Dingen die ik had moeten zeggen toen u allemaal begon over die eindeloze kater van mij
1. die was niet zo eindeloos, alleen rolde ik van de kater in de productie van een tijdschrift dat mij eens in de maand dag en nacht bezighoudt
2. mijn katers zijn nog maar eens per jaar heel heftig, die keer heb ik dit jaar al gehad – het ik-drink-nooit-meer-gevoel leidt nu ik ouder word eindelijk tot het gewenste effect: minder katers van formaat
3. ik ben dit weblog zo ontrouw als de pest, dus uit verontrustende mededelingen gevolgd door een lange stilte hoeft u niets af te leiden – stiltes zijn hier zelden nog veelbetekenend (mama!)
Dingen die het leven absoluut veronaangenamen
1. een spiraaltje: o hell, het perfecte voorbehoedsmiddel blijkt een regelrechte marteling
2. verstopping – ik zal niet in details treden, maar in al mijn wanhoop at ik gisteren vijf potjes Activia, hompen brood met hele zaden en granen en speciale darmdingeskoekjes, intussen mijn teleurstelling verbijtend dat de supermarktpruimen zo verschrompeld waren dat ik ze niet wilde aanschaffen
3. joepie, ik kan geen derde punt bedenken bij dit onderwerp – ‘n goed teken!
Dingen die Sjeik tegenwoordig
Slim
Vandaag is mijn agenda leeg wegens voorziene kater.
Mijn leven heeft mij nodig
en daarom heb ik weblogstress
Ik denk dat bijna alle webloggers het wel kennen: weblogstress.
Weblogstress is de stress die je hebt als je geen stukjes schrijft, als om wat voor reden dan ook je bezoekersaantal daalt, of als je ’s nachts in bed bezig bent met wat er aan je weblog moet veranderen. Vroeger had ik heel overzichtelijke weblogstress. Het was de stress van een kleuter: geen verantwoordelijkheden, alleen maar lol. Je moeder ruimt de rotzooi wel op. Als beginnend weblogger heeft namelijk niemand nog verwachtingen: jijzelf niet, je lezers niet en het internet als opdrachtgever is ook al geen baas die veel van je verwacht. In de begintijd was eigenlijk alles gemakkelijk. Ik weblogde nog bij punt.nl en omdat ik daar een van de dinosauriërs was, had ik gelijk een handjevol bezoekers. Die bezoekers waren de schrijvers van de andere paar oerweblogs op punt.nl en door een beetje heen en weer te linken, stuurden we onze familieleden over en weer. Na verloop van tijd bloeide punt.nl op en bood het platform me een enorm voordeel: ik verscheen bij elk stukje in de categoriëen ‘laatste berichten’ en als iemand reageerde in ‘laatste reacties’. Daardoor genereerde ik sowieso bezoekers, zonder dat ik daar zelf
Weblogstress is de stress die je hebt als je geen stukjes schrijft, als om wat voor reden dan ook je bezoekersaantal daalt, of als je ’s nachts in bed bezig bent met wat er aan je weblog moet veranderen. Vroeger had ik heel overzichtelijke weblogstress. Het was de stress van een kleuter: geen verantwoordelijkheden, alleen maar lol. Je moeder ruimt de rotzooi wel op. Als beginnend weblogger heeft namelijk niemand nog verwachtingen: jijzelf niet, je lezers niet en het internet als opdrachtgever is ook al geen baas die veel van je verwacht. In de begintijd was eigenlijk alles gemakkelijk. Ik weblogde nog bij punt.nl en omdat ik daar een van de dinosauriërs was, had ik gelijk een handjevol bezoekers. Die bezoekers waren de schrijvers van de andere paar oerweblogs op punt.nl en door een beetje heen en weer te linken, stuurden we onze familieleden over en weer. Na verloop van tijd bloeide punt.nl op en bood het platform me een enorm voordeel: ik verscheen bij elk stukje in de categoriëen ‘laatste berichten’ en als iemand reageerde in ‘laatste reacties’. Daardoor genereerde ik sowieso bezoekers, zonder dat ik daar zelf
Vraag voor Brusselaars
Deze vraag heeft een kleine aanloop nodig, anders krijg ik niet uitgelegd welke situatie ik niet snap.
