En nu ben ik het zat. Dat reflecteren. Waar ik in 1988 nog heel nauwgezet elk tongzoenvriendje kapotreflecteerde, sta ik mezelf toe de wereld voortaan met een gezapige glimlach te overzien zonder te reflecteren. In november 2009 bestond dit weblog zes jaar. In november 2010 zal het nog steeds bestaan. Maar met één groot verschil: ik hoef niet meer zo nodig.

Het is 1997, ik zit in het derde jaar van de School voor Journalistiek. Ik wil een verhaal schrijven over relatiebureaus, en een over het misbruik van stichtingen als rechtspersoon, en een verhaal over de toevoer van hasj naar coffeeshops. ‘Ga undercover! Bij allemaal. Als je dat niet doet ben je geen knip voor je neus waard.’ Een andere docent, een andere visie. Ik deed het niet.

Het is 1998. De hoofdredacteur van het vakblad zegt: ‘We doen het undercover.’
‘Kan dat wel?’ vraag ik.
‘Als je het niet kunt uitdiepen zonder undercover te gaan en het dient een algemeen belang, dan valt het te verdedigen.’
En dat is zo, dus we doen het.
De artikelenreeks is een succes en niemand valt ons erop aan, behalve de organisaties waarover we undercover berichten.

Het is 2003 en als docent krijg ik tijdens redactievergaderingen op de School voor Journalistiek regelmatig te maken met studenten die undercover willen gaan. Bij relatiebureaus, bij studentenverenigingen, bij overheidsorganisaties, noem maar op. Steeds opnieuw moet ik beoordelen: is het algemeen belang hiermee gediend? Is het de smet op het blazoen van de transparante journalistiek waard? Wat zijn de grenzen van het algemeen belang? Als een groep studenten een te kleine groep is om het algemeen belang te definiëren, welke groep moet ik dan wel voor ogen houden? Vaak zeg ik nee. Soms zeg ik ja.

Het is 2010 en op Villamedia lees ik dat de commentaarschrijver van NRC van mening is dat in het geval van de undercoveractie van HP/De Tijd bij de PVV ‘van een dergelijk belang geen sprake is’. Jan Dijkgraaf van HP/De Tijd is het daar niet mee eens en roept iets over journalistieke plicht die boven burgerplicht gaat.
Maatschappelijk belang, journalistieke plicht. Het gaat over tafel alsof het niks is. En aan elk argument hangt de schijn van gelijk.

Het is 2065 en wetenschappers zoeken nog steeds met onderzeeërs naar de grenzen van het algemeen belang. Er zijn veel doden gevallen. De journalistieke plicht is afgeschaft. Alleen vrijwilligers kunnen zich nog melden. Dat zijn mensen die er zelf voor kiezen en die zich dus niet kunnen beroepen op ‘dwang van het algemeen belang’.
Ik ben 91 en ik kan me met moeite herinneren dat ik ooit terechtgewezen werd omdat ik iemand opbelde zonder te vertellen dat ik journalist was.

1. In de categorie tsjakaa
Aan het begin van het jaar keek ik Wannes diep in de ogen en zei ik: “Ik wil een auto. En meer geld. En een ander huis.” In mei kochten we met hulp van buitenaf een auto, in juli verhuisden we naar een heel fijn huis en na een najaar op water en brood lijkt het erop dat we eindelijk de meeste schulden kunnen afbetalen. Wannes Daemen is me dankbaar voor mijn doelmatigheid.

2. In de categorie blabla
Aan het begin van het jaar vroeg ik me af of ik mijn slapende Twitteraccount zachtjes wakker zou maken. Nu staat mijn aantal tweets op 3650. Ik heb 496 followers en zelf volg ik er 420. Het Twitteraccount is met oorverdovend gerinkel wakker gemaakt.

3. In de categorie meen je dat echt, een zakje met drollen?
Er stond iemand voor de deur met een zakje met drollen. En dat ik een kattenbak moest nemen, en dat het verschrikkelijk was en dat ze het allemaal in haar tuin deden en dat ze al die drollen in dat zakje had gedaan en moet je eens kijken hoeveel er in dit zakje zitten. En dat de politie wel eens van deur tot deur was gegaan toen ze had geklaagd over kattendrollen en dat ik dat toch niet wilde, de politie aan de deur. En dat ik geluk had dat ze niet bij andere buren was gaan roddelen, maar dat ze gewoon naar mij was gekomen. Nog immer hield ze het zakje drollen dreigend over de drempel.

4. In de categorie freaky
’s Ochtends ben ik vaak doof. Dat komt door een chronische oorontsteking en het irreële verzet om mijn oren uit te laten spuiten. Ik vind het verontrustend hoe fijn ik het vind om een paar uur per dag doof te zijn.

5. In de categorie weblogs zijn dood, leve de weblogs
Ik ontdekte in 2009
bloemevanbon.punt.nl/
www.aliefka2day.com/
www.werktitel.be/
brievenaandepfaffs.com
En ik was er blij mee.

6. In de categorie hmz
Toen we in 2006 ons vorige huis betrokken, betaalden we drie maanden huur als waarborg. Dat was toen bij elkaar 1800 euro. Toen we bij vertrek onze borg terugvroegen, beweerde de huisbaas dat we ergens in 2006 twee maanden geen huur hadden betaald. Omdat ik toen nog geen geld op mijn Belgische rekening ontving, haalde ik destijds geld van mijn NL’se rekening en dan stortten we dat op de rekening van de huisbaas. De enige bewijzen daarvan zijn stortingsbewijzen. Die waren we na drie jaar kwijt à raison de 1200 euri.

7. In de categorie hup Holland hup
Vorig jaar ben ik hooguit vier keer in NL geweest, een absoluut record. Mijn vrienden kregen massaal kinderen, er werd verhuisd en gevierd, gefeest en gedeeld. Ook stierven er twee van mijn ooms. Ik was er niet bij. Ik kan het niet opbrengen om in twee landen te leven. En hoewel mijn Vlaamse sociale leven in niets lijkt op hoe het in Nederland was, laat ik het NL’se leven toch los. Boem.

8. In de categorie serieverslaving
Mad Men, dat was voor mij de klapper van het jaar. Drie seizoenen gezien en genoten van de overgestileerde beelden, de ultra-gladde acteurs en de mega-mooie fifties/sixtiessfeer. De verhaallijn was niet altijd even sterk, maar de rest maakte dat meer dan goed.
We zagen dit jaar twee seizoenen True Blood. Dat was een lollige serie, beetje oversekst en beetje puberaal, maar sappige scènes, sappig accentje, sappige verhaallijn en behoorlijk sfeerscheppend vermaak.
Ik zag dit jaar alle afleveringen van zeven seizoenen 24 in drie maanden tijd. Ik wil niet weten hoe ziek het daggemiddelde is als je de rekensom maakt. Een paar jaar geleden was ik al ‘n keer aan 24 begonnen, maar toen kon ik er nooit ‘inkomen’, dit jaar was het dan eindelijk zover. Het was veel spannender dan ik had verwacht, maar ‘t werd na verloop van tijd ook erg karikaturaal. Toch een topserie.
Hoewel de ontdekking van Dexter en Big Love al voor 2009 op een lijstje stonden, heb ik ook de seizoenen van dit jaar weer keihard verslonden, evenals van het – een na laatste! – seizoen van Lost. Smaken alle drie naar meer
Zonder ondertiteling misten we te veel jargon in The Wire en The West Wing, dus daar wachten we mee tot we een beetje behoorlijke ondertitels hebben gevonden.
Nu zitten we midden in In Treatment en Californication. Beide veelbelovend.

9. In de categorie niet-betrouwbaar keuringsrapport
Onze twee-weken-voordat-we-’m-kochten-gekeurde-nieuwe-auto heeft ons in een half jaar tijd nieuwe banden, een nieuwe accu, een vollledig nieuwe uitlaat, een nieuwe distributieriem, een nieuw stuk motor (wegens stukgaande distributieriem), een nieuwe rem en een nieuwe snelheidsmeter gekost. Volgende keer weten we waar we op moeten letten. Boer met kiespijn.

10. In de categorie kijk eens aan
De juiste persoon vroeg me op het juiste moment of ik een plan voor een roman had. Aangezien ik dat plan had en deze juiste persoon een serieus te nemen juiste persoon was, besefte ik dat plannen voor romans heel erg 2008 zijn en dat je roman afschrijven het helemaal ging worden in 2009. Zodoende vindt de serieus te nemen persoon binnenkort een eerste hoofdstuk in zijn mail. Een waar ik ook nog eens behoorlijk tevreden over ben. Misschien wil hij er wel serieus te nemen dingen mee doen, zoals uitgeven. Recht zo die gaat!

11. In de categorie huilend, huilend, helemaal alleen
Sinds de zomer heeft Wannes een halftijdse job op het gele kasteel van Koning Kevin. Dat betekent dat ik weer een halve week alleen zit in ons bureel. Ooit had Wannes een voltijdse baan en toen vulde ik moeiteloos mijn dagen met keiharde zelfdiscipline. Daarna stond hij twee jaar aan mijn zijde en voerden we een keihard gezamenlijk regime. Nu ben ik al zeven maanden aan het zoeken naar het juiste ritme. Goddank dat er Twitter is.

12. In de categorie oen
Op mijn Voorlopig Rijbewijs stonden twee data. Die van het behalen van mijn Voorlopig Rijbewijs en die van de dag dat ik zakte voor mijn Definitieve Rijbewijs. Verlengen moest voor de ene datum. Ik schreef de andere datum in mijn agenda. Gevolg: ik moet mijn theorie-examen opnieuw doen.

13. In de categorie grote teen in het water
Ik deed dit jaar veel dingen voor het eerst. Offertebesprekingen bij Corelio en de Persgroep, lesgeven bij de Persgroep, lesgeven aan meer dan 250 toekomstige leerkrachten over creatief schrijven, lesgeven aan een klas vol meisjes met niqaab, schrijven voor een project onder supervisie van de bedenkster van Bob de Bouwer en daardoor over de vloer komen bij Universal, lesgeven met twee Franse collega’s en daarom veel Frans lezen en spreken, lesgeven aan mensen die van plan zijn een non-fictieboek te schrijven, een workshop powerwebloggen bedenken en geven, lesgeven in het prachtige poëziecentrum in Gent, lesgeven in de Vooruit in Gent, lesgeven op de heuvel bij Wisper en daar zorgen dat de cursisten niet afgeleid raken door eekhoorntjes, meeschrijven aan een boek en pagina’s lang informatie geven over een plek waar ik nog nooit geweest ben, boos worden op verschillende opdrachtgevers, jurylid zijn in een een Kunstbendewedstrijd voor beginnende schrijvers en uitgenodigd worden om in 2010 betaald een week naar ‘n klooster in Zuid-Frankrijk te gaan.

