“Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen.”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.
Als je sparringpartner een afwijkende anatomie in de aanbieding heeft
“Ik kan iets wat bijna niemand kan: rechtdoor zoenen. Omdat mijn neus in zijn geheel bestaat uit kraakbeen, kan ik ‘m indrukken als een plastic bekertje met een kreukelzone. Ik hoef dus nooit een kwartslag te draaien alvorens iemand binnen te doen, ik ga gewoon immer gerade aus. En daarmee ben ik de trotse bezitter van De Andere Zoen.”
Lees het hele stukje op VPRO’s Café De Liefde.
[wijvenweek] De mannen in mijn leven
Dit was eigenlijk het onderwerp van woensdag. Vergeef mij mijn dwarsliggen, het leven liep wat vertraging op. Ik buig mij alsnog over het fenomeen man aan de hand van de mannen in mijn leven.
Mijn vader
Het was begin jaren tachtig en op de tv-reclame zag ik bruingebrande Hemabreiboekmannen die wild dollend met een fotogenieke hond een of ander product aanprezen Dat waren mannen, dat waren vaders.
Mijn vader was een bedachtzame, ietwat stijve man, voor de oorlog geboren en zeker tien jaar ouder dan de vaders van vriendinnetjes. In niets een Hemabreiboekman.
Het is nu 2008 en in al die jaren kwam ik maar zelden iemand tegen die net als ik een rots als vader heeft. Een rots waarvan je exact weet wat je er aan hebt, een jonge geest in een lichaam dat evenmin verraadt hoe oud hij is. Een bedachtzaam, uiterst intelligent baken in de nacht. Iemand die niet zuipt, niet buiten de deur vrijt, niet knettergek is, niet moeilijk in de omgang, maar iemand die er is. Verstandig, grappig en: altijd. Dat zijn mannen, dat zijn vaders. Mijn eerste vriendje
Ik was zes en hij ook. Op de speelplaats vroeg
Het was begin jaren tachtig en op de tv-reclame zag ik bruingebrande Hemabreiboekmannen die wild dollend met een fotogenieke hond een of ander product aanprezen Dat waren mannen, dat waren vaders.
Mijn vader was een bedachtzame, ietwat stijve man, voor de oorlog geboren en zeker tien jaar ouder dan de vaders van vriendinnetjes. In niets een Hemabreiboekman.
Het is nu 2008 en in al die jaren kwam ik maar zelden iemand tegen die net als ik een rots als vader heeft. Een rots waarvan je exact weet wat je er aan hebt, een jonge geest in een lichaam dat evenmin verraadt hoe oud hij is. Een bedachtzaam, uiterst intelligent baken in de nacht. Iemand die niet zuipt, niet buiten de deur vrijt, niet knettergek is, niet moeilijk in de omgang, maar iemand die er is. Verstandig, grappig en: altijd. Dat zijn mannen, dat zijn vaders. Mijn eerste vriendje
Ik was zes en hij ook. Op de speelplaats vroeg
Vier jaar geleden
De Zezoentjes van Dagmar. Oker zei: de volgende keer dat ik deze datum boven een log kan zetten, is pas over vier jaar. En ze heeft gelijk. Oker zei: ga eens na hoe je vorige schrikkeldag er uitzag? En ik ging eens na. Vier jaar geleden was het 2004. Ik leefde op het randje van een afgrond, zowel geestelijk als lichamelijk. Die afgrond ligt in het dal achter me. In dat dal ligt een trouwring, er liggen twee huisjes en er heerst een moderne ziekte. Vier jaar geleden stond ik op de berg aan de andere kant van het dal. Er stond een getrouwde vrouw, docent journalistiek en stresskip die binnen twee weken die afgrond in zou donderen – maar dat wist ik toen nog niet. Vier jaar geleden had ik dolgraag het maatje 34 willen hebben dat ik een half jaar later had. Maar het dieet van hartenzeer, ziekteverlof en de-weg-kwijt-zijn zag ik absoluut niet aankomen. Vier jaar geleden schreef ik dertien (!) stukjes op schrikkeldag – waarvan 99 procent grote stront. Maar waar rozen domweg verwelken en schepen stomweg vergaan, blijft het stukje met Dagmars Zezoentjes altijd bestaan. Voor alle Zezoentjes, kijk hier.
50 op 45 toeren
Dwarzand begon erover naar aanleiding van de aankondiging van het verdwijnen van de cd-single volgend jaar. Hij zei: ik heb mijn vijftig beste singles opgeschreven en nu moeten jullie die branden op een ceedeetje (Dwarzand weet dat wij thuis – dankzij Yuri – in het bezit zijn van zo’n dertigduizend mp3’s en bijna duizend cd’s – met overlap, dat wel).