Het gaat om opstaan in de tram voor een ouder persoon. Tot nu toe ging dat in mijn leven zo: ik zie een mevrouw of meneer met meer rimpels/grijzer haar/krommer lijf dan gemiddeld de tram instappen en ik bied hem of haar aan om op mijn plaats te gaan zitten. Diegene zegt ‘ja’ ‘of, ‘nee joh, ik moet er toch zo uit’ en dan sta ik al dan niet op. En voilà : een keurig en begrijpelijk sociaal een-tweetje is het gevolg.
In Brussel heb ik het een paar keer als volgt zien gaan: ik zit op een plaatsje aan het gangpad. Er komt iemand binnen waarvan ik nog niet doorheb dat die meer rimpels/grijzer haar/krommer lijf dan gemiddeld heeft. Plots schiet er iemand voor mij langs naar de plaats aan het raam WAAR AL IEMAND ZIT! Zonder dat er gesproken wordt, verwisselen de twee à la minute van positie en de oorsponkelijke zitter wurmt zich voor mijn knieën langs en gaat gedwee ergens anders staan. En de nieuwkomer is dan vaak helemaal niet zo oud!
Nu mijn vraag: hoe weet de raamzitter naast
In de ideale wereld
We zaten met een jointje en een kopje thee de wereld te verbeteren. Inmiddels waren we er al uit dat een verlicht despoot en een reële ruilhandel de enige oplossing is, want met bloedige revoluties de armen een plek geven in de huidige maatschappij leek ons niet echt haalbaar. We hebben dus wereldwijde indoctrinatie door een leuk, goed, slim mens nodig. We wisten alleen nog niet wie van ons drieën dat moest zijn.
Toen we naar huis fietsten, stond er een verfomfaaide man op de brug bij het Tropenmuseum. Hij wees op een papiertje en vroeg of-ie could ask us something.
‘Yes’, zei ik en ik stapte af.
‘I am looking for a place to sleep, I’ve been to HVO, to the Stoelenproject, to the Salvation Army and I’ve been all the way to the Bijlmer, but it’s all full, or it costs eight euro’s, or I’m too old, or I’ve been there already three times this week… Where should I go?’ Als je net hebt bedacht hoe de ideale wereld er moet uitzien, is dit een heuse strikvraag. Mijn het-is-koud-en-ik-moet-over-vijf-uur-alweer-opstaan-instinct raakte
‘Yes’, zei ik en ik stapte af.
‘I am looking for a place to sleep, I’ve been to HVO, to the Stoelenproject, to the Salvation Army and I’ve been all the way to the Bijlmer, but it’s all full, or it costs eight euro’s, or I’m too old, or I’ve been there already three times this week… Where should I go?’ Als je net hebt bedacht hoe de ideale wereld er moet uitzien, is dit een heuse strikvraag. Mijn het-is-koud-en-ik-moet-over-vijf-uur-alweer-opstaan-instinct raakte
Maak mij een lucky bastard
‘Papa, zegt dat hij ff zal bidden tot de heilige Antonius.’
‘Maar Antonius is toch voor als je iets kwijt bent?’
(geroep beyond telefoon) ‘Ze zegt dat Antonius toch is voor als je iets kwijt bent… Ah, hij zegt dat hij dan de heilige Christoffel wel zal nemen.’
‘Maar ik betwijfel of het werkt, als je maar een beetje lukraak wat heiligen gaat aanroepen.’
‘Ja, en misschien werkt het ook niet als je niet gelovig bent.’
‘Ook dat nog.’ Bent u wel gelovig of heeft u wel een feilloos gevoel voor welke heilige op welk moment aangeroepen dient te worden? Over iets minder dan drie uurtjes (9:15) heb ik dat hard nodig, want ik ga rij-examen doen. Bijgeloof met duimen en konijnenbotten mag ook. Update: Helaas! Eerst even verwerken, dan een weekend naar Amsterdam en dan misschien een relaas. Wel bedankt voor al uw scherven en andere dingen die geluk brengen. Ik ben maar nét gezakt, dus het heeft vast een beetje geholpen. Volgende keer weer?
