Mocht u zich afvragen wie nou eigenlijk uw trouwe vriend is…
(en speciaal voor de Disfunctionele Huismoeder: als altijd: klik op het plaatje voor een volledig beeld – *steekt tong uit*)
Vorig jaar schreef ik een venijnig stukje over de Belgen en Sinterklaas, het eindigde met het gegeven dat onze Begijnhofkerk op 11 december nog elk half uur Zie ginds komt de stoomboot klingelde.
Gisteren, vrijdag 14 december, maakten we deze opname.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
En vandaag, zaterdag 15 december, horen wij nog steeds de godganse dag dit deuntje.
Het ging goed, net als toen. Behalve op het moment dat ik de verkeerde kant op pinkte (dat is het Vlaamse werkwoord voor je richtingaanwijzer aanzetten) en in de war raakte. Ik moest een rotonde op en weer af en dat allemaal in luttele seconden en ik kreeg de pinker maar niet de goede kant uit.
In een reflex deed ik het: ik stak mijn arm uit.
Gisteren kreeg ik een brief die bespoten was. Met aardbeiengeur. Van de Fortis. Ik geloofde het eerst niet. Rook aan de envelop: niks. Aan de brief: wah! Aardbeien. àœberartificiële aardbeien.
Vroeger droomde ik ervan om brieven met geurtjes te krijgen. In mijn wereld van suikergoed was een brief met een geurtje versturen en weten dat je geliefde zijn neus tegen de brief zou drukken een daad van opperste romantiek. Helaas was ik pas acht en was de enige die haar neus tegen mijn brieven drukte mijn oma. Brieven met geurtjes horen bij de pre-kalverfase.
Maar hoewel ik tegenwoordig een weekendje Parijs prefereer boven fabrieksluchtjes in een envelopje, werkt mijn Pavlov-geheugen nog als een tierelier. Dus toen ik de brief van Fortis opendeed, maakte mijn hart een sprongetje. ‘t Was een reflex. Ik kon het niet helpen. Ik was blij met een brief met een vies geurtje.
In een ijssalonwalm las ik dat Fortis mede-eigenaar is van ABN AMRO en dat men klaar is ‘voor een geweldige, nieuwe uitdaging’. En dat Fortis ”gewoon’ blijft wat ze altijd was: de bank waar de klant centraal staat’. En dat Fortis er samen met ABN AMRO ‘iets heel moois’ van wil maken.
Ja, en dan denk ik dus what the fuck?! Men stuurt een massamailing van omgehakte bomen, met daarin een lading holle frasen waar je u tegen zegt, die allemaal bespoten zijn door een onderbetaalde Chinees zonder gasmasker met een grote aardbei op zijn rug. En daar moet ik blij mee zijn?
Ik vraag me dan gelijk af hoeveel mensen er gerustgesteld raken van zo’n brief. Of er mensen zijn bij wie de buikspieren zich direct ontspannen bij het lezen van zinnen als ‘We gaan de nieuwe organisatie op zo’n manier vormgeven dat u daar als klant optimaal profijt van heeft’. Of er mensen zijn die na een zin als ‘We willen u het beste uit twee ‘bankwerelden’ bieden.’ zeggen: ‘Riet, doe mij maar een pilsje, alles komt goed’. Of er mensen zijn die de vermaledijde aardbeiengeur ruiken en vervolgens gelukzalig neerzijgen, ondergedompeld in een betere wereld. Dat vraag ik me af.
En dan denk ik aan mijn hart en hoe dat per ongeluk tóch een sprongetje maakte. En dan vrees ik het ergste.
Let op, het is een eitje.
Men neme een fotolijstje ‘dat toch al stuk is’, eentje waarvan het glas al lang geleden sneuvelde en dat men toch maar steeds bewaarde, omdat men er misschien ooit nog iets leuks mee kon doen. Dát fotolijstje neme men en men hale het uit elkaar (pas op voor verdwaalde glassplinters).
Vervolgens neme men een oude pizzadoos. Men schrape – in het beste geval – de uitgedroogde tonijn van het karton of men vege – in het slechtste geval – het nieuwe leven uit de doos.