14. In de categorie machteloosheid sucks
Mike krabt, en bijt. En krabt en bijt. En hij krabt en bijt, en krabt en bijt. We laten hem testen, hij krijgt spuitjes, we stoppen hem steeds weer in dat doosje in de auto naar de dierenarts. Nog steeds krabt en bijt hij. Anti-allergisch voer: nog immer krabben en bijten. Het project ‘Waar is de allerliefste poes van de wereld nu eigenlijk allergisch voor?’ houdt helaas niet op bij 2009.

15. In de categorie meta
Omdat ik geen metablogs meer wil schrijven, schreef ik in 2009 minder. Bloggen over bloggen is een goede manier om de stroom gaande te houden. Ik was het beu, maar bleek ook niks anders te vertellen te hebben. Punt 15 is de buitenste matroesjka.

16. In de categorie Cocooners Anonymous
Een nieuw huis. Voordelen: prachtig licht, eindelijk gaskachels, allerlei mooie planten in de tuin, veel meer kamers dan we kunnen gebruiken, een super romantische slaapkamer, een heel gezellige badkamer met een houten vloer, een apart bureel zodat we werk en privé beter gescheiden houden. Nadelen: veel condens in de zomer, een buurvrouw die niet zo dol is op poezen, bakker/sigaretten/café iets te ver weg, betaald parkeren, weinig privacy in de tuin en een regenput met een putlucht.
De weegschaal valt wel ruim naar de goede kant. Dat dan weer wel.

17. In de categorie liefde voor muziek
Schraalhans was keukenmeester dit jaar. In 2009 had ik het veel te druk om veel naar muziek te luisteren. Als ik niet thuis ben, luister ik vrijwel geen muziek, omdat mijn iPod mij in een klap volkomen autistisch maakt. Eerst muziek luisteren en dan gelijk lesgeven, is voor mij onmogelijk. Thuis, als ik denk of schrijf, luister ik veel instrumentale muziek, veel Bach, Sigur Ros, John Zorn. Die kende ik allemaal ook al voor 2009. Ja, Schraalhans had de wind er goed onder.

18. In de categorie nooit meer
Na 2009 weet ik: vlees uit de Lidl is vaak drie weken over datum als je het koopt. Naar de verkeerde datum kijken als je van plan bent om je rijbewijs op tijd te verlengen, blijft niet zonder gevolgen. ’s Avonds stranden op Brussel-Noord en niet weten of je ooit nog thuis komt, is voorgoed verleden tijd als je een auto hebt. Als je dingen niet zwart op wit kunt bewijzen heb je geen poot om op te staan, dan kun je dus alleen maar kwaad worden.

19. In de categorie oefening baart kunst
Ik stopte voor de tiende keer met roken. Ik begon voor de elfde keer weer. Voor 2010 durf ik geen voorspellingen te doen.

(bonus)
20. In de categorie voornemens voor 2010
Geen lijstjes meer publiceren.

De dag van mijn rijbewijs was het zonnig, veel meer dan dat weet ik niet – ik heb alles verdrongen. Dat er zon geweest moet zijn, weet ik vanwege de titel van dit stukje.

Het examencentrum in Alken (Hasselt) is gevestigd op een industrieterrein en mijn instructrice (die met een andere pet op de moeder van Wannes is) was paraat. Ik was er helemaal klaar voor: 20 uur les en daarnaast nog meer dan 1000 kilometer ‘vrij’ gereden. Ik twijfelde niet.

Voordat we de weg op gingen, liet de examinator mij de motorkap openen, waarna ik moest zeggen welke tank voor de koelvloeistof was. Omdat het donker was onder de motorkap legde ik mijn zonnebril op het dak van de auto. Daarna wees ik feilloos het reservoir van de koelvloeistof aan.

Vervolgens mocht ik instappen. Ik zette alles nog eens goed: stoel, stuur (ik heb last van lange benen) en binnen- en buitenspiegels. Toen draaide ik de sleutel om en reed ik weg, de rust zelve.

Iets buiten het examencentrum hoorde ik wat getik op het dak. Rikketik, rikketik, rikketik. De moeder van Wannes zat naast me en de examinator zat achterin gezellig tegen haar te keuvelen. Ze hoorden niks.

Ik reed gestaag door en twijfelde of ik het geluid zou melden. Het was geen bekend geluid en hoewel het niet uit de vitale onderdelen van de auto leek te komen, verontrustte het me toch.

En ineens waren ze daar: DE ZENUWEN.

Al die tijd had ik kalmpjes gewacht tot het examen was begonnen, ik was heel Zen van het examenterrein afgereden en ik was er vol zelfvertrouwen aan begonnen. Maar nu verkeerde ik in het volle besef dat ik rijexamen aan het doen was en dat het wel eens HELEMAAL FOUT KON GAAN.

Plots veranderde het stuur in een zompig zwembadaccesoire, mijn voeten zweefden aarzelend boven de pedalen en ik had moeite me te concentreren door het gekeuvel in de auto en bovenal: het gerikketik op het dak.

Ik reed nog maar een stukje door in opperste vertwijfeling. Gelukkig was er weinig verkeer op het industrieterrein. Ik kneep wat in het stuur, omdat ik door het zweet de grip leek kwijt te raken en ik keek als een bezetene in mijn spiegels in de hoop mijn concentratie weer terug te krijgen. Rikketik rikketik rikketik.

We reden de hoek om. De zon stond laag. Rikketik. Tijd voor een zonnebril.

Juist ja, de zonnebril die ik op het dak had gelegd, omdat het zo donker was onder de motorkap. En die ik daarna dus niet weer van het dak had gehaald. De zonnebril die ik nu hard nodig had, lag op het dak van rikketik te doen.

Ik zat nog even in dubio: het was een zonnebril van hooguit 15 euro, die mocht wel te pletter vallen. Maar het gerikketik leidde me te veel af, bovendien stond de zon echt akelig laag.

‘Ik heb mijn zonnebril op het dak laten liggen’, zei ik tegen de examinator. Het werd stil in de auto. Via de binnenspiegel zag ik dat de examinator met stomheid geslagen was. En de moeder van Wannes ook.
‘Mag ik even stoppen om ‘m eraf te halen?’, vroeg ik
‘Uh… wat ligt er juist op het dak?’, vroeg de examinator terwijl hij me via de spiegel aankeek.
‘Mijn zonnebril. Die heb ik afgezet om de watertank aan te kunnen wijzen. Maar die ligt nu nog op het dak.’

Dit was het moment waarop mijn zenuwen het helemaal overnamen. Het duurde even voor de examinator antwoordde, die moest vermoedelijk ook even verwerken wat ik zojuist had gezegd. Dat gaf mij de tijd om te verkrampen, om bijna sterretjes te zien van de adrenaline.

‘Ja, probeer de auto maar ergens aan de kant zetten’, zei de examinator uiteindelijk. Ik keek rond. Het was een industrieterrein zonder stoepen en met ontelbaar veel inhammetjes, uitritten, plots opduikende parkeerplaatsjes en mega-trucks die her en der langs de weg waren gezet. Ik vroeg mij koortsachtig af of er in deze straat überhaupt een plek was waar je reglementair mocht staan.

Op goed geluk koos ik een plek.
Verkeerd.
‘Hier sta je voor een uitrit’, zei de examinator streng.
Hij had gelijk, het was een goed verstopte uitrit.
Ik reed iets naar voren en vroeg: ‘Mag het hier?’
Wannes’ moeder en de examinator keken om zich heen en humden in koor: ‘Mja, hier mag het wel, lijkt het.’

Toen de auto stilstond, wilde ik mijn gordel los doen en uitstappen, maar de examinator zei: ‘Nee, laat de instructrice maar even gaan kijken.’
O, okay. Ik liet de gordel los en keek naar de instructrice c.q. de moeder van Wannes. Die stapte uit en liep de weg af.

De weg af. Dat was nergens voor nodig. De zonnebril lag gewoon aan mijn kant óp het dak van de auto. Ik keek om, langs de examinator en zag de moeder van Wannes op een drafje tientallen meters teruglopen, naar de grond kijkend in de hoop de zonnebril te vinden. Ik wilde naar haar roepen. ‘Hee, joehoe, hij ligt op het dahak.’ Maar ik durfde niet, ze was al best ver weg en ik mocht van de examinator niet uit de auto.

‘Hij ligt gewoon op de auto’, piepte ik tegen de examinator.
‘Ja, ik geloof dat ze dat niet begrepen heeft’, zei de examinator, terwijl hij door de achterruit de moeder van Wannes nakeek.

Het was doodstil in de auto en het leek eeuwen te duren voordat de moeder van Wannes besloot weer om te keren. En toen duurde de terugweg ook nog eeuwen. De examinator en ik keken zwijgend door de achterruit. Toen ze dichtbij genoeg was om ons te zien, wees ik naar het dak. Ze keek en knikte: aha!

Toen de moeder van Wannes weer in de auto zat, probeerde ik me weer te concentreren: ik was rij-examen aan het doen, elke beweging, elke handeling deed ertoe. Maar het was een chaos in mijn hoofd, ik zat me alleen maar af te vragen of ik op het moment dat ik die zonnebril op het dak legde al gezakt was.

De veertig minuten die volgden, beleefde ik in een roes. Voor m’n gevoel reed ik vlug en vaardig, maar mijn gedachten schoten alle kanten uit. Ik zag telkens het beeld voor me van de moeder van Wannes, op een drafje in de achterruit. Toen we bij het examencentrum kwamen, was het hoge woord er snel uit. Ik was gezakt, niet door de zonnebril, maar door een moment waarop ik bij het linksafslaan zonder te pinken van de linker naar de rechter rijbaan was gegaan.

En hoe hard ze me ook probeerden uit te leggen op welk kruispunt dat was gebeurd, ik kon het me niet herinneren.
Ik zag alleen maar de moeder van Wannes. Op een drafje in de achterruit.

In de loop van de week: Het verhaal van de auto en hoe Paris Hilton niet te vertrouwen is.