‘Maar Antonius is toch voor als je iets kwijt bent?’
(geroep beyond telefoon) ‘Ze zegt dat Antonius toch is voor als je iets kwijt bent… Ah, hij zegt dat hij dan de heilige Christoffel wel zal nemen.’
‘Maar ik betwijfel of het werkt, als je maar een beetje lukraak wat heiligen gaat aanroepen.’
‘Ja, en misschien werkt het ook niet als je niet gelovig bent.’
‘Ook dat nog.’ Bent u wel gelovig of heeft u wel een feilloos gevoel voor welke heilige op welk moment aangeroepen dient te worden? Over iets minder dan drie uurtjes (9:15) heb ik dat hard nodig, want ik ga rij-examen doen. Bijgeloof met duimen en konijnenbotten mag ook. Update: Helaas! Eerst even verwerken, dan een weekend naar Amsterdam en dan misschien een relaas. Wel bedankt voor al uw scherven en andere dingen die geluk brengen. Ik ben maar nét gezakt, dus het heeft vast een beetje geholpen. Volgende keer weer?
Doe mij maar Viagra
Ik zal geen namen noemen, want daar hebben ze alleen maar belang bij, maar ik krijg dus elke dag spam van een begraafplaatsenaanbieder. Mijn doorgaans zeer moeilijk om de tuin te leiden spamfilter heeft er de handen aan vol. En ik vind het uitermate ongezellig.
Om iets te voelen aankomen,
heb je klompen nodig
In de reacties op dit stukje schreef Miss Puntkomma:
“Loop jij nu nog steeds op klompen? Je woont toch al een tijdje in België?” De foto nam ik eergisteren.
Surrealisme ten top
I
‘Goedemiddag, u spreekt met die en die van dat en dat bedrijf, heeft u tijd voor wat uitleg over een aanbieding?’
‘Dat hangt er heel erg vanaf wat voor een aanbieding dat is.’
‘U bent geselecteerd als een van de tien ondernemers die in aanmerking komen voor onze unieke totaaloplossing. Wij bieden u gratis een advies over een totaaloplossing, omdat u bij onze selectie hoort.’
‘Ha, u weet het wel te brengen. ‘Bij de selectie.’ Woei! Maarrem, een totaaloplossing, wat is dat in hemelsnaam?’
‘Wij zijn van bedrijf dat en dat en zouden u graag een individueel advies geven. Omdat u een van de tien ondernemers bent uit onze selectie, mogen wij met u een afspraak maken om eens bij u langs te komen voor een volledige analyse en een totaaladvies.’
‘Maar een totaaladvies…. een totaaloplossing… wat is dat??’
‘Wij kijken waar u behoefte aan heeft en bieden u vervolgens een totaaloplossing.’
‘Maar meneer! Een totaaloplossing is niks. Waar gaat het over?’
‘Wij zijn van bedrijf dat en dat en zouden u graag een individueel advies geven. Omdat u een van de tien ondernemers bent uit onze selectie, mogen wij
‘Goedemiddag, u spreekt met die en die van dat en dat bedrijf, heeft u tijd voor wat uitleg over een aanbieding?’
‘Dat hangt er heel erg vanaf wat voor een aanbieding dat is.’
‘U bent geselecteerd als een van de tien ondernemers die in aanmerking komen voor onze unieke totaaloplossing. Wij bieden u gratis een advies over een totaaloplossing, omdat u bij onze selectie hoort.’
‘Ha, u weet het wel te brengen. ‘Bij de selectie.’ Woei! Maarrem, een totaaloplossing, wat is dat in hemelsnaam?’
‘Wij zijn van bedrijf dat en dat en zouden u graag een individueel advies geven. Omdat u een van de tien ondernemers bent uit onze selectie, mogen wij met u een afspraak maken om eens bij u langs te komen voor een volledige analyse en een totaaladvies.’