Dan legge men het achterkantje van het lijstje op de pizzadoos en met een stanleymes volge men de vorm van dat achterkantje. Afhankelijk van de dikte van het lijstje kan men een tweede stuk karton uitsnijden.
Daarna neme men een rol schoolbordplakplastic (verkrijgbaar bij Blokker) en men legge het stuk pizzadooskarton op het plakplastic. Men trekke met een potlood een lijn rond het stuk pizzadoos en men snijde het stuk schoolbordplastic uit.
Voorzichtig plakke men vervolgens het schoolbordplakplastic op het stuk pizzadooskarton. Men wrijve het goed aan.
Tot slot zette men het getransformeerde stuk pizzadooskarton in het nog-net-niet-afgedankte fotolijstje, men jasse een spijker in de muur, men schaffe wat krijtjes aan en voilà : een leitje om boodschappen op te schrijven.
NB Pizzadooskarton kan eigenlijk beter vervangen worden door chic, dik karton zonder ribbels, maar mijn ervaring reikt niet verder dan die pizzadoos.
NB Ik gok op 3x 3x 3x woordwaarde.
Octavie noemde het een dentaal probleem met haar. Maar dat zou hem tekort doen. Het is een handig dentaal probleem met haar dat niet onder doet voor de gemiddelde punaise. Zie ook: Waar wij hier in huis de scanner mee dichthouden.
Ik: “Kijk, m’n tante is op tv. Ze is de tante van Pietje Bell. Dus eigenlijk is Pietje Bell mijn broertje.”
Een jaar geleden zag ik dit stokjestukje op de LastFM-pagina van Semtex. Ik schreef toen dat ik begreep dat hij met PJ Harvey naar bed zou willen. Semtex probeerde mij daarop het stokje aan te smeren, maar om wat voor reden dan ook nam ik het stokje niet aan. Nu heb ik ‘m alsnog van de LastFM-pagina van Vrouw Polle geplukt. Gewoon omdat ik er zin in had. U weet: mijn apporteervrees zorgt ervoor dat ik stokjes niet doorgeef. Maar u bent vrij om ‘m over te nemen.
1. Naar welk nummer luister je nu?
Geen. Schrijven en muziek luisteren gaan voor mij 9 van de 10 keer niet samen.
2. Welk nummer maakt je verdrietig?
Telkens Weer van Willeke Alberti.
3. Wat is het irritantste nummer ter wereld?
De Macarena en de Lambada en aanverwanten.
4. Favoriete band?
Wisselend, maar nu is dat Eagles Of Death Metal, Queens Of The Stone Age, Elastica en Pixies.
5. Je laatste muzikale ontdekking?
Sigur Ros (ja, ik ben heul traag).
6. Mooiste vrouwelijke stem?
Oei, moeilijk. Mag ik er meer noemen? Billie Holliday, Eva Cassidy, Dulce Pontes, Joan Armatrading, Aretha Franklin en Peggy Lee.
7. Beste mannelijke stem?
Nat King Cole, Stevie Ray Vaughan.
8. Genre waar je het meest naar luistert?
Rock-achtige dingen.
9. Wat luister je als je actief bezig bent?
Rage Against The Machine, de cd Under A Blood Red Sky van U2, System Of A Down, Queens Of The Stone Age.
10. Waar luister je naar als je rustig wilt worden?
Bach, Hà¤ndel, Philip Glass.
11. Wat was het laatste concert waar je naar toe ging?
The Cinematic Orchestra in de Ancienne Belgique (AB) in Brussel.
12. Naar welke band luister je het meest op dit moment?
Eagles of Death Metal.
13. Meest verafschuwde band?
Alle Limp Bizkit-klonen.
14. Welke muziek zet je aan het denken?
Frank Zappa.
15. Mooiste videoclip?
Radiohead – Street Spirit.
16. Clip met het hoogste babe watch gehalte?
Robert Palmer – Addicted to Love
en deze van Omaha Bitch
17. Welke muziek draai je in de slaapkamer?
Betty Blue – 37°2 le matin.
18. Speel je een muziekinstrument?
Ja, blokfluit, dwarsfluit, djembé, gitaar en chicken shake. Niet allemaal even goed overigens.
19. Speel je in een band?
Niet meer én nog niet.