Mocht u willen weten hoe de zaken ervoor stonden toen ik besloot mijn rijbewijs te gaan halen, lees dan eerst o-kut-o-kut-o-kut-o-shit-o-shit-o-shit en Ik ben een chauffeur. Ik las het zelf ook terug en in het eerste stukje staat: “Als alles volgens planning verloopt, heb ik in 2008 een rijbewijs.”
Au!

En dan te bedenken dat ik een meesterplanner ben. Echt een actieve agendaschrijver met doelen, middelen en resultaten. Maar dat mag niet altijd baten. Blijkt.

Want het is bijna 2010 en ik heb mijn rijbewijs nog steeds niet.

Bij het verhaal van de auto hoort dus het verhaal van mijn rijbewijs. Het combinatieverhaal bestaat uit drie delen:
Het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.
Het verhaal van de auto en hoe Paris Hilton niet te vertrouwen is
Het verhaal van het gehaalde theorie-examen dat niet meer geldig is

Morgen: het verhaal van mijn rijexamen en de zonnebril op het dak.

Kijk maar op de foto: de stam en de wortels staan buiten, de druiven hangen binnen. De huiseigenaar heeft bij de bouw van de serre de stam keurig in een uitsparing bij de dakbalken gemanoeuvreerd. De druiven die eraan groeien zijn heel zoet en sappig, omdat het in de serre natuurlijk altijd luw en zonnig is.

Klik voor de hele foto.

Een trosje druiven kunnen plukken als je hard aan het werk bent, is tof. De bladeren horen vallen als je hard aan het werk bent, is ook tof.
Maar als het echt herfst wordt, is het toch iets minder tof. Kijk maar op de foto.

Klik voor de hele foto.

Maar het valt op te lossen, kijk maar op de foto.

Klik voor de hele foto.

We zouden ‘m ook niet kwijt willen. Zicht op de tuin terwijl je stukjes tikt, is één ding, maar een beetje natuur in huis is de kers op de taart. Dus we zullen keihard dealen met het gebladerte. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de condens die zo’n boom produceert in de zomer. Een goed onderwerp voor ooit: Het verhaal van de druppelende muren. Maar dat is niet de volgende stukje, want er moeten eerst nog heel wat perikelen afgehandeld worden.

Toen we dit huis zagen, waren we op slag verkocht. Al het hout, al die kamers, al die mogelijkheden. Maar er was één probleem: geen van de kamers was groot genoeg voor een bureel met twee driftig knutselende mensen. De woonkamer was dik in orde als woonkamer, de logeerkamer was dik in orde als logeerkamer, de badkamer als badkamer, de inloopkast, de slaapkamer, en nog ‘n ongebruikte kamer: allemaal dik in orde. Drie etages met een keur aan toffe kamers… maar geen bureel.

Tot ons oog viel op de kelder. Aan de straatkant is de kelder een echte kelder, maar aan de tuinkant is de kelder eigenlijk de begane grond, want straat en tuin verschillen enorm in hoogte. In die kelder is een grote kamer, die aansluit bij een serre (voor Vlamingen: veranda) die grotendeel bestaat uit glas. En die kamer was eigenlijk groot genoeg voor Het Eiland Neus.

De studenten die in ons huis hadden gewoond, hadden de kelder ingericht als een thuisbar, met okergeel op de muren en blauw op het plafond. Daardoor moesten we langdurig onze ogen sluiten, want anders was het in al die lelijkheid onmogelijk om je voor stellen dat daar ooit een plezierige werkplek zou kunnen ontstaan.

De kamer zoals die was.


Klik voor de hele foto.

De veranda zoals die was.


Klik voor de hele foto.

Maar een paar uur in in lotushouding was voldoende om het toekomstige bureel aan de binnenkant van onze oogleden te projecteren.
En zo sloegen wij – en enkele lieftallige vrienden en familieleden – aan het schilderen en inrichten. De bar werd een bureau, het oker werd rood en wit, en de veranda werd het perfecte uitzicht voor een creatief bureau.

Zo ziet het er nu uit.

Mijn kant.


Klik voor de hele foto.

De hele ruimte.


Klik voor de hele foto.

Wannes’ kant.


Klik voor de hele foto.

De veranda.


Klik voor de hele foto.

En de laatste foto biedt gelijk een aanknopingspunt voor het volgende stukje: Het verhaal van de herfst en de naar binnen groeiende druivelaar.

Dus mijn lief wordt wakker en kijkt niet begrijpend naar mijn maintenance-pagina. Hij zegt niks, want hij is allang blij dat ik in mijn veranderwoede niet mijn biezen pak. IK-WIL-HET-HE-LE-MAAL-ANDERS, zeg ik dwingend. Uh, ja, ik weet het niet, zegt hij, nauwelijks onder de indruk. Hij weet ook dat ik in het 6-jarig bestaan van mijn website al 17 x alles HE-LE-MAAL-ANDERS wilde.

Dus ik zet een asbak tussen ons in op de keukentafel. En ik steek van wal. Ik wil dat die website helemaal uitdraagt wie ik ben. MAAR-WIE-BEN-IK-IN-HEMELSNAAM-? vraag ik hem. Uh, ja, stamelt hij. NOU-?, vraag ik ongeduldig. Uh, ja, zegt hij weer. IK-HEB-EEN-BRILJANT-IDEE-NODIG, zeg ik. Om de druk wat te verlagen.

Dus ik begin wat te knutselen. Tong tussen mijn tanden, voortdurend het spoor bijster. ER-KLOPT-IETS-NIET, zeg ik tegen hem. DIT-BEN-IK-HELEMAAL-NIET. Maar het is toch mooi?, zegt hij. Ik val stil. Voor even. NEE-HET-MOET-HE-LE-MAAL-ANDERS. En ik zwijg.


Klik voor een groter exemplaar.

Dus ik begin helemaal opnieuw. In de drukste periode van het jaar, met een half been in Barcelona. HET-IS-EEN-LASTIG-WORDPRESS-THEMA, roep ik uit. Het is inderdaad geen eenvoudig Wordpress-thema, stelt hij vast. Maar hij is de redder in de nood. Eentje die ik nauwelijks verdien. HET-MOET-WEL-HELEMAAL-KLOPPEN, zeg ik, terwijl ik hem de losse eindjes geef.

Dus het is meer dan een maand later en nog klopt niet alles. En hoewel ik alles zelf bedacht en gemaakt heb, wil ik nog immer uitroepen DIT-BEN-IK-TOCH-NOG-NIET-HELEMAAL-HOOR. Want, tja, je zult maar ambitieus zijn.

Dus ik heb ineens heel lange haren, en een heel bleke huid. En u weet: DAT-BEN-IK-HELEMAAL-NIET, want mijn haar is nu ongeveer zo lang:


Klik voor een groter exemplaar.

EN-DAT-BEN-IK-DUS-WEL. Gewoon een 35-jarige, die met haar nichtje door een Spaans museum wandelt (zie foto). Met helemaal niet zulke lange haren.

Dus als ik uitriep dat ik het ALLEMAAL-NIET-MEER wist, zei hij: heb vertrouwen! Vertrouw erop dat het hoe-dan-ook wordt zoals jij bent en dat je schrijfstijl voldoende is.

MAAR-HOE-DOE-JE-DAT-DAN-?, zei ik terwijl ik mijn handen ten hemel hief.
Uh, ja, zei hij. Gewoon. Je website online zetten en schrijven.

O ja.
Okay.

Toen ik voor het eerst in Leuven kwam, vond ik het een schattig stadje. Mooi, levendig, maar niet echt serieus te nemen als stad. Een ring waar je maar 50 mag, geen buitenzwembad en in vakanties maar 60.000 inwoners, neuh, dat viel niet serieus te nemen.
Het allerschattigst vond de enige wolkenkrabber die Leuven rijk was: Sint-Maartensdal.
Sint-Maartensdal is in meerdere opzichten schattig. Ten eerste is het een flat met een futuristische barbecuespies op het dak, waarschijnlijk om daadwerkelijk de wolken te krabben. Dat heeft iets over-ambitieus, wat het gebouw in het geheel niet waarmaakt.
Want het is een flatje van niets. Zoals de naam al zegt: hij staat in een dal, waardoor de toren nog niet eens een vliegtuiglichtje nodig heeft. Daar is weinig wolkenkrabben aan, me dunkt.
En dan de kleuren, die zijn wel het allerschattigst. In België hebben ze de neiging om – net als in Frankrijk – de pijn van armoede te verzachten door de getto’s zalmroze te schilderen. Sint Maartensdal is naar Leuvense maatstaven zo’n getto: het handjevol allochtonen dat Leuven rijk is woont daar, aangevuld met wat opgeschoten jeugd en wat laagopgeleide kansarmen. Als getto op zich niet serieus te nemen, en daarom zo geschikt als achterstandswijk voor Leuven. En ook die hebben ze dus zalmroze geschilderd, zodat de armoede er minder rauw uit zou zien.

In ons vorige huis hadden we zicht op de Begijnhofkerk (klik), maar dan moesten we wel in de tuin gaan staan. In dit huis hebben we altijd uitzicht, op elk van de vier etages.
Uitzicht op de zalmroze staf met barbecuespies die ik bij mijn kennsimaking zo schattig vond. Pathetisch zelfs.
Inmiddels ben ik blij dat het geen grauwe grotestadsflat is, maar een Eftelingwolkenkrabbertje – waardoor ik telkens weer besef dat ik in het rustige en gezapige stadje Leuven woon.
Laat dit het eerste verhaal van altijd warme voeten zijn: het uitzicht bevalt me.

Klik voor een grotere foto.

Je zou zeggen dat Esther gelijk heeft als ze verzucht dat Matthijs van Nieuwkerk er in De Wereld Draait Door doorgaans wel een erg ouderwetse visie op Twitter op na houdt. Alsof het altijd gaat over ‘ik eet nu een appel’. Maar op het moment dat ze het zei waren er nog tien andere tweets zichtbaar in mijn timeline in Tweetie. Allemaal berichten die op datzelfde moment door Jan en alleman geplaatst waren. En zie: van de tien gingen er vier op de een of andere manier over eten (zie de roze gemarkeerde tweets). Zou Matthijs toch gelijk hebben?

Welnu, voeg die twee samen en herstel dat stukje over ‘ingetoomd’ – mijn geurvermogen was weer als vanouds.