Ik zei gelijk: o vijftig, da’s veel te weinig, dat zou ik nooit kunnen. Maar toch begon ik er zondag aan. En wat bleek: vijftig is nog best veel als vrijwel ál je lievelingsliedjes NOOIT op single zijn uitgebracht.
Toch kwam ik tot een lijst. Het is nog maar een tijdelijke, bovendien staan er nog illegale nummers op (nummers die niet in die uitvoering op single zijn verschenen). Maar we hebben nog even tot de single verdwijnt, dus mijn lijst mag ook nog wat tijd vreten.
Bizarre ontwikkelingen genoeg trouwens, want The Beatles staan er helemaal niet in, omdat mijn lievelingsliedje For No One nooit een single was en Don’t Let Me Down een B-kant. Ook staan Joan Armatrading en Throwing Muses er niet in, omdat mijn lievelingsliedjes van hullie ook geen singles waren.
Hoe Lucas schreef
Onbedoeld dacht ik door het stukje hieronder aan Lucas. Lucas heette anders, maar omwille van privacydingen heet Lucas nu Lucas.
Lucas schreef stukjes en ik was docent stukjes schrijven. Lucas was goed. Hij schreef helder en gestructureerd. Hij raadpleegde altijd meerdere bronnen en hij kwam met doordachte ideeën. Kortom: ik verwachtte veel van Lucas.
Maar Lucas maakte het niet waar. Elke week schreef hij meer stukjes dan nodig, elke week groef hij dieper dan de rest, elke week schreef hij vlug en to the point, maar elke week was er iets helemaal mis met zijn verhalen.
De ene keer was dat het ontbreken van hoor en wederhoor, de andere keer waren het tal van gedachtensprongen die misten, en vaak ging hij te kort door de bocht.
Het gekke aan Lucas was dat hij altijd wist wat er fout ging. Als je met hem sprak, biechtte hij gelijk op dat er wederhoor ontbrak, dat hij iets niet goed had uitgelegd of dat hij het verhaal iets langer had moeten maken. Maar als je vroeg: ‘Lucas, waarom schrijf je niet in een keer het goede verhaal?’, dan volgde er een onduidelijk antwoord of een vrijblijvend ‘ja ja ja’.
Ik piekerde
Genetica
Is het normaal dat het pantoffeldiertje, de Andalusische kip en mensen met het Downsyndroom sinds mijn biologie-examen een speciaal plekje in mijn hart hebben?
Wat weblogwaardig was
achter de coulissen
Voor de vakantie schreef ik weinig, maar ook veel. Hier schreef ik bijna niets, achter gesloten deuren juist pagina’s vol. Mijn vader werd zeventig en ik schreef een kinderboek op rijm dat hij aan de kinderen van mijn zus kon voorlezen. Ik zal daar deze week wat stukjes van laten zien, want in combinatie met de vormgeving van Yuri en de tekeningen van mijn zwager is het erg goed gelukt.
Denkend aan dat boekje en al die momenten dat ik het afgelopen jaar zwijgzaam was op zezunja.nl dacht ik: ik kan best wat tipjes van de sluier oplichten. Want hoewel ik hier soms dagenlang geen tekstjes achterliet, gebeurde er achter de coulissen allerlei vriendschappelijks dat in grote stilte vervaardigd werd en achteraf werd vergeten, want ja, voorbij is voorbij. Maar het materiaal is op zich best weblogwaardig.
Laat ik dan maar bij het begin beginnen. Een jaar geleden, een paar dagen voor ik hier naartoe verhuisde, vierde mijn moeder haar zestigste verjaardag. Ze deed dat met een vrouwendiner, waar ik vorig jaar al eens over schreef.