20. Ooit een muzikant gedate?
Ja, een stuk of tien.
21. Beste girlband?
Is Throwing Muses een girlband? Want die komen zéker in aanmerking. Sugababes.
22. Klassieke muziek?
Ja, Bach, Hà¤ndel en heel oude muziek van Allegri, Monteverdi etc.
23. Country?
O zeker! Van Dolly Parton tot de soundtrack van O Brother Where Art Thou (wat men folk noemt, maar ik vind het countryish).
24. Death metal?
Wel van de gitaren en de dubbele bass drum, iets minder van het gegrunt.
25. Ooit een big band live gezien?
Ja, maar vraag me niet waar en wanneer. Hoewel vraag 11 misschien het antwoord geeft.
26. Ben je een groupie?
Nee, hoewel vraag 20 anders doet vermoeden.
27. Met welke musicerende beroemdheid zou je het bed willen delen?
Taylor Hawkins, de tweede drummer van de Foo Fighters. Hij maakte mij stapelverliefd tijdens het concert van de Foo Fighters in Paradiso in 1997. Maar dan dus wel met de Taylor van tien jaar geledor. Ik heb sowieso een lichte seksuele voorkeur voor drummers, hoewel ik vooral een bassistendater ben geweest.
28. Slechtste concert ooit gezien?
The Black Crowes in Ahoy. Door Ahoy. Dus eigenlijk komt alles wat ik ooit in Ahoy zag in aanmerking voor bluh.
29. Grappigste moment tijdens een concert ooit?
Eerst dacht ik dat ik me niets grappigs kon herinneren. Maar het moment dat ik in 1998 met een memorecorder het concert van Portishead in Paradiso opnam, daarna twintig adressen kreeg toegestopt van mensen die een kopietje wilden en er vervolgens thuis achterkwam dat er meer ‘Dwarzand en Zezunja recenseren de billen van het meisje voor hen’ dan Beth Gibbons op stond: dat was tamelijk hilarisch. Die mensen wachten nog steeds op hun kopietje.
30. Wel eens verdrietig geweest tijdens een concert?
Toen ik 13 was en naar Whitney Houston ging (niet lachen!) en haar moeder mee kwam zingen, dat ontroerde me mateloos.
31. Beste Nederlandse band?
La Pat, niet echt een band, maar wel Nederlands. La Pat is verantwoordelijk voor de mooiste platenhoes uit mijn verzameling (klik op ‘t linkje onder La Pat).
32. Als je een instrument zou zijn, welk dan?
Mijn lief zegt dat ik een elektrische luit ben, ik zeg een elektrische gitaar wegens een allemansvriend en toch veelzijdig (*kuch*).
33. Luister je naar de radio?
Alleen tijdens de lunch, Studio Brussel.
34. Welk nummer beschrijft je stemming op dit moment het best?
Eerste Helmersstraat – Acda en de Munnik (lees die tekst!).
35. Welk nummer beschrijft je leven het best?
As time goes by – in de versie van Peggy Lee.
36. Heb je een favoriete soundtrack?
Meerdere.
De meeste soundtracks van Philip Glass
De meeste soundtracks van Michael Nyman
Betty Blue – 37°2 le matin van Gabriël Yared
O Brother Where Art Thou van diverse artiesten
Requiem for a Dream – Clint Mansell and The Kronos Quartet
Het meeste van John Barry (o.a James Bond en Enigma)
En hoewel lijdend aan overexposure: Yann Tiersens soundtracks van Amélie en van Goodbye Lenin!
37. Draag je t-shirts met bands erop?
Soms, als ze mooi zijn. Het eerste t-shirt dat ik kocht was van Jimi Hendrix. Dat kocht ik in 1988 en dat draag ik nog steeds om te schilderen. Het knalpaarse t-shirt dat ik kocht tijdens een concert van Maceo Parker had ik aan tijdens mijn allereerste date met Yuri. Er stond op Got funk? Nou, dat had-ie.
38. Nummer dat je niet uit je hoofd kunt krijgen als je het gehoord hebt?
Daar in dat kleine café aan de haven – Vader Abraham (ik hoef het niet eens te horen, door de titel nu op te schrijven, heb ik het alweer in mijn hoofd).