‘Maar een totaaladvies…. een totaaloplossing… wat is dat??’
‘Wij kijken waar u behoefte aan heeft en bieden u vervolgens een totaaloplossing.’
‘Maar meneer! Een totaaloplossing is niks. Waar gaat het over?’
‘Wij zijn van bedrijf dat en dat en zouden u graag een individueel advies geven. Omdat u een van de tien ondernemers bent uit onze selectie, mogen wij
Wat te doen in geval van groot
verlies en Sammy die omhoog kijkt
En toen zat ik dus met ‘een clou van niks x 2′. Want zowel het verhaal van de hypnotiseur, als het verhaal van Sammy die omhoog kijkt, was een typisch geval van ‘En toen, en toen?’, ‘Nou, toen niks.’
Om te beginnen het verhaal van de hypnotiseur. Ik belde mijn vriendinnetje.
‘En? En? Hoe was het? Je bent toch wel geweest?’
‘Ja, ik ben geweest en het was…uhm… nou… ja, apart.’
‘En heb je je inschrijvingsbewijs?’
‘Nee.’
‘O, da’s shit.’
‘Ja.’ Kijk, dat is een clou van niks. Een open einde, een verhaal dat je laat zitten met een leeg McDonalds-gevoel, zoals bij films als Halloween 7. Bij Sammy was het van hetzelfde laken een pak. Resumé: lieve, stekeblinde Sammy, een kater van twintig, gaat plots op trot in Amsterdam. Niemand weet of hij ooit nog zal terugkeren. Een spannend gegeven, zo’n oude, terugdeinzende kater tusssen auto’s, uitlaatgassen, belletjes van de tram en grote Duitse herders. Maar van Sammy’s belevenissen op straat weten we nagenoeg niets. We weten alleen dat hij na acht
‘En? En? Hoe was het? Je bent toch wel geweest?’
‘Ja, ik ben geweest en het was…uhm… nou… ja, apart.’
‘En heb je je inschrijvingsbewijs?’
‘Nee.’
‘O, da’s shit.’
‘Ja.’ Kijk, dat is een clou van niks. Een open einde, een verhaal dat je laat zitten met een leeg McDonalds-gevoel, zoals bij films als Halloween 7. Bij Sammy was het van hetzelfde laken een pak. Resumé: lieve, stekeblinde Sammy, een kater van twintig, gaat plots op trot in Amsterdam. Niemand weet of hij ooit nog zal terugkeren. Een spannend gegeven, zo’n oude, terugdeinzende kater tusssen auto’s, uitlaatgassen, belletjes van de tram en grote Duitse herders. Maar van Sammy’s belevenissen op straat weten we nagenoeg niets. We weten alleen dat hij na acht
We hadden het over het grote verlies
Dit is een vervolg op dit.
‘Wat? Een hypnotiseur? Echt?’ Ik verslik me in mijn koffie.
‘Ja, echt’, zegt ze.
‘Wat heb je dan gezegd? Ik ben m’n inschrijvingsbewijs kwijt, kunt u effe helpen?’ Met moeite houd ik mijn lach in.
‘Niet helemaal’. Ze moet gelukkig zelf ook lachen. ‘Ik heb gezegd: ‘Ik wil me iets herinneren”.
‘Haha’, zeg ik.
‘Haha’, zegt zij.
‘Dus die denkt dat jij langskomt om je te herinneren dat je vroeger bent misbruikt?’ Ik beland in een giechel.
‘Hihi’, zegt ze.
‘Hihi’, hik ik.
‘Maar ik hoop eigenlijk dat ik me voor die tijd nog herinner waar ik het heb gelaten’ zegt ze, en ze houdt op met giechelen. ‘Want zo’n afspraak kost zeventig euro.’ Ik giechel nog even door. Wordt vervolgd…
‘Ja, echt’, zegt ze.
