We zagen het gebeuren:

“Terwijl een doodsreutel aan zijn keelgat ontsnapte, ging zijn middelvinger een laatste keer omhoog…”

‘Ze belde mij, ze dacht dat haar vriendin vreemdging.’
‘Ai.’
‘Ja. En nu vreet ze zich op. Ze slaapt niet meer, is helemaal depressief en de sfeer daar in huis is om te snijden.’
‘Heeft ze het al eens aan haar gevraagd?’
‘Ja, maar haar vriendin ontkent.’
‘O.’
‘En ze gelooft ‘t niet.’
‘Hm.’
‘Dus vroeg ze of ik haar vriendin wilde schaduwen.’
‘Haha! Neee!’
‘Jawel, dat vroeg ze.’
‘En ga je dat doen?’
‘Uh… nou… ja… ik denk het wel.’
‘Haha! Neee!’
‘Jawel.’
‘Maar wat ga je dan doen?’
‘Ik ga met een lange regenjas en een hoed sigaretjes roken in een donker hoekje.’
‘Dat meen je niet?!’
‘Jawel.’
‘En dan?’
‘Als ik zie dat ze met iemand ergens naartoe gaat, dan fiets ik erachteraan.’
‘Haha! Echt?!’
‘Ja, zo ga ik het doen.’
‘Tsjonge, het lijkt wel een film.’

En zo geschiedde. Hij vermomde zich als private detective, croste een paar rondjes door Amsterdam en leverde zijn lesbische vriendinnetje het bewijsmateriaal waardoor haar partner bekende.

Het akelige aan dit verhaal is dat het nooit goed kon aflopen. In dit geval zorgde het overspel voor de breuk, maar het schaduwen van je levenspartner is zo’n daad van wantrouwen dat de relatie ook zonder overspel al op sterven na dood is.

Dit hoofdstuk van de reisgids van Onmin heet: De Omgeving. En daarin past slechts een waarschuwing: Blijf Er Verre Van. De Omgeving zorgt voor Onmin. Schoonmoeders, overspel, al dan niet misplaatste jaloezie. En zodra je de omgeving echt dichtbij laat komen, zal die de Eenzame Planeet van Onmin annexeren.
En dan ben je pas echt ver van huis.

De Eenzame Planeet van Onmin: Zeden en gewoonten

De routebeschrijving naar Onmin luidt: men neme een kind, óf als gespreksonderwerp óf in het eggie, en men kijke elkaar eens diep in de bewalde ogen. Vervolgens wacht u een paar minuutjes en voilá, daar aan de horizon doemt Onmin op. Het soort kind bepaalt of u de landelijke route neemt of er over de snelweg naartoe scheurt.

Mogelijke kinderen:
De nog-niet-bestaande kinderen

Het kind dat de een wel wil, maar de ander niet
Dit kind leidt regelrecht naar Onmin. Het kind wordt een drukmiddel, een afknapper, een luis in de pels van de toekomst, een voortdurend gespreksonderwerp, en een clusterbom onder de lieve vrede. Een snellere weg naar Onmin is er niet.

Het kind dat gewenst is, maar steeds maar niet wil ontstaan
Dit kind brengt u langs weidse vergezichten, waarin u samen met uw partner droomt over wandelwagens en babykamers. Maar u zult onderweg steeds vaker ziekenhuizen moeten bezoeken, en aan het einde van deze route gaat de weg loodrecht naar beneden, waar in het dal Onmin op uw wacht. In dat dal moet u zich melden bij Meneer Machteloosheid en Mevrouw Zinloos Verwijt.

Het kind dat beide partners willen, maar niet op hetzelfde moment
Dit kind leidt op vele manieren naar de buitenwijken van Onmin. Om in het centrum te komen moet iemand het kind op de spits drijven door bijvoorbeeld te zeggen: ‘Maar als je van me houdt, accepteer je het dat ik met de pil ben gestopt.’ Doorgaans leidt die weg direct naar Onmin.

De al wel bestaande kinderen

Het kind dat u dag en nacht uit uw slaap houdt
Dit kind is de toeristenbus van Onmin. U kunt met behulp van dit kind overal op- en afstappen. Bij kleine bezienswaardigheden als partner snurkt/partner lacht op het verkeerde moment/partner ziet niet dat u moe bent. Of bij grote publiekstrekkers als partner is niet perfect/relatie is niet perfect/leven is niet perfect. Met dit kind kunt alles van Onmin op uw gemak bekijken.