39. Zing je onder de douche?
Ja, heel luid.
40. Zo ja, wat?
Meestal sinterklaasliedjes met mijn huisgenoten als hoofdpersoon.
41. Hoe belangrijk is muziek in een relatie?
Redelijk belangrijk, maar ik ben een alleseter, dus ik kan met allerlei verschillende smaakjes leven.
In het kader van pulp-tv rules nog even een aanrader voor de Vlamingen onder ons (Nederlanders kunnen Kanaaltwee niet ontvangen): Topmodel. Dat is drie kwartier lang televisie van het niveau van de filmpjes hieronder. Niet te versmaden!
(trouwens: dit is de allereerste keer ooit dat ik een youtube-filmpje plaats, noem mij ouderwets, noem me web 1.0, noem me wat je wilt) (deze filmpjes staan overigens al tijden in mijn youtubetoptien) (als je het tweede filmpje heb gezien, kun je nog hier klikken, speciaal voor Miss South Carolina gemaakt: hilarisch)
Ik zou schrijven over het jaar dat ik geen dreads meer had. Dit jaar. Op 23 september vorig jaar dreadwiekte ik definitief mijn hoofd en sindsdien is er iets gebeurd met mijn zelfbeeld. En omdat ik er niet over zou nadenken, zou ik geen recente foto plaatsen, want over foto’s op internet moet ik altijd eindeloos nadenken. Men moet namelijk altijd in de illusie verkeren dat ik er goed uitzie en dat valt niet mee, zie verder dat zelfbeeld.
Verder zou ik schrijven over een Vlaams-Brabantse buikgriep en waarschijnlijk zou ik met allemaal ranzige details komen waar u op uw lege maag geen raad mee weet. Maar dat zou u mij moeten vergeven, want ik had er niet over nagedacht.
Natuurlijk zou ik ook schrijven over de Wii en hoe leuk het is om als bijrijder met zijn tweeën first person shooting-spelletjes (klik en klik) te doen. Liggend op de bank met een poes op je buik roepen dat-ie, als-ie snel weer terug op die ladder was geklommen, met de rocket launcher al die mensen in een keer op de barbecue had kunnen leggen. Schreeuwend dat-ie achteruit moet lopen als-ie schiet.
Ik zou ook schrijven dat het leuk is om geld uit te geven. Dat er een MacBook in het verschiet ligt, en een fijne digitale videocamera, waardoor ons werk niet alleen gemakkelijker wordt, maar vooral ook veel leuker. En ik zou dan nog een keer het woord investering laten vallen, omdat dat zo volwassen klinkt.
Ik denk dat ik zou schrijven dat mijn weblog dezer dagen een juk is. En dat ik overwoog om twee weken vrijaf te nemen. Dan zou ik hier zetten: jongens, ik ben er effe twee weekjes niet. Wat dan a. niet waar zou zijn, want ik ben er wel, en wat b. zou leiden tot een stukje, want ik ken mezelf: zodra ik afstand neem, wil ik schrijven. Ik ben namelijk de paradox in persona. Bovendien valt een en ander ook op te lossen door stukjes te schrijven waarover niet is nagedacht.
Daarna zou ik waarschijnlijk schrijven dat stukjes waarover ik niet heb nagedacht als twee druppels water lijken op Allegaartjes. Waardoor ik de indruk zou wekken dat er eigenlijk een heleboel stukjes zijn waarover ik niet heb nagedacht. Wat natuurlijk niet waar is. Ben je gek.
En als ik dan nog energie zou hebben, zou ik schrijven over televisieprogramma’s, want televisieprogramma’s zijn een bron van schrijfvermaak, hoewel ik, tenzij in weer andere Allegaartjes, eigenlijk zelden over televisie schrijf. Een gemiste kans zou ik zeggen, want ik heb over elk tv-programma dat ik zie wel een mening of twee. In dit geval zou ik iets zeggen over de man die maandagavond bij Pauw en Witteman zat, Daniel Tammet, die behalve briljant en lijder aan het syndroom van Asperger ook synestheet is. En dat ik dat laatste met hem gemeen heb. Hij zei dat Jeroen Pauw het getal 81 was. Voor mij is Jeroen Pauw 34. Omdat 34 lichtgroen met rood is en 81 is donkerblauw met zwart, dat past niet bij Jeroen.