‘Wat heb je dan gezegd? Ik ben m’n inschrijvingsbewijs kwijt, kunt u effe helpen?’ Met moeite houd ik mijn lach in.
‘Niet helemaal’. Ze moet gelukkig zelf ook lachen. ‘Ik heb gezegd: ‘Ik wil me iets herinneren”.
‘Haha’, zeg ik.
‘Haha’, zegt zij.
‘Dus die denkt dat jij langskomt om je te herinneren dat je vroeger bent misbruikt?’ Ik beland in een giechel.
‘Hihi’, zegt ze.
‘Hihi’, hik ik.
‘Maar ik hoop eigenlijk dat ik me voor die tijd nog herinner waar ik het heb gelaten’ zegt ze, en ze houdt op met giechelen. ‘Want zo’n afspraak kost zeventig euro.’ Ik giechel nog even door. Wordt vervolgd…
Wat te doen in geval van groot verlies
‘Maar de garagehouder’, zegt ze, ‘had mij dus verzekerd dat ik dat inschrijvingsbewijs nóóit kwijt mocht raken, want dan zou mijn auto niéts meer waard zijn. En dan zou ik nooit meer kunnen bewijzen dat het màjn auto is…’
‘Aha’, zeg ik, en ik voel ‘m op mijn klompen aankomen, ‘en nu ben je het…’
‘…kwijt, ja!’ In haar stem hoor ik een mengeling van hilariteit en machteloosheid.
‘Oei’, zeg ik en ik begin zonder tijdverlies de reeks met de kun-je-je nog-herinneren-waar-vragen.
‘Kun je je nog herinneren wanneer je het voor het laatst hebt gezien’, vraag ik.
‘Ja, uhm, nou, uhm, nee dus. Ik weet dat ik het goed wilde verbergen, voordat we op vakantie gingen. En dat ik het onder de vloer van mijn klerenkast wilde verstoppen, maar dat ik bang was dat ik me dat niet meer zou herinneren. En dan stopt mijn herinnering.’
‘Dus je weet niet wat je er daarna mee gedaan hebt?’, vraag ik nog maar even voor de zekerheid.
‘Nee, daarna is het helemaal blanco.’ Ze zucht.
Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen en denk na over mensen wier huis afbrandt, mensen die
‘Aha’, zeg ik, en ik voel ‘m op mijn klompen aankomen, ‘en nu ben je het…’
‘…kwijt, ja!’ In haar stem hoor ik een mengeling van hilariteit en machteloosheid.
‘Oei’, zeg ik en ik begin zonder tijdverlies de reeks met de kun-je-je nog-herinneren-waar-vragen.
‘Kun je je nog herinneren wanneer je het voor het laatst hebt gezien’, vraag ik.
‘Ja, uhm, nou, uhm, nee dus. Ik weet dat ik het goed wilde verbergen, voordat we op vakantie gingen. En dat ik het onder de vloer van mijn klerenkast wilde verstoppen, maar dat ik bang was dat ik me dat niet meer zou herinneren. En dan stopt mijn herinnering.’
‘Dus je weet niet wat je er daarna mee gedaan hebt?’, vraag ik nog maar even voor de zekerheid.
‘Nee, daarna is het helemaal blanco.’ Ze zucht.
Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen en denk na over mensen wier huis afbrandt, mensen die
Tsjoeketsjoek
Ik schreef ergens: ‘deze zomer wordt er geweblogd’, maar dat was toen ik dacht dat de zomer als zomer zou voelen. Dat duurde even, en toen schreef ik ook daadwerkelijk iets meer stukjes. Maar somewhere along the way ging er een trein rijden en op de een of andere manier ben ik nog geen station tegen gekomen. Ik moet plassen, roken, weg uit die trein, maar ik zie geen kans om even aan te meren. Alles doet van tsjoeketsjoek.
Mijn enige redding is als ik thuiskom mijn hart te luchten, mijn maag te vullen en hoofd neer te vlijen. Webloggen lijkt een andere wereld. Rustig zitten en freewheelen: ik kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst deed.