Dwaal vervolgens met mij mee door het nieuwe huis: er is een regenput onder de dichte veranda. Dat geurt. Er is overal hout dat stevig ingeboend is, waardoor je je soms in de sauna waant. Er is een nieuwe badkamer met nieuwe geuren van oud sanitair en douchegel. En er is een bedorven geurtje, dat lijkt op de lucht van het stilstaande water in de regenput, maar dat onmiskenbaar iets anders is. Een geurtje dat me bezighoudt.

Kook met me mee, in het nieuwe keukske, zo klein dat je alles vanaf een centraal gepositioneerd been kunt bereiken.
Ruik het gas. Snuif het op. Na jarenlang koken op een elektrisch toestel in een huis zonder gasleiding, eindelijk koken op gas! Wat een genot. En besef: het Belgische gas ruikt to-taal anders dan het Nederlandse gas. Dus alle ooit aangeleerde alarmbellen onder het kopje: ‘hela, dit is gas!’, daar heb je niks meer aan.

Denk aan het bedorven geurtje. Denk aan de nieuwe geur van gas. En tel die twee bij elkaar op.

Tot zover is het gemakkelijk. Maar dan… Ik ben kennelijk de enige die het ruikt, de enige die erover klaagt, de enige die beweert dat het gas is. Ik. De rookie. Degene die pas sinds kort weet hoe Belgisch gas ruikt. Van de bezoekers ruikt slechts 20 procent iets, onder wie een zwangere. Wannes, de belangrijkste getuige, ruikt helemaal niets.

Ga mee in mijn overredingstactiek van snuiven, zeuren, nog eens snuiven en vervolgens de ’straks ontploft alles’-kaart spelen.
Het werkt. Eandis komt, zo’n koepelorganisatie met een alarmcentrale. Het metertje is duidelijk: er is gas. Niet veel. Wel een beetje. Oude leidingen moeten vernieuwd. Goed luchten. De huisbaas bellen.

Beeld je in: “Hoi huisbaas, wij zijn de nieuwe huurders, kunt u even de leidingen vernieuwen?”
Maar hij doet het, ook al ruikt hij niks.

Wacht met me mee. Op de loodgieter die nog weken op zich laat wachten. En rook met me mee. Tot een herfstachtige 12 graden. Met tig open ramen, want je weet nooit wanneer het ontploft.

En zie: als de loodgieter komt, steekt hij wat nieuwe buisjes in de oude, hij meet voor de laatste keer het gas in de ruimte, hij maakt een picobellogebaar en hij vertrekt.

Tel met mij mee – op je vingers:
1. Zezunja: voor al uw geurspeurwerk, tegen elk aannemelijk bod.
2. Je kunt maanden in een huis met een gaslek leven.
3. Je kunt maanden in een huis met een gaslek roken.
4. Nieuwe gasbuizen blijken gewoon in de oude te kunnen. Daarna stinkt het wel, omdat het gas uit de oude buis ergens heen moet.
5. Gas moet gemeen ruiken, zoals Nederlands gas, en niet bedorven, zoals Belgisch gas.

Dit is mijn cursusaanbod voor dit najaar. Sommige cursussen zijn al bijna vol, dus haast je met inschrijven!

Schrijfvaardigheid bij Wisper in Leuven en in Gent
De basis van elk verhaal is een tekst die klopt. Verkeerde stijl, taal en tekstopbouw helpen de tekst zonder pardon om zeep. Daarom is deze cursus voor alle schrijvers die meer willen leren over taal, tekststructuren en stijlvol schrijven.
Waar mogelijk vertrekken we vanuit teksten die de cursisten zelf geschreven hebben, zodoende werk je aan je eigen pijnpunten en valkuilen. Tijdens de cursus leer je om fouten te herkennen, soepeler te formuleren en de puntjes op de i te zetten.
Tijdstip: 6 maandagavonden in Leuven (v.a. 5/10), 2 hele zaterdagen in Gent (28/11 en 5/12).
Voor meer informatie en inschrijvingen, klik hier of hier.

Eindredactie bij Miles in Vilvoorde
De cursus draait om opbouw, taal en stijl van zakelijke en journalistieke teksten en om het aansturen van auteurs en het redigeren van hun tekstmateriaal. We leggen de nadruk op vaardigheden als taalfouten opsporen en corrigeren, schrijfstijl verbeteren, teksten waar nodig inkorten of verduidelijken en ze vervolgens persklaar maken met koppen, intro’s, onderschriften, quotes of andere elementen. De cursus sluit nauw aan bij het dagelijks werk van de cursisten en zal deels bestaan uit coaching.
Tijdstip: 10 donderdagavonden (v.a. 24/9)
Voor meer informatie en inschrijvingen, klik hier.

Non-fictie bij Wisper in Leuven
Een biografie van een vergeten dichter, een historisch verhaal over je grootouders in Congo of een reconstructie van de teloorgang van de acid-house. Alles is mogelijk tijdens deze cursus.
In zes zaterdagen schrijven we op basis van research een non-fictieverhaal. Dat kan een journalistieke reportage, een aanzet tot een biografie in boekvorm of een ludiek achtergrondverhaal zijn. Aan de hand van je onderwerp bepalen we welke vorm, toon en stijl het beste past.
We buigen ons vooral over research en schrijfstijl. Enerzijds zul je goed leren interviewen en opzoeken. Anderzijds draait het veelal om feit versus fictie: hoe schrijf ik mooi zonder de waarheid geweld aan te doen?
Tijdstip: 6 zaterdagen (v.a. 10/10)
Meer informatie en inschrijven kan hier.

Volgend voor jaar staan, naast deze cursussen ook nog Portretterend Interview, Columns Schrijven, Journalistiek Schrijven en Schrijven voor internet op het programma. In Gent, Leuven, Antwerpen en Vilvoorde. Die inschrijvingen beginnen pas eind dit jaar. Ik hou jullie op de hoogte.

Okee, maar nu dan toch echt: hoe het afliep.
(voor de inleiding, deel 1, 2 en 3 kun je hier terecht.

Ik herhaal voor het gemak even de laatste alinea van het vorige stukje:
Toen we voor poging 7 teruggingen, hadden we een plan de campagne. We hadden bedacht dat we een zo normaal mogelijke situatie moesten creëren, waarin onze gesprekken niet om háár zouden draaien maar gewoon ‘gewoon’ zouden zijn. En als ze zich eenmaal liet zien (vingers gekruist) dan zouden we nog zeker een half uur aaien, spelen en koesteren. Want als Choco ons eenmaal vertrouwt, vertrouwt ze ons helemaal. Dat wisten we zeker. Het had dus vooral tijd nodig, gokten we.

Met een zwaar gemoed betraden we het oude huis. Toen we de huiskamer in stapten, zagen we Choco op het grasveld in de tuin zitten. De opluchting van haar na twee dagen eindelijk terug te zien, werd gelijk teniet gedaan toen Choco onze galmende voetstappen hoorde. Ze spitste haar oren en vlóóg naar de tuin van de buren.

Mijn hart klopte in mijn keel. Als Choco eenmaal bij de buren was, waren er weinig opties. Maar we mochten de moed niet verliezen. Dat was de essentie van ons plan: geduld, geduld, geduld.

Dus we gingen in de tuin zitten. Zoals afgesproken. Over alles pratend, behalve over Choco. We staken zelfs een sigaret op, terwijl we al drie maanden niet meer rookten. We praatten wat over koetjes, kalfjes, koopjes en klusjes. En we vermeden nauwgezet haar naam en het woord poes, zodat ons gesprek in niets zou lijken op alle pogingen van de afgelopen drie dagen.

Ik vond het moeilijk om ‘normaal’ te doen. ik wilde niets liever dan hysterisch door de tuin struinen en haar naam roepen. ik wilde smakken, tsjirpen en klakken om haar tevoorschijn te toveren. ik wilde dat ze zou galopperen over het gazon en mij luid miauwend in de armen zou vallen.

Na tien minuten praten liet Choco zich warempel zien. Op het dakje van de buren, nog immer haar middelvinger paraat. Ze ging op de nok zitten, op het oog onverschillig voor wat er beneden gebeurde. Maar ik wà­st dat ze niets liever wilde dan naar ons toe komen. Alleen ze deed het niet.

Toch was het feit dat ze zich liet zien een bewijs dat ons plan klopte: we hadden haar niet groepen en ze was gekomen. De afgelopen dagen hadden we haar alleen maar geroepen en toen had ze zich niet laten zien.

Maar goed, het dakje van de buren. We waren nog niet echt gevorderd.
Dus we staken nog maar een sigaret op, sneden nog eens een onderwerp aan en we deden keihard alsof we Choco niet zagen. Het leek een beetje op een situatie waarin gijzelaars moeten overleggen zonder dat de gijzelnemer het hoort. Niet kijken, haar naam niet noemen en een zo neutraal mogelijk gezicht trekken.

Het werkte. Ze werd nieuwsgierig en sprong na een tijdje van het dakje. Een meter of vijf van ons af ging ze zitten. Het leek ons niet slim gelijk al te breken met onze tactiek, dus we zetten door. We negeerden haar, deden alsof we haar niet zagen. We schonken onszelf een colaatje in, gingen naar de wc, kwamen terug, babbelden nog wat, bewonderden voor het laatst de Begijnhofvleermuizen die elke dag met de invallende schemering door de tuin scheerden.

En Choco werd alleen maar nieuwsgieriger. Misschien wel verontwaardigd dat we ons zo weinig van haar aantrokken. Ze kwam steeds dichterbij.

Toch was het nog geenszins ‘kat in het bakkie’, want ze zat nog een paar meter van ons af en wij zaten nog meters van de beruchte wasmand op het terras. Maar mijn hartkloppingen verdwenen: we hadden al meer bereikt dan in alle andere pogingen bij elkaar.

Nadat we ongeveer drie kwartier ins Blaue hinein hadden geluld, besloot Choco ons te begroeten. Wij groetten haar terug en aaiden wat. We doken weer in onze gijzelaarsrol en overlegden in versleutelde taal over de rest van het plan. We zouden haar nu een tijdje aaien en vervolgens naar het terras verhuizen. Het terras waar ze vermoedelijk sinds ze met haar kop door het luikje ramde niet meer geweest was.

Zo gezegd, zo gedaan. We stelden haar gerust door haar te aaien en door heel rustig een beetje tegen haar te sissen. Ze stonk erin: ze gaf kopjes alsof haar leven er vanaf hing, ze kwispelde als een hond en ze had niet door wat haar boven het hoofd hing.