Het kind dat een eenduidige opvoeding vereist
Dit kind, het kind dat als je niet oppast een ettertje of een krengetje wordt, kan papa en mama tegen elkaar uitspelen, kan conflicten veroorzaken over opvoedmethoden en schuldigen. Dit kind gidst u als een ware Chucky richting Onmin.

Het kind uit een vorige relatie
Dit kind leidt niet rechtstreeks naar Onmin, maar voor pelgrims kan deze route heel geschikt zijn. De paden op de lanen in en kijken hoe lang de stieflieven het volhouden, hoe lang het kind het volhoudt, kijken of de ex infiltreert in het nieuwe gezin en kijken of je Onmin bereikt of dat je net op tijd tot bezinning komt.

Er zijn natuurlijk nog andere wegen die naar Rome leiden, en dus andere kinderen die naar Onmin leiden. Denk aan ‘Het kind dat er wel is, maar dat door geen van beiden gewenst is’ of ‘Het kind als obsessie’, of ‘Het kind dat ingezet wordt als relatielapmiddel’, maar dat zijn kinderen waar niet zo gemakkelijk aan te komen valt. Met bovenstaande kinderen moet het lukken om de paspoortcontrole in de Staat van Onmin te bereiken.

In de Esta stond een ieniemienie-interviewtje met mij.
Nieuwsgierig? Kijk op de site van Het Eiland Neus.

De Eenzame Planeet van Onmin: Zeden en gewoonten

Het is te gemakkelijk om nu over tandpastadopjes te beginnen, maar op de Eenzame Planeet van Onmin staan tandpastadopjes nu eenmaal model voor alles waarop een mens zijn frustratie kan projecteren.

In het klassieke verhaal spiegelen de tandpastadopjes het gevoel van onvrede het beste, bovendien zijn tandpastadopjes grijpbaar en je hebt ze snel weer onder controle. Je kunt je man misschien moeilijk vertellen dat het leven klote is en dat je hem daar het liefste voor verantwoordelijk zou willen stellen, maar je kunt wel roepen ‘Je hebt het tandpastadopje wéér niet op de tube gedaan, nu is a. de tandpasta uitgedroogd, zit b. de wasbak vol met vieze witte kringen, is c. het dopje kwijt en d. mijn humeur verpest.

Bij mij thuis is de beste reflector het doekje waarmee je de wc schoonmaakt, (‘Heb je het doekje waarmee je de wc hebt schoongemaakt op het aanrecht gelegd?! Getver, nu zittten er allemaal pleebacteriën op het aanrecht) of de wijze waarop de wc-rol is opgehangen (‘Het papier moet aan de muurkant’, ‘Nietes!’, Welles!’). Over het tandpastadopje hebben wij hoegenaamd geen mening, al was het maar omdat we tubes hebben met onscheidbare dopjes.

Maar soms stel ik me voor dat in onze relatiecommunicatie geen tandpastadopjes en pleerollen voorkomen, dat we onze woede en frustratie zonder tussenkomst van reflectieprullaria zouden moeten uiten. Dat we ons niet druk maken over de wijze waarop iemand het stuk kaas heeft opgeborgen, maar dat we altijd gelijk vertellen waar het echt over gaat.

‘Lief, ik had mij het leven heel anders voorgesteld. Ik wilde een relatie met iemand die mij op sleeptouw zou nemen, ik wilde een mooie carrière, ik wilde beroemd worden. En kijk waar ik nu zit. Op een armetierige wc, met de pleerol verkeerd om, en een relatie waarin we beiden uitgeput raken van frustratie over alles wat het net niet is.’

Nee, dan liever wat ge-emmer over een bakje tonijn dat onafgedekt in de koelkast staat (‘Nu smaakt zelfs de witlof naar tonijn!’). Want meestal valt het met dat kloteleven na een nachtje slapen wel weer mee, maar probeer dan nog maar eens te zeggen dat je misschien toch wel blij bent met de ander. Nee, dan het tandpastadopje. Dat is maar een hobbeltje van 1 x 1 cm. Eentje waar je gemakkelijk overheen stapt.