Vervolgens zou ik dan eigenlijk een stukje willen schrijven waarover ik wel heb nagedacht. Over synesthesie. En over wat dat is en waarom de noot c als klank een andere kleur en structuur heeft dan in notenschrift. De c op schrift is wittig. In klank is-ie donkergeel. Waardoor ik enorme moeite zou krijgen om nog door te schrijven zonder na te denken, want synesthesie is iets dat me altijd aanzet tot denken. En dan zou ik dus met grof geweld moeten proberen niet na te denken. En dan – hè gelukkig – zou ik weer gewoon iets opschrijven.
Namelijk dat Tichelaar, de fractievoorzitter van de PvdA geen tv-appeal heeft en vaak een beetje onecht overkomt. En dat minister Plasterk veel beter dan hij kan uitleggen waarom dat referendum zinloos is. Terwijl toen Tichelaar aan het woord was, de man die de beslissing tegen een referendum eigenlijk moest verdedigen, ik ineens de barricades op wilde vóór een referendum. Terwijl ik tegen ben!
Ik zou nog even doorassocieren en op de proppen komen met De Vrije Geer, weet u het nog Amsterdammers? Dat was het weilandje waarover wij tijdens het referendum over de autoluwe binnenstad ook nog even mochten stemmen. Wat ertoe leidde dat mensen zoals ik, die voornamelijk in de Pijp en de Watergraafsmeer vertoeven, mochten bepalen of dat veldje in West waar niemand van ons ooit van had gehoord, moest blijven of mocht worden geofferd voor woningbouw. En omdat het zo idyllisch klonk, een veldje, hebben wij, mensen met een dak boven ons hoofd, natuurlijk massaal gestemd tegen woningbouw. Om de volgende dag weer steen en been te klagen over de woningnood en de daarmee samenhangende woekerprijzen op de huizenmarkt.
En dan zou ik nogmaals roepen hoezeer ik tegen de meeste referenda ben.
En omdat ik niet zou nadenken, zou ik boempats beginnen over mijn sloffen die, als ik ze op mijn hoofd zou zetten, een smurf van mij zouden maken. Maar dan zou ik gelijk denken: dat begrijpt niemand zonder foto en dan zou ik weer opnieuw kunnen beginnen over foto’s op internet, maar dat zou ik vermoedelijk niet doen. Ik zou denk ik beginnen over dat ik mezelf niet kan verkopen. En dan zou ik gelijk denken dat ik nodig eens een stukje moet schrijven met als kop ‘Wie wil mij verkopen?’. Maar dat zou dan een stukje moeten zijn waarover ik wél heb nagedacht, want jezelf verkopen is het belangrijkste dat er is.
Vervolgens zou ik nog reppen over Dwarzand (klik en klik) en hoe stoer hij wel niet is met zijn optreden laatst op het White Nights Festival in Sint Petersburg en op de Uitmarkt en met zijn act op Robodock en hoe graag ik daar allemaal naartoe wilde, maar niet kon. En over Luna die mij een ploesiepoesiedingesgroteënvelopwaarvoordepostbodezelfsmoestaanbellen
stuurde die ik tijdens het schrijven van dit stukje ontving, zonder dat ik wist waar ik dat aan te danken had. Ik zou schrijven dat ik daardoor twintig minuten kippenvel had. En dat zou dan een mooi moment zijn om op te houden met schrijven en vast te stellen dat het een veel te lang stukje is geworden.
Maar ik zou het niet weggooien.
Een mailwisseling met mijn provider over kapotte simkaarten en ander telefoongedoe:
Ik:
Weet u ‘t zeker van die simkaart? Want dat zeiden ze bij Base. Maar bij Base weten ze waarschijnlijk niet dat ik dat ICCID-nummer van u heb gekregen. Als u het zeker weet, zal ik u op uw blauwe ogen vertrouwen.
Antwoord van de provider:
Hoewel ik groene ogen heb, weet ik zeker dat dit voldoende moet zijn.
U bent aan de winnende hand.