En toen kwam eigenlijk het huzarenstukje: niet gelijk toeslaan, maar de situatie nóg normaler maken. Terwijl ze ons al vertrouwde, terwijl ik een tamelijk ongeduldig type ben, terwijl ik de dagen ervoor meer tijd in het oude huis door had gebracht dan normaal is als je een nieuw huis hebt én terwijl ik doodmoe en stikkapot was van al het geëmmer met die poezen.

Maar we hielden vol. We schonken op het terras nog maar eens een colaatje in, we rookten nog een sigaret, we waren inmiddels wel uitgepraat, maar we hielden het gesprek toch maar gaande. We moesten erom lachen en Choco lachte mee – zij het van een afstand; dat enge terras met die enge wasmand was nog een stap te ver.

Na opnieuw drie kwartier van engelengeduld – we zaten er inmiddels bijna twee uur – zette Choco haar eerste stap op de tegels. We probeerden niet te juichen, dus zeiden we op neutrale toon tegen elkaar:
‘Jeuj, ze komt.’
‘Ja, ze komt.’

En opnieuw begonnen we aan een welness-sessie, met in de hoofdrollen Wannes als masseur, ik als sirene en Choco als verwend nest. We aaiden wat, piepten wat , zorgden dat ze op haar rug krioelend de wereld vergat.

Natuurlijk dachten we duizend keer: is dit niet hét moment? Hebben we onze kans niet al gemist? Neemt ze niet zo weer de benen? Maar we hielden ons strak aan onze strategie: geduld, geduld, geduld.

Toen het echt bijna donker was, besloten we dat het tijd was om de moeilijkste stap te zetten: Choco pakken. Choco gaf de wasmand een kopje. Dat was een goed teken.

‘Ik ga het doen’, zei Wannes op zo neutraal mogelijke toon.
‘Is goed’, zei ik, terwijl ik de kabelbinders pakte.

En jawel! Het lukte. Omdat ze zo relaxt was, had ze pas door wat er gebeurde toen ze al in de wasmand zat, Wannes het deksel dichtdeed en ik de rambokes er omheen trok.

Ik kan niet beschrijven hoe opgelucht ik was, maar die opluchting was maar van korte duur. Choco begon met haar kop tegen de deksel te beuken en nu was het zaak haar in die wasmand te houden. Ik kneep met beide handen het deksel goed dicht. En hoewel die kabelbinders ervoor gemaakt zijn om nooit meer open te gaan (dat zijn die dingen die je alleen dicht kunt doen) leek het erop dat het Choco toch zou lukken.

De rit in de auto was een helletocht. Choco zette al haar kracht in om op de plekken waar ik geen handen had te ontsnappen, en in mijn hoofd verschenen visioenen van twee zwaargewonde mensen en een ontsnapte, wilde, zwarte kat in een Volkswagen Polo.

Om een lang verhaal op het allerlaatste moment toch nog kort te maken: we kwamen thuis, mijn handen beurs van een beukende Choco en veel bloed van alle nagels die ze door de wasmand én drie afdekdoeken in de muis van mijn hand had gehengst. Maar we kwamen thuis, met de derde poes. Ruim een dag voor we de sleutel terug moesten geven. En dat was het belangrijkste.

De tweede nacht in ons nieuwe huis verstreek en wederom had ik sluimerende buikpijn. Mike en Sjeik deden het goed in hun nieuwe omgeving. Eerst waren ze schuimbekkend op hun buik over de grond gekropen. Allebei. Bellenblazend van angst, maar retenieuwsgierig. Later ontdekten ze dat houten vloeren in het hele huis gelijk staat aan het kattenparadijs. Dus vonden we ze na verloop van tijd languit in deuropeningen, op de wc, op de trap en onder ons bed.

Maar Choco… Als ik aan haar dacht kromp ik ineen. Het allerbangste poesje dat ik ooit had gehad, was, nu al twee nachten moederziel alleen geweest, in een leeg huis dat galmt als ze met haar nageltjes over de tegels trippelt. Choco, die eigenlijk alleen maar rustig kon worden als wij bij haar in de buurt waren.

Maandag moest ik werken, maar Wannes zou het oude huis schoonmaken, dus er was die dag veel kans op een goede vangst.
‘Bel je me meteen als er nieuws is?’, vroeg ik toen ik voor dag en dauw naar Gent vertrok. Hij beloofde dat.

Ik hoorde niets.
’s Ochtends niets, ’s middags niets, op de terugweg niets.
Ik belde zelf.
‘Nog niks’, zei Wannes.
‘Hebben jullie haar al wel gezien?’
‘Nee, ze heeft zich nog niet vertoond.’
‘Ook niet op het dakje van de buren?’
‘Nee, ook niet op het dakje van de buren.’

De moed zakte me in de schoenen. Van deze dag moesten we het hebben. Wannes van negen tot vijf aanwezig. Zijn vertrouwde stem, zijn aanwezigheid in de tuin.
Maar tegelijkertijd werd ook het huis geschrobd, gestofzuigd en van een geheel nieuw geurtje voorzien. En alles klonk vier keer zo hard, omdat het huis leeg was. Misschien was het wel logisch dat ze zich schuil hield.

’s Avonds togen Wannes en ik voor de derde keer rond de schemering naar het oude huis. Het was schoon, de ramen waren gelapt, de vloeren gedweild. Voor Choco was er weinig dat nog veilig zou ruiken, behalve het slaapdekentje en het eten dat we hadden achtergelaten.

Maar Choco was er niet. En ze kwam ook niet. Zelfs niet op het dak van de buren met haar middelvinger omhoog. Na ruim een uur rondhangen in een huis waar we niks meer te zoeken hadden, vertrokken we somber naar het nieuwe adres. Na vijf pogingen waren radeloos. We hadden nog twee dagen voordat we de sleutel van het oude huis moesten teruggeven en Choco liet zich niet meer zien.

Dinsdag gingen we wederom ’s ochtends vroeg naar het oude huis. Het oude huis had inmiddels een waas van negativiteit. We konden het alleen nog maar als een heel erg kutklotetyfushuis zien.

Het was tijdens de verhuizing al warm geweest, maar nu, drie dagen later was het echt verzengend heet. We stonden wat op het gras in de zon. Geen Choco. We zaten wat op de grond in de koele keuken. Geen Choco. We schroefden nog wat lampjes van de muur. Geen Choco. We reden nog eens naar de stort en toen we terugkwamen was er nog steeds geen Choco. We emmerden, lummelden en wachtten wat. Maar na een halve dag was er in de wijde omtrek geen Choco te bekennen.

We besloten de zon uit te gaan en eens te kijken hoe het met de andere twee katten gesteld was. Het was de vraag of Choco met haar zwarte vacht midden op zo’n hete dag tevoorschijn zou komen, dus we zetten al onze kaarten maar weer in op de schemering.

De dag was klote. Gelukkig had de huiseigenaar gebeld om te zeggen dat ze pas een dag later kon afspreken om de sleuteloverdracht te doen, dus we hadden nog een dag respijt. Maar omdat we Choco sinds zondagavond helemaal niet meer hadden gezien, was het niet helemaal duidelijk wat de strategie voor die extra dag moest worden.

Tijdens het eten konden we het niet laten talloze doemscenario’s de revue te laten passeren, variërend van posters in de buurt verspreiden (’Maar waar in al die 80 dozen is de printer?’), tot stiekem een sleutel houden en nog wekenlang elke avond terugkomen voor Choco (’Bizar plan!’) en het numero uno doemscenario: met slechts twee poezen verdergaan (’Pfff’ ‘Ja, pffff.’).

Toen we voor poging 7 teruggingen, hadden we een plan de campagne. We hadden bedacht dat we een zo normaal mogelijke situatie moesten creëren, waarin onze gesprekken niet om háár zouden draaien maar gewoon ‘gewoon’ zouden zijn. En als ze zich eenmaal liet zien (vingers gekruist) dan zouden we nog zeker een half uur aaien, spelen en koesteren. Want als Choco ons eenmaal vertrouwt, vertrouwt ze ons helemaal. Dat wisten we zeker. Het had dus vooral tijd nodig, gokten we.

(Sorry: wordt opnieuw vervolgd)

Goed, waar waren we gebleven.
Bij onze eerste nacht in het nieuwe huis. Het huis waar de zon opkomt aan de keukentafel, het huis waar de slaapkamer voelt als de kajuit van een mooie boot, het huis waarin we in onze dromen al weken wakker werden.

Nu werden we er echt wakker. Zonder Choco. Zonder Sjeik. En ook al waren we pas om drie uur gaan slapen na een dag waarop we vier verdiepingen huisraad door onze handen lieten gaan, om half zeven stonden we weer naast ons matrasje. Moe en ongerust.

De autoloze zondag zou om negen uur beginnen, dus we hadden nog tweeëneenhalf uur de tijd om de poezen te vangen en ze naar het nieuwe huis te brengen.

In het oude huis heerste een diepe zondagochtendrust toen we er aankwamen. Binnen was er niks. Buiten ook niet. Leek het. Tot Choco zich even liet zien. Op het terras. We aaiden haar. Ze miauwde. De zon scheen. Alles leek goed.

‘Ik ga haar pakken, goed?’, zei Wannes.
‘Goed’, zei ik.
En toen ging alles heel snel.
Choco zette haar nagels in Wannes’ pols, in zijn borst, in zijn been en wrong zich in een soort s-bocht, maakte haar nekvel ongrijpbaar en draaide in een driedubbele schroef uit zijn handen. Vervolgens vluchtte ze door de open tuindeur naar binnen.
‘Doe de deur dicht’, riep ik, ‘dan sluit ik het luikje van buiten!’
Wannes gooide de deur dicht, en probeerde intussen Choco te kalmeren die binnen aan de grond genageld haar vlaag van verstandsverbijstering te boven stond te komen.
Buiten deed ik het kattenluikje dicht en ik slaakte een zucht van verlichting. De poes was binnen. Nu was het slechts een kwestie van tijd.

Maar dat was iets te vroeg gejuicht. Binnen was Wannes Choco lieflijk aan het toespreken, terwijl hij haar in een hoek dreef toen er ineens een luid bangkletsboemdengdengdeng klonk. Choco probeerde te vluchten, maar omdat het luikje gesloten was, beukte ze zich een onvermijdelijke hersenschudding tegen de binnenkant van het luikje.
Ten slotte roste ze met een keihard KEDENG het luikje uit zijn sponningen. Ze rende voor haar leven naar het Jip Janneke-gat dat naar de buurtuin leidt. Ons hevig bevend achterlatend.