“Ik heb persoonlijk niet zo’n moeite met exen. Mijn liefdespalmares is van dien aard dat ik een ander niet kan verwijten dat-ie een ook verleden heeft. Daarbij ben ik ijzersterk in bevestiging zoeken (‘Ah, doe mij nog eens een complimentje?’) Kort gezegd: ik ben goedkoop. Zeg mij dat ik je allerliefste ben en ik geloof je. Tot zover geen last van exen dus.

Maar dan: exen kunnen ook last hebben van het nieuwe lief. Van mij dus. En dan wordt het ugly. Want ik kan dan wel schouderophalend het amoureuze verleden van vriendje gaan zitten accepteren, als dat amoureuze verleden mij niet accepteert, dan vliegen de bakstenen alsnog door de ruiten.”

Lees het hele verhaal op VPRO’s Café De Liefde

Al weken probeer ik nergens mismoedig neer te pennen dat ik baal dat ik te arm en te drukbezet was voor Lowlands. Nergens probeerde ik te miezeren dat het lijkt alsof mijn afwezigheid nog betere bands aantrok. Nergens probeerde ik jaloersig te doen dat de hele blogosfeer ging Flevopolderen behalve ik. Nergens probeerde ik zoiets te schrijven en het lukte me tot nu toe heel goed.
Tot ik het ooggetuigenverslag las van het meisje dat altijd maar bier blijft schenken.
Toen was het gedaan. Toen schreef ik het. Hier.

Fok, wat had ik daar graag bij geweest.
En wat had ik graag ook zo’n mooi stuk geschreven.

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Wisselkoers in Onmin.
“‘Maar jij deed dit…’
‘Ja, maar dat was omdat jij dát deed!’
‘Maar dan hoef je toch niet zó te reageren!’
‘Maar mijn reactie volgde op jouw reactie.’
‘O ja, nu heb í­k het gedaan?’
‘Ja!’
‘Terwijl jij begon met chagrijnig zijn.’
‘Maar dat was omdat jij…
Jaha, nu weet ik het wel. ík heb het allemaal gedaan.’
‘Maar jij zei hetzelfde tegen mij!’
‘Dat was omdat jij dat óók deed.’”

Lees het jij-bakverhaal op VPRO’s Café De Liefde

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Officiële Papieren in Onmin.
“‘Is dit een aanzoek?’
‘Mwah, zoiets.’
‘Maar zo hoort een aanzoek helemaal niet te zijn.’
‘Uhm…’
‘Daar ga ik geen ‘ja’ op zeggen hoor, zo’n aanzoek.’
‘O okee, zal ik het dan nog maar eens over doen?’
‘Nu? ‘Nee! Dat is helemaal niet romantisch! Dan is het zo tussen de soep en de aardappelen door.’
‘Maar hoe moet het dan?’
‘Ja, dat weet ik niet, maar niet zo dat ik het gevoel krijg dat ik je er heb ingeluld.’
‘Maar dat heb je toch?’.”

Lees hoe dit afloopt (en óf het afloopt) op VPRO’s Café De Liefde

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Eten & drinken in Onmin.
“…Als dronken vrouw ben ik onnavolgbaar. Ik heb een vurige dronk, die wanneer de sterren gunstig staan, leidt tot geanimeerde gesprekken, uitwisseling van diepe zielenroerselen en de hoogstnoodzakelijke big smile. Maar o wee als er sprake is van een slecht gesternte. Dan ga ik discussiëren tot ik erbij neerval. Dan bestel ik nog een cognac, en nog een en nog een. En dan heeft hij het gedaan. Alles. Hij. De Grote Schuldige Die Zich Wat Meer In Mij Moet Verplaatsen. Of Hij die gewoon ongelijk heeft, tot hij mij gelijk geeft…”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Bezienswaardigheden in Onmin.
“…Het aardige van de relatieruzie als schouwspel, is dat er voor de hoofdrolspelers geen ontkomen aan is. Op het eerste gezicht lijkt er een ontsnappingsmogelijkheid, want je hebt namelijk twéé opties: óf je bent degene die in geval van ruzie schaamteloos door het restaurant-met-pianomuziek brult, óf je bent degene die met gebogen hoofd op pedagogische fluistertoon de ander tot bedaren brengt. Als je beiden de tweede mogelijkheid kiest, is er niets aan de hand, zo met twee volwassenen onder elkaar….”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde

Zezunja schrijft een reisgids in tien delen over het eeuwenoude vestingstadje Onmin en schetst het mistige dal waar de liefde op de helling staat. Ze duidt de cultuur, de taal en de mensen in het universum van ruzie, rotzakken en jij-bakken.