Misschien was het stom om deze zomer ons huis te vergezelligen. Misschien hadden we niet moeten bijschilderen, afkrabben, ophangen en uitmesten. Misschien hadden we moeten freewheelen. En rustig zitten. Maar ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst deed.
Nu moet ik werken, leuk werken, veel werken, hard werken. Met jongeren. En kranten. En radio. En websites (1, 2). En werkdruk. En reistijd. En deadlines. En dan door, met lesgeven,
MDF zuigt
En toen moesten we vijf lagen schilderen. In plaats van één.
Ik bedacht meer dan duizend stukjes. Maar ik kon ze niet opschrijven.
Omdat ik stond te schilderen. Of te timmeren. Of te boren.
De poezen werden er grumpy van. Ik ook.
Het weer ook. Trouwens.
En toen had ik nog de afdruk van die plank in mijn hoofd.
Een winkelhaak.
Midden op mijn voorhoofd.
Dat ziet er zielig uit. En daarom kwam er niet zoveel van.
Dat webloggen. Maar na het weekend is de comeback van mijn comeback. MDF zuigt.
In alle opzichten.
Ik bedacht meer dan duizend stukjes. Maar ik kon ze niet opschrijven.
Omdat ik stond te schilderen. Of te timmeren. Of te boren.
De poezen werden er grumpy van. Ik ook.
Het weer ook. Trouwens.
En toen had ik nog de afdruk van die plank in mijn hoofd.
Een winkelhaak.
Midden op mijn voorhoofd.
Dat ziet er zielig uit. En daarom kwam er niet zoveel van.
Dat webloggen. Maar na het weekend is de comeback van mijn comeback. MDF zuigt.
In alle opzichten.
Mijn eigen provider probeert mij op slinkse wijze binnen te halen als klant
‘Met Zezunja.’
‘Met die-en-die van Base, ik heb een mooie aanbieding voor u, heeft u tijd voor wat vragen?’
‘Ik heb al Base, dus ik vrees dat er aan mij weinig te winnen valt.’
‘Maar ik heb een mooie aanbieding.’
(NB Base is een telefoonprovider in België – hij spreekt met Nederlandse tongval, ik ook, maar we doen beiden alsof het heel normaal is dat wij een Belgisch toneelstukje opvoeren met zijn tweeën)
‘Nou, vooruit dan maar, vertel eens…’
‘Als u nu het Base bladieblamooienaamabonnement neemt, kunt u voor 24 euro per maand zus en zus en zo doen.’
‘Maar ik heb nu een abonnement van zes euro! Haha! Heb je niks beters?’
‘Nou, uhm, hoeveel betaalt u nu aan gesprekskosten?’
‘Iets van zestig euro per maand, maar dat is omdat ik veel naar Nederland bel…’
‘Ah, dan heb ik het dit-en-dit-en-dat-turbo-abonnement en dan betaalt u maar 21 cent voor bellen naar Nederland.’
‘Maar volgens mij is dat bij mijn huidige abonnement minder…’
‘Ik kan u een folder opsturen.’
‘Is dat wel vrijblijvend?’
‘Ja, het kan alleen goedkoper worden, niet duurder.’
‘Maar ik bedoel vrijblijvend in
‘Met die-en-die van Base, ik heb een mooie aanbieding voor u, heeft u tijd voor wat vragen?’
‘Ik heb al Base, dus ik vrees dat er aan mij weinig te winnen valt.’
‘Maar ik heb een mooie aanbieding.’
(NB Base is een telefoonprovider in België – hij spreekt met Nederlandse tongval, ik ook, maar we doen beiden alsof het heel normaal is dat wij een Belgisch toneelstukje opvoeren met zijn tweeën)
‘Nou, vooruit dan maar, vertel eens…’
‘Als u nu het Base bladieblamooienaamabonnement neemt, kunt u voor 24 euro per maand zus en zus en zo doen.’
‘Maar ik heb nu een abonnement van zes euro! Haha! Heb je niks beters?’
‘Nou, uhm, hoeveel betaalt u nu aan gesprekskosten?’