We keken naar Wannes’ pols, naar zijn borst, naar zijn been. En naar de bloeddruppels op de grond. Er was nog ruim een uur over om een list te bedenken, pas daarna zou de stad voor auto’s afgesloten worden. Maar misschien was een ontsmettingsmiddel op dit moment iets urgenter dan een nieuwe poging om een nog opgefoktere kat te vangen.

Het ontsmetten van de schrammen kreeg voorrang en zo begonnen we onze eerste zondag in het nieuwe huis. Een hete dag met één kat in het nieuwe huis en twee katten die elkaar niet kunnen uitstaan in het oude lege huis.

Zo goed en zo kwaad als het ging probeerden we de dag door te komen. Zoeken naar alledaagse dingen (’Waar zijn de handdoeken?’, ‘Heb jij mijn oplader nog ergens gezien?’, ‘Die doos waar de suikerpot in zat, waar is die?’), pijn hebben in alledaagse spieren (’Ik ga nooit meer verhuizen!’ ‘Dus we blijven hier ons hele leven wonen?’ ‘Dat weet ik niet, maar ik ga in elk geval nooit meer verhuizen.’) en gek worden van de logikwissen die in de soep liepen.

’s Avonds na negen uur was de stad weer begaanbaar voor auto’s en aangezien katten doorgaans erg actief worden rond de schemering was dat eigenlijk een prima moment.

In het oude huis was geen enkel geluid te horen, geen poes te zien. Niets te beleven.
We begonnen met tsjirpen, smakken en sissen en al gauw kwam Sjeik klagelijk miauwend op ons af.

Het was ons gegund: Sjeik liet zich – hoppakee – zó in de wasmand stoppen.

Choco was inmiddels op het dak van de schuur van de buren gaan zitten. Achterin de tuin. Ze negeerde onze smakjes en tsjirpjes en stak ter verduidelijking nog even haar middelvinger omhoog.

Omdat we het liedje inmiddels kenden (poes gaat klagelijk miauwen-> andere poes krijgt alleen maar meer wasmandargwaan), vertrokken we gelijk met Sjeik naar het nieuwe huis. De zoveelste keer over de ring van Leuven, de tweede keer met een poes. En hopelijk niet de laatste keer.

In het nieuwe huis bespraken we het geval Choco. Wannes’ schrammen zagen er gelukkig niet ontstoken uit, maar ze waren wel immens groot en diep. En ons lichaam wilde eigenlijk niet nog een keer in een lege tuin op de grond zitten. Om twee uur later af te druipen. Met elk spiertje stijf, elk plekje beurs. En totaal ontgoocheld door het gebrek aan medewerking van Choco.

We besloten ook de tweede dag Choco achter te laten op het dak van de schuur van de buren. Bij het afscheid zwaaiden we nog eens. Zij stak haar middelvinger omhoog.

(volgende keer: Hoe het afliep…)

*en dan moet u zich nu een testbeeld met ‘even geduld’ voorstellen*

Dus we vulden logikwissen in. Tientallen. Zo gaat dat bij verhuizingen. Je probeert een schema te maken waarin je 4 camionettes met je levenswerk, evenzoveel vuil en minstens zoveel emoties in goede banen probeert te leiden. Met als grootste risico dat je een lijntje verkeerd trekt en er een datum, locatie, persoon of geldbedrag niet op het juiste moment op de juiste plek is.

De poezen hadden een eigen schema. Er waren namelijk vier factoren die zeer van belang waren: 1. Tijdens een verhuizing is het in geen van beide huizen leuk voor poezen, maar het oude huis was beter, want daar mochten ze nog buiten, dus daar konden ze een rustig plekje zoeken. 2. We moesten de poezen pas verhuizen als al het hulpvolk weg was, onze poezen zijn namelijk nogal eenkennig en weigeren zich in het feestgedruis te storten, zelfs al is dat voor hun eigen bestwil. 3. De dag na onze eendaagse verhuizing zou het voor het eerst in de geschiedenis van Leuven autoloze zondag zijn, dan zouden we de katten dus sowieso moeilijk kunnen ophalen. Het moest dus liefst nog op de dag van onze verhuizing gebeuren. 4. Alle spullen konden het beste al verhuisd zijn om te voorkomen dat de poezen in het nieuwe huis ook in lawaai en lopende mensen terecht zouden komen, terwijl ze daar nog niet buiten mochten en dus moeilijk een rustig plekje zouden vinden.

So far so good. We hadden met een ballpoint een logikwisje ingevuld. Om half zes zaterdagavond moest de camionet al terug zijn. Daarna zou het werkvolk langzaam vertrekken. ’s Avonds zouden wij met drie wasmanden richting oude huis trekken en getweeën met ons eigen ôtootje de poezen verhuizen.

Dus daar stonden we om negen uur ’s avonds met drie wasmanden en honderd rambokes (kabelbinders) in een huis dat tot in al zijn voegen galmde van leegheid. We waren nog heel optimistisch en inmiddels doodmoe van de vier verdiepingen huisraad die we door onze handen hadden laten gaan. We spankerden wat door de tuin, maakten wat zoengeluidjes en zagen toen uit allerlei bomen in de wijde omtrek poezen tevoorschijn komen. Mike kwam als eerste en ging, boem, in het gras liggen. Sjeik kwam luid miauwend iets later en Choco zat op het keukendak te miauwen dat ze na drie jaar nog steeds niet wist hoe ze eraf moest.

So far so good. Mike had zijn buik al in de lucht gegooid, dus daar was sprake van totale overgave.
‘Ik ga Mike nu pakken’, zei Wannes.
‘Is goed’, zei ik.
Hij pakte Mike en aaide hem wat. Hij deed hem, hop, in de wasmand. Ik trok met de kabelbinders zoveel mogelijk lusjes. En voilà , het was gefikst.

En toen begon Mike te loeien. Als een gecastreerde koe. Als een transseksuele wolf. Als een poes die in een wasmand wordt gestopt.
Sjeik en Choco spitsten hun horen.
What the fuck?
En weg waren ze.

We besloten Mike in zijn wasmand bij de voordeur te zetten, in de hoop dat de andere twee zijn geweeklaag niet zouden horen, maar het was ijdele hoop. Het huis was zó leeg dat zijn gemiauw galmde en echode tot ver in de tuin.

Sjeik en Choco lieten zich niet meer zien. Na twintig minuten vonden we het zo zielig voor Mike in zijn wasmand in de gang dat we hem maar vast naar het nieuwe huis hebben gebracht.

En hoewel we totaal kapot waren zijn we daarna toch voor de duizendste keer die dag de ring van Leuven afgereden om te kijken of we de andere twee te pakken konden krijgen. We maakten wederom zoengeluidjes, we rammelden met wat voedsel, we riepen, fleemden, slijmden en gaven het om een uur of half twaalf op. Bekaf.

De eerste nacht in ons nieuwe huis had niet de sfeer van een eerste nacht in een nieuw huis.
Het huis was mooi, Mike lag op het nieuwe bed, maar twee poezen in een totaal leeg huis met een totaal lege tuin aan de andere kant van de stad was voldoende om met een glimp van buikpijn te gaan slapen.

(wordt vervolgd)

Om het perikel over Choco en de verhuizing begrijpelijk te maken, moet ik eerst Choco wat typeren.
Choco is een zwart vrouwtje met groene kraalogen en een overspannen zenuwstelsel. Bij elk geluid, elke beweging, elke geur zet Choco zich schrap. Ook als dat geluid of die beweging iets is dat dagelijks terugkeert (wij die lopen, de andere poezen die binnenkomen, enzovoort).

We hebben besloten dat Choco een persoonlijkheidsstoornis heeft, maar omdat we er niet voor geleerd hebben, weten we niet precies welke.
Eén van de opties is in elk geval ’stemmen in haar hoofd’. Choco kan soms uren roerloos naar je zitten staren. Met xtc-ogen. Op ‘n meter afstand. Zonder knipperen. Ik denk dan dat er iets is dat op haar inpraat, op fluistertoon, dreigend. Iets dat haar vertelt dat ze haar blik geen moment mag loslaten.
Want ze laat nooit los.

Verder denken we dat ze een trauma heeft opgelopen, omdat ze ooit veel te laat is gesteriliseerd, met als gevolg dat het uitdraaide op een schrijnend late abortus. Aai Choco over haar buik en je weet waar zwarte katten hun imago vandaan hebben.

Tot slot denken we dat Choco een zwaar vertekend zelfbeeld heeft. Enerzijds laat ze zich enorm ringeloren door de twee heren in huis. Als zij hun buikje rond hebben, mag Choco de kruimels komen eten. Anderzijds bijt ze van zich af als beschermde ze een nest met dertien jonge katjes. Sjeik hoeft maar om het hoekje van de deur te kijken als ik haar aai of ze blaast hem al terug het keldergat in.

Ons vorige huis was van binnen ongeschikt voor poezen met een eeuwigdurende machtsstrijd. Onze woonkamer was zo smal dat elke poes die passeerde een guerillaoorlog veroorzaakte. Daardoor sliep Choco nooit. En dat verontrustte ons.

Zodoende zijn we vorig jaar begonnen met het Project Choco. Het Project Choco hield in dat we haar minimaal een half uur per dag in een aparte kamer – zonder andere poezen, zonder vreemde geluiden en zonder onverwachte bewegingen – exclusieve aandacht gaven. Elke avond mocht ze bij ons op de slaapkamer om bij te tanken, te ontspannen en zich geliefd te voelen.
Het hielp. Mijn zus kwam op bezoek en zei: “Choco lijkt wel een… uhm… ‘normale’ poes.”
En dat was zo. Soms leek ze ineens een normale poes. Ze staarde minder, lag steeds vaker eindeloos te slapen op de bank en liet passerende poezen regelmatig ongemoeid. Zo nu en dan was ze zelfs de leukste poes ter wereld. Hulde aan Project Choco.

En toen kwam de verhuizing.

(wordt vervolgd)

Voordat ik mijn perikelen aan jullie presenteer nog even een stukje tussendoor dat ik schreef voor VPRO’s Café De Liefde.

Als je ervanuit gaat dat verliefdheid meer over jezelf zegt dan over de ander, dan is het zinnig om de mannen door wie je ontvlamde eens onder de loep te leggen. Allez-hop, daar gaan we. Ik heb twee bijzondere gevallen uitgekozen.