Deze week: Overnachtingen in Onmin.
“…En waar het overdag al een hele heisa kan zijn om dat éne plekje te vinden waar je overeenstemming kunt bereiken, ’s nachts is de grote boeman van ik-begrijp-niks-van-jou-en ik-flip-daarvan nog veel prominenter aanwezig. Dan is het een kwestie van kiezen tussen enerzijds het schemerpad van isolatie gevolgd door een dikke snurk en anderzijds de donkere wolken van verdomme-dit-gaan-we-tot-het-bot-uitvechten. Niet zelden volgt dan de voetbalwedstrijd van FC Dramaqueen tegen VV Laat me met rust…”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde

“Vaak met een fiets in de hand, een sleutel, zojuist teruggekregen, brandend in m’n zak, en de blik gericht op een wazige toekomst van oneindig verdriet. De uitmaakzoen is het toppunt van drama. Geen afscheidsbrief, geen groet, geen verhuizing kan tippen aan de emotie die je overstroomt als je je geliefde voor het laatst op de mond zoent. ‘Dit was het dan’ in duizend zenuwbanen gegraveerd.”

Lees het allerlaatste stukje over zoenen met Zezoenja op VPRO’s Café De Liefde. Volgende week begint er een nieuwe serie. Laat het tromgeroffel maar aanzwellen.

Dames en heren, mijn compagnon en ik zouden het heel tof vinden als u even op de website van Het Eiland Neus gaat kijken. Hij – is – af!

(wat ook inhoudt dat ik hier weer wat meer kom buurten)

Update: Gisteren alles gecheckt en elke browser was perfectly fine. Nu blijkt IE 7.0 er toch een rommeltje van te maken. Ik wil dus iedereen die Internet Explorer 7.0 heeft vragen morgen pas de site te bezoeken. Of download Firefox (dat is sowieso verstandig). Merci en I’ll keep you on the height!

En nog een Update: De tekst in de meeste pagina’s is weer terug (mijn lief kan toveren met stukjes code die hij zelf ook nog nooit heeft gezien). Nu hebben mensen met IE 7.0 alleen nog rare grote letters in de broodtekst en malle brede witregels. Welaan, dat lost de tovenaar aan mijn zijde ook wel weer op. Heb geduld en hou van ons!

“Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

“Interessant, vond ik. Iemand die zoenen met een vreemde intiemer vindt dan poedelnaakt rampetampen. De mondholte als heilige plaats en de vagina als openbare ruimte. Ik moest erover nadenken.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

(klik op de foto voor een groter exemplaar)

Als wederdienst. Omdat ik haar dankbaar ben voor de etagère. Reclame voor de ploesiepoesies:
Sjeik zegt: “Marilyn is een Amsterdamse knuffeltrans. En dat is maar goed ook.”
Misgun uw poes dat niet. Go en koop!

http://www.ploesiepoesie.nl/

In real life kun je de ploesiepoesies in Leuven aanschouwen bij Tante Jojo.

Maar nu wel.
Kijk.

“De pubertongzoen zit tussen de oren. En alleen om die reden beginnen we eraan. Als het om de tong zelf zou gaan, zou een twaalfjarige die nog geen koffie en olijven lust er – no way! – aan beginnen. Twaalfjarigen zijn nog erg van het ulg-dalussiknie. En een tong komt zeker in aanmerking voor die kwalificatie.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.

“Het fijne van de vluchtige zoen is dat alle hormonen die je maar kunt bedenken een deuntje meefluiten. Het is een bizarre mengeling van angst (is deze man die ik pas een half uur ken misschien een gestoorde gek die me de rest van mijn leven gaat stalken?), geilheid (vreemde lippen, vreemde geuren, vreemde smaken, alles vreemd) en schaamte (damn, wat ben ik gemakkelijk te versieren). Die cocktail van lichaamseigen drugs maakt de vluchtige zoen tot een geestverruimend middel van heb-ik-jou-daar.”

Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.