(het gaat hier om de herkomst van mijn bezoekers in percentages – zoals altijd: klik voor een groter plaatje)
In een halfslaap lag ik vanochtend uit te rekenen wanneer ik naar Vilvoorde moet om een cursus eindredactie te geven. Het is de woensdag na zaterdag 8 september en moe als ik was kwam ik uit op 11 september.
11 september, dacht ik, daar is iets mee. Wat is er ook alweer met 11 september? Waarom klinkt 11 september zo bekend? Heb ik dan een afspraak of zo? Ik kon er niet op komen.
Na een tijdje draaien en woelen wist ik het ineens: het is niet 11 september dat me zo bekend voor komt, maar 11 november, de elfde van de elfde. Sint Maarten. Domme, domme ik.
Ik draaide me om en viel weer in slaap.
Manon laat ons niet in de steek. Even dacht ik dat ze ons gewoon zou laten zwelgen in onze wanhoop, omdat ze steeds maar niet reageerde. Zou ze misschien het gevoel hebben dat we haar in de maling nemen? Of zou ze geschrokken zijn van zoveel vragen in één keer?
Ik begon mijn teleurstelling net weg te slikken toen ik dan toch eindelijk een mail van Manon ontving. En jawel, ze had heel gestructureerd elke vraag beantwoord. Okee, okee, ik was nog steeds een beetje teleurgesteld, want hoewel er stilistisch en qua interpunctie en woordkeus nog wel het een en ander op haar schrijfstijl af te dingen valt, bleek ze plots helemaal niet zo erbarmelijk te spellen als haar oproep deed vermoeden. Maar gelukkig zijn sommige adviezen wel tamelijk potsierlijk. Bovendien is ze heel serieus ingegaan op álle vragen, terwijl de satire er in dikke klodders vanaf druipt. Hoe dan ook: hier het kleurrijke antwoord van Manon op mijn brief met jullie vragen.
Waarde Manon,
Enige tijd geleden schreef je op mijn website een berichtje waarin je mensen opriep om vragen op te sturen. In de dagen na jouw oproep heb ik de lezers van mijn website gevraagd of ze problemen hebben die ik misschien aan jou kon voorleggen. Daarop zijn heel wat vragen binnengekomen van wanhopige lezers. Ik hoop dat je antwoord wilt geven op die vragen.
De vraag van Gewebkijk
ik ben verlift op sejunda,mar ik ben veels ste klijn voor har…help..!
1. oke doe net als of je heel oud bent.
2. koop rozen voor sejunda of een ander mooi cadootje.
3. vraag aan je beste vriend of hij haar voor jou kan vragen.
Ik wens je succes .
De vraag van thomasz
mijn lief ziet in ostenrkij en haar gsm staat af enik weet niet waar dat precies is dat ze is, dus weet jij mss of ik hoe kan weten dat het maar haar gaat?
PS: en ze laat ook nix van zichzelf horen
1. misschien kan je het aan haar familie hier in Nederland vragen
2. en je mag je wel ongerust maken het is je liefje maar denk maar zij komt van zelf een keer terug.
3. vraag het aan haar buren, waar ze logeert in Oostenrijk, misschien kan je haar een brief sturen!
Maak je vooral niet druk en wees cool..
De vraag van Het Schoonste Zusje
Hej Manoon,
ik ben o ok heel klein kan ik nu nog verlied worden?
Pleas help me!
Ja natuurlijk kan je al verliefd worden, je bent zo groot zoals je, je voelt .
1. doe net als of je groot bent en maak je heel mooi .
2. Vertel het aan je vriend of vriendin of hun hij of zij kunnen vragen of ze verkering met je wilt
3. ga heel veel met haar om en later vertel je tegen haar hoe je, je voelt Ik wens je heel veel succes, echt ik weet hoe je je voelt, ik hoop dat het lukt .
De vraag van Yuri Maanzand
Hey MANON!!!!!!!!
Ik hebb een vragje vanweeg een vrient van mij NIEvoor mezelluf hoor!!! hahahaha :p:p:p mar die virient wilt graag weeten waardat het ardes is van de fam: Phaffs weedt JIJ DA MISSGIEN?????
budanktè!!!!!!!!!!
joeri
1, Sorry Joeri, helaas kan ik je niet helpen aan het adres van de fam. Phaffs.