‘Iets van zestig euro per maand, maar dat is omdat ik veel naar Nederland bel…’
‘Ah, dan heb ik het dit-en-dit-en-dat-turbo-abonnement en dan betaalt u maar 21 cent voor bellen naar Nederland.’
‘Maar volgens mij is dat bij mijn huidige abonnement minder…’
‘Ik kan u een folder opsturen.’
‘Is dat wel vrijblijvend?’
‘Ja, het kan alleen goedkoper worden, niet duurder.’
‘Maar ik bedoel vrijblijvend in
Zijdelings
- “Koeienstront is ook natuur.”
- “Het is lastig om niet bij jou te bijven, als jij wel bij mij blijft.”
- ”Wil je praten? Of wil je gewoon even nagelbijten met publiek?”
- “Ik vind jou zo piesvol.”
- “Een stukje champignon doet er in zijn eentje net zo lang over als met zijn tweetjes.”
- “Maar het zijn geen belletjetrekkers.”
- “Toch jammer dat ik geen punnikpaddestoel meer heb.”
- “Ik kan dat broodje zalm nog opeten, maar ik ben al een beetje overbevist.”
- “Onze poes lijkt op een bh.”
- “Lieve god, laat alsjeblieft een clou uit de hemel vallen! Amen.”
- “Al jouw huisgenoten kwijlen.”
- “Ik deed mijn best om Michael J. Fox te lijken, compleet met All Stars en basebaljekkie.”
- “Ik ben vergeten hoe Memento ging…”
- “Mijn hart liep als een schoothondje.”
- “Je moet even geen vieze woorden roepen, ik moet even telefonisch interviewen.”
- “Zijn accent past helemaal niet bij zijn espressomachine.”
- “Als ik verkouden ben, heb jij een piebel.”
- “Ik voel dat ik al stuiterbal.”
- “Wat is het internet toch kut georganiseerd.”
- “ik vind Al Gore en Bill Gates beiden een beetje amfibisch.”
- “Lief, het leven is mooi en dat moet je ook laten zien in je wenkbrauwen.”
- “De wereld zou er heel
O ja
* Als de mensen die een neuscorrectie zoeken, leren dat er geen spatie moet tussen ‘neus’ en ‘correctie’, hoeven ze niet via Google door te klikken naar Het Eiland Neus alwaar wij veel corrigeren, maar geen neuzen.
* Is het normaal in België om ontdopte rauwe eieren eerst in een kommetje te gooien, alvorens ze te bakken?
* Ik ben soms stiekem blij dat ik slechts schulden heb bij Fortis en geen spaargeld of aandelen.
* Mijn lief is de kalmheid zelve, maar toen hij dacht dat ik langs die stilstaande auto ragde, deed hij ineens heel Belgisch hysterisch (Belgisch hysterisch is eigenlijk nog best kalm). Het was slechts de spiegel, en dat vond ik stiekem jammer, want die hummer was zo breed, dat-ie het verdiende dat er een kneus langs zou raggen.
* Dat kastje (zie het schimmige woord ‘productie’ onderaan) is nog niet af. Foto laat dus op zich wachten.
* Ik schaamde me toen ik per ongeluk had opgeschreven dat ik onlangs ‘de
Spijt zonder zere voeten
Klik op de foto voor iets grotere plaatjes ‘Liefje? Lig je op de bank? Half te slapen? Ja, het is al laat. Maarrem, je moet toch je schoenen effe aandoen en hier naartoe komen… Waar ik sta? In de Maria Theresiastraat, vlakbij het station. Er liggen hier stapels tijdschriften over een lengte van zes meter met Libelles uit de jaren zestig. Neem je fiets mee, en het oubommakarretje. En snelbinders of zo. Ja, ik blijf hier wachten. Kom maar gauw.’ Dus daar sta ik, in het lamplicht, half elf op een drukke dinsdagavond, met een buit die ik moet beschermen. Een buit die ik met geen mogelijkheid kan verbergen, een buit die vermoedelijk niet alleen mij interesseert, tenzij ik weet te voorkomen dat iemand anders de stapels ziet. Ik probeer de tijdschriften zo te leggen dat er zo min mogelijk ultiem coole sixtiesvrouwen recht in de straatlantaarn blikken, maar het probleem is dat alles aan zo’n zestigerjarentijdschrift mooi is: de advertenties op de achterkant met in wicked blauw-oranje geklede, voluptueuze dames die een fonduepan aanprijzen, de gescheurde pagina’s met aanbevelingen voor de opvoeding van brutale kinderen,
Goed
De reisduur was Zuid-Frankrijk-waardig, maar de rolkoffertjes schraapten over natte Twentse bodem. Een kamer met een Auping-bed, Comedy Central en mijn lief. Mijn ouders een verdieping lager, zes dagen op vakantie in wat ooit mijn eigen land was: koeien, kou en buienradar.