De jongen die platen stal in de tijd dat Nick Kamen nog werd gehypet
Mijn allereerste echte vriendje leek op een stud uit de destijds mega-populaire groep The Pasadena’s. Met zijn baseballjekkie en Jackie Wilsonkuif was hij het anno 1988 hélemaal voor mij.
Wat zegt dat over mij? Dat ik hield van supergelikte nepsoulgroepjes en dat ik vooral koos voor uiterlijk bij verliefd worden.
Hij was twee jaar ouder en hing vaak rond in de buurt van mijn school. De meisjes om me heen zeiden vol afschuw dat hij zulke dikke lippen had. Ik hield het op jaloezie en ‘verkeerde’ ruim twee maanden met hem. Tot ik hoorde dat hij bij het Rembrandtplein was gesignaleerd. Arm in arm met een ander meisje. Mijn wereld viel in duigen, maar ik besloot hem alles te vergeven. Meteen.
Wat zegt dat over mij? Dat arm in arm lopen voor mij al een daad van vreemdgaan was en dat ik veel ontleende aan mijn verkering met hem. Zelfverzekerdheid vermoedelijk; die ik dus vakkundig weer teniet deed door me als voetveeg aan te bieden.
Ik wilde hem terug. Hij nam zijn telefoon echter niet meer op. En dát terwijl ik hem de langspeelplaten van mijn ouders had uitgeleend. Wel een stuk of 25. Mijn moeder noemde het stelen. Ik noemde het een pauze in onze relatie. Ik schaamde me diep toen ik met haar mee moest om de platen persoonlijk terug te halen. Niet tegenover haar, dat ik háár platen had uitgeleend, maar tegenover hem. Hij zou me wel een trutje vinden.
Het ging niet meer aan.
Wat zegt dat over mij? Dat ik op mijn veertiende liefde zag als een wedstrijd waarin je de best geklede man van het jaar uitkoos, desnoods met dikke lippen, en dat je die wedstrijd pas had gewonnen als je de man koste wat kost vast wist te houden. Ook al was hij een pubergangster die arm in arm liep met andere meisjes.

De F-sider met wie ik vreemd ging
De F-sider was mijn collegakok in een eetcafé. Ik had een relatie die nodig uitgemaakt moest worden en hij had een relatie die hij volgens mij helemaal niet uit wilde maken. Maar dat belemmerde ons niet om te doen wat het gemiddelde Amsterdamse horecapersoneel begin jaren negentig deed als de keuken dicht was: uitgaan, vreemdgaan en een gat in de dag slapen.
Ik was negentien en ik viel doorgaans op muzikanterige types met een softe instelling. Mijn collega was een F-sider met een kale knikker. Hij hield van hardcore hakken, een lijntje coke op zijn tijd en Ajax.
Wat zegt dat over mij? Dat ik op mijn negentiende geen verregaande bezwaren had tegen een scharrel met een jongen die alles deed wat ik niet durfde. En vermoedelijk hield ik mezelf voor dat hij ‘vast nooit vocht’ en dat hij eigenlijk heel anders was dan die andere F-siders. Tegenover mijn ‘officiële’ vriendje vond ik het wel unfair, dus de relatie-die-nodig-uitgemaakt-moest-worden kwam abrupt tot een einde.
De F-sider was lief, hij was een goede kok, hij kon meesterlijk tekenen en hij had een leuk vriendinnetje.
Die niks van ons mocht weten.
Wat zegt dat over mij? Dat ik kennelijk geen morele bezwaren had tegen het flikflooien met andermans partner.
Om het voor voor mezelf te vergoelijken hield ik mezelf voor dat ik verliefd op hem was. En in liefde en oorlog is alles geoorloofd, toch? Dus ik zag het voor me: hij zou het uitmaken met zijn leuke vriendinnetje en ik zou voortaan elke zondag meegaan naar het voetbal, geroutineerd de ploertendoders ontwijkend. Een paar keer per jaar zouden we meereizen met de Champions League. Ik als ‘vrouw van’. Yeah, right.
Wat zegt dat over mij? Dat ik geen flauw benul had van wat de toekomst moest brengen en dat ik dus ook geen idee had van mijn eigen aanpassingsvermogen. Bovendien blijkt hieruit dat ik behoorlijk goed in staat was de blanke pit in al die ruwe bolsters te zien.
Maar op een dag meldde de ruwe bolster dat hij ‘t niet langer aan zichzelf kon verkopen, dat vreemdgaan. En dat hij zou proberen te regelen dat we nog zo min mogelijk samen moesten werken.
Ik kromp ineen, zag op mijn netvlies mijn zo zorgvuldig geromantiseerde bestaan als F-side-vrouw ineen donderen en ik rouwde wekenlang om het verlies van mijn vagebond.
Wat zegt dat over mij? Dat ik mezelf retegoed van alles wijs kan maken, dat ik op zoek ben naar avontuur en dat het maar goed is dat de omstandigheden me soms in de weg zitten. Ik prijs me nog dagelijks gelukkig dat mijn man nooit op weg is naar Beverwijk.

Heeft u ook van die exen die schrijnend veel van u blootleggen?

Maar sinds gisteren heb ik weer een bureau. Met een grote computer. En zozeer last van verhuizingsdementie dat ik alles wat in de soep liep/loopt alweer bijna vergeten ben. En dat moet niet, want het zijn verhalen.

(1)
Zo is er het verhaal van Choco die op het dak van de buren zat, dagenlang, met haar middelvinger omhoog. Ze wilde niet meeverhuizen. Zou het ons gelukt zijn? Of zouden we een poes zijn kwijtgeraakt tijdens de verhuizing?

(2)
En er is het spannende verhaal van een distributieriem die het midden op de autostrade begaf. De grote vraag is: overleefden we het? En kwam Wannes ooit nog aan bij zijn optreden?

(3)
Verder is er nog het verhaal van het reçuutje uit 2006 dat ons 1800 euro kon opleveren, als we het nog konden vinden. En dat ons 1200 euro zou kosten als we het niet zouden vinden. Ik verklap nog niks.

(4)
En het verhaal van het bloed in de kattenbak. Maar whodunit? Wie van de drie?

(5)
En het verhaal van de corrupte keurmeester van onze auto. Waardoor ‘t Poloke misschien toch nog iets duurder wordt dan de habbekrats die hij was. Wie schoof de keurmeester wat toe?

(6)
En er was het verhaal van de eerste minuut in ons nieuwe bad en het watervalgeluid dat uit de keuken kwam. Hadden we daar nog energie voor? U kunt nu inzetten.

(7)
Of het verhaal van de haan en Kapitein Eenoog. Waardoor mijn leven in het ergste geval voortaan elke dag om half vijf begint en waardoor mijn katten binnenkort misschien een ooglapje moeten. Staan we aan het begin van een ware war on terror?

(8)
Of het verhaal van de asbestplaat in de tuin. Benieuwd wat de bureaucraten, die al wekenlang allerlei valstrikken voor ons in petto hebben, daarmee doen. Lijkt me een vervolgverhaal.

(9)
En ik moet natuurlijk het verhaal van het vermeende gaslek – dat de helft van de mensheid slechts ruikt – niet vergeten. Dat is een waar perikel dat nog immer niet is opgelost. Vlieg ik binnenkort met huis en al in de lucht?

(10)
Maar er zijn ook tal van mooie verhalen. Zo is er het verhaal van het fantastische bureau met zicht op rijpe druiven en een tuin met stokrozen, pioenrozen en gewone rozen, en het verhaal van de zon die altijd overal is en het verhaal van de houten vloeren en de altijd-warme-voeten. En de mooie blauwe muur, en de rode. En het verhaal van Wannes die in een kasteel gaat werken. En het verhaal van waanzinnige vrienden en familie die ons door onze zoveelste verhuizing hebben gesleept.

Welk perikel wilt u?
Of wilt u gewoon foto’s?

http://manonsikkel.wordpress.com

Ik schreef eerder De 10 geboden voor een onenightstand waardoor de bezoekers van het stukje op de VPRO-site vonden dat ik cynisch was. Ik wilde het tegendeel bewijzen, ik heb immers de beste relatie die je kunt bedenken. Bij deze.

1. Gij zult in perfectie geloven
In de perfectie ligt verankerd dat je er ten volste in gelooft. Een moment kan nooit perfect zijn als je daarna ginnegapt dat perfectie ‘toch niet bestaat’. Perfectie veronderstelt een gedegen portie naïviteit. En zo komt het dat ik, als gescheiden vrouw die meer dan eens dacht dat ze de liefde van haar leven had gevonden, er ook nu weer heilig van overtuigd ben dat ik de liefde van mijn leven heb gevonden.

2. Gij zult iets te doen hebben
Een vriend zei eens tegen mij: “Maar ze doet niks. Ze doet gewoon helemaal niks!” Ziedaar het recept voor een fijn fundament: doe iets.
Een andere vriend zei eens tegen mij: “Die vrouw had niks te vertellen, alleen dat ze een relatie wilde. Daar kreeg ik de kriebels van!” En ik kon me dat voorstellen. Het idee. Dat je een relatie hebt met iemand die alleen maar met jou bezig is. Die niet ook nog een weblog bijhoudt, reclames inspreekt of trostomaten teelt, maar die enkel en alleen bezig is met wij, met ons en met hoe laat ben je thuis vanavond. Terwijl het zo simpel is: doe iets.

3. Gij zult op tijd beseffen dat het niks wordt
Zelf moest ik hier door schade en schande achter komen. Ik klampte mij ooit vast aan een klassieke knipperlichtrelatie en ik kan niet anders zeggen: dat vreet energie. Achteraf gezien heeft het ook nog eens nooit iets opgeleverd, dat vasthouden aan de illusie van de knipperlichtman als perfecte man. De topdrie van perfecte mannen in mijn leven wordt volledig ingenomen door mannen bij wie ik in het geheel niet moest vechten voor de verstandhouding. Dat zijn stuk voor stuk mannen bij wie ik snel besefte: dit is er eentje die past.

4. Gij zult humor hebben of ontwikkelen
Zonder humor ben je verloren. Ik moest het ooit zonder humor doen, toen ik verstrikt zat in post-pubergedachten. Ik nam het leven bloedserieus en benaderde mijn relatie met evenveel ernst. Elk romantisch hoogtepunt was ‘de dag van mijn leven’, maar elk dieptepunt kon leiden tot dagen durend drama met mezelf als enige toeschouwer. Maar vanaf het moment dat ik in staat was te lachen om onzekerheid, om slechte eigenschappen van de ander en om mijn liefdesleven in het algemeen werd ik ook gelijk een leuker mens. Lach, mensen! Lach!

