegenovergestelden tegen elkaar af) en tussen Belgisch en Nederlands. En in al mijn ‘Ollandse lompheid heb ik besloten tot schoenendozen vol stoute schoenen. Zoals daar zijn: ik ga op mezelf stemmen, hoe onbescheiden dat ook moge zijn. En ik ga meedingen naar beide awards. De kans is natuurlijk uiterst klein dat ik een van de twee awards mee naar huis mag nemen (hoewel ik twee jaar geleden nog slechts de billen van Merel Roze en GeenStijl voor mij zag in de race om de award voor best geschreven weblog, maar hee, happiness comes in small doses heb ik mij laten vertellen). Maar al met al kunt u zich dus helemaal het leplazarus stemmen om mij ergens in avondkleding te laten opdraven voor een beeldje voor op de schoorsteen.

U kunt hier terecht voor een stem op Zezunja.nl voor de B-wards: de Belgische weblogawards.

En u kunt hopelijk binnenkort hier stemmen voor een vinkje achter de naam Zezunja voor een Dutch Bloggie. Ik houd u op de hoogte wanneer het zover is.

Mocht u al op mij gestemd hebben of heeft u mij genomineerd of weet ik veel wat – met andere woorden mocht u iets met mij gedaan hebben en nog een e-mailadres over hebben om te stemmen. Of mocht u nog een tweede en derde plaats over hebben, dan is dit mijn stemadvies.
In Nederland: ik stem voor Polle, zeker weten. Maar ik gun het de andere collectiefgenoten ook. Bovendien kunt u ook stemmen op de NietLief-website.
In België: ik adviseer maanzand.com, Tante Annie, Tales from the crib en niets.dan.vuur.

Maar (*onbescheiden modus aan*): uhm…eerst ik dus!

Even een kladje met de verzoekpraatjes die jullie nog van me te goed hebben.

Paul wilde een outtake van Little White T-shirt horen.
Ik ben wel bezig met een nummer, maar momenteel heeft werk altijd prioriteit en afmixen kost zóveel tijd dat het er vaak bij inschiet.
Het is wél een van de goede voornemens voor 2008: dat alle nummers van LWT aan het eind van het jaar beluisterbaar zijn, ook de ooit afgekeurde.

Wat Lilimoen wilde: iets over nachtelijke avonturen, Maanzand en verkeersborden. Nou, in elk geval poezen.
Qua poezen heb ik een verrassing die lekker nog even een verrassing blijft. De rest van dit verzoek ga ik stukje bij beetje ontwarren.

Esther wilde weten hoe ik me staande houd in dit verre oord. Hoe ik omga met heimwee en gemis van vrienden en familie. En of ik voorgoed blijf.
Een fijn stukje om te schrijven. Komt voor de bakker!

D’n Toxin wilde kleine geheimpjes horen.
Ik heb maar heel weinig geheimpjes, en de echte geheimpjes die ik heb, ga ik grondig bewaren. Maar ik heb wel een keur aan freakeigenschappen. Misschien dat ik er daar drie van kan noemen?

Nina wilde graag weten wat ik ervan vind als blijkt dat iemand bij de eerste kennismaking alles van me weet door mijn weblog. Verder vraagt ze wat voor mij de grens is tussen webloggen en privé. En of ik rekening houd met anderen, zoals werkgevers, vrienden en familie.
Ik zal mijzelf eens even op de sofa leggen en een mooie analyse tevoorschijn toveren.

Octavies verzoekje staat hier en iedereen die een toptien aanvroeg, heeft er een paar gekregen.

Maar alles wat hierboven staat komt binnenkort in uw theater!

10. Mislukkingen erkennen is een vorm van beschaving.

9. Ze waren bedoeld als monologen ter ere van mijn vierde verjaardag. Korte vertellingen, zoals ik die had gezien in de vaginamonologen. Kleine belevenissen en overpeinzingen na vier jaar webloggen. Die vorm kwam niet uit de verf.

8.. Ik had geen tijd om stukjes met kop en staart te schrijven. Ik dacht dat ik vakantie had, maar ik kwam in een uiterst streng feestregime, waarin elke minuut telde.

7. U vroeg om lijstjes. U wilde het jaar weer uit toptienen, net als toen. Een toptien is geen monoloog. Een toptien is een toptien.

6. Het idee was leuk, het woord was ook leuk (vier jaar oud, dus een kleuter), maar de uitvoering was beroerd.

5. Ik kan uw verzoekjes ook schrijven zonder een feestweek.

4. Dit is mijn weblog en als ik daar een mislukt concept presenteer, dan mag ik dat op mijn eigen onelegante wijze weer afvoeren.

3. Het tweeledige, enerzijds stukjes schrijven over webloggen en anderzijds aan uw verzoekpraatjes voldoen, werkte voor geen meter.

2. Eigenlijk is een weblog altijd een monoloog. En dat mijn weblog vorige maand de kleuterleeftijd bereikte, moet u er maar even bijdenken.

1. De belangrijkste reden: verschillende mensen denken dat ik sinds het begin van de kleutermonologen geen stukjes heb geschreven, omdat ze het stukje met de kop ‘Kleutermonologen’ al hebben gelezen. Er staan tien stukjes waarvan de kop met dat woord begint. Dat schiet niet op. Exit kleutermonologen.

Morgen een nauwgezet verslag van onze homemadeoudejaarseightiesquiz, de reden dat ik voorlopig geen synthesizer en drumcomputer meer kan horen.

Vergeet niet ook De kleutermonologen – 10 dingen die ik over deze week wil opschrijven 1 en 2 hieronder en daaronder nog te lezen.