De vraag van Lilimoen
Mannon, Ik ziet in Spanje (ge weet wel, da land onder Frankrijk en bezijdes Portugas) en ik vin m’n vriendjes niet. Kunde gij mij ni helpe? Ja toch, gij hebt toch oplossinge voor all. Grreetts, Lilimoen
1 Sorry, maar de tips van Manon kunnen dit niet begrijpen!
De vraag van roosje
manoun, zijt gij soms ook een vieze rik?
1 Nee!!! Ben geen viezerik, jij soms???
De vraag van Elsewhere
Ene gewonen vraag: hoe laat is het?
Ene gekke vraag: ben jij wel bij de tijd?
(Ik vrees dat Manon deze over het hoofd gezien heeft.)
De vraag van Taats
Mannon, er is iemand op mij verlieft, maar ik wilhem niet zo, ik heb dat gezegt, maar hij wil dat niet gelofen… wat moet ik nu doen, ik wil erik echt niet hebben!
1. spreek een keer af met hem en vertel hem rustig dat je hem niet wil.
2. zeg tegen iedereen dat ze tegen hem moeten zegen dat jij hem niet leuk vind.
3. negeer hem heel lang zodat hij het spoedig en rustig gaat vergeten .
De vraag van Deh Haagh
‘t is weeral lang geleden dadde ik gedou- gedou… mezlef gewassen heb… maar ik ben de zeep kwijt… weet gij misschien waar dat ik die kan vinden?
1 Gewoon even zoeken met je ogen, daarvoor heb je ogen gekregen!!!
De vraag van Peet?
Waarom?
(Ik vrees dat Manon niet voldoende abstractievermogen heeft om deze vraag te beantwoorden.)
Lieve Manon, ik weet ‘t, het zijn veel vragen, maar mijn lezers hebben al hun hoop in jouw handen gelegd, dus ik verzoek je vriendelijk ze allemaal te beantwoorden.
Alvast heel erg bedankt voor de tijd en de moeite die je erin steekt. Dat stellen we heel erg op prijs.
Ik kijk uit naar het antwoord.
Groetjes,
Zezunja
(Sommige vragen in het oorspronkelijke oproepje werden pas gepost nadat mijn brief aan Manon al was verstuurd. Misschien kom ik er nog eens op terug, dan verstuur ik die vragen in een tweede ronde. Maar ik beloof niks, want ik heb al te veel neverending stories hier.)
Als je een artisjok net hebt gekookt, ziet het kookvocht eruit alsof je hebt staan zeiken in een regenton. Een bruingeelgroene plens die in niets lijkt op het resultaat na 24 uur. De afwasmachine zat echter vol en zodoende bleef de pan met kookvocht nog 24 uur op het fornuis staan.
Resultaat: limonade de menthe met absint.
Ik vond het magisch en niemand had het goed.
Raadsel: dit is het kookvocht van iets dat wij aten. Ra ra wat aten wij?
PS het kookvocht zag er pas zo uit na ongeveer 24 uur.
Het is de wereld op zijn dubbelst als jij en je vriendje in een theaterzaaltje de enige twee zijn, in een negentigkoppig publiek, die hun vinger opsteken als de comedian vraagt wie zijn eigen scheten lekker vindt ruiken, omdat je nauwelijks kunt geloven dat alle andere mensen hun eigen scheten vinden stinken, en omdat iedereen naar je kijkt en daarbij vermoedelijk ook iets denkt – en dan ga je je dus afvragen wát ze denken, bovendien zit er diep van binnen een gevoel van trots dat je een arm omhoog hebt gestoken in een theaterzaal én dat je ervoor bent uitgekomen dat je je eigen scheten lekker vindt ruiken, en niet te vergeten het gevoel van saamhorigheid met je vriendje, want hee, het is dus mooi wel jullie tweetjes tegen de rest van de wereld, maar toch ook een glimpje schaamte, omdat het kennelijk not done is om in het openbaar toe te geven dat je je eigen scheten lekker vindt ruiken, en dat je dan dus thuiskomt en in bed ligt en je hoofd onder de deken steekt en zegt: zouden andere mensen dat dan nooit doen, onder de deken hun eigen scheet ruiken?