Een boerderijtje met zijn vieren, later met zijn achten. Veel fietsen, tussen de druppels door naar Duitsland, dwars door de zadelpijn heen. En in bed liggen, naar de tractors luisteren, kijken of de buurman met de Twenste achternaam zijn netwerkje nog steeds open heeft staan, gokken of het droog zal worden. Maar nee.
Te loom om een boek te lezen. Te donker trouwens ook. Mijn overgrootvader werd erbij gehaald. Als het even droog leek, ‘zou het zo toch wel weer gaan regenen’. Poncho’s mee en fietsen maar. De score was mager: een kikker, een konijntje, een eekhoorn, een boel karpers en een minishetlandmuilezelgeval. En de eenzame dronkaard die al zeventig jaar alleen aan de brug woont. Hij had een oranje oog met een blauw randje. Hij vertelde dat het zandpad weldra weer een fietspad zou worden. Dat gaf hoop.
‘Als je mijn foto-album bekijkt, lijkt het alsof wij met de familie altijd maar zitten te eten’, zei ik.
Hoe het met mij gaat
Ik moet nodig ‘ns vertellen hoe het met mij gaat. Dit weblog staat al heel 2008 bol van de aankondigingen en mededelingen, er was niks zotisch meer aan. Het leek wel zo’n wijkkrantje vol met advertenties waartegen zelfs nee-stickers bestaan. Klaar voor een nee-sticker: dan heb je het ver geschopt. *kuch*
Kortom: klaar voor een herstart. En zoals dat gaat bij herstarts, we gaan eerst even een updateje doen.
Werk
Dit hele jaar bestaat uit de bordjes met ‘werk’ in de lucht houden. Zwiep-zwier-zwaai-ende-draai. Het was zwaar, het was lastig, het was veel, het was soms te weinig, het was spannend en het was soms 8 dagen in de week, maar het was de moeite waard. Ik heb donkere dagen moeten doorstaan, maar ervaar nu de superkick van iets tot stand te hebben gebracht. Van nul, nada, niente, tot waar ik nu sta: met een redelijk inkomen, een klein expanderend boomdiagrammetje dat men in de volksmond een netwerk noemt, een stel leuke opdrachtgevers en een prachtig Eiland.
Dat er vraag naar mij is. Naar ons. Het is zoveel beter dan ik durfde te dromen.
Kijk voor meer over de werkbordjes die we in de lucht houden op
Dit hele jaar bestaat uit de bordjes met ‘werk’ in de lucht houden. Zwiep-zwier-zwaai-ende-draai. Het was zwaar, het was lastig, het was veel, het was soms te weinig, het was spannend en het was soms 8 dagen in de week, maar het was de moeite waard. Ik heb donkere dagen moeten doorstaan, maar ervaar nu de superkick van iets tot stand te hebben gebracht. Van nul, nada, niente, tot waar ik nu sta: met een redelijk inkomen, een klein expanderend boomdiagrammetje dat men in de volksmond een netwerk noemt, een stel leuke opdrachtgevers en een prachtig Eiland.
Dat er vraag naar mij is. Naar ons. Het is zoveel beter dan ik durfde te dromen.
Kijk voor meer over de werkbordjes die we in de lucht houden op