5. Gij zult iets gemeen hebben met uw partner
Ik en mijn wederhelft hebben veel gemeen. We zijn allebei geboren in 1974 en we zijn beiden 174 centimeter lang – we kunnen elkaars kleren aan. We houden allebei enorm van gembersiroop en Magnums. We zitten graag uren samen naar The Soprano’s te kijken of een te muziekquiz doen. We willen beiden het liefst slapen met het raam open en vinden allebei dat de poezen soms best een uurtje in de slaapkamer mogen. We hopen alle twee dat we ooit onze zelfdiscipline op een hoger plan krijgen, maar kunnen ook gezamenlijk vergoelijken, wegwuiven en ontspannen. Ik zeg het u: deel iets. Het werkt echt!

6. Gij zult een gezamenlijk doel hebben
Een doel klinkt natuurlijk heel groot en ronkend, maar zelfs kleine doeltjes volstaan. Tot doel hebben dat je samen een reisdagboekje volschrijft, of dat je vaker naar een rommelmarkt zult gaan. Baby’s zijn ook een optie. Of samen oud worden. Ik stelde ooit aan mijn vriendje voor om samen een bandje te beginnen. Hij keek alsof ik zojuist een verhaal over groene spetterpoep had verteld. Toen hij later nog geen eetafspraak met mij in zijn agenda wilde zetten, wist ik het: deze zal het wel niet zijn.

7. Gij zult niet al te onzeker zijn
Mijn motto is: “Als alles in de soep loopt is het vroeg genoeg om me zorgen te maken.” In een relatie is dit een waarheid als een koe. Hoe vaak wordt een relatie niet verziekt door de vraag: hou je wel genoeg van mij, vind je mij nog wel leuk, blijven we wel bij elkaar? Laat dat los! Als iemand je niet leuk meer vindt, merk je dat snel genoeg. Je bent toch niet gek?
Ik moet bekennen dat ik zelf niet zo goed ben ik het navolgen van dit gebod. Gelukkig heb ik een man die zoveel bevestiging geeft dat het potsierlijk en schaamteloos koket is om er nog om te vragen. Wat niet wegneemt dat ik het toch nog af en toe doe. Niemand heeft hem ooit beloofd dat ik perfect zou zijn, niet?

8. Gij zult het gras bij de buren langs de kleurkaart houden ALVORENS aan een relatie te beginnen
Het aardige van het gras bij de buren, is dat het anders is. Dat is natuurlijk aanlokkelijk, avontuurlijk en de moeite van het grazen waard. Maar dat behelst ook dat zij die houden van avontuurlijk en anders misschien eerst even moeten uitrazen voordat ze allerlei beloften maken die ze niet na kunnen komen. Zoals je honden flink moet laten uitrennen alvorens ze in staat zijn als een brave loebas naast het haardvuur te gaan liggen, zo moeten avonturiers zich geen illusies maken: zorg dat je het avontuur ten volle benut vóórdat je neerploft in een relatie met valse beloften. Ik kan het weten.

9. Gij zult beseffen dat ge zelf niet de maat der dingen zijt
Een relatie vergt altijd iets dat lijkt op opoffering. Al is het maar omdat er iemand aan je dekbed trekt, of omdat er iemand op de plee zit als jij heel nodig moet. Maar ook op het gebied van smaak, opvattingen en gedrag valt in een relatie vaak veel te slikken. Compromissen sluiten is de enige optie voor mensen die geen zin hebben in een eeuwigdurende burgeroorlog over de plek waar de afstandsbediening hoort te liggen of de hoeveelheid tijd die je met je vrienden doorbrengt. Berusting, dat is het hele eieren eten.

10. Gij zult goed zoeken
Voor de perfecte relatie heb je de perfecte man of vrouw nodig. Die man of vrouw komt niet door het plafond in de stoel tegenover je gevallen, die persoon moet je gaan zoeken. Ga de deur uit, spreek mensen aan, schrijf, dans, lach en bewonder. Ik veroverde mijn geliefde door een anonieme brief aan hem te schrijven. Als ik dat niet had gedaan, was ik hem misgelopen. Relaties krijg je door er te zijn, door iets te doen. Ga die wachtkamer uit en maak vuur. Laat die vonken knetteren.

Kortom: wat u ook doet, u bent niet vreemd. Toch is dat voor velen moeilijk voor te stellen. Veel mensen schreven iets bij hun antwoord als ‘natuurlijk’ of ‘hoe anders?’. En de redenen waarom op een andere manier draaien onplezierig of zelfs levensgevaarlijk zou zijn, waren ook niet van de lucht.

Over buikdraaien
“Buikdraaien is net zoiets als verdrinken.”
“Als ik eens flink wil zuchten dan ga ik via mijn buik.”
“Via mijn buik, dat is zo’n lekker warm en veilig gevoel.”
“Wanneer ik het koud heb, neem ik de buikweg, die is warmer.”
“Buik, zelfs al wordt er dan zeer on-economisch driekwart gedraaid!”
“Als ik over mijn buik omdraai dan betekent dat, dat ik niet kan slapen.”

Over rugdraaien
“Dat is makkelijker, en/want minder hobbelig.”
“Rugdraaien is net zoiets als over de kop gaan: het voelt raar.”
“Denk dat het is omdat ik dan niet met mijn gezicht door het kussen moet tijdens het draaiproces.”
“Wanneer ik het te warm heb, neem ik de rugweg, want dan kom ik lekker veel frisse lakens tegen.”
“Dan kan je ook beter je dekbed in bedwang houden.”

Over het afwisselen van beide
“Ik neem namelijk steeds de kortste weg.”
“Sorry hoor, maar dit hangt er maar helemaal van af aan welke kant van het bed je ligt.”
“Ligt eraan hoe lui ik ben, geloof ik.”
“Ik draai namelijk rondjes.”
“Als je ‘lepeltje lepeltje’ in slaap valt, dan kan de ene alleen via zijn/haar buik draaien en de ander via de rug.”

Hoewel veel mensen die buikdraaien ook buikslapen, lijkt er geen direct verband te zijn. Er zijn ook mensen die buikdraaien en rugslapen, en voor mij geldt: ik slaap alleen op mijn zij en ik draai altijd langs mijn buik. Sommige mensen draaien helemaal niet, dat is ook wonderlijk. En sommige mensen laten het afhangen van hun energiepeil, hun temperatuur of de geometrische verhouding tot bedrand of lief. Razend interessant!

Bedankt voor al jullie reacties.

Sammy, de bejaarde poes van mijn ouders, was al een paar jaar blind, maar hij was nog altijd goed gemutst. Ik schreef al eens over Sammy, toen hij op zijn twintigste blindelings op avontuur ging in de urban jungle van Amsterdam.
Gisteren overleed hij. Vandaag monteerde ik dit filmpje van klein leed en tal van klinkende kopjes.
Een ode aan Sammy.

‘Heb je nog geneukt?’, vroeg hij steeds. Of: ‘Heb je ‘m nog ergens in gehangen?’ Hij was geen echte lullo, want het jasje-dasje-aardappelindekeel-element ontbrak. Hij was meer een strandstoot, zo’n life guard uit Baywatch.
We kromden allemaal onze tenen als hij dat zei. Maar we vergaven het hem. We wisten dat hij zelden echt van bil ging en twintigers bij wie ‘het jeukt’, kunnen nu eenmaal bronstig voor de dag komen.
We zaten het uit, die testosterontijd van onze eeuwige vrijgezel. We hadden geduld met hem en we probeerden er niet op te reageren. We hoopten dat het tijdelijk zou zijn. Dat hij op een dag met een andere begroeting zou komen. Iets als ‘Hoe is ‘t ermee?’ of zo.
Die dag brak aan. Zo’n drie maanden na het begin van zijn vaste verkering. De eerste maanden was het alleen maar erger geworden, omdat hij toen in het stadium van drie keer per dag verkeerde. Maar toen zijn relatie op z’n plaats viel en hij het tempo van de begintijd niet langer kon bijhouden, hield hij zich hij steeds vaker in. Over vrouwen zei hij niet langer ‘Zó, die hangen er goed bij’ en de vraag hoe vaak je het deed werd steeds minder een issue.
Aan onze life guard moest ik denken toen ik de uitslag las van het onderzoek dat Café De Liefde liet doen naar onze vrijfrequentie: we doen het minder vaak dan vroeger. En dat terwijl we er volgens mij wel meer over lullen. Zie verder de discussie over de pornoficatie van de samenleving.
En ineens is daar de oplossing voor die eeuwige pornoficatie: als we de overdaad aan seks in de massamedia en in het straatbeeld willen tegengaan, dan is er geen betere manier dan het gewoon wat vaker te doen. Onze Baywatch-boy is het levende bewijs: als je het te weinig doet, lul je er te veel over.

* Kijk vanavond (maandag) naar de eerste aflevering van dit seizoen van Café De Liefde, om 22:50 uur op Nederland 2.
** Dit stukje staat ook als column op VPRO’s Café De Liefde.

Ineens wist ik wat ik met Gargamel moest.

De twintig smurfenpostzegels kwamen namelijk moeilijk op. Van de dansende en trommelende smurfen wist ik uiteindelijk wel verlost te raken. De boze Gargamels daarentegen…
En telkens weer waren dát de enige twee postzegels in huis op het moment dat ik droeve, mooie of lieve brieven wilde sturen. En telkens dacht ik: nèh, daar kan ik geen Gargamel opplakken.
Maar toen twee weken geleden zag dat ik mijn stembiljet in een oranje envelop moest stoppen, wist ik ineens wat ik met Gargamel moest. Ik bedoel: fokking vaderlandslievend oranje!

Drie keer krabben – Waarschuwing doe geen katten in uw wasmasjien!, originally uploaded by Zezunja.

In de zijbalk (en daarmee op mijn Flickr-pagina – flickr.com/zezunja) staan vanaf nu weer kiekjes. Voorlopig alleen voor kattenliefhebbers, want ik heb nog zo’n duizend katten in te halen. Maar kwa kattenkiekjes kunt u uw hart ophalen, dunkt me.

PS Dit is een post geplaatst vanaf Flickr. Eens kijken wat de Flickr-Wordpress-uitwisselingsdienst daarvan brouwt.