Om te beginnen moet ik even melden dat mijn ouders uit zo’n liber amicorumcircuit komen. Dat wil zeggen Zoals de dingen zijn gegaan
Vandaag woon ik een jaar in België. Het was een veelbewogen jaar, waarin ik alles op zijn kop heb gezet en alles (maar dan ook echt álles) met hernieuwde levenslust heb beleefd. En hoewel ik de laatste tijd een beetje moe klink, ben ik uiterst content met het leven dat ik leid. Mijn lief en ik zijn in staat samen dagen te maken. Het Eiland Neus blijkt vulkanisch en vruchtbaar. Ons huis heeft twee iMacs, een hemelbed en een woonkeuken. In de tuin groeien broccoliplanten, trostomaten en zonnebloemen. Onze laatste aanwinst, Sjeik, is van het kaliber kletskous en knuffelkont. Ik maak schoorvoetend vrienden en vriendinnen. Mijn schoonfamilie behandelt me als een van hen. Mijn webleven wordt steeds interessanter door collectieven en zijpaden. Men koopt spulletjes, men vertrouwt mij een cursus toe, men huurt mij in voor teksten en journalistiek. Garageband en ik worden steeds betere vriendjes. Ik ging het afgelopen jaar naar Genk, Gent, Brugge, Hasselt, Brussel, Antwerpen, Luik, de Oost-Kantons, Vilvoorde en Mechelen alsof het niets was. Mijn hekel aan bergop fietsen wordt steeds minder. Dankzij Skype spreek ik
Herinneringen aan een wit t-shirtje
Een stukje over Little White T-shirt moest dit worden. Of liever gezegd, een stukje over wat er nog over is van Little White T-shirt: mp3’s en bandjes (jaja, good ol’ cassettes) vol met nummers, goedgekeurd en afgekeurd, en een reeks geweldige herinneringen.
Omdat ik de mensen die nog niet zo lang meelezen wilde uitleggen wat Little White T-shirt is (de band die ik in 2005 oprichtte en in 2006 weer de nek omdraaide), zocht ik naar stukjes die ik er ooit over schreef. Maar omdat het de bedoeling was dat ik van een kleine reminder naadloos zou overschakelen naar mijn bezigheden nú omtrent de nummers van Little White T-shirt, plus een ‘nieuw’ nummer, mocht het stukje niet te lang worden.
Maar uitleggen wat Little White T-shirt is en wat de band voor mij betekende, kan niet in een handomdraai. Er is te veel gebeurd, ik was er een jaar lang ongeveer drie dagen per week mee bezig en ik schreef er talloze stukjes over. Tegenwoordig ben ik avond aan avond bezig met het ‘verknippen’ van de nummers (daarover later meer). Om de nieuwe dingen niet te laten ondersneeuwen door een linkje hier en een verwijzinkje daar, heb ik besloten eerst
Vandaag vieren we de dag
van De Blije Bukster
Omdat ik de herinnering koester, plaats ik het verhaal van De Blije Bukster nog een keer.
Vandaag een jaar geleden was ik in staat van ex (let op, dit is een herhaling, het is al twee jaar geleden, u kunt niet meer bellen of sms’en). En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete hartstocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben.
En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat
De Wildebras, de Engelsman
en de Goede Vriend
Toen ik achttien was, had ik al twee jaar samengewoond. Lief en naïef rijmden al niet meer. Het woord relatie had haar ware aard al getoond: een ingewikkeld logistiek schema, waarop met veel pijlen en accolades de wederzijdse verlangens, belangen en dromen aan elkaar gekoppeld worden.
Op dat moment, zomer 1992, was één zo’n schema reeds in elkaar gedonderd en in al mijn post-puberale opportunisme had ik besloten dat ik geen relatie meer hoefde. Seen it, been there. Achttien jaar oud.
Dus toen ik de Woeste Wildebras tegenkwam, zei ik het maar gelijk: ‘Ik vind je wel leuk, maar ik wil geen relatie.’ Nou, dat was goed. Dat hoefde hij ook niet.
Met als gevolg dat we wekenlang samen, dronken, van onze fiets vielen. We werkten ’s avonds, feestten ’s nachts, sliepen ’s ochtends en deden ’s middags alsof de wereld aan onze voeten lag. Maar we hadden geen relatie.
De zomervakantie brak aan en omdat we geen relatie hadden, gingen we iedere zijns weegs. Hij ging een zeilboot naar Portugal brengen en ik zou met een clubje een maand vertoeven op het theaterfestival in Avignon.
In de dagen voor vertrek raakten we aan het kibbelen, vermoedelijk omdat we beiden
Dinklump
* Een – hoewel lelijk vormgegeven – mooi kunstproject over angst bij de Volkskrant. Vul jouw gedachten over angst of bang zijn in en maak zodoende deel uit van het project. Vergeet niet de Nederlandse geruststelling aan te klikken. Brabant rules, voor één keertje dan.
Angst (via Marina)
* Een nobel streven van een aantal webloggers van mijn voormalige thuisbasis punt.nl: lopen voor palliatieve zorg voor kankerpatiënten. Van Parijs naar Rotterdam. Steun ze, namens mij, want ik heb geen nagel om aan hun kont te krabben.
Loggers lopen voor leven
* Echt te gekke foto’s, via Wenz.
Chema